Ένα άρθρο του Ιγνάσιο Ραμονέ για τον Ούγο Τσάβες

Το παρακάτω άρθρο του Ιγνάσιο Ραμονέ για τον Ούγο Τσάβες δημοσιεύτηκε στην ισπανική εφημερίδα El Pais στις 17 Απριλίου 2002.

Η συνωμοσία κατά του Τσάβες Του Ignacio Ramonet Είναι η πρώτη φορά που τα τελευταία δέκα και πλέον χρόνια ένα στρατιωτικό πραξικόπημα επιχείρησε να ανατρέψει, στις 11 Απριλίου, στη Λατινική Αμερική, ένα δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο, ο οποίος προσπαθούσε να εφαρμόσει ένα μετριοπαθές πρόγραμμα κοινωνικού μετασχηματισμού. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν μπόρεσαν να κρύψουν τη χαρά τους στη διάρκεια των λίγων ωρών κατά τις οποίες ο Ούγο Τσάβες φαινόταν να έχει χάσει την εξουσία στη Βενεζουέλα. Ο Τσάβες δεν διέταξε να πυροβολήσουν κατά των διαδηλωτών, όπως ισχυρίστηκαν ψευδώς ορισμένοι τηλεοπτικοί σταθμοί (αναφέρομαι στο σκηνοθετημένο και πλαστογραφημένο μοντάζ το οποίο η Venevision μετέδωσε παγκόσμια). Αντίθετα, υπάρχουν αποδείξεις ότι οι πρώτοι πυροβολισμοί προήλθαν από ελεύθερους σκοπευτές, οι οποίοι είχαν κρυφτεί ανάμεσα στους φιλοπραξικοπηματίες διαδηλωτές, ενάντια στους οπαδούς του Τσάβες, μεταξύ των οποίων υπήρξαν οι πρώτοι τέσσερις νεκροί. Αυτό το πολύ σοβαρό πλήγμα κατά της δημοκρατίας, με τη γελοία όψη (μια στρατιωτική χούντα στην οποία προήδρευε ο επικεφαλής των εργοδοτών!), έκανε ολόκληρη τη λατινοαμερικανική ήπειρο να γυρίσει πίσω, για 48 ώρες, σε μια πολιτική εποχή που πιστεύαμε ότι είχε ξεπεραστεί, στα χρόνια του πινοτσετισμού και της καταπίεσης. Ήταν μια τρομερή προειδοποίηση για κάθε λατινοαμερικανό ηγέτη που προσπαθεί να εναντιωθεί στο ακραίο φιλελεύθερο μοντέλο και επικρίνει την παγκοσμιοποίηση. Αυτή η προειδοποίηση απευθύνεται, κατ’ αρχήν, στον Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, του Κόμματος των Εργαζομένων (PT) της Βραζιλίας, τον οποίο οι δημοσκοπήσεις τοποθετούν στην πρώτη θέση της πρόθεσης ψήφου για τις επόμενες προεδρικές εκλογές του Οκτωβρίου. Ήταν ευδιάκριτη η επέλαση όλης αυτής της συνομωσίας. Βρισκόμουν στο Καράκας μόλις πριν από μια βδομάδα. Μπορούσε κανείς να αντιληφθεί αμέσως ένα κλίμα ακραίας έντασης. Το πραξικόπημα ερχόταν. Η Βενεζουέλα διαθέτει μια δομή πλούτου η οποία είναι σκανδαλωδώς άνιση. Το 70% του πληθυσμού ζει μέσα στη φτώχεια. Για 40 χρόνια, δύο κόμματα -η Δημοκρατική Δράση (σοσιαλδημοκρατικό) και η Copei (χριστιανοδημοκρατικό)- μοιράζονταν την εξουσία και τον εθνικό πλούτο. Τα επίπεδα διαφθοράς έφταναν σε απίστευτο μέγεθος. Ενώ διασχίζαμε νύχτα τους δρόμους του Καράκας, ο Ούγο Τσάβες μου έλεγε ότι στη Βενεζουέλα είχε εισρεύσει, από το 1960 ως το 1998, σε συνάλλαγμα από την πώληση πετρελαίου, το ισοδύναμο περίπου 15 σχεδίων Μάρσαλ. «Με μόνο ένα Σχέδιο Μάρσαλ», μου έλεγε ο Τσάβες, «μπόρεσε να ανοικοδομηθεί ολόκληρη η Ευρώπη που είχε καταστραφεί από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με 15 σχέδια Μάρσαλ, στη Βενεζουέλα, το μοναδικό πράγμα που επετεύχθη ήταν να συγκεντρώσουν ορισμένοι διεφθαρμένοι μερικές από τις μεγαλύτερες περιουσίες του κόσμου, ενώ η πλειονότητα του πληθυσμού είναι βυθισμένη στη φτώχεια». Αυτό το σύστημα διαφθοράς, το οποίο αντιμάχονταν ο Τσάβες, ανατράπηκε τελικά το 1998. Τα δύο κόμματα, το σοσιαλδημοκρατικό και το χριστιανοδημοκρατικό, σαρώθηκαν και εξαφανίστηκαν. Ο Τσάβες εξελέγη πρόεδρος με ένα πρόγραμμα κοινωνικού μετασχηματισμού και με την πρόθεση να κάνει τη Βενεζουέλα μια χώρα περισσότερο δίκαιη και λιγότερο άνιση. Ορισμένοι πίστευαν ότι, όπως τόσοι άλλοι, μόλις εγκατασταθεί στην εξουσία, ο Τσάβες θα ξεχνούσε τις υποσχέσεις του και όλα θα συνεχίζονταν όπως πάντα. Όμως, αυτός ο ταγματάρχης, με την πολύ ταπεινή καταγωγή, ο οποίος είναι θαυμαστής των μεγάλων λατινοαμερικανών ελευθερωτών, ήταν αποφασισμένος να μην εξαπατήσει τους ψηφοφόρους του, αυτούς τους κατοίκους των ραντσίτος (παραγκουπόλεων) που έβλεπαν σ’ αυτόν την τελευταία ελπίδα για να βγουν από τη φτώχεια, την έλλειψη μόρφωσης και τον εξευτελισμό. «Τον αγώνα για τη δικαιοσύνη, τον αγώνα για την ισότητα και τον αγώνα για την ελευθερία», μου έλεγε ο Τσάβες, «μερικοί τον αποκαλούν σοσιαλισμό, άλλοι χριστιανισμό. Εμείς τον αποκαλούμε μπολιβαρισμό». Η κυβέρνησή του προώθησε μια ολόκληρη σειρά κοινωνικών μεταρρυθμίσεων: σχολεία στις ξεχασμένες συνοικίες, ρευστοποιήσεις προς όφελος των ιθαγενών, χαμηλότοκα δάνεια για τις μικρές επιχειρήσεις, νόμος για τη γη προς όφελος των ακτημόνων αγροτών, βελτίωση των υποδομών στο εσωτερικό της χώρας, κ.λ.π. «Μειώσαμε την ανεργία», μου έλεγε ο Τσάβες. «Δημιουργήσαμε πάνω από 450.000 νέες θέσεις εργασίας. Τα τελευταία δύο χρόνια, η Βενεζουέλα ανέβηκε τέσσερις θέσεις στο Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης. Ο αριθμός των παιδιών που πηγαίνουν σχολείο αυξήθηκε κατά 25%. Πάνω από 1,5 εκατομμύριο παιδιά, που δεν πήγαιναν στο σχολείο, τώρα πηγαίνουν, ενώ τους παρέχονται εκεί ρούχα, πρωινό, μεσημεριανό και απογευματινό. Πραγματοποιήσαμε μαζικές εκστρατείες εμβολιασμού στους περιθωριοποιημένους τομείς του πληθυσμού. Η παιδική θνησιμότητα μειώθηκε. Κατασκευάζουμε πάνω από 135.000 κατοικίες για φτωχές οικογένειες. Μοιράζουμε γη στους ακτήμονες αγρότες. Δημιουργήσαμε μια «Τράπεζα της Γυναίκας» για την παροχή χαμηλότοκων δανείων. Το 2001, η Βενεζουέλα ήταν μία από τις χώρες της ηπείρου με το μεγαλύτερο ρυθμό ανάπτυξης, περίπου 3%… Βγάζουμε τη χώρα από την ταπείνωση και την καθυστέρηση». Καθώς αυτές οι μεταρρυθμίσεις τίθονταν σε εφαρμογή, πολλοί από εκείνους που είχαν υποστηρίξει τον Τσάβες, τον εγκατέλειψαν. Τον αποκαλούσαν «καουντίγιο» (ηγέτη) ή «μονοκράτορα» όταν ποτέ δεν είχε επικρατήσει τόση ελευθερία. Δεν υπήρχε κανένας πολιτικός κρατούμενος στη χώρα. Όμως, η ολιγάριθμη πλούσια τάξη και η ανώτερη μεσαία τάξη, οι οποίες στην πλειονότητά τους αποτελούνται από λευκούς, καθώς και πολλοί διανοούμενοι και δημοσιογράφοι, αντιμετώπιζαν με τρόμο την προοπτική να δουν να ανεβαίνουν στην κοινωνική κλίμακα οι άνθρωποι του χρώματος, μιγάδες ή μαύροι, οι οποίοι εδώ, όπως σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική, καταλαμβάνουν τις κατώτερες θέσεις στην κοινωνία. Έπρεπε να μοιραστούν τα προνόμια, και αυτό έμοιαζε απαράδεκτο. «Υπάρχει ένας απίστευτος ρατσισμός σε αυτή την κοινωνία», μου έλεγε ο Τσάβες. «Εμένα με αποκαλούν “Ο πίθηκος” ή “Ο νέγρος”, δεν ανέχονται ότι κάποιος σαν και εμένα έχει εκλεγεί πρόεδρος». Έτσι, φθάσαμε στην κατάσταση της 11ης Απριλίου. Μια κατάσταση αντιπαράθεσης τάξεων. Από τη μια πλευρά, ο πρόεδρος Τσάβες, τον οποίο στηρίζει ένα πλειοψηφικό τμήμα του απλού λαού και, από την άλλη πλευρά, μια νεοσυντηρητική συμμαχία: η αστική τάξη με τις κατσαρόλες που καταλάμβανε τους δρόμους των πλούσιων συνοικιών, με τη στήριξη της εργοδοσίας, τα λυσσωδώς εχθρικά μέσα ενημέρωσης (έντυπος τύπος, ραδιόφωνο και τηλεόραση), τα οποία ψεύδονταν με πρωτοφανή τρόπο, επινοώντας φήμες και συκοφαντίες, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα, και η εργατική αριστοκρατία (εργαζόμενοι στον πετρελαϊκό τομέα), η οποία κινητοποιήθηκε από την CTV, το συνδικάτο που θεωρείται το πλέον διεφθαρμένο στη Λατινική Αμερική. Αυτή η αντιδραστική συμμαχία κήρυξε έναν πόλεμο χωρίς στρατόπεδο ενάντια στον πρόεδρο Τσάβες, με τη στήριξη ορισμένων διεθνών μέσων ενημέρωσης (για παράδειγμα, το ισπανόφωνο CNN) και την αδέξια συγκαλυμμένη βοήθεια των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Ουάσιγκτον, θέλοντας να κυριαρχήσει στον κόσμο μετά την 11η Σεπτεμβρίου, δεν μπορούσε να ανεχτεί, όπως είπε ο Κόλιν Πάουελ πριν από μερικές βδομάδες, τη διπλωματική ανεξαρτησία που αποκτούσε η Βενεζουέλα, το ρόλο της στον ΟΠΕΚ, την έλλειψη στήριξης στο Σχέδιο Κολομβία, τις καλές σχέσεις της με την Κούβα, την αγωνιστική στάση της ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Πριν από μερικούς μήνες, η κυβέρνηση Μπους όρισε αναπληρωτή υπουργό για τα ζητήματα της αμερικανικής ηπείρου -δηλαδή, πρεσβευτή των Ηνωμένων Πολιτειών στη Λατινική Αμερική- τον Ότο Ράιχ, πρώην συνεργάτη του Ρίγκαν, συνωμότη στην υπόθεση Ιράν-Κόντρας, ειδικό στην οργάνωση δολιοφθορών και πραξικοπημάτων, ειδικευμένο στην τέχνη της αντεπανάστασης. Ο Ότο Ράιχ ήταν ο μυστικός αρχιτέκτονας της συνωμοσίας κατά του Τσάβες. Αυτές τις κακές προθέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, την παραμονή του πραξικοπήματος, ο Ούγο Τσάβες τις αντιλαμβανόταν με ασυνήθιστη διαύγεια: «Η γενική απεργία της 9ης Απριλίου είναι μόνο μια φάση της μεγάλης βορειοαμερικανικής επίθεσης εναντίον μου και εναντίον της μπολιβαρικής επανάστασης. Θα συνεχίσουν επινοώντας διάφορα πράγματα. Μην παραξενευτείς αν αύριο επινοήσουν ότι έχω τον Μπεν Λάντεν στη Βενεζουέλα. Μην παραξενευτείς αν φτάσουν μέχρι το σημείο να εμφανίσουν κάποιο έγγραφο που θα δείχνει με ημερομηνίες και αποδείξεις ότι ο Μπεν Λάντεν και μια ομάδα τρομοκρατών της Αλ Κάιντα βρίσκονται στα βουνά της Βενεζουέλας. Προετοιμάζουν ένα πραξικόπημα και αν αποτύχουν θα προετοιμάσουν μια επίθεση».

Μα τόσα σχόλια -αγιογραφίες κατα την έκφραση της - για τον Τσάβες και η κ. Βωβού ακόμα να απαντήσει. Καλά οι του περιοδικού Σηματα Καπνού είναι γνωστοί και μη εξαιρετέοι αναχρονιστές σχεδόν παλαιοκομμουνιστές αλλά και ο Ραμονέ. Τι γίνεται ρε παιδάκι μου ούτε ένας δεν συμφωνεί με τις απόψεις του State Department και της Ισπανικής προεδρίας για τον Τσάβες ούτε ένας Μπίστης ούτε ένας Κουναλάκης ούτε ένας Μαργαρίτης ή έστω η συντρόφισα Αrmani εε sorry η κ. Δαμανάκη ήθελα να πω,δεν βγήκαν ακόμα να τον καταγγείλουν για τις αντιδημοκρατικές του μεθοδεύσεις και να τον καλέσουν να μιμηθεί τους αξιότιμους κ. κ. Καρντόσο (κεντροαριστερός πρόεδρος της Βραζιλίας)Παστράνα (Κολομβία) Τολέδο (Περού ή έστω τον Φουτζιγιάμα). Ξερετε τι εκσυγχρονιστική πολιτική ακολουθούν οι παραπάνω κύριοι χώρια ο κ. Καβάγιο και η συμμορία(εε η κυβέρνηση τους στην ΑΡΕΝΤΙΝΉ)ΠΟΥ ΤΟΝ ΈΡΙΞΑΝ ΚΑΤΙ ΑΦΙΟΝΙΣΜΕΝΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ. Τι να περιμένεις από πειναλέους ούτε εναν εκσυγχρονισμό δεν μπορούν να κατανοήσουν.Ρε η χώρα προοδέυει τους λες αυτοί τίποτα θέλουν τα λεφτά τους πίσω σου λένε,χώρια που διεισδύουν και ακροαριστερα στοιχεία που τους παρασέρνουν σε ουτοπικές μαλακίες. Καλώ την κ. Βωβού (και τον κ. Μήτσο βεβαίως βεβαίως που έσπευεσε από την επομένη του πραξικοπήματος να συμπαραταχθεί με τον Καρμόνα!)να επέμβει-πάλι- άμεσα γιατί οι δυνάμεις της εκσυγχρονιστικής ανανεωτικής Αριστεράς δεν μπορούν να σέρνονται πίσω από λαϊκιστές προέδρους τύπου Τσάβες.Καλούμε επειγόντως τις προοδευτικές δυνάμεις και την διεθνή κοινότητα να σώσουν τις μειονότητες της Βενεζουέλας από αυτόν τον αγύρτη τον Τσάβες, Με την φόρα που είχε πάρει θα εξαφάνιζε και την πιο σημαντική μειονότητα της χώρας που είναι βεβαίως ο ΣΕΒ της Βενεζουέλας και τα τηλεοπτικά κανάλια που ελέγχει. Καλά ο Κάστρο όπως θα συμφωνήσουν για άλλη μια φορά οι "Αναρχικές" και ανανεωτικές αριστερές δυνάμεις είναι γνωστός κόκκινος φασίστας.Και το χειρότερο με αυτόν είναι ότι δεν πεθαίνει και γρήγορα τόσες προσπάθειες έκανε μια μη κυβερνητική οργάνωση των ΗΠΑ (μου φαίνεται ότι την ονομάζουν CIA)να έπαναφέρει την Κούβα ΣΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΌ ΚΌΣΜΟ και αυτοί οι αδιόρθωτοι επιμένουν να χειραγωγούνται με τη βία κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις. Ρε ψωμί δεν έχουν να φάνε εκεί αυτοί αμετανόητοι. Ε ρε εκσυγχρονισμός που τους χρειάζεται. Στην Κολομβία ακόμα χειρότερα τα πράγματα για την Ανανεωτική Αριστερά ( ΑΚΟΑ ή ΑΕΚΑ σύντροφοι ή το ίδιο και το αυτό μετα της κ. Βωβού)κάποιοι Αντάρτες μαρξιστές (άκου Αντάρτες! άκου Μαρξιστές!υπάρχου ακόμα τέτοια ζωύφια)κατέχουν το 42% των εδαφών και συνεχίζουν απτόητοι. Όμως η Ανανεωτική ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΕΚΌΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΑΡΊΣΤΕΡΑ ΤΟΥΣ απέκλεισε ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΡΤΟ ΑΛΕΓΚΡΕ και θα συμφωνήσω με την κ. Βωβού(άρθρο της στην Εποχή μετά το Πόρτο Αλέγκρε για τον αποκλεισμός αυτών των κινημάτων (FARC Kolombia και ΕΤΑ από τους Βάσκους) ήταν μια "ώριμη κίνηση για αυτό το κίνημα".To κίνημα αυτό έχει ανάγκη από αξιότιμους κονδυλοφόρους(γιατί δεν σας κάνει ο κ. Σωμερίτης ο κ. Δημητράκος,ο κ. Ψυχογιός, ο κ. Μητσός, ο κ. Μιχαηλίδης έστω ρε παιδιά) από φεμινιστικά κινήματα(π.χ. της κ. Σίσσυ) ,από ΜΚΟ(δε σας κάνουν οι GREENPEACE και Οι Γιατροί χωρίς Σύνορα, ρε παλαιοκομμουνιστές γιατί δεν είπαν τίποτα για την Γιουγκοσλαβία και τους πολέμους της Νέας Τάξης ε ρε εξορίες που σας χρειάζονται)αλλά όχι και να αλλάξουν και τις παραγωγικές σχέσεις(άλλη μια παλαιοκομμουνιστική κουβέντα συγγνώμη σύντροφοι-εε συνεταίροι ήθελα να πω- αλλά τώρα τελευταία έχω πάρει ένα λεξικό με εκφράσεις political correct και δεν έχω μάθει ακόμα τις μεταφράσεις πάντως διαβάζω μανιωδώς τον κ. Αντρέα και προαπαθώ να βελτιλωνομαι) Αν είναι λοιπόν κάθε "λαός"(ή "εργατική τάξη" ποια είναι η πιο political correct εκφραση γιατί έχω μπερδευτεί τώρα) που ξεσηκώνεται εκεί στη Λατ. Αμερική και την Αφρική να ζητάει εθνικοποιήσεις και αναδιανομή της γής (δεν είδες και εκείνους τους Βρωμοαράπηδες-συγγνώμη για την έκφραση, γλωσσική παραπραξία ήταν, αυτά τα προσέχουμε εμείς στην Κεντροαριστερα- στην Ζιμπάμπουε που είχαν το θράσος να ζητάν πίσω τη γή από τους αξιότιμους αφέντες τους Βρετανούς που αποτελούσαν περίπου το 1% του πληθυσμού και κάτεχαν το 25 % της αγροτικής γής έκαναν τον αξιότιμο ηγέτη μας τον κ. Μπλέρ της Κεντροαριστεράς και της προόδου να φρίξει)τότες...ταραχή θα πέσει στον Αδή, θα πέσει ο ουρανός και θα καταπλακώσει τους κακόμοιρους Ευρωπαίους και Αμερικανούς επενδυτές. Υ. Γ. Αν δεν απαντήσει η κ. Βωβού ας απαντήσει τουλάχιστον ο αξιέπαινος ΠΑ(Σ)ΟΚ τζης που απάντησε και χθές, έτσι και αλλιώς στο γήπεδο σας παίζεται δεν είναι κρίμα να βάζετε αυτογκόλ;Τώρα αν έφαγε πέτρα η κ. Σίσι στο Ισραήλ είναι όντως λυπηρό ελπίζω πάντως να μην την έριξαν οι Παλαιστίνιοι...

από Αρίστοε 19/04/2002 11:42 πμ.


Η συντρόφισσα Σίσσυ δεν έφαγε πέτρα στην Παλαιστίνη και σίγουρα όχι από Παλαιστίνιο. Το ασθενοφόρο, το οποίο συνόδευε εθελοντικά, έφαγε σφαίρα από Ισραηλινό φαντάρο. Επίσης έχει δεχτεί ανάλογες απειλές στο καραβάνι ειρήνης ΜΙΡ ΣΑΝΤΑ από Κροάτες παρακρατικούς, στο Γιουγκοσλαβικό εμφύλιο. Παρακαλείσθε πριν κάνετε ειρωνικά σχόλια νά είστε τουλάχιστον ενημερωμένος. Α, και ο πρώην πρόεδρος του Περού -ο απατεών- λέγεται Φουτζιμόρι. Φουτζιγιάμα λέγεται το ιερό βουνό -ο Ολυμπος- της Ιαπωνίας. Εκτός αν εννοούσατε τον Φουκουγιάμα, που ακόμα ψάχνει το τέλος της ιστορίας.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License