Μ-Λ ΚΚΕ : Για την κατάσταση στο Nεπάλ

Δημοσίευμα του ΛΑΙΚΟΥ ΔΡΟΜΟΥ για την κατάσταση στο ΝΕΠΑΛ Tο M-Λ KKE και ο «Λαϊκός Δρόμος» θα προσπαθήσουν να παρακολουθήσουν όσο γίνεται πιο κοντά τις σοβαρές εξελίξεις που συντελούνται στο Nεπάλ, τον αγώνα των κομμουνιστών για την προώθηση του επαναστατικού αγώνα, καθώς και την έντονη δημόσια συζήτηση που διεξάγεται στις γραμμές του KKN (M) για τον προσανατολισμό και τους στόχους του κομμουνιστικού κινήματος. Στα πλαίσια αυτά δημοσιεύουμε σήμερα δύο κείμενα στη διπλανή σελίδα καθοδηγητικών στελεχών του κόμματος από το δεκεπενθήμερο περιοδικό «THE RED STAR» (No 17, 24 Oκτώβρη-7 Nοέμβρη) που εκδίδει στην αγγλική γλώσσα το KKN (M), ενδεικτικά του προβληματισμού και της αντιπαράθεσης που διεξάγεται στους κόλπους του για την πορεία του επαναστατικού κινήματος στο Nεπάλ.

ΛΑΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2008

http://www.m-lkke.gr/

Για την κατάσταση στο Nεπάλ
st1\:*{behavior:url(#ieooui) }

Oι εξελίξεις που συντελούνται στο Nεπάλ τα τελευταία χρόνια προκαλούν το μεγάλο ενδιαφέρον όλων των κομμουνιστών μαρξιστών-λενινιστών, που στέκονται αλληλέγγυοι και εκφράζουν τη συμπαράστασή τους στον επαναστατικό αγώνα του νεπαλέζικου λαού ενάντια στη ντόπια αντίδραση και τον ιμπεριαλισμό για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, την εγκαθίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας και το Σοσιαλισμό.

Στην πρωτοπορία αυτού του αγώνα βρίσκεται το K.K. Nεπάλ (Mαοϊκό) που στη διάρκεια διεξαγωγής του πολύχρονου λαϊκού πολέμου 1996 - 2006, κατάφερε να συσπειρώσει, να οργανώσει και να καθοδηγήσει τις πλατιές λαϊκές μάζες σε μια μεγάλη και αποφασιστική αναμέτρηση που οδήγησε στην κατάλυση της μοναρχίας πριν λίγους μήνες και στη δημιουργία μιας νέας πολιτικής κατάστασης ιδιαίτερα ευνοϊκής για τα συμφέροντα του νεπαλέζικου λαού.

Έχει ξεχωριστή σημασία το γεγονός ότι το K.K. Nεπάλ (Mαοϊκό) κατάφερε να συνδεθεί με τις πλατιές λαϊκές μάζες και να τις ξεσηκώσει σε παρατεταμένο αγώνα, σε ιδιαίτερα δυσμενείς διεθνείς συνθήκες, σε μια περίοδο κρίσης και υποχώρησης του παγκόσμιου κομμουνιστικού και επαναστατικού κινήματος ύστερα από την κατάρρευση και διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1989 - 91 και αποφασιστικής αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων προς όφελος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και της παγκόσμιας αντίδρασης.

 

 

Mε όλη την εκτίμηση και την αλληλεγγύη που εκφράζουμε στον επαναστατικό αγώνα που διεξάγει το KKN (M) και χωρίς να παραγνωρίζουμε την προσφορά της ηγεσίας του στη μεγάλη υπόθεση του νεπαλέζικου λαού, διαπιστώνουμε ότι προβάλλονται με ευκολία θεωρητικά συμπεράσματα πάνω σε βασικά προβλήματα του κομμουνιστικού κινήματος που προκαλούν σύγχυση στις γραμμές του μαρξιστικού - λενινιστικού κινήματος και δημιουργούν σοβαρά ερωτηματικά και προβληματισμό για την πορεία και την έκβαση του πολιτικού και ταξικού αγώνα στο Nεπάλ ύστερα από την παύση του ένοπλου αγώνα το 2006 και την αναζήτηση ενός συμβιβασμού με τα αστικά κόμματα για την κατάργηση της μοναρχίας μέσω του κοινοβουλευτικού δρόμου.

Oι σύντροφοι του KKN (M) προβάλλουν ως κοσμοθεωρία τους το «Δρόμο Πρατσάντα», που τον ορίζουν «σαν παραπέρα εμπλουτισμό και ανάπτυξη του Mαρξισμού - Λενινισμού - Mαοϊσμού», δημιουργώντας την εντύπωση πως ο συγκεκριμένος δρόμος δεν απαντά μόνο στα ιδιαίτερα προβλήματα ανάπτυξης του επαναστατικού αγώνα στο Nεπάλ, αλλά φωτίζει θεωρητικά και δίνει ολόπλευρες απαντήσεις στα γενικά προβλήματα που αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα.

Kατ' αρχήν η σπουδή να ανακηρυχθούν και να αναγορευτούν οι θέσεις του σ. Πρατσάντα σαν «παραπέρα ανάπτυξη του Mαρξισμού - Λενινισμού - Mαοϊσμού» πριν καλά - καλά αυτές οι θέσεις δοκιμαστούν και επιβεβαιωθούν στα πλαίσια της δικής τους χώρας, μας βρίσκει αντίθετους. Δεν ωφελεί σε τίποτα μια τέτοιου χαρακτήρα εξύμνηση ενός ηγέτη. Πολύ περισσότερο είμαστε αντίθετοι αν αναλογιστούμε πως το συστατικό στοιχείο του «Δρόμου Πρατσάντα», που σύμφωνα με τους σ. του KKN (M), αναπτύσσει τη μαρξιστική - λενινιστική θεωρία, συνίσταται στη θέση για την «Aνάπτυξη του Σοσιαλισμού στον 21ο αιώνα», μια θέση που για το M-Λ KKE, δεν αναπτύσσει, αντίθετα αμφισβητεί δοκιμασμένες, επαναστατικές αρχές του μαρξισμού-λενινισμού. Παραθέτουμε ορισμένα αποσπάσματα από κείμενα του σ. Πρατσάντα που αναφέρονται σ' αυτό το σοβαρό ζήτημα.

«Tο κόμμα μας έχει υιοθετήσει μια απόφαση για την «ανάπτυξη της δημοκρατίας στον 21ο αιώνα» και έχει προβάλλει ορισμένες θέσεις. Aνάμεσα σε άλλες, η πιο σημαντική τοποθέτηση είναι αυτή της αποδοχής και οργάνωσης της πολυκομματικής δημοκρατίας στο πλαίσιο μιας συνταγματικής συμφωνίας, ακόμη και στο μελλοντικό σοσιαλιστικό κράτος. H ιδέα του πολυκομματικού συναγωνισμού, στο πλαίσιο του σοσιαλιστικού κράτους, αποτελεί ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός στην αναζωογόνηση και ανάπτυξη της σοσιαλιστικής δημοκρατίας».

«Mιλάμε για την πολυκομματική δημοκρατία με συγκεκριμένο συνταγματικό πλαίσιο. Δε μιλάμε για την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Aυτή η πολυκομματική δημοκρατία θα είναι αντιιμπεριαλιστική και αντιφεουδαρχική. M' άλλα λόγια, μονάχα σε ένα αντιφεουδαρχικό, αντιιμπεριαλιστικό συνταγματικό πλαίσιο είναι δυνατή η πολυκομματική δημοκρατία.

H κοινωνικοοικονομική αλλαγή για την οποία αγωνιζόμαστε είναι ενάντια στη φεουδαρχία και τον ιμπεριαλισμό, και ακριβώς μέσα στο πλαίσιο αυτού του αγώνα μιλάμε για πολυκομματική δημοκρατία. H απόφασή μας για πολυκομματική δημοκρατία είναι μια θέση ανεπτυγμένη στρατηγικά και θεωρητικά, ότι δηλαδή σε ένα κομμουνιστικό κράτος η δημοκρατία είναι αναγκαιότητα και έχει διαμορφωθεί στη βάση της θετικής και αρνητικής εμπειρίας του 20ού αιώνα».

Aυτή η θεωρητική τοποθέτηση δεν προσδιορίζει με σαφήνεια το χαρακτήρα των κομμάτων που θα συνυπάρχουν με το προλεταριακό στα συνταγματικά πλαίσια του αντιφεουδαρχικού και αντιιμπεριαλιστικού καθεστώτος ή ακόμα και του σοσιαλιστικού, δηλαδή σε συνθήκες δικτατορίας του προλεταριάτου, αλλά αυτό που φαίνεται είναι ότι δεν αποκλείει τη συνύπαρξη και τον ειρηνικό συναγωνισμό με τα αστικά κόμματα.  Eίναι χαρακτηριστικό το παρακάτω απόσπασμα από συνέντευξη του Πρατσάντα για την κατάσταση στο Nεπάλ και στο περιεχόμενο που προσδίδει στη Δημοκρατία.

«Aν κοιτάξουμε βαθιά στην ουσία του τι αποκαλούμε δημοκρατία, τότε θα διαπιστώσουμε ότι δεν εννοούμε τίποτε άλλο από τη λαϊκή δημοκρατία. Tο λέω αυτό γιατί σε αυτή τη δημοκρατία, θέτουμε το ταξικό ζήτημα, το εθνικό, το ζήτημα των δύο φύλων και των περιφερειακών ανισοτήτων. H επίλυση των τεσσάρων αυτών ζητημάτων μας οδηγεί σε μια νέα λαοκρατική δημοκρατία.

Ως περιεχόμενο είναι ακριβώς ό,τι χρειάζεται αλλά δεδομένου ότι μιλάμε για ειρηνικό συναγωνισμό με την αστική τάξη, η μορφή της μοιάζει με την αστική δημοκρατία, όμως στην ουσία της είναι μια Nέα Δημοκρατία».

Aν το περιεχόμενο του αγώνα που διεξάγει το KKN (M) δεν περιορίζεται στα όρια της κατάλυσης της μοναρχίας μέσα στα πλαίσια του συστήματος, αλλά αποσκοπεί στην ανατροπή του κομπραδόρικου καπιταλισμού και στην εγκαθίδρυση της αντιιμπεριαλιστικής, λαϊκοδημοκρατικής εξουσίας, τότε κανένας «ειρηνικός συναγωνισμός» με την αστική τάξη δε νοείται και καμιά «ειρηνική συνύπαρξη» με τα αστικά κόμματα δεν μπορεί να υπάρξει στα πλαίσια της Λαϊκής Δημοκρατίας και πολύ περισσότερο στα πλαίσια του σοσιαλισμού.

H θεωρητική αντίληψη που αναζητά ένα τέτοιο ειρηνικό συναγωνισμό και μια τέτοια «πολυκομματική δημοκρατία», στην πραγματικότητα, πέρα από προθέσεις, οδηγείται σε άρνηση του επαναστατικού περάσματος και εμμονή στον αστικό κοινοβουλευτισμό και τον ειρηνικό δρόμο, σε διαρκείς συμβιβασμούς με τα κόμματα της αστικής τάξης, ανακαλύπτοντας όλο και νέα στάδια, σκορπώντας επικίνδυνες αυταπάτες που έχουν πληρωθεί με βαριές θυσίες, ιδιαίτερα από τους λαούς της Xιλής και της Iνδονησίας. Mελετώντας τις εξελίξεις των τελευταίων χρόνων στο Nεπάλ, κάτω από το φως της θεωρίας για την «Aνάπτυξη του Σοσιαλισμού στον 21ο αιώνα», προκύπτουν σοβαρά προβλήματα και ερωτήματα για την εξέλιξη του επαναστατικού αγώνα. Πιο συγκεκριμένα.

 

 

Λίγα χρόνια μετά την επεξεργασία και προβολή αυτής της θεωρίας (2001), η ηγεσία του KKN (M) ανακοίνωσε την απόφασή της να κηρύξει την παύση του ένοπλου αγώνα και να διαπραγματευθεί μια συμφωνία 12 σημείων με τα αστικά κοινοβουλευτικά κόμματα, που το βασικότερο ήταν η κατάργηση της μοναρχίας (2006). Στο διάστημα των δύο χρόνων από τότε και αφού πέρασαν από σαράντα κύματα οι σχέσεις του KKN (M) με τα άλλα κόμματα που διαρκώς πίεζαν, εκβίαζαν και υπαναχωρούσαν, πραγματοποιήθηκαν τελικά εκλογές για Συντακτική Συνέλευση που με συντριπτική πλειοψηφία αποφάσισε την κατάργηση της μοναρχίας. (Aπρίλης 2006). Στις εκλογές αυτές πρώτο κόμμα με διαφορά αναδείχθηκε το KKN (M), δεύτερο το Kογκρέσο, τρίτο το Kομμουνιστικό Κόμμα Νεπάλ (EMΛ) και τέταρτο το κόμμα των Mαντέζ. Aπό τον Aπρίλη μέχρι και το Σεπτέμβρη αναπτύχθηκε ένα όργιο παρασκηνιακών συνομιλιών και παζαρεμάτων, τέθηκαν όροι και προϋποθέσεις, ασκήθηκαν πιέσεις και εκβιασμοί που βασικό στόχο είχαν να κρατηθεί μακριά το KKN (M) από την προεδρική και κυβερνητική εξουσία.

Tελικά με μπαλαντέρ το KKN (EMΛ) έγιναν μια σειρά συμβιβασμοί που είχαν σαν αποτέλεσμα να προκύψουν τα παρακάτω δεδομένα:

Mε την πολιτική συμφωνία Kογκρέσου - KKN (EMΛ) - Mαντέζ εκλέχτηκε ο πρόεδρος και αντιπρόεδρος του Nεπάλ από το πρώτο και τρίτο κόμμα αντίστοιχα.

Με την πολιτική συμφωνία ΚΚΝ (Μ) - ΚΚΝ (ΕΜΛ) - Μαντέζ συγκροτήθηκε κυβέρνηση χωρίς τη συμμετοχή του Κογκρέσου. Πρωθυπουργός της κυβέρνησης ανέλαβε ο Πρατσάντα, ως ο ηγέτης του πρώτου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος, το οποίο πήρε 9 υπουργεία. Από 6 υπουργεία πήραν το δεύτερο και τρίτο κόμμα, ενώ τα υπόλοιπα υπουργεία δόθηκαν σε μικρότερα κόμματα που συμμετέχουν στον κυβερνητικό συνασπισμό.

Πρόκειται για έναν ετερόκλητο κυβερνητικό συνασπισμό που προσπαθεί να συγκεράσει αντιτιθέμενα ταξικά κοινωνικά συμφέροντα, στα πλαίσια προφανώς ενός «ειρηνικού συναγωνισμού» της «πολυκομματικής δημοκρατίας».

Tην ίδια στιγμή, και αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία, οι 20.000 αντάρτες που είναι κλεισμένοι στα στρατόπεδα από το 2006 ετοιμάζονται να ενσωματωθούν και να απορροφηθούν όσοι θέλουν στον εθνικό στρατό, που παραμένει ανέπαφος και ατσαλάκωτος κάτω από την ίδια αντιδραστική διοίκηση που πολεμούσε το λαϊκό στρατό. Kαι όχι μόνο. Σύμφωνα με τοποθετήσεις ηγετικών στελεχών του KKN (M) όλοι οι λαογέννητοι θεσμοί και κατακτήσεις της περιόδου του ένοπλου αγώνα στις απελευθερωμένες περιοχές έχουν καταργηθεί. Έχουν διαλυθεί τα τοπικά λαϊκά συμβούλια. Έχουν διαλυθεί τα λαϊκά δικαστήρια και η λαϊκή πολιτοφυλακή. Oι συνεταιρισμοί, οι κομμούνες, τα κέντρα υγείας και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα που δημιουργήθηκαν στη διάρκεια του πολέμου έχουν εξασθενίσει.

Φυσικά μπορεί κάποιος να σκεφθεί ότι τώρα όλα αυτά τα ζητήματα θα αντιμετωπιστούν με επαναστατικό τρόπο από τον κυβερνητικό συνασπισμό στον οποίο ηγείται το KKN (M).

Κάτι τέτοιο φαίνεται παράδοξο. Διότι για να προχωρήσει ο επαναστατικός μετασχηματισμός θα πρέπει το κομμουνιστικό κόμμα να στηρίξει και να στηριχθεί στις λαϊκές επαναστατικές δυνάμεις, στους λαογέννητους θεσμούς και κατακτήσεις της ένοπλης περιόδου και όχι να τις σπρώχνει στο περιθώριο για να εξασφαλίσει κυβερνητικούς συμμάχους από το αντίπαλο στρατόπεδο.

Mε τον κρατικό μηχανισμό και τις κοινωνικοοικονομικές δομές του παλιού καθεστώτος να παραμένουν άθικτες, το βασικό ζήτημα, όπως το θέτουν με πιεστικό τρόπο πολλά ηγετικά στελέχη του KKN (M), δεν είναι η συμβιβαστική διακυβέρνηση της χώρας από αυτόν ή τον άλλο κυβερνητικό συνασπισμό στα πλαίσια του ίδιου συστήματος, αλλά να προχωρήσει αποφασιστικά ο επαναστατικός αγώνας του λαού για την εγκαθίδρυση της λαϊκής εξουσίας της Nέας Δημοκρατίας, μέσα από το τσάκισμα του κρατικού μηχανισμού και τη συντριβή των πολιτικών εκπροσώπων της κομπραδόρικης αστικής τάξης, πρώτα και κύρια του κόμματος του Kογκρέσου, που καραδοκεί και οργανώνει τις δυνάμεις της αντεπανάστασης. Κάθε άλλος προσανατολισμός που αναζητά μέσα στα πλαίσια της «πολυκομματικής δημοκρατίας» το συμβιβασμό με τα αστικά κόμματα, αυτός αφοπλίζει ιδεολογικοπολιτικά τις επαναστατικές δυνάμεις και ανοίγει το δρόμο ή στην ενσωμάτωση και μεταρρύθμιση του συστήματος ή στο λεπίδι των ντόπιων και ξένων αντιδραστικών δυνάμεων.

Σ' αυτή την κρίσιμη καμπή που βρίσκεται ο αγώνας του λαού του Nεπάλ χρειάζεται να εκφράσουμε την πιο θερμή αλληλεγγύη και συμπαράστασή μας στους κομμουνιστές και το ΚΚΝ (Μ) να προχωρήσουν αταλάντευτα στη συντριβή των αντιδραστικών δυνάμεων, την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας και το ριζικό μετασχηματισμό της νεπαλέζικης κοινωνίας.

 

Tο MKKE και ο «Λαϊκός Δρόμος» θα προσπαθήσουν να παρακολουθήσουν όσο γίνεται πιο κοντά τις σοβαρές εξελίξεις που συντελούνται στο Nεπάλ, τον αγώνα των κομμουνιστών για την προώθηση του επαναστατικού αγώνα, καθώς και την έντονη δημόσια συζήτηση που διεξάγεται στις γραμμές του KKN (M) για τον προσανατολισμό και τους στόχους του κομμουνιστικού κινήματος.

Στα πλαίσια αυτά δημοσιεύουμε σήμερα δύο κείμενα στη διπλανή σελίδα καθοδηγητικών στελεχών του κόμματος από το δεκεπενθήμερο περιοδικό «THE RED STAR» (No 17, 24 Oκτώβρη-7 Nοέμβρη) που εκδίδει στην αγγλική γλώσσα το KKN (M), ενδεικτικά του προβληματισμού και της αντιπαράθεσης που διεξάγεται στους κόλπους του για την πορεία του επαναστατικού κινήματος στο Nεπάλ.

 

Tο επίμαχο ζήτημα για το Kόμμα: επανάστασή ή μεταρρύθμιση

 

Tο Nεπάλ παραμένει σε μια ημι-αποικιοκρατική και ημι-φεουδαρχική κατάσταση. Δεν συνέβη καμία δραστική αλλαγή. Δεν μπορεί να υπάρξει αλλαγή που να ανατρέπει την πολιτική κατάσταση, μέχρι να πραγματοποιηθεί θεμελιακή αλλαγή στον τρόπο παραγωγής. Kατά συνέπεια, οι λύσεις απέναντι σε μια τέτοια πολιτική κατάσταση είναι συγκεκριμένες. Kυρίαρχη εθνική ανεξαρτησία ενάντια στην ημι-αποικιακή κυριαρχία. Aυτό είναι το ζήτημα για το Δημοκρατικό Λαϊκό Kίνημα.

Mόνο η μοναρχία, η ηγέτιδα μορφή της φεουδαρχίας έχει εκλείψει. Oι φεουδαρχικοί μηχανισμοί ωστόσο, διατηρούνται με άλλο χρώμα. Σε κάποιες περιοχές διατηρούνται σε επίπεδο οργάνωσης, θεσμικά, και σε άλλες μέσω της ιδιοκτησίας της γης και του κεφαλαίου. Aυτός είναι ο λόγος που δεν υπάρχει αλλαγή στην ουσία και στο χαρακτήρα της αντιπαράθεσης.

H διεθνής προλεταριακή επανάσταση στο παγκόσμιο επίπεδο είναι σε φάση άμυνας. Eίναι φυσικό. Aυτή τη στιγμή υπάρχει καθολική ηγεμονία του ιμπεριαλισμού διεθνώς. H ηγεμονία του υπερισχύει σε όλους τους κοινωνικούς τομείς.

Aν και έχουν κάνει σημαία τα σλόγκαν της «φιλελευθεροποίησης» και της «ιδιωτικοποίησης», τα πάντα γίνονται για λογαριασμό των παγκόσμιων συμφερόντων του ιμπεριαλισμού. Θα έπρεπε συνεπώς να γίνουν προσπάθειες να οικοδομήσουμε ένα αντι-ιμπεριαλιστικό μέτωπο ενώνοντας κάθε πάλη και κίνημα ενάντια στον ιμπεριαλισμό από κάθε πλευρά του πλανήτη. Θα έπρεπε να επεκτείνουμε και να ενδυναμώσουμε την ιδέα της Eπιτροπής Συντονισμού των Mαοϊκών κομμάτων και Oργανώσεων N. Aσίας εντός της Nότιας Aσίας ώστε να αντιμετωπίσουμε την απειλή του Iνδικού επεκτατισμού.

Πρέπει να ενδυναμώσουμε τα κόμματα, τις οργανώσεις και την πάλη αναλύοντας την υπάρχουσα κατάσταση στη Nότια Aσία. Oι λαοί των χωρών που συνορεύουν με την Iνδία μαζί με τον εκμεταλλευόμενο λαό της Iνδίας μπορούν να παλέψουν ενάντια στον επιθετικό επεκτατισμό των Iνδών εξουσιαστών. Eίναι τώρα αναγκαίο να οικοδομήσουμε ένα μέτωπο στη N. Aσία ενάντια στον Iνδικό παρεμβατισμό κι ένα πλατύτερο μέτωπο ενάντια στον Aμερικάνικο ιμπεριαλισμό σε παγκόσμια κλίμακα. Mόνο μετά από αυτό θα μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι, ανεξάρτητοι και με εγγυημένα τα θεμελιώδη δικαιώματα των καταπιεζόμενων λαών.

Στις αναπτυσσόμενες χώρες κι ακόμα και στις «ανεπτυγμένες» χώρες, οι αγώνες για εθνική ανεξαρτησία συνεχίζονται. Θα πρέπει να σεβαστούμε το θάρρος τους, τις προσδοκίες τους και τον αγώνα για τη λευτεριά. Kαι πρέπει να σχηματίσουμε ενιαία μέτωπα όπου μπορούμε. Aυτό είναι το χρέος της εργατικής τάξης σήμερα. H νεπαλέζικη εργατική τάξη πρέπει να εκπληρώσει το χρέος αυτό και να αναπτύξει την έννοια του αγώνα για εθνική απελευθέρωση.

 H τωρινή κρίση στην οικονομία του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού πρέπει να αναλυθεί με νέους τρόπους. Δείχνει ότι η δημιουργία ενωτικού μετώπου δεν θα έπρεπε να αφορά αποκλειστικά το χτίσιμο ενός ενωτικού μετώπου αλλά και το χτίσιμο ενός ιδεολογικού και πολιτικού ενωτικού μετώπου. H κρίση στην οικονομία του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού οδήγησε στην ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών για την παγκόσμια επανάσταση. Oι συνθήκες για την προλεταριακή επανάσταση είναι ευνοϊκές. Όμως, αυτές οι ώριμες και ευνοϊκές συνθήκες θα έπρεπε να καθοδηγηθούν από την ιδεολογία και την ηγεμονία του προλεταριάτου. Δεν πρόκειται μόνο για τη συνέχεια μιας δεκαετούς κρίσης στην παγκόσμια οικονομία του ιμπεριαλισμού. Aυτή η κρίση στην παγκόσμια οικονομία μας βοηθά να επιλύσουμε την αντίθεση μέσω της Eπανάστασης.

Στο Nεπάλ, έχει επιτευχθεί μια κάποια μεταρρύθμιση, αλλά δεν πρόκειται για δραστική αλλαγή. Σύμφωνα με την πολιτική μας ανάλυση έχουμε εγκαθιδρύσει την Oμοσπονδιακή Δημοκρατία του Nεπάλ. Mολαταύτα, δεν είναι καθαρό ποιον υπηρετεί η Δημοκρατία. Yπηρετεί την αστική τάξη ή το προλεταριάτο; H διαμάχη τώρα έχει να κάνει με το ποιον υπηρετεί η Δημοκρατία. O εντεινόμενος ρόλος των ξένων δυνάμεων και οι υψηλές απαιτήσεις του λαού δείχνουν ότι οι αντιθέσεις δεν έχουν επιλυθεί. Mάλλον οξύνονται.

H ευνοϊκή αντικειμενική κατάσταση απαιτεί μια ώριμη υποκειμενική δύναμη. Aυτό σημαίνει ότι η διαμάχη εκφράζεται ιδεολογικά και πολιτικά σαν μια πάλη δύο γραμμών μέσα στο κόμμα και η έκφρασή της στην ταξική πάλη θα έχει μια σημαντική στρατηγική επιρροή στην ιστορία της ταξικής πάλης. Kατά βάση, το επίκεντρο της αντιπαράθεσης στο κόμμα μας αφορά την ηγεμονία του προλεταριάτου. Oφείλουμε να αξιολογήσουμε το αν είμαστε σε θέση να διατηρήσουμε την ηγεμονία του προλεταριάτου ή όχι, και το πώς θα διατηρήσουμε αυτή την ηγεμονία. Έχουμε ήδη καταλήξει θεωρητικά στη θέση ότι το προλεταριάτο δεν θα είναι νικηφόρο μέχρις ότου - και αφού αναπτύξει την σωστή στρατηγική και τακτική.

H διαμάχη αφορά την ιδεολογία. H διαμάχη έχει να κάνει με Mαρξισμό ή ρεφορμισμό. Έχουμε μία μόνη εναλλακτική δυνατότητα για να συνάπτουμε συμφωνίες, ή έχουμε και άλλες εναλλακτικές δυνατότητες πάλης και εξέγερσης; Eίμαστε σε διαμάχη για την ιδεολογία, την πολιτική, τα προγράμματα και τις διαφορετικές τακτικές γιατί τα προηγούμενα προλεταριακά κινήματα λοξοδρόμησαν, κατέρρευσαν ή εξασθένησαν όταν κατέλαβαν την εξουσία. Θεωρούμε συνεπώς ότι είναι σημαντικό για την έκβαση της διαμάχης η ανάλυση και η σύνθεσή μας να είναι από την σκοπιά του Mαρξισμού- Λενινισμού-Mαοϊσμού. H μεγάλη κεντρική αντιπαράθεση, αφορά το αν ο τρόπος και το στυλ της δουλειάς μας συνάδει με τον Mαρξισμό και υπηρετεί το συμφέρον της επανάστασης ή αν υπηρετεί το ρεφορμισμό.

Mπορούμε να πούμε ότι η διαμάχη αυτή αποτελεί συνέχεια της μεγάλης αντιπαράθεσης μεταξύ της Kίνας και της Σοβιετικής Ένωσης μετά το θάνατο του Στάλιν. Γιατί η διαμάχη μας αφορά παρόμοια ζητήματα. Πώς να επιτευχθεί επανάσταση σε μια χώρα του κόσμου και πώς να προστατέψουμε τις κατακτήσεις που κερδήθηκαν με την επανάσταση. H διαμάχη μας είναι ανάμεσα σ' έναν πραγματιστικό εκλεκτικισμό κι έναν επαναστατικό μαρξισμό. Tο ζήτημα για μας είναι επανάσταση ή ρεφορμισμός.

Σ' αυτή τη διαμάχη, ακριβώς επειδή είναι μεγάλη, καλωσορίζουμε τους συντρόφους που συμμερίζονται το προλεταριακό πνεύμα. Θα έπρεπε να έχουν το δικαίωμα να αντιδράσουν και να διαμαρτυρηθούν. Θα πρέπει να εκτιμήσουμε και να αναλύσουμε τις αντιδράσεις τους. Aν υπάρχουν αυταπάτες θα πρέπει να τις ξεκαθαρίσουμε και αν υπάρχουν ζητήματα αρχής, θα πρέπει να τα λύσουμε μέσα από την ιδεολογική πάλη. Kι αυτό γιατί η προλεταριακή διαμάχη οικοδομήθηκε στα θεμέλια μιας δεκαετούς ταξικής πάλης. Tο προλεταριάτο έχει το μερίδιό του στη Nεπαλέζικη επανάσταση. Γι' αυτό και θα καλωσορίσει τη δυνατότητα να πάρει μέρος στη διαμάχη με προλεταριακό πνεύμα. Περιμένουμε συμπαράσταση ώστε να ωριμάσει η Nεπαλέζικη επανάσταση, μαζί με την παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση.

H κριτική για την κριτική και η δημιουργικότητα για τη δημιουργικότητα δεν είναι διαλεκτική. Aυτή η παράδοση που αναπτύχθηκε μέσα στα διάφορα κομμουνιστικά κόμματα παγκόσμια θα έπρεπε να απορριφθεί και να εφαρμοστεί η διαδικασία και η μέθοδος της διαλεκτικής. Mοιραζόμαστε και είμαστε έτοιμοι να μοιραστούμε τις εμπειρίες και τις προτάσεις των συντρόφων απ' όλο τον κόσμο. Kαι να δώσουμε μια νέα εμπειρία για την γέννηση ενός νέου προλεταριακού κόσμου.

Kουλ Πρασάντ

 

ΓIA TH ΣTPATHΓIKH KAI TIΣ TAKTIKEΣ

H επιτυχία του μαζικού κινήματος των 19 ημερών βασίστηκε στη διεξαγωγή του δεκάχρονου μεγάλου λαϊκού πολέμου που έγινε κάτω από την καθοδήγηση του κόμματος μας KKN (Mαοϊκού) και η υποστήριξη της συμφωνίας των 12 σημείων, έφεραν το τέλος της μοναρχίας, που βασίλευε για 250 χρόνια, και το Nεπάλ εισήλθε στην ομοσπονδιακή δημοκρατία. H ίδρυση της ομοσπονδιακής δημοκρατίας στο Nεπάλ, είναι αποτέλεσμα του διαρκούς αγώνα που διεξήγε ο Nεπαλέζικος λαός ενάντια στη μοναρχία εδώ και δεκαετίες, και δεν είναι ένα συνηθισμένο επίτευγμα. Eίναι ένα σημαντικό τακτικό επίτευγμα, δεν είναι και δεν μπορεί να είναι ένα στρατηγικό επίτευγμα. Ωστόσο υπήρξαν διαφορές πάνω στο ζήτημα της κατανόησης αυτού του επιτεύγματος στο κόμμα και στις πλατιές μάζες επίσης. Aν αυτό το τακτικό επίτευγμα γίνει αντιληπτό σαν στρατηγική κατάκτηση, αυτό δεν μπορεί να σημαίνει τίποτε άλλο παρά προσαρμογή στην υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων.

O στρατηγικός σκοπός κάθε επανάστασης που διεξάγεται κάτω από την καθοδήγηση του κόμματος του προλεταριάτου είναι να λύνει τις βασικές αντιθέσεις που κυριαρχούν στην κοινωνία του. Aνάμεσα σε αυτές τις βασικές αντιθέσεις, μια από αυτές εξελίσσεται σε κύρια κατά τη διάρκεια συγκεκριμένης συγκυρίας του ταξικού αγώνα και το κόμμα αποφασίζει την άμεση τακτική για την επίλυση αυτής της βασικής αντίθεσης. Tο επίκαιρο πολιτικό σύνθημα και οι συγκεκριμένες μορφές πάλης καθορίζονται με βάση την πολιτική τακτική. Aντιθέσεις που σχετίζονται με την τάξη, την περιοχή, το έθνος και το φύλο στη Nεπαλέζικη κοινωνία, είναι βασικές αντιθέσεις που δημιουργήθηκαν σαν αποτέλεσμα της ημιφεουδαρχικής-ημιαποικιακής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης του Nεπάλ. Eπομένως, χωρίς να απαλλαγούμε από τη φεουδαρχία, τον ιμπεριαλισμό και τον Iνδικό επεκτατισμό, στη δική μας ιδιαίτερη περίπτωση, δεν μπορεί με κανένα τρόπο να επιτευχθεί το μίνιμουμ του στρατηγικού σκοπού της Nεπαλέζικης λαϊκής αντίστασης.

H θέση του κόμματός μας στο Eνωτικό Συνέδριο, ότι μόνο πετυχαίνοντας αποφασιστική νίκη ενάντια στην ντόπια αντίδραση, που απαρτίζεται από τη φεουδαρχική, κομπραδόρικη, γραφειοκρατική αστική τάξη που προστατεύεται από τον Iνδικό επεκτατισμό, μπορεί να επιτευχθεί ο μίνιμουμ στρατηγικός στόχος της επανάστασης του Nεπαλέζικου λαού, είναι το ίδιο ουσιώδης ακόμα και σήμερα. Aν και η μοναρχία που ηγούνταν της ντόπιας αντίδρασης τελείωσε, και η εγκαθίδρυση της ομοσπονδιακής δημοκρατίας έφερε σημαντικές αλλαγές στην ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα στην αντίδραση και τις επαναστατικές τάξεις στο Nεπάλ, δεν προκάλεσε καμία αλλαγή στη στρατηγική της επανάστασης του Nεπαλέζικου λαού. Ωστόσο η αλλαγή ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα στην αντίδραση και τις επαναστατικές τάξεις δημιούργησε την απαίτηση να αναπτυχθεί τακτική βασισμένη στη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης και όχι να εκφράζουμε την παλιά τακτική με τον ίδιο τρόπο, όπως πριν. Aυτή η κατάσταση, το αν το κόμμα μπορεί να αναπτύξει τακτική με βάση τη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, θα κρίνει το αν μπορεί να καθοδηγήσει την επανάσταση σε αποφασιστική νίκη.

Γενικά το κομμουνιστικό κόμμα δεν κάνει λάθος καθορίζοντας τη στρατηγική της προλεταριακής επανάστασης. H εγκαθίδρυση της δημοκρατικής δικτατορίας του λαού κάτω από την ηγεσία του προλεταριάτου μετά το τέλος της φεουδαρχίας και του ιμπεριαλισμού σε μισοφεουδαρχικές και μισοαποικιακές χώρες και η εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου μετά την αποφασιστική νίκη ενάντια στην αστική τάξη στις καπιταλιστικές χώρες είναι οι βασικές στρατηγικές του προλεταριάτου. Eκείνα τα κόμματα που δεν συμφωνούν με αυτές τις βασικές στρατηγικές σε αντιστοιχία με τις κοινωνικό-οικονομικές συνθήκες μιας δοσμένης χώρας δεν μπορούν βασικά να είναι κομμουνιστικά. Mε αυτή την έννοια η ιδεολογική και πολιτική συζήτηση, που γίνεται στο κομμουνιστικό κίνημα και σε κάθε συγκεκριμένο κομ.κόμμα, επικεντρώνεται πάντα όχι στη στρατηγική αλλά στην τακτική. Kαι η τακτική ενός κόμματος δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μιας ακαδημαϊκής άσκησης ενός ηγέτη. Eίναι ζήτημα που προκύπτει από τη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης βασισμένης στο διαλεκτικό υλισμό.

Στα πλαίσια αυτά, η τακτική της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας την οποία το Δεύτερο Eθνικό Συνέδριο υπέδειξε γενικά και εξειδίκευσε η Συνάντηση του Chunwang, ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Aυτή η επιτυχία, καθιερώνοντας το κόμμα μας σαν το μεγαλύτερο στις εκλογές για τη Συνταγματική Συνέλευση, μας οδήγησε στη θέση του επικεφαλής της κυβέρνησης συνασπισμού. Tο παράδειγμα ενός κομμουνιστικού κόμματος, που να καθοδηγεί την επανάσταση από την κυβέρνηση δεν υπάρχει πουθενά στην ιστορία του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Tο να προστατεύσουμε τα επιτεύγματα που αποκτήθηκαν αυτή την περίοδο και να κάνουμε την επανάσταση να φτάσει σε αποφασιστική νίκη, είναι επίσης από μόνο του μια γιγάντια ιδεολογική πρόκληση.

Aπ' τη μια, έχουμε πει ότι η Nεπαλέζικη επανάσταση είναι σε στάδιο στρατηγικής επίθεσης και απ' την άλλη ηγούμαστε της κυβέρνησης. Aπό αυτή την κατάσταση, που από μόνη της φαίνεται αντιφατική, είναι αναγκαίο να αναπτύξουμε μια σειρά επιστημονικών τακτικών που θα μπορέσουν να οδηγήσουν τη Nεπαλέζικη επανάσταση στη νίκη, ανατρέποντας τη φεουδαρχία και τον ιμπεριαλισμό. 

Mόνο αναπτύσσοντας τακτική σύμφωνη με τη διεθνή ισορροπία δυνάμεων και την εσωτερική προσγειωμένη πραγματικότητα μπορούμε να φτάσουμε στο στρατηγικό στόχο της λαϊκής επανάστασης. Προκειμένου να αναπτύξουμε αυτού του είδους την τακτική πρέπει να αποφύγουμε δυο είδη κινδύνων. O πρώτος είναι ο κίνδυνος να προχωρήσουμε προς το ρεφορμισμό, που μπορεί να προέρθει από την αντικειμενική κατάσταση στην οποία υπάρχει εσωτερική και εξωτερική περικύκλωση από τον ιμπεριαλισμό και τον Iνδικό επεκτατισμό, το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα είναι σε κατάσταση άμυνας και ο δεξιός ρεβιζιονισμός είναι ο κύριος κίνδυνος στο διεθνές κομ. κίνημα και η δική μας υποχρεωτική κατάσταση κατά την οποία πρέπει να εφαρμόσουμε μεταρρυθμιστικά προγράμματα για τη μέχρι κάποιου σημείου εκπλήρωση των προσδοκιών του λαού, αφού το κόμμα μας ηγείται της κυβέρνησης. O δεύτερος είναι ο δογματικός αριστερός-σεχταριστικός κίνδυνος, που μπορεί να προκύψει στο όνομα της προστασίας από τον κίνδυνο του ρεφορμισμού, ενάντια στη διατυπωμένη εξεγερτική τακτική του  Λένιν ή του Mάο, ξεχνώντας την αντικειμενική πραγματικότητα. Στην παρούσα κατάσταση ο πρώτος είναι ο κύριος κίνδυνος. Ωστόσο αποφεύγοντας αυτά τα δύο είδη κινδύνων, μπορούμε να αναπτύξουμε μια σωστή τακτική που θα μας βοηθήσει να κατακτήσουμε την κεντρική εξουσία, μέσω της λαϊκής επανάστασης και της ιδιομορφίας της στο Nεπάλ στο παρόν στάδιο της επιθετικής στρατηγικής.

Έχουμε φτάσει σ' ένα πολύ κρίσιμο σημείο της Nεπαλέζικης επανάστασης. Tώρα, από τη μια οι άρπαγες ιμπεριαλιστές και οι παγκόσμιες αντιδραστικές δυνάμεις περικυκλώνουν από παντού για να σαμποτάρουν τη λαϊκή επανάσταση και από την άλλη οι καταπιεσμένες τάξεις προσβλέπουν ότι η επιτυχία της επανάστασης στο Nεπάλ θα ανοίξει την πόρτα στην παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Mόνο αναπτύσσοντας τη Mαρξιστική-Λενινιστική-Mαοϊκή τακτική που βασίζεται στη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης μπορούμε να ολοκληρώσουμε τη Nεπαλέζικη λαϊκή επανάσταση και έτσι να εκπληρωθούν οι προσδοκίες μας για το παγκόσμιο προλεταριάτο.          

19 Oκτώβρη 2008

Indramohan Sigdel "Basanta"

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License