Mια εβραικη φωνη λογικης

Τα 34 χρόνια ισραηλινής πολιτικής δημιούργησαν την βάση για τον ανίερο πόλεμο στη Δυτική όχθη και τη Γάζα δημοσίευση στο indy jerusalem από την ELLEN CANTAROW 6 Απριλίου 2002

Είμαι εβραία. Είμαι συγγραφέας. Από το 1979 μέχρι το 1989 έχω κάνει ρεπορτάζ για τα The Village Voice, Mother Jones,Inquiry και άλλες αμερικάνικες εκδόσεις από το Ισραήλ και τη Δυτική Οχθη. Στη διάρκεια αυτών των χρόνων υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας της γρήγορης ανάπτυξης των ισραηλινών αποικιών και της αρπαγής του παλαιστινιακού εδάφους και του νερού από αυτές: σήμερα πάνω από τους μισούς φυσικούς πόρους της Δυτικής Οχθης είναι στα χέρια των ισραηλινών(περίπου το 1/3 των φυσικών πορων της Γάζας εχει υποστεί την ίδια μοίρα). Πήρα συνεντεύξεις σε βάθος από αποίκους της υπερδεξιας παράταξης και αποίκους-ηγέτες των οποιών το σύνθημα ήταν: «Αφήστε τους να υποκλίνονται ή αφήστε το Ισραήλ να τους διώχνει.» Πήρα συνέντευξη από παλαιστίνιους χωρικούς που υπέφεραν από τις αλλεπάλληλες κι επίμονες ενέργειες των αποίκων και διάβασα απολογισμούς για αυτά από ισραηλινούς-εβραίους δημοσιογράφους με συνείδηση στην Ha'Aretz και άλλες ισραηλινές εφημερίδες. Αυτές οι επίμονες κινήσεις επηρέασαν όλη την κλίμακα: εξωφρενική καταστροφή περιουσιών και πτώματα, αποχαλιναγωγηση μέσα στα χωριά με κραυγές «Θάνατος στους Αραβες», σπασίματα αυτοκινήτων, συχνή ταπείνωση των παλαιστινίων πολιτων στο δρόμο, χτυπήματα, δολοφονίες. Μέσα στο Ισραήλ έγινα αυτόπτης μάρτυρας της αυξανόμενης πόλωσης της ισραηλινής κοινωνίας με την Κατοχή, το διογκούμενο, δριμύ ρατσισμό των νέων γενεών. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τους Μαροκινούς Εβραίους στο Kiryat Shemona, μέλη της εκλογικής βάσης του Menachen Begin για τους οποίους έγραψα στο The Village Voice το 1982 και οι οποίοι συχνά μου έλεγαν, «Ο μόνος καλός άραβας είναι ο νέκρος άραβας». Οταν έφτασα για πρώτη φορά στο Ισραήλ το 1979 το «Master Plan for the Development of setlements in judea and Samaria, 1979-1983», ήταν ακόμα προσχέδιο. Για το Matityahy Drobles, αρχηγείο του τμήματος του παγκόσμιου οργανισμού των Σιωνιστών για την αγροτική αποικία έγραψα: «Η διάταξη των (Ισραηλινών) αποικιών πρέπει να εφαρμοστεί όχι μόνο στις αποικίες των μειονοτήτων», - σαν αποικίες ο Drodles αναφερόταν σε πόλεις και χωριά αιώνων παλιά σαν τη Βηθλεέμ και τη Χαιβρώνα-«αλλά επίσης και στις μεταξύ τους». Η λογική του Droble για αυτό ήταν ότι «με το πέρασμα του χρόνου, με ή χωρίς ειρήνη, θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τις μειονότητες (σαν «μειονότητες» το Droble εννοούσε τους παλαιστίνιους), ενώ καλλιεργούμε καλές γειτονικές σχέσεις». Ετσι από την αρχή της κατοχής οι Ισραηλινοί που δημιουργούν την πολιτική τακτική σχεδιάσαν την μόνιμη αποίκηση της Δυτικής Οχθης και αργότερα της Γάζας. Για να ξεχωρίσουμε τον Ariel Sharon σαν το ασυνήθιστο ισραηλινό κακό – αν είχε φύγει, οι ευγενικοί και τίμιοι κύριοι σαν τον Shimon Peres θα μπορούσαν να κυβερνήσουν το έθνος –κάτι το οποιο αποδεικνύεται ιστορικά. Δεν ήταν στην εποχή του Sharon που σχεδιαστήκε το σχέδιο Drobles, ούτε στην εποχή του που καθιερώθηκε το Kiryat Arba το 1968, αλλά στην εποχή του Labor (του Εργατικού Κόμματος). Μόνιμη αποίκηση, διατήρηση και επέκταση των αποικιών: αυτά οδήγησαν την ισραηλινή πολιτική πέρα από κάθε άλλη κυβέρνηση μέχρι το 1967. Για να ελέγξει τη γη, στην οποία είχε κάνει τις επιδρομές το Ισραήλ τα τελευταία χρόνια του ‘60, είχε επιβάλλει ένα στρατιώτικο νομικό κώδικα εντελώς ξεχωριστό από τους κυβερνητικούς νόμους του Ισραήλ.Ο στρατός,τα στρατιωτικά δικαστήρια και άλλα στοιχεία επέβαλαν στρατιωτικό νόμο.Σύμφωνα με αυτόν,τα τελευταία 34 χρόνια, σε καθημερινή βάση επιβάλλονταν μαζικές τιμωρίες σε υποτιθέμενες πράξεις ατόμων-για παράδειγμα 23ωρες απαγορεύσεις κυκλοφορίας που διαρκούσαν εβδομάδες καθώς και κατεδαφίσεις σπιτιών. Όλα αυτά τα χρόνια έγραφα για αυτή την κατάσταση, καθώς και για τους λιθοβολισμούς και τις διαδηλώσεις, που ήταν ό,τι κυρίως απέφεραν αυτές οι μαζικές τιμωρίες. Οι αποστολές αυτοκτονίας είναι ένα μετά-Οσλο φαινόμενο που πυροδοτήθηκε με τον διπλασιασμό του αποικιακού πληθυσμού μετά από την υπογραφή των συμφωνιών και την συνειδητοποίηση ότι το Οσλο σταθεροποίησε ενα νοτιοαφρικανικού στύλ σχέδιο για μόνιμη Μπαντουστανο-ποίηση (ΣτΜ, τα Μπαντουστάν ήταν θύλακες μαύρων στη Ν. Αφρική, που εξαρτώνταν απόλυτα από το ρατσιστικό καθεστώς, σκέτες αποθήκες ανθρώπων) στη Δυτική Οχθη. Ολες τις φορές που πήγα στη Δυτική Οχθη έγινα αυτόπτης μάρτυρας της καθημερινής ταπείνωσης των παλαιστινίων στα ισραηλινά checkpoints, του συνηθισμένου τοπίου και κοινωνικού σκηνικού του απαρτχάιντ (οι πιο εμφανείς και συνεχιζόμενες ενδείξεις ήταν τα checkpoints που αντιμετώπιζαν διαφορετικά τους παλαιστινίους από τη μια, τους ισραηλινούς εβραίους από την αλλη, και οι διαφορετικού χρώματος ταμπέλες αδείας-μπλε για τους παλαιστίνιους,κίτρινες για τους ισραηλινούς). Πήρα συνεντεύξεις από χωρικούς που τα σπίτια τους είχαν ανατιναχτεί και/ή κατεδαφιστεί από ισραηλινούς στρατιώτες. Ακουσα απολογισμούς από άντρες και γυναίκες που είχαν φυλακιστεί, κακοποιήθει και βασανιστεί σε ισραηλινές φυλακές(πρακτικά είναι ενα γεγονός που γνωστοποιήθηκε από το ισραηλινό B’tselem και ξένους οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συνεχίζει να συμβαίνει:Οι FINANCIAL TIMES στις 6 Απριλίου ανέφερανε, “Ο ισραηλινός οργανισμός ανθρωπίνων δικαιωμάτων B’tselem χθες υπέβαλλε αίτηση στο ανώτατο δικαστήριο μετα από αναφορές βασανιστηρίων στο κρατητήριο Ofer κοντά στη Ραμάλα”). Για όλα αυτά ο εβραικός τύπος ήταν αρκετά ανοικτός ενώ ο τύπος των ΗΕ έμεινε σχεδόν άφωνος. Τώρα φτάνουμε στο σημερινό εφιάλτη. Καθώς γράφω,οι μαζικές τιμωρίες μοιάζουν με λεπτομέρεις μπροστά στις ολοφάνερες πολεμικές ωμότητες που διαπράττονται σε όλη την Δυτική Οχθη. Η πολεμική μηχανή του Ισραήλ μετακινήθηκε στη βόρεια Δυτική Οχθη καθώς και στη Γάζα, από όπου έλαβα από εναν αμερικανό εργάτη ένα ανακουφιστικό email σήμερα το πρωί. Ολη την προηγούμενη εβδομάδα ο υπολογιστής μου εφερνε καθημερινά email που απελπισμένα ικέτευαν για βοήθεια από τους διεθνείς οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ικέτευαν εμένα και αλλους να καλέσουμε ανθρώπους του κογκρέσου και γερουσιαστές, να διαμαρτυρηθούν μέσω του τύπου.Ενας συγγραφέας, πανεπιστημιακός ερευνητής κατά επάγγελμα, περιγράφει την λεηλασία από ισραηλινούς στρατιώτες που εισέβαλαν στο σπίτι του: “Είχα πολύ λίγα χρήματα(περίπου 800 ΝΙΣ) στο πάνω συρτάρι του γραφείου μου,τα οποία πήρα από την τράπεζα την Πεμπτη όταν η εισβολή ήταν αναμενόμενη... Βρήκα (το συρτάρι) σπασμένο και τα λεφτά να λείπουν. ” Αλλο απόσπασμα από διαφορετικό γράμμα, λέει: , “Οι ‘επισκέψεις’τους στα σπίτια μας δεν διαφέρουν από αυτές των γκανγκστερ. Πήγαν...στο σπίτι του πολύ κοντινού μου γείτονα, άρχισαν λέγοντας σε όλους να μείνουν σε ένα δωμάτιο με τα προσωπά τους στο τοίχο, μετά μπήκαν σε όλα τα δωμάτια....πήγαν στην κουζίνα, πήραν όλο το φαγητό...και αρχισαν να το τρώνε...το υπόλοιπο φαγητο το πήραν...μαζί τους, πήραν επίσης κοσμήματα,χρήματα και ηλεκτρονικό εξοπλισμό... δύο από τους γείτονές μου είχαν καρδιακά προβλήματα. Το πρώτο πράγμα που έκαναν όταν έμαθαν για την αρρώστια τους ήταν να πάνε και να πάρουν τα φαρμακά τους και να τα καταστρέψουν μπροστά στα μάτια τους.” Στην λονδρέζικη εφημερίδα The Independent ο Robert Fisk επιβεβαιώνει: “Ο ισραηλινός στρατός αποδεικνύει για ακόμα μια φορά-οπως το έκανε στο Λίβανο-ότι δεν είναι η ελιτίστικη δύναμη που διακηρύσσει ότι είναι. Είναι αδύνατο να παραλείψεις της πολύ διαδεδομένες αναφορές λεηλασίας στε σπίτια της Ραμάλα, και αυτόν τον γενναίο ισραηλινό ακαδημαίκο, Avi Schlaim,που κατηγόρησε ο ίδιος το Ισραήλ για παράνομους σκοτωμούς στη Ραμάλα. ” Αλλα emails δίνουν περιγραφές για ασθενοφόρα που πυροβολήθηκαν και τα σταμάτησαν πριν φτάσουν στον προορισμό τους,για εισβολές σε νοσοκομεία και ιατρικό προσωπικό που παρεμποδίστηκε με την χρήση όπλων να κάνει τη δουλειά του, για ανθρώπους που αιμοραγούσαν μέχρι θανάτου ενώ στρατιώτες εμπόδιζαν, με οπλα και τάνκς, την ιατρική βοήθεια να περάσει με ασφάλεια,για πτωματα σε αποσύνθεση στους διαδρόμους των νοσοκομείων (με την απειλή επικείμενων επιδημιών), για συγγενείς που τους απαγόρευσαν να κάνουν αξιοπρεπείς κηδείες, για πολίτες που πυροβολούνται αν τολμήσουν να ξεπορτίσουν,για μαζικές λεηλασίες και βανδαλισμούς σπιτιών, για καταπατήσεις πολιτισμικών οργανισμών και αρχεία κατεστραμένα, για διαλυμένα ηλεκτρονικά συστήματα παροχής νερού ώστε όλες οι περιοχές να μην έχουν νερό, για διεθνείς και παλαιστίνιους ανταποκριτές τύπου τραυματισμένους από ισραηλινά πυρά. Καθώς τα γράφω αυτά, το πιο επείγον email υπογραμμίζει, “ Η εκ προμελέτης ανθρωπιστική κρίση που έχει δημιουργηθεί φτάνει σε μη ανεκτό επίπεδο”, και δίνει πληροφορίες για έξι νοσοκομεία της Nablus με πάμπολλους ανθρώπους σε σοβαρή μέχρι κρίσιμη κατάσταση και γιατρούς που ανάγκάζονται να εγχειρήσουν με ελάχιστο εξοπλισμό. Σε ένα τέτοιο αυτοσχέδιο κέντρο, τα πτώματα σαπίζουν στα χειρουργεία ενώ ισραηλινοί ελεύθεροι σκοπευτές πυροβολούν οποιονδήποτε προσπαθεί να μπεί ή να φύγει.Στην Jenin 50 σπίτια έχουν αναφερθεί σαν σοβαρά κατεστραμένα από Ισραηλινά ελικόπτερα Apache, 20 ανθρωποι τραυματίστηκαν και αιμοραγούν στους δρόμους.(ΣτΜ προφανώς τα στοιχεία αυτά είναι αρκετά παλιά και γνωρίζουμε ότι τώρα οι καταστροφές και οι νεκροί είναι πολλοί περισσότεροι.) Και υπάρχουν περισσότερα, πολύ περισσοτερα. Σαν το Νέρωνα,ο πρόεδρος Bush χασομεράει ενώ η Ρώμη καίγεται και δήλωσε πολύ λίγα πολύ αργά. Αυτό που χρειάζεται είναι μια διαταγή αποχώρησης και η απειλή μιας οικονομικής κύρωσης(αυτό δηλαδή που έγινε στην κρίση του Σουέζ). Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι ο Colin Powell σε αυτά τα εδάφη τώρα, όχι σε μια βδομάδα ή την επόμενη Κυριακή. Ο Sharon, o δίδυμος αδερφός του Milosevic που διατάζει αυτές τις ωμότητες, είναι ο ίδιος εγκληματίας πολέμου που διέταξε την Unit 101 να σκοτώσει 9 αμάχους πολίτες στο Kibyeh τον Οκτώβρη του 1953, που τον Αυγουστο του 1977 διέταξε την καταστροφή 2000 σπιτιών στη Γάζα και εδιωξε από αυτά 16000 πολίτες κατά την διάρκεια μιας απροσχημάτιστης ισραηλινής σφοδρής επίθεσης ‘ειρήνευσης’, που προϊστάμενος του ισραηλινού στρατού του IDF το οποίο πραγματοποίησε σφαγή περισσοτέρων από χίλιους παλαιστίνιους πολίτες στους προσφυγικούς καταυλισμούς της Βυρηττού, Sabra και Shatila το 1982, που πάτησε την σκανδάλη στην δεύτερη Intifada όταν, με την συνοδεία 1000 στρατιώτων ‘επισκέφτηκε’ το τζαμί Al Aksa το Σεπτέμβρη του 2000- μια επίσκεψη την οποία ακολούθησαν οι πυροβολισμοί παλαιστινίων διαδηλωτών από το IDF στο τζαμί. Είμαι αρκετά μεγάλη για να θυμάμαι τα παιδικά χρόνια μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Είμαι γεμάτη από ανάμεικτα συναισθήματα λύπης,αδυναμίας,απόγνωσης και θυμού καθώς το Ισραήλ, προσποιούμενο πως ενεργεί στο όνομά μου χρησιμοποιεί το ολοκαύτωμα των Ναζί κατά των εβραίων για να απαλλαχθεί από τα εγκλήματα του και προχωρεί με μια καθαρή προσπάθεια να σβήσει τους οικονομικούς, κοινωνικους, πολιτικους και πολιτισμικους θεσμούς και ολόκληρη την υποδομή των παλαιστινίων. Αυτοί που δεν μιλάνε ενάντια στην απέχθεια αυτού του τρόμου είναι συνένοχοι με εκείνου που σιωπούν. Αυτοι που απαλλάσονται και απολογούνται για το Ισραήλ γιατί έχουν δεσμευθεί είναι ένοχοι λόγω συνεταιρισμού.

από ΚΑΡΑΜΠΑΣ ΚΩΣΤΑΣ 14/04/2002 9:08 μμ.


Συναγωνιστές,διαβάζουμε όλα τα παραπάνω και μας πνίγει η οργή για το φασιστικό κράτος του Ισραήλ.Η πιο καλή αλληλεγγύη είναι να πάμε στην Παλαιστήνη σαν ανθρώπινες ασπίδες.Εγώ και πολλοί από εμάς δεν έχω τα κότσια για να πάω.ΤΥο αμέσως πιο ισχυρό μέτρο είναι να συμμετάσχουμε στην αραβική καμπάνια μπουκοτάζ των Αμερικανικών εταιρειών που στηρίζουν το Ισραηλινό άπαρχάιντ.Εάν το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης με τα ιντιμίντια συμμετάσχουν σε αυτή την καμπάνια τότε τα εκατομμύρια των ανθρώπων που παρακολουθούνε αυτό το κίνημα θα συμμετάσχουν και θαπλήξουν το σιονιστικό λόμπι εκεί που το πονάει.ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΡΗΜΑ.Ασχετα εάν το ιντι μίντια Αθηνών συμμετάσχει σε αυτή την καμπάνια οι εταιρείες που μπουκοτάρονται από τους άραβες και άλλους αγωνιστές είναι. AOL, COMPAQ, GENERAL ELECTRIK, HENZ, HEWLETT PACKARD, INTEL, JOHNSON KAI JOHNSON, COCA COLA, PEPSI COLA, KFC, MC DONALDS,MICROSOFT, MOTOROLA, PIZA HUT,DOMINOS PIZA, MARKS AND SPENSER, ESTEE LAUDER, IBM, LOREAL, NESTLE, NOKIA, REVLON, INTEL, KLEENEX, KODAK, POLAROID. Tο επίπεδο του κινήματος σήμερα είναι πολύ χαμηλό,με τους συναγωνιστές να μη συμμετέχουν στις πορείες και στις κινητοποιήσεις.Αυτός ο τρόπος πάλης το μπουκοτάζ των εταιρειών το οποίο ξαναχρησιμοποιήθηκε ενάντια στο άπαρτχάιντ της Ν.Αφρικής μπορεί να πάει το κίνημά μας ένα βήμα πιο πέρα.Ας μην ξεχνάμε τελικά ότι τα αφεντικά των εταιρειών αυτό που τους ενδιαφέρει είναι το χρήμα και τα κέρδη.Ο'υτε η χούντα του Ισραήλ ούτε τίποτα.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License