"Και ο Τσάβεζ συνέχιζε να μιλάει..." - Y seguía hablando Chávez...

(Περίληψη στα ελληνικά παρακάτω) Luego del reciente resultado electoral en Venezuela, con el triunfo de la propuesta que autoriza la reelección indefinida del actual gobernante, he aquí una opinión sobre el tema desde el anarquismo latinoamericano.

post image

Ni amos - Ni sioses - Ni Chavez

- Si el tipo fuera una persona del montón, y uno tuviera que aguantárselo como compañero de asiento en un viaje de tren, a los pocos minutos se cambiaría de vagón. La verborragia incontenible de Hugo Chávez, milico de profesión y mandamás de vocación, engrandecida por cámaras de televisión, radios, satélites, devotos alcahuetes y afiches publicitarios, no deja de ser la misma cháchara que la de una vieja chismosa de feria. Tan solo está amplificada. Lo mismo que sus supuestas capacidades como conductor de la "revolución bolivariana".

Si una persona para expresar su punto de vista tuviese que hablar durante cuatro horas, se le colgarían críticas que irían desde ausencia de poder de síntesis y claridad en las ideas, hasta imbecilidad manifiesta. Chávez lo hace frente a una multitud que lo escucha sin pestañear, y por eso se lo considera un hombre con capacidad extraordinaria de liderazgo. Una mezcla de Fidel Castro con Juan Domingo Perón, es decir, un nacionalista enfermo de poder capaz de sacrificar cualquier cosa por tener un lugar en la historia.

La consulta popular para incorporar una enmienda constitucional a la reelección indefinida terminó con el triunfo del chavismo, lo que le permitirá a Chávez eternizarse en el poder mientras logre que lo voten (o disfrazar los resultados adversos). La izquierda autoritaria lo vitoreó y festejó en toda América y Europa como si se tratase de la toma del Palacio de Invierno en pleno Caribe. Argumentan que ahora sí el camino está allanado para la revolución, que se va a profundizar la revolución y que el rumbo al socialismo es inmodificable.

El milico Hugo Chávez, presidente de Venezuela, en diez años que está en el poder ha logrado llevar a su país tan cerca del socialismo como Zapatero, Kirchner, Lula o Uribe de los suyos (personajes que si pudieran eternizarse en el poder por la "voluntad popular" lo harían igualmente). La izquierda enamorada de Chávez no es muy diferente de la izquierda venezolana antes de Chávez. Esa izquierda autoritaria venezolana fue siempre (y aún lo sigue siendo) la misma mierda elitista, llorona, dogmática, contrarrevolucionaria y ansiosa de poder que la del resto del universo. Pero Chávez les dio lo que nunca habían tenido y siempre buscaron: les dio un pueblo, les dio pobres, les dio obreros y campesinos. Y a cambio de su apoyo incondicional y la integración de sus cuadros en la estructura del vacío PSUV fundado por Chávez, les dio poder, les dio empleos burocráticos y les dio trascendencia.

Los intelectuales deslumbrados, los izquierdistas de café, los antiimperialistas que se alían con cualquiera que no hable inglés, los políticos, los empresarios na-cio-na-les y los periodistas oportunistas y mediáticos de turno, son los apóstoles de la revolución bolivariana en el exterior, del socialismo del siglo XXI, del socialismo real y la nueva hora de los pueblos. Comparten la visión polarizada que solo favorece a Chávez y a sus opositores: "después de mí, el abismo", dice Chávez; "Chávez nos lleva al abismo", replican los antagonistas democrático-representativos. Unos y otros han comprendido que la polarización es el mejor antídoto contra las revoluciones. Ambos grupos azuzaban a la ciudadanía: "si no votas en las elecciones, pesará sobre tu conciencia".

Ganó el Sí, un 54% contra el 46% del No. Un 30% se abstuvo de participar, hartos de la cháchara y la mentira, desilusionados de un proceso que nunca los tuvo en cuenta más que para hacer número. Sus vidas no cambiaron mucho en los diez años de "revolución bolivariana", tal vez empeoraron, paralelamente a los índices de violencia social –Caracas está considerada más violenta aún que las legendarias Rio de Janeiro o Bogotá- y las prebendas obtenidas por la boliburguesía, la nueva clase económico/política de los que hacen negociados bolivarianos y por el socialismo.

En este panorama hostil, los compañeros anarquistas de Venezuela (agrupados en su mayoría en torno al colectivo del periódico el Libertario www.nodo50.org/ellibertario), supieron comportarse como verdaderos revolucionarios, sin ir a comer de la mano de los poderosos (chavistas o anti chavistas), apostando a su propio proyecto, autónomamente y enfocando hacia las bases. No participar del sistema de dominación y construir un movimiento desde abajo es la consigna. Sus sentimientos son compartidos por un tercio de la gente, que no cree en estas opciones polarizadas y no participó de la farsa.

Salud, anarquistas venezolanos: no esperábamos otra cosa de nuestros compañeros.

Lobisón

Publicación Anarquista Libertad!, de Buenos Aires
periodico_libertad (at) yahoo.com.ar
www.geocities.com/grupo_libertad/

Εικόνες:

από jorge85 19/02/2009 1:53 μμ.


"Αν ήταν ένας κοινός άνθρωπος και έπρεπε κάποιος να τον ανεχτεί ως συνεπιβάτη του σε ένα ταξίδι με το τρένο, σε λίγα λεπτά θα είχε αλλάξει βαγόνι." Έτσι ξεκινά το κείμενο. Στη συνέχεια περιγράφει το λόγο του Τσάβεζ, ως κενό περιεχομένου, και παρόλο που ματεδίδεται από τηλεοράσεις, περιοδικά, εφημερίδες, δορυφόρους, παραμένει ανούσιος. Το ίδιο και οι υποτιθέμενες ικανότητές του, ως οδηγού της "μπολιβαριανής επανάστασης". Αν κάποιος για να εκφράσει τη θέση του πρέπει να μιλά για 4 ώρες, θα τον κατηγορούσαν από το ότι δεν έχει τη δυνατότητα της σύνθεσης και δεν έχουν καθαρότητα οι ιδέες του, μέχρι πρόδηλη ηλιθιότητα. Ο Τσάβεζ το κάνει μπροστά σε πολύ κόσμο που τον ακούει χωρίς να βαρεθεί, και γι'αυτό θεωρείται άντρας με εξαιρετικές ιδιότητες να είναι επικεφαλής. Μια μίξη Fidel Castro με Juan Domingo Perón [σσ. πρώην πρόεδρος της Αργεντινής, ως το '74], δηλαδή ένας εθνικιστής άρρωστος από την εξουσία, διατεθειμένος να θυσιάσει τα πάντα για να κατακτήσει μια θέση στην ιστορία.

Η λαϊκή ετυμηγορία για μια αναθεώρηση του συντάγματος για απεριόριστη επανεκλογή κατέληξε σε ένα θρίαμβο του Τσαβισμού, που θα επιτρέψει στον Τσάβεζ να διατηρήσει την εξουσία αιώνια όσο καταφέρνει να τον ψηφίζουν (ή να φτιάχνει τα αποτελέσματα). Η εξουσιαστική αριστερά τον συνεχάρη και γιότρασε σε όλη την αμερική και την Ευρώπη σαν να είχαν καταληφθεί τα χειμερινά ανάκτορα στην Καραϊβική. επιχειρηματολογούν ότι τώρα ο δρόμος είναι ανοιχτός για την επανάσταση, ότι τώρα θα εμβαθύνει η επανάσταση και ότι η στροφή προς το σοσιαλισμό είναι πλέον αδιάλλακτη (δεν αλλάζει).

Ο Τσάβεζ, πρόεδρος της Βενεζουέλας, στα δέκα χρόνια που είναι στην εξουσία, κατάφερε να φέρει τη χώρα τόσο κοντά στο σοσιαλισμό, όσο και ο Zapatero, ο Kirchner, ο Lula ή ο Uribe. (άτομα που αν μπορούσαν να μείνουν για πάντα στην εξουσία μέσω δημοψηφίσματος, θα το έκαναν με τον ίδιο τρόπο). Η αριστερά που είναι ερωτευμένη με τον Τσάβεζ δεν είναι πολύ διαφορετική από την αριστερά της Βενεζουέλας. Αυτή η αριστερά της Βενεζουέλας ήταν πάντα (και ακόμα είναι) το ίδιο ελιτίστικη, δογματική, αντιεπαναστατική και πορωμένη για την εξουσία που είναι και η αριστερά στο υπόλοιπο σύμπαν. Αλλά ο Τσάβεζ τους έδωσε κάτι που ποτέ δεν είχαν και πάντα έψαχναν: τους έδωσαν φτωχούς, τους έδωσαν εργάτες και επαρχιώτες (αγρότες). Και σε αντάλλαγμα για την χωρίς όρους υποστήριξη και την ένταξή του στο σχηματισμό του άδειου PSUV [σσ. ενωμένο σοσιαλιστικό κόμμα της Βενεζουέλας, του Ούγκο Τσάβεζ] που φτιάχτηκε από τον Τζάβεζ, τους έδωσε εξουσία, τους έδωσε
γραφειοκρατικές θέσεις και τους έδωσε ύπαρξη. Οι διανοούμενοι, οι αριστεροί του καφενείου, οι αντιιμπεριαλιστές που συμμαχούν με όποιον δε μιλάει αγγλικά, οι πολιτικοί, οι επιχειρηματατίες του έ-θνους [σσ. προφανώς σε αντίθεση με τις πολυεθνικε΄ς εννοεί] και οι οπορτουνιστές δημοσιογράφοι είναι οι απόστολοι της μπολιβαριανής επανάστασης στο εξωτερικό, του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα, του αληθινού σοσιαλισμού και της νέας εποχής των λαών. Συμμερίζονται την πολωτική άποψη που μόνο εξυπηρετεί τον Τσάβεζ και τους ανταγωνιστές του: "μετά από μένα, η άβυσσος", λέει ο Τσάβεζ, "ο Τσάβεζ μας παρασέρνει στην άβυσσο", απαντούν οι εκπρώσοποι (εκλεγμένοι) δημοκρατικοί ανταγωνιστές. Και οι μεν και οι δε, αντιλαμβάνονται την πόλωση ως το καλύτερο αντίδοτο ενάντια στις επαναστάσεις. Και οι δύο ομάδες λένε τον κόσμο: "αν δεν ψηφίσεις, θα σου βαραίνει τη συνείδηση".

Κέρδισε το ΝΑΙ, ένα 54% κόντρα σε ένα 46%. Ένα 30% απείχε, κουρασμένοι από την πολυλογία και το ψέμα, μη εντυπωσιασμένοι από μια διαδικασία που ποτέ δεν τους έλαβε υπόψη πέρα από το να σχηματίσουν ένα νούμερο. Οι ζωές τους δεν άλλαξαν και πολύ στα δέκα χρόνια της "μπολιβαριανής επανάστασης", μάλλον χειροτέρεψαν, παράλληλα με τα κρούσματα κοινωνική βίας -το Καράκας θεωρείται πιο βίαιη πόλη από το Rio de Janeiro ή την Bogotá - και τα πράγματα που αποκόμισαν από την boliburgesia (μάλλον λογοπαίγνιο από τις λέξεις bolivar και γραφειοκρατία), τη νέα οικονομικο-πολιτική ταξη.

Μέσα σε αυτό το εχθρικό πανόραμα, οι αναρικοί σύντροφοι της Βενεζουέλας (στην πλειοψηφία τους μέσα από τη συλλογικότητα του περιοδικού el Libertario www.nodo50.org/ellibertario), συμπεριφέρθηκαν σαν αληθινοί επαναστάτες, χωρίς να πάεν να φάνε από το χέρι των εξουσιαστών (τσαβιστές ή αντιτσαβιστές), δημιουργώντας το δικό τους στόχο, αυτόνομα και από τις βάσεις. Να μη συμμετέχουν στο σύστημα της κυριαρχίας και να δημιουργήσουν ένα κίνημα από τα κάτω είναι το μάθημα. Τα αισθήματα συμμερίζονται το ένα τρίτο του κόσμου που δεν πιστεύει σε αυτές τις πολωτικές λύσεις και δε συμμετείχε στη φάρσα.

Υγεία, αναρχικοί από τη Βενεζουέλα... δεν περιμέναμε κάτι άλλο από τους συντρόφους μας

αναρχική έκδοση Ελευθερία, από Buenos Aires (Αργεντινή)

σσ. η μετάφραση είναι σε σημεία ακριβής και σε σημεία περιγραφική... υπαρχουν κάποιες ελλείψεις, αλλά πιστεύω βγαίνει νόημα...

από jorge85 19/02/2009 2 μμ.


Το τίλος σημαίνει: "Και ο Τσάβεζ συνέχιζε να μιλάει..."

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License