Περισσότερος Chavez

Διδάγματα από το παρελθόν για την επόμενη μέρα της κυβερνητικής κρίσης στη Βενεζουέλα.

Αν και δικαίως η Παλαιστίνη παίρνει τη μερίδα του λέοντος στο διεθνές ενδιαφέρον αυτές τις ημέρες, η Βενεζουέλα ζει στιγμές πραγματικής σύγχυσης. Ο πρόεδρος Chavez ανατράπηκε από μια ετερόκλιτη συμμαχία εργοδοτών, στρατιωτικών και συνδικάτων, για να επανέλθει θριαμβευτής (;) κάμποσες ώρες αργότερα. Προσωπικά δεν έχω σε μεγάλη εκτίμηση πρόσωπα σαν τον Chavez: ο δημαγωγικός στόμφος του, η παροχολογία, το πραξικοπηματικό παρελθόν (1992), η στήριξη του σε πραιτωριανές ομάδες (Circulos Bolivarianos και η Guardia Nacional), τα παιχνίδια με το πετρέλαιο και η συγκέντρωση ολοένα μεγαλύτερης εξουσίας στα χέρια του τη στιγμή που οι λαϊκές μάζες της Βενεζουέλας δεν έχουν δει ακόμη άσπρη μέρα, δεν είναι καλοί οιωνοί. Κάποιοι τον παρομοιάζουν με τον Μπολιβάρ, αλλά για όσους έχουν διαβάσει δέκα πράγματα θυμίζει μάλλον Περόν. Άλλωστε ο Μπολιβάρ άνοιξε δυστυχώς την πόρτα των πραξικοπημάτων στη Λατινική Αμερική. Ωστόσο ο Chavez τα έβαλε επανειλημμένα με τον Μεγάλο Αδελφό του Βορρά, δοκίμασε να εφαρμόσει κοινωνικά μέτρα και τα έβαλε με τους γαιοκτήμονες και τους βιομηχάνους (αν και οι δομές της εξάρτησης δεν επλήγησαν στην ουσία). Το αντάλλαγμα ήταν οι Αμερικάνοι να στήσουν ένα "λαοπρόβλητο" πραξικόπημα, να δείξουν τη χαρά τους για το νέο μεγαλοβιομήχανο πρόεδρο, για να φορέσουν μαύρα μετά και να ζητήσουν από τον Chavez "να σέβεται τις συνταγματικές διαδικασίες"! (βλ. www.nytimes.com/2002/04/16/international/americas/16DIPL.html και www.nytimes.com/2002/04/16/opinion/16KRUG.html και www.clarin.com/diario/hoy/i-02401.htm). Η περίπτωση αυτής της χώρας έχει κάποια σχέση με άλλες περιπτώσεις (Παραγουάη, Αργεντινή, Εκουαδόρ) που ξέσπασαν πολιτικές κρίσεις για διάφορους λόγους, οι κυβερνήσεις άλλαζαν αστραπιαία, όμως ο κοινωνικός παρανομαστής είναι ίδιος. Η εξαθλίωση της Λατινικής Αμερικής, ο νεοφιλελευθερισμός και η αμερικανική ηγεμονία. Ο Chavez δεν είναι ότι καλύτερο, αλλά ο πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται. Η "κοινωνική ειρήνη" της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης είναι προσωρινή. Όπως έγραφε ένας ποιητής από τη Γουατεμάλα: "Εκείνος ο λαός είχε/ τέτοια πείνα/ που έφαγε το περιστέρι της ειρήνης..." Μένει να δούμε τι θα κάνει η Ουάσιγκτον... Βρήκα ένα καλό άρθρο στα ισπανικά [βλ. www.rebelion.org/internacional/echeverria16042.htm ]που κάνει συγκρίσεις με άλλες περιπτώσεις. Μεταφράζω: Βενεζουέλα, Κολομβία, Αργεντινή, Περού. Οι κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών ενάντια στους λαούς του κόσμου Pedro Echeverria V. Ήδη εδώ και αρκετούς μήνες, κυρίως από την 11η Σεπτεμβρίου, η κυβέρνηση των αμερικανικών υπερεθνικών επιχειρήσεων βρήκε αφορμή για να ξαναρχίσει ένα μεγάλο πόλεμο ενάντια στους λαούς του κόσμου. Όπως έκανε ο Kennedy, ο Nixon, ο Reagan, ο Bush I, ο Clinton, η τωρινή κυβέρνηση του Bush II ανέλαβε έναν πόλεμο που - με την πρόφαση να εξαφανίσει την τρομοκρατία - σκοπεύει να ανατρέψει κυβερνήσεις για να κυριέψει το πετρέλαιο και τους λοιπούς φυσικούς τους πόρους. Αφού βομβάρδισε το Αφγανιστών και απείλησε με πυρηνικά όπλα μια σειρά αραβικών χωρών, πέρα από την Κίνα, έχει εξαπολύσει έναν πόλεμο ενάντια στον παλαιστινιακό λαό (χρησιμοποιώντας το Ισραήλ)και - με την υποταγή των κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής - ζητά να τελειώσει τους αγώνες στη Βενεζουέλα, την Κολομβία και την Αργεντινή. Το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά της κυβέρνησης Chavez που έντονα προετοίμαζαν εδώ και κάμποσους μήνες ο Bush, οι επιχειρηματίες, ο κλήρος και τα βενεζουελιανά ΜΜΕ, είναι μόνο ένα παράδειγμα του θράσους με το οποίο οι αμερικανικές κοινοπραξίες θέλουν να αποκτήσουν το πετρέλαιο - αλλά ακόμη, η ανατροπή του Chαvez αποτελεί για τον Bush το πρώτο βήμα για να διαλύσει το ένοπλο κίνημα της Κολομβίας. Αυτοί οι δύο είναι οι αρχικοί στόχοι των πραξικοπηματιών και όχι άλλοι. Μη ξεχνάμε ότι τα πρώτα μέτρα που πήραν οι σφετεριστές του Καράκας τις περασμένες 12 και 12 Απρίλη, ήταν: να αλλάξουν τους υπαλλήλους στην πετρελαϊκή επιχείρηση, να απαγορεύσουν την πώληση πετρελαίου στην Κούβα και να κατηγορήσουν τον Chavez ότι στηρίζει το κολομβιανό αντάρτικο. [...] Θυμάμαι τις κυβερνήσεις και τους αγώνες των λαών της Λατινικής Αμερικής στις αρχές του '60, όταν η νεαρή Κουβανέζικη Επανάσταση ήταν παράδειγμα και μοντέλο για όσους ονειρευόμασταν την σοσιαλιστική επανάσταση στην Αμερική. Ήταν εκεί τα αντάρτικα της Βενεζουέλας, της Κολομβίας, της Γουατεμάλας, του Περού και επίσης άρχιζε [το αντάρτικο] στη Βολιβία. Η Βενεζουέλα, με τον Romulo Betancourt στην κυβέρνηση, ήταν συνέχεια της δικτατορίας του Perez Jimenez, προσωπικότητα που από το 1952 ξεκίνησε να παραδίδει τον πετρελαϊκό πλούτο στη γιάνκικη κυβέρνηση. Αυτός ο δικτάτορας έκανε παραχωρήσεις πάνω από 800.000 εκτάρια στη αμερικανικές εταιρίας. Οι ισχυρές κοινοπραξίες δεν προσελκύσθηκαν από τον καφέ, το κακάο, το χυρσό, μονάχα από το πετρέλαιο. Γι' αυτό από τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα οι δυνατοί ιμπεριαλιστές πέτυχαν ο δικτάτορας Juan Vicente Gomez να τους κάνει μια παραχώρηση 50 χρόνων. Ο λαός της Βενεζουέλας, όπως όλοι οι λαοί της Αμερικής, υπέφερε καταπίεση, μιζέρια, πείνα και πρόωρους θανάτους. Τα εκλεγμένα πολιτικά κόμματα - συμπεριλαμβανομένου του λεγόμενου Κομμουνιστικού Κόμματος - απολάμβαναν επιχορηγήσεων και βοήθειας που τους παρείχε η εξουσία. [...] Όμως εκείνα τα χρόνια αναδύθηκε με δύναμη το μεγάλο αντιιμπεριαλιστικό φοιτητικό κίνημα στα πανεπιστήμια, το ίδιο που κατόπιν μεταβλήθηκε σε ευρύ αντάρτικο κίνημα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν εγκαταστήσει στη Βενεζουέλα τις καλύτερα εξοπλισμένες ένοπλες δυνάμεις στη Λατινική Αμερική, κάτω από την άμεση διεύθυνση του Πενταγώνου. Στις επεμβάσεις κατά των ανταρτών οι αμερικάνοι αξιωματικοί όχι μόνο συμμετείχαν στην στρατιωτική προετοιμασία των δυνάμεων και το σχεδιασμό των πραξικοπημάτων, αλλά και άμεσα στις ενέργειες. Οι κυβερνήσεις Kennedy, Johnson και Nixon δεν σκέφτηκαν τη διεθνή νομιμότητα καμμιά στιγμή γιατί από τότε ο ΟΗΕ και ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών ήταν πειθήνια όργανα τους. Το βενεζουελιανό αντάρτικο κίνημα ξεκίνησε από μια κατοσταριά ιδεαλιστές φοιτητές και μη. Σύμφωνα με τον ερευνητή James Petras υπήρχαν τότε 200-300 αντάρτες στη Βενεζουέλα, 200 στην Κολομβία και 100-200 στη Γουατεμάλα - στο Περού προτεραιότητα είχει το μαζικό κίνημα των ινδιάνων υπό τον Hugo Blanco. Ο Petras χωρίζει την ιστορία του βενεζουελιανού αντάρτικου σε 1) την περίοδο των πρωτοπόρων φοιτητών του 1960-2, 2) την περίοδο της έντονης αστικής πάλης, με μια ποικιλία ειδών πάλης που εμφανώς γαλβάνιζαν τις μάζες και 3) την φάση της "αγροτικής μεταρρύθμισης", από το 1964 ως τα τέλη του 70. Στις 20 Φλεβάρη του 1963, οι διάφορες αντάρτικες ομάδες ενώθηκαν και σχημάτισαν τις Εθνικοαπελευθερωτικές Ένοπλες Δυνάμεις (FALN). [...] Έξω από τη Βενεζουέλα, στις γειτονικές χώρες, ποιος δεν θυμάται τον ιερέα Camilo Torres που το 1965 ξεκίνησε στην Κολομβία ένα μεγάλο νόμιμο και μαζικό αγώνα για την απαλλοτρίωση των μεγάλων κτημάτων χωρίς αποζημίωση, για την εθνικοποίηση των εθνικών πόρων, για την αστική μεταρρύθμιση, για τον λαϊκό έλεγχο επί της κυβέρνησης; Μήπως ξεχνιέται ότι βλέποντας κλειστή τη δημοκρατική οδό, ο Torres πήρε το δρόμο των όπλων - με την καταδίκη του ανώτερου κλήρου - για να αγωνιστεί γενναία υπέρ των φτωχών μέχρι να πεθάνει με το όπλο στο χέρι; Στη Γουατεμάλα, μετά την πτώση του Jacobo Arbenz [μεταρρυθμιστής πρόεδρος που έπεσε από την πολυεθνική μπανάνας United Fruit με την σύμπραξη του - γνωστού και σε μας - πρέσβη των ΗΠΑ Πιουριφόυ], ο μαρξιστής Marco Antonio Yon Sosa και το MR-13 διατήρησαν ένα αντάρτικο. Στην ίδια χώρα οι Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις σε συνεργασία με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γουατεμάλας στήριξαν ένα αντάρτικο αλλά και μια σχέση με την αστική κυβέρνηση Mendez Montenegro... [...] Πολύ διαφορετική από τη βενεζουελιανή εμπειρία, ο επαναστατικός αγώνας στο Περού βασίστηκε στη μαζική κινητοποίηση γύρω από άμεσες διεκδικήσεις, στην κατάληψη εδαφών και την εργασία σε αυτά. [...] Στη Βολιβία βιώθηκε μια άλλη εμπειρία, εμπλουτισμένη από τη συμμετοχή του Τσε, δολοφονημένου το 1967 από βολιβιανούς στρατιωτικούς συμβουλευμένους από το Πεντάγωνο. Η θριαμβευτική επιστροφή του Τσάβεζ στη Βενεζουέλα, μετά την αποπομπή και εξαφάνιση του για πάνω από 30 ώρες, προκάλεσε τεράστια χαρά σε πολλούς λαούς του κόσμου. Αυτές οι επιστροφές εθνικιστών και αντιιμπεριαλιστών κυβερνητών είναι πολύ λίγες στην ιστορία. Στο Μεξικό δεν επέστρεψε ούτε ο Madero το 1913 ούτε ο Carranza το 1920. Ούτε ο Jacobo Arbenz στη Γουατεμάλα το 1954, ούτε ο Getulio Vargas στη Βραζιλία, ούτε o Juan Bosh στον Άγιο Δομίνικο ούτε ο Domingo Peron στην Αργεντινή. Πολύ λιγότερο ο σοσιαλδημοκράτης Salvador Allende που το 1973 ανατράπηκε και βάναυσα δολοφονήθηκε από τη στρατιωτική ελίτ και τη χιλιανή αριστοκρατία υπό τον Pinochet και τον αμερικανικό στρατό στις διαταγές του προέδρου Nixon. Η επιστροφή του Chavez αυξάνει την οργή του Bush. Κι άλλο πραξικόπημα προετοιμάζεται στη Βενεζουέλα - τούτο θα είναι πιο αιματηρό. Άλλο ένα καλό άρθρο στα αγγλικά στο www.zmag.org/content/Latin America/wilpertcounter.cfm Χρονολόγιο της βενεζουελιανής κρίσης στο www.zmag.org/content/LatinAmerica/argentina_indymedia.cfm

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License