Συνεντευξη Ενος Αγωνιστη

Έχω ακούσει από διάφορους να μιλάνε για το πολυτεχνείο και έχω δει πολλά video με διαφορετικές απόψεις αλλά αυτήν την φορά θα παρουσιάσω την συνέντευξη που πήρα από έναν αφανή αγωνιστή του Πολυτεχνείου που μου είπε τα πράγματα όπως τα έζησε. Δεν έχω κάνει καμία αλλαγή η παραποίηση στην παρακάτω συνέντευξη απλά μερικές μικροδιορθώσεις που απαιτούνται κατά την απομαγνητοφώνησή της.

Ξεκινώντας θα ήθελα να ρωτήσω πως έφτασες στο Πολυτεχνείο;

Τότε φοιτούσα στην σχολή Δοξιάδη και συγκεκριμένα ήμουν στο 1ο Έτος. Μια τεχνική σχολή που βρισκόταν πάνω στο Λυκαβηττό. Είχε ήδη πραγματοποιηθεί η κατάληψη στην Νομική και οι πληροφορίες που μας έρχονταν μιλούσαν για κάποια κινητοποίηση που θα γινόταν στο Πολυτεχνείο. Όταν μάθαμε λοιπόν τα νέα από τον Ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου που μόλις είχε δημιουργηθεί, οργανώσαμε μια άτυπη συνέλευση και αποφασίσαμε όλοι μαζί να κατεβούμε να συμπαρασταθούμε. Φτιάξαμε λοιπόν ένα πανό που έλεγε «Ψωμί Παιδεία Ελευθέρια Σχολές Δοξιάδη» και κατεβήκαμε όλα τα άτομα μαζί σε μορφή πορείας.

Όταν φτάσατε στο Πολυτεχνείο τι κλίμα επικρατούσε πως σας αντιμετώπισαν;

Ακόμα ήταν τα πράγματα παρά πολύ χαλαρά. Δεν υπήρχε πολύ μεγάλη παρουσία της αστυνομίας. Κρύβονταν στους γύρω δρόμους. Οι πόρτες του Πολυτεχνείου ήταν ανοιχτές και πολλοί φοιτητές ήταν έξω και μοίραζαν προκηρύξεις. Άλλοι ήταν ανεβασμένοι στα κάγκελα και φώναζαν συνθήματα. υπήρχε πολύ μεγάλη προσέλευση. Ερχόταν κόσμος από τις άλλες πανεπιστημιακές σχολές αλλά ακόμα και από σχολεία. Θυμάμαι ένα πανό που έλεγε π.χ. Τέταρτο Γυμνάσιο (τότε δεν υπήρχε λύκειο το Γυμνάσιο ήταν εξατάξιο).

Μπορείς να μου περιγράψεις λίγο την πρώτη μέρα;

Εμείς φτάσαμε πρωί προς μεσημέρι. Κρεμάσαμε το πανό μας στα κάγκελα και αρχίσαμε τις βόλτες για να συνειδητοποιήσουμε τι συνέβαινε. Άλλοι πήγαν προς τα κτίρια και άλλοι έμειναν στο προαύλιο. Σκορπιστήκαμε και ανακατευτήκαμε με τους υπόλοιπους φοιτητές. Υπήρχε μια πολύ μεγάλη ευφορία, ήτανε όλοι χαρούμενοι. Γίνονταν γνωριμίες και συζητήσεις και φυσικά οι πιο πολλοί ήταν κρεμασμένοι από τα κάγκελα και φώναζαν συνθήματα. Η πλάκα είναι πως κάποιοι είχαν αναλάβει και έδιναν καραμέλες για το λαιμό, γιατί ήταν τόση η μανία και η όρεξη με την οποία φώναζαν τα παιδιά που μετά από λίγο τους έκλινε ο λαιμός. Συνεχώς ακούγονταν ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα, τις οποίες έβγαζε η συντονιστική επιτροπή.

Τη συντονιστική επιτροπή αποτελούνταν από φοιτητές, οι οποίοι είχαν κομματικές τοποθετήσεις αλλά εκεί παρουσιάζονταν ως εκπρόσωποι φοιτητικών συλλόγων. Ο αδερφός μου ο οποίος ήταν στην επιτροπή είχε μπει σαν πρόεδρος των Ηλείων σπουδαστών.

Από την πρώτη κιόλας μέρα είχε οργανωθεί και ένα καταπληκτικό εστιατόριο. Μια λεπτομέρεια που μου ήρθε τώρα στο μυαλό είναι ότι λόγο του φόβου, μήπως και μας έκοβαν το νερό, είχε φτιαχτεί μια τεραστία πυραμίδα από κολονάτα ποτήρια, από το εστιατόριο του πολυτεχνείου, γεμάτα με νερό. Θυμάμαι μάλιστα ότι την ώρα που φεύγαμε ξαναείδα την πυραμίδα αυτή άθικτη, κάτι που σημαίνει πως αυτά που έλεγαν περί βανδαλισμών σε εσωτερικούς χώρους της σχολής ήταν εντελώς ψέματα.

Αργότερα το βράδυ που έφυγαν οι μικρότεροι δηλαδή οι κάτω τον δεκαοχτώ αφού δεν τους επιτρεπόταν να διανυκτερεύσουν, πήγαμε με την ομάδα της σχολής καλών τεχνών και ανοίξαμε τι γραφείο του επίτροπου.

Στα πανεπιστήμια τότε υπήρχε ένας κυβερνητικός επίτροπος. Αυτός ήταν εκεί βέβαια βαλτός από την αστυνομία για να καταδίδει και να διασπά το φοιτητικό κίνημα. Είχε λοιπόν αυτός στο γραφείο του όλους τους φακέλους των φοιτητών. Μερικοί μάλιστα που φοιτούσαν στο Πολυτεχνείο, βρήκαν τους φακέλους τους και γελούσαν με αυτά που έγραφαν μέσα. «Ρε συ κοιτά τι έχω κάνει, ούτε που τα θυμάμαι» έλεγαν. Ήταν πραγματικά οι φάκελοι λεπτομερέστατοι. Για παράδειγμα έλεγε ένας φάκελος: Γιάννης Μάνου γιος αριστερού την τάδε ημερομηνία έκανε φασαρίες κλπ.

Με τούτα και με τα’ άλλα είχε φτάσει πια το βράδυ και αποκαμωμένοι κοιμηθήκαμε.

Την δεύτερη μέρα έγιναν τα πράγματα πιο δύσκολα; Ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου;

Την δεύτερη μέρα ερχόντουσαν συνεχώς ενισχύσεις από διάφορες κοινωνικές ομάδες και σωματεία που μας υποστήριζαν. Ακόμα βλέπαμε συνέχεια χέρια να μπαίνουν από τα κάγκελα και να δίνουν λεφτά, τρόφιμα, τσιγάρα, πράγματα που άκουσαν για τουλάχιστον τρεις μήνες παραμονής μας στο χώρο.

Άρχισαν όμως να γίνονται κάποια επεισόδια. Η αστυνομία έστειλε κάποιους προβοκάτορες μέσα, οι οποίοι προσπαθούσαν να δημιουργήσουν εντάσεις. Χαλούσαν πράγματα, κάνανε καβγάδες και αλλά. Ευτυχώς η συντονιστικοί επιτροπή το αντιλήφθηκε γρήγορα και έβαλε κάποιους φοιτητές να τους εντοπίσουν. Εύκολα τους καταλάβαινες τους μπάτσους, εκείνη την εποχή δεν ήταν καν προσεκτικοί. Είχανε κάτι ηλίθιες αγριόφατσες που κάνανε μπαμ από μακριά. Βέβαια μέσα στο πανδαιμόνιο κόσμου που επικρατούσε, κατάφεραν να μπερδευτούν για λίγο, αλλά εν τέλει τους πετάξαμε έξω με τις κλωτσιές.

Συνεχίζονταν οι ανακοινώσεις συμπαράστασης από διάφορα σωματεία. Είχαν εν τω μεταξύ ανάψει οι συζητήσεις και ανάμεσα στους απλούς αγωνιστές και ανάμεσα στους εκπρόσωπους. Τι θα κάνουμε μετά, εάν μπορούμε να συμμετέχουμε σε μια κυβέρνηση αλλαγής κλπ.

Κατά την διάρκεια της ημέρας έρχονταν πολλοί καλλιτέχνες και έδιναν αυτοσχέδιες συναυλίες. Η αστυνομία στεκόταν στις παρυφές του όλου γεγονότος γιατί ήταν τόσο μεγάλος ο όγκος του κινήματος, που φοβόταν να επιτεθεί κατά μέτωπο και επιδίδονταν σε προβοκάτσιες. Η δεύτερη μέρα πέρασε και αυτή σχετικά εύκολα και γεμάτη ένταση.

Την τρίτη και τελευταία μέρα ξέρουμε ότι τα πράγματα έγινα πολύ σκούρα. Μπορείς να μου τα πεις λίγο πιο συγκεκριμένα;

Την τρίτη μέρα άρχισαν όντως τα ζοριλίκια. Είχαμε ήδη τις πληροφορίες πως θα ερχόντουσαν τα τανκ, αν και κανείς δεν το πίστευε. Άρχισαν λοιπόν από το μεσημέρι οι επιθέσεις της αστυνομίας. Προσπαθούσαν να εισβάλλουν ρίχνοντας δακρυγόνα και καπνογόνα και τους απωθούσαμε. Από την δεύτερη μέρα είχαν κλειδωθεί οι πόρτες. Όποιοι ήθελαν να φύγουν έπρεπε να πηδήξουν πάνω από τις πόρτες, δεν τις ανοίγαμε για κανένα λόγο. Δυστυχώς ήδη είχαμε τους πρώτους τραυματίες. Κάποιοι δεν άντεχαν τα δακρυγόνα και άλλοι τραυματίστηκαν από τις συμπλοκές και τον κλεφτοπόλεμο με τους μπάτσους. Δημιουργήθηκε και ιατρείο που το συγκρότησαν οι φοιτητές της ιατρικής.

Καθώς περνούσε λοιπόν η ώρα συνεχίζονταν οι επιθέσεις, κατά τις οχτώ το βράδυ είδα και τον πρώτο νεκρό η βαριά τραυματισμένο που τον κουβαλούσαν μέσα σε κουβέρτα. Έπεσε μια βουβαμάρα στον χώρο. Σταμάτησαν τα συνθήματα. Νιώσαμε άσχημα αλλά μετά από λίγο πεισμώσαμε και ξαναρχίσαμε με περισσότερη ορμή.

Εκείνη την ώρα συνάντησα τον αδερφό μου που με πρότρεψε να φύγω γιατί θα είχαμε άσχημες εξελίξεις και κυρίως ότι είχαν πληροφορίες ότι ερχόντουσαν τα τανκ. Εγώ φυσικά του είπα πως, δεν θα έφευγα και διαπληκτιστήκαμε. Συμφώνησα μόνο στην προτασή του να πάω τουλάχιστον να βρω οξυγόνο για της ανάγκες του ιατρείου και μου έδωσε μια σακούλα λεφτά από αυτά που έδινε ο κόσμος που μας συμπαραστεκόταν.

Βγήκα στο δρόμο πηδώντας την πόρτα της Στουρνάρη και πήγα στα κοντινά φαρμακεία που σιγά σιγά έκλειναν, μήπως και βρω κάποια μπουκάλα. Είχε τελειώσει από παντού όμως το οξυγόνο και έπρεπε να πάω να βρω από κάποιο μακρινότερο η εφημερεύον φαρμακείο. Έκανα λοιπόν οτοστόπ για να πάω στο φαρμακείο του Χιλτον που υπολόγιζα ότι θα είχε σίγουρα. Φαινόμουν βέβαια ότι είμαι από το Πολυτεχνείο, καθώς φορούσα μαντήλι για τα δακρυγόνα στο λαιμό, με μαλλιά σηκωμένα και ανακατεμένα από την παραμονή μου σε πρόχειρα καταλύματα στο πολυτεχνείο, σχισμένα ρούχα, αξύριστος κλπ. Αυτό δεν εμπόδισε το ζευγαράκι που σταμάτησε με έναν σκαραβαίο που αλλάζοντας την πορεία του με μετέφερε εκεί που ήθελα.

Φτάνοντας λοιπόν στο Χιλτον είδα εκεί όλους τους πουρούς (έτσι λέγαμε τότε τους γερολεφτάδες) να πίνουν τον καφέ τους και με κατέβαλε ένα συναίσθημα οργής, για την αδιαφορία τους, αλλά η αποστολή μου ήταν άλλη, όποτε και κατευθύνθηκα αδιαμαρτύρητα προς το φαρμακείο. Εκεί μου έδωσαν τις μπουκάλες που χρειαζόμουν και δεν ήθελαν τα λεφτά παρά μόνο με φυγάδευσαν από την πίσω πόρτα για να μην με πιάσουν οι μπάτσοι του ξενοδοχείου.

Ξανάκανα οτοστόπ πάλι σταμάτησε ένα αυτοκίνητο και τότε συνειδητοποίησα πως ολόκληρη η Αθήνα είχε ευαισθητοποιηθεί από το κίνημά μας και ήταν όλοι αλληλέγγυοι απέναντι μας.

Ξαναμπήκα στο Πολυτεχνείο όπου τα πράγματα ήταν άσχημα γιατί υπήρχαν αρκετοί τραυματίες και οι επιθέσεις της αστυνομίας είχαν γίνει πιο πυκνές και πιο βίαιες. Έτσι συνεχίστηκαν τα πράγματα μέχρι το βράδυ όποτε και ήρθαν τα τανκ.

Τότε πως εξελίχθηκε η κατάσταση;

Δημιουργήθηκε, δικαιολογημένα βέβαια, ένας πανικός από την θέα των τανκς αλλά κανείς μας δεν πίστεψε ότι πως θα μπουν με τη βία στο χώρο. Φωνάζανε όλοι συνθήματα «αδέρφια μας φαντάροι» αλλά δεν διανοούμασταν πως θα εισβάλουν καταρρίπτοντας την πόρτα. που ήταν γεμάτη με φοιτητές. Είναι γνωστή η σκηνή η οποία παραβιάζεται η πόρτα και δυστυχώς χάνουν την ζωή τους τόσα παιδιά.

Εγώ όταν έπεσε η πόρτα και μπήκαν οι μπάτσοι, κατευθύνθηκα μαζί με πολλούς άλλους, που ήταν πλέον πανικόβλητοι, προς την πόρτα της Στουρνάρη, η οποία ήταν κλειστή και εμπόδιζε την διαφυγή μας. Εν τω μεταξύ είχε δοθεί εντολή από τη συντονιστική επιτροπή να εκκενώσουμε τον χώρο, προς αποφυγή και άλλων θυμάτων. Ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί στην πόρτα που ήμουν και εγώ, κατάφερε με την ορμή του να την ρίξει και άρχίσε να βγαίνει έξω. Εκεί είχε κάτσει ένας καριολης μπάτσος με ένα καδρόνι και χτυπούσε οποίον επιχειρούσε να βγει. Οπισθοχωρήσαμε για λίγο, αλλά μετά από μερικά λεπτά ήρθε ένα φαντάρος που τον απείλησε με το όπλο του τον αφόπλισε και διευκόλυνε την έξοδό μας.

Ξεκίνησα λοιπόν να τρέχω προς το σπίτι μου στο Παγκράτι, αλλά εκεί πολύ κοντά στο Πολυτεχνείο υπήρχε ένας δρόμος η οδός Μπουμπουλίνας και έπρεπε να την διασχίσω. Εκεί όμως ήταν το αρχηγείο της ασφάλειας, που ήταν ότι χειρότερο για έναν νέο με την εμφάνισή μου. Προσπαθούσα λοιπόν να την αποφύγω αλλά μέσα στην αγωνιά μου και τον πανικό πάλι πάνω της έπεφτα. Αποφάσισα λοιπόν να πάω αντίθετα προς το Λυκαβητό και να κατηφορίσω μετά να φτάσω στο Παγκράτι. Έφτασα μετά από πολύ τρέξιμο στις τέσσερις το πρωί στο σπίτι μου.

Ο αδερφός μου, αυτός που ήταν στην συντονιστική επιτροπή, μπήκε σε έναν υπόνομο για να μην συλληφθεί και κρυβόταν από σπίτι σε σπίτι μέχρι την μεταπολίτευση του ’74. Η αδερφή μου που ήταν και αυτή μέσα στο Πολυτεχνείο αφού σπούδαζε τότε εκεί, κρύφτηκε σε ένα σπίτι ακριβώς απέναντι από την σχολή και έγινε μαζί με αλλά είκοσι περίπου άτομα μαρτυράς στους βανδαλισμούς που οι μπάτσοι έκαναν στο Πολυτεχνείο.

Παρόλα αυτά πάντως, οι τρεις αυτές μέρες του κινήματος των φοιτητών, ήταν οι τρεις καλύτερες της ζωής μου. Ένοιωσα και θεμελίωσα την βεβαιότητα ότι δεν είμαι μόνος μου στα όνειρα για έναν καλύτερο κόσμο και κυρίως το έζησα.

Στο Πολυτεχνείο μεταξύ των υπόλοιπων δημοκρατών Ελλήνων συμμετείχαν και αρκετοί Πόντιοι. Ένας από αυτούς που έχασαν τη ζωή τους ήταν ο Γιώργος Γεριτσίδης, γεννημένος στην Ξάνθη.  Δημοκράτης, αντιπολεμικός, υποστηρικτής του Κινήματος Ειρήνης και του Γρηγόρη Λαμπράκη, θα χάσει τη ζωή του στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, δολοφονημένος από τους χουντικούς.  

Φαίνεται ότι ήταν ένα από τους χιλιάδες εργαζόμενους που συνέρρευσαν στο Πολυτεχνείο για να συμπαρασταθούν στο αντιδικτατορικό κίνημα και να εκφράσουν τα δημοκρατικά τους συναισθήματα. Δολοφονήθηκε το μεσημέρι της 17ης Νοεμβρίου  στον περίγυρο του κλοιού που είχαν δημιουργήσει οι στρατιωτικές δυνάμεις προκειμένου να εμποδίσουν τους πολίτες να φτασουν στο Πολυτεχνείο, όπου από τις πρωϊνές ώρες είχαν εισβάλει. Από τους νεκρούς του Πολυτεχνείου οι περισσότεροι είχαν χάσει τη ζωή τους κατά τις οδομαχίες εκτός του Πολυτεχνείου.  

Στη συνέχεια η δολοφονία του συγκαλύφθηκε με τρόπο ώστε να φαίνεται ότι έχασε τη ζωή “προς εκτέλεσιν υπηρεσίας” (!!!). Στην έκθεση Τσεβά ο Γεριτσίδης καταγράφεται ως ο 10ος νεκρός της εξέγερσης: “Γεώργιος Αλεξάνδρου Γεριτσίδης, ετών 48, εφοριακός υπάλληλος. Εφονεύθη ευρισκόμενος εν Ν. Λιοσίοις προς εκτέλεσιν υπηρεσίας περί ώραν 12.15′ της 17.11.1973 δεχθείς ομοίως βλήμα αδέσποτον άρματος μάχης εις την κεφαλήν.”

από Πόντος και Αριστερά

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License