Διεθνής συνάντηση του Αναρχοσυνδικαλιστικού Συντονισμού (CAS)

-

    
Ενόψει της τρίτης σύσκεψης του CAS, που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα το τριήμερο 24-26 Οκτώβρη, συναντηθήκαμε με μέλη της διοργανώτριας ΕΣΕ στο Αυτόνομο. Ρωτήσαμε, συζητήσαμε σχετικά με τις βασικές θέσεις και δράσεις του συντονιστικού, και το αποτέλεσμα είναι  το κείμενο που ακολουθεί.

    

 

 

Ξεκινώντας, πείτε μας δυο λόγια για το CAS. Τι ακριβώς είναι, ποιοί το αποτελούν, πώς ξεκίνησε.

 

Το CAS είναι ένα συντονιστικό οκτώ αναρχοσυνδικαλιστικών οργανώσεων, μεταξύ των οποίων είναι και οι 3 πιο μεγάλες της Ευρώπης. Ξεκίνησε σαν ένα συντονιστικό των τριών μεγάλων συνδικάτων, της ισπανικήςCGT, της γαλλικής CNT και της  σουηδικής SAC.

 Σήμερα αποτελείται από τη CGT Ισπανίας, τηCNT Γαλλίας, τη SAC από τη Σουηδία, την USI από την Ιταλία, ταUNICOBAS που δραστηριοποιούνται κυρίως στην εκπαίδευση στην Ιταλία, την IP (Εργατική Πρωτοβουλία) από την Πολωνία, τους βρετανούς IWW (η οποία, χωρίς να είναι σε κόντρα με την αμερικανική IWW, έχει επιλέξει να ακολουθήσει το ευρωπαϊκό ρεύμα) και την ΕΣΕ από την Ελλάδα.

 Τα συνδικάτα της Ισπανίας, της Γαλλίας και της Σουηδίας είναι μαζικά και έχουν συνδικαλιστική δράση στις χώρες τους. Κάποιες συνδικαλιστικές κινήσεις έχουν αρκετή δύναμη, όπως πχ της Πολωνία, η οποία έχει φτιαχτεί από παλιά μέλη της της Αλληλεγγύης και έχει διευρυνθεί αρκετά. Υπάρχουν και 2-3 μικρότερες ομάδες αναρχοσυνδικαλιστικής προπαγάνδας και δράσεων όπως είμαστε κι εμείς.

 Υπάρχουν και οργανώσεις παρατηρήτριες επίσης, ελευθεριακές οργανώσεις, δηλαδή δεν είναι συνδικαλιστικές αλλά είναι πολιτικές οργανώσεις, όπως πχ η LA από την Πολωνία.

 Λέγεται Αναρχοσυνδικαλιστικός Συντονισμός στις μισές χώρες και Κόκκινος και Μαύρος Συντονισμός στις άλλες μισές, γιατί η λέξη αναρχοσυνδικαλισμός δεν υπάρχει στα αγγλικά και στα σουηδικά. Οι  Άγγλοι της IWW λέγονται unionists και στη Σουηδία «συνδικαλιστής» σημαίνει «επαναστάτης συνδικαλιστής». Κόκκινος και Μαύρος Συντονισμός λοιπόν για τους Άγγλους και τους Σουηδούς, Αναρχοσυνδικαλιστικός Συντονισμός για τους υπόλοιπους. Το CAS είναι τα γαλλικά και τα ισπανικά αρχικά.

 Αποφασίσαμε να το φτιάξουμε κατά τη διάρκεια του International ‘07 που είχε γίνει στο Παρίσι το 2007. Το Ι-07 είναι ένα συνδικαλιστικό συνέδριο με συμμετοχές από όλο τον κόσμο. Είχε γίνει το ‘99 στο Σαν Φρανσίσκο, το 2002 στο Έσσεν της Γερμανίας και στο Παρίσι το 2007.

 Στη Γαλλία έγινε μια άτυπη συνάντηση και είπαμε να φτιάξουμε ένα συντονιστικό καθαρά αναρχοσυνδικαλιστικό. Η πρώτη σύσκεψη έγινε στην Πολωνία, όπου ουσιαστικά συζητήσαμε το ότι υπάρχουμε. Στη δεύτερη σύσκεψη, που έγινε στη Μαδρίτη, έγινε η αρχη της καμπάνιας για την επισφαλή εργασία και βγήκε μια κοινή Πρωτομαγιάτικη αφίσσα σε αυτές τις 7 χώρες. Η τρίτη γίνεται τώρα στην Αθήνα.

 

 

Ποιοί είναι οι στόχοι και οι μέχρι τώρα δράσεις τουCAS?

 

Αυτό που κάνουμε είναι να συντονίζουμε τις προσπάθειές μας σε μερικά ζητήματα και προσπαθούμε να ξεκινήσουμε ή να βοηθήσουμε καμπάνιες πάνω σε συγκεκριμένα εργατικά ζητήματα που υπάρχουν στην Ευρώπη. Βέβαια οι πιο μεγάλοι προσπαθούν να κάνουν και κοινές απεργίες.

 Η πιο σημαντική προσπάθεια ήταν όταν δοκιμάστηκε να γίνει μια πανευρωπαϊκή απεργία στα Starbucks, στα οποία είχαν δύναμη η βρετανοί της IWW. Είχαν στήσει κάποιες απεργίες, και δοκιμάστηκε να γίνει μια πανευρωπαϊκή απεργία στα Starbucks τον προηγούμενο Απρίλιο το οποίο δεν έγινε κατορθωτό. Καταφέραμε να γίνουν μπλόκα σε πάρα πολλές χώρες, αλλά όχι να γίνει πανευρωπαϊκή απεργία. Ακόμα δεν είναι οι δυνάμεις μας τέτοιες που να μπορούμε να πούμε κηρύσσουμε μια μέρα απεργία κάπου και την κάνουμε. 

 Στην τελευταία σύσκεψή μας στην Πολωνία αποφασίστηκε να ξεκινήσει μια καμπάνια για την επισφάλεια, δηλαδή για τις μαύρες σχέσεις εργασίας, τους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους, τις συμβάσεις κ.τ.λ., με δεδομένες τις διαφορετικές συνθήκες που υπάρχουν σε κάθε χώρα. Κεντρικό θέμα της σύσκεψης στην Αθήνα θα είναι να συζητήσουμε τα κείμενα που έχουν βγει στο μεταξύ και θα ξεκινήσουμε σε ευρωπαϊκό επίπεδο μια καμπάνια γι’ αυτό. Τρέχουν επίσης κάποιες κινήσεις αλληλεγγύης που έχουν να κάνουν με απολύσεις, απεργίες κ.τ.λ.

 Το προηγούμενο 6μηνο υπήρχε μια απεργία διαρκείας των οδηγών λεωφορίων της Βαρκελώνης οι οποίοι ζητούσαν να έχουν δυο συνεχόμενες μέρες ρεπό. Είχαν 5ημερο αλλά μπορεί να έπαιρναν το ρεπό τους Δευτέρα και Παρασκευή πχ και ζητούσαν συνεχόμενες μέρες. Στην Ισπανία είχαν υπογράψει όλα τα συνδικάτα τη σύμβαση που προέβλεπε ξεχωριστά ρεπό. Η CGT δεν την υπέγραψε. Για 4 μήνες κάνανε συνεχώς απεργίες. Ήταν μια απεργία που κέρδισε. Τότε είχαν διοργανωθεί αρκετές κινήσεις αλληλεγγύης και είχαμε πάει κι εμείς στην ισπανική πρεσβεία. Υπήρχε αρκετός κόσμος για τα δεδομένα μιας τέτοιας κινητοποίησης.

 Υπάρχει ακόμα μια κινητοποίηση για τα σούπερ μάρκετ Auchan (δεν υπάρχουν στην Ελλάδα), στα οποία έχουν δράση Πολωνοί σύντροφοι, έχουν γίνει απεργίες, απολύσεις και υπάρχει ένα μπλοκάρισμα στη λειτουγία αυτών των σούπερ μάρκετ και των αλυσίδων τους σε Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Σουηδία.

 Υπήρξε απαγόρευση της γαλλικής CNT στα ταχυδρομεία, δηλαδή βγήκε μια δικαστική απόφαση που της απαγόρευε να έχει δράση εκει πέρα και έγιναν κι εκεί κάποιες κινήσεις.

 Πέρα από τις κινήσεις αλληλεγγύης ξεκινάνε κάποιες κοινές καμπάνιες. Να πούμε εδώ ότι ο αναρχοσυνδικαλισμός σε αυτές τις χώρες είναι μια παράδοση που υπάρχει. Στην Ισπανία το να βγεί ένα κείμενο που να εξηγεί το τι είναι αναρχοσυνδικαλισμός είναι περιττό. Για εμάς είναι προτεραιότητα το να δείξουμε τι είναι αυτό που προτείνουμε και να βγάλουμε κείμενα για το τι είναι ο αναρχοσυνδικαλισμός.

 Για τη σύσκεψη θα υπάρχει μια ενιαία αφίσσα πανευρωπαϊκή και ταυτόχρονα μεταφράζουμε κάποια κείμενα.

 

Σχετικά με την επισφάλεια. Τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα και την Ευρώπη?

 

Στην Ελλάδα βασική μορφή επισφάλειας είναι η μαύρη εργασία, η οποία δεν υπάρχει στην υπόλοιπη Ευρώπη, τουλάχιστον για τους μη μετανάστες, γιατί οι μετανάστες δουλεύουν έτσι παντού. Έχουν αναλάβει οι σύντροφοι της ΕΣΕ Θεσσαλονίκης και θα κατεβάσουν ένα κείμενο εισηγητικό. Στην Ισπανία υπάρχει μια νομοθεσία τελευταία στην οποία ουσιαστικά δεν υπάρχουν συμβάσεις με τον εργοδότη, είναι όλες οι συμβάσεις υπεργολαβείες (ΕΤΤ). Σε προσλαμβάνει δηλαδή μια εταιρεία, όπως οι μάνατζερ, και σε δανείζει σε εργοδότες. Εδώ υπάρχουν κάποια αντίστοιχα γραφεία ενοικίασης εργαζόμενων.

 Στην Ισπανία το 80% των συμβάσεων είναι πλέον έτσι από το 2001 είναι η βασική σχέση εργασίας. Όχι για τους δημόσιους υπάλληλους. Έγινε μια τρομερή καμπάνια από συντρόφους η οποία δεν πέρασε.

 Υπάρχουν και τα γραφεία ενοικιάσεως εργαζομένων. Το αφεντικό δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με τον εργαζόμενο και ο εργαζόμενος δεν μπορεί να απαιτήσει τίποτε από το αφεντικό. Έτσι φυσικά όταν απολυθεί κάποιος δεν παίρνει αποζημίωση. Στη Γαλλία για παράδειγμα, η κύρια μορφή απασχόλησης είναι με ημερήσιες συμβάσεις. Υπογράφονται ημερήσιες συμβάσεις ή εφτά ημερών, ή στην καλύτερη για 15. Αν υπογράψεις 1 μήνα είσαι «προνομιούχος», λες «αν πάω καλά, μπορεί να μου δώσει κι άλλον 1 μήνα».

 Σε ότι αφορά στην επισφάλεια, ακόμα η Ελλάδα είναι «πίσω». Έχει δηλαδή μαύρη εργασία, το οποίο δεν συναντιέται στο εξωτερικό, αλλά δεν έχει τόσο εκτεταμένη επισφάλεια, όπως στην Ευρώπη, όπου η επισφάλεια αφορά το 100% των νέων θέσεων εργασίας. Γι’ αυτό ενδεχομένως είναι πίσω τέτοια κινήματα σχετικά με την επισφαλή εργασία.

 

 

Αν θέλετε, να κάνετε μια αναφορά στο ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα, δηλαδή τι υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, και να πείτε ποιός είναι ο ρόλος της ΕΣΕ μέσα στο εργατικό κίνημα, μέσα στην οργάνωση του εργατικού ζητήματος.

 

Για το τι υπάρχει στην Ελλάδα. Είναι γνώστο ότι μέχρι τώρα στην Ελλάδα η μόνη συνδικαλιστική συνομοσπονδία ειναι η ΓΣΕΕ. Το οποίο είναι ελληνική ιδιαιτερότητα. Γενικά, εκτός από την Γερμανία, όπου υπάρχουν τρεις μεγάλες ομοσπονδίες χωρισμένες κάθετα –κάτι που μοιάζει με το ελληνικό μοντέλο- πουθενά στην Ευρώπη δεν υπάρχει συνδικαλιστικό μονωπόλιο όπως στην Ελλάδα. Υπάρχουν διαφορετικές συνδικαλιστικές συνομοσπονδίες, όπως υπάρχουν διαφορετικά κόμματα. Υπάρχουν πολλές συνομοσπονδίες και όλες αυτές είναι κάτι σαν ΓΣΕΕ. Στη Γαλλία πχ, η CNT είναι μια από τις δέκα ΓΣΕΕ που υπάρχουν. Δηλαδή, όλες αυτές οι οργανώσεις που έρχονται, μπορούν να κηρύξουν απεργία. Εμείς είμαστε η μόνη εξαίρεση.

 

Η ιδιαιτερότητα της ελληνικής συνομοσπονδίας πέρα απ’ το ότι είναι η μοναδική, είναι η στενή σύνδεσή της με το κράτος. Από κάποιο σημείο και μετά η θέση στην ιεραρχία της ΓΣΕΕ ταυτίζεται και με κάποια κρατική θέση.

 

Υπάρχουν δυο ζητήματα. Το ένα ζήτημα είναι αυτό της οργάνωσης, ότι είναι καθαρά ιεραρχική, στηρίζεται στην αντιπροσώπευση (την πολιτική την ασκούν οι αντιπρόσωποι), δεν μπορείς να ασκείς κριτική, δεν υπάρχει αμεσοδημοκρατία. Το άλλο, ότι είναι μια οργάνωση που αντί να λειτουργεί για τα συμφέροντα των εργαζομένων λειτουργεί για τα συμφέροντα της εργοδοσίας, έχει ενσωματώσει πλήρως τη λογική της ανταγωνιστικότητας, της ανάπτυξης, της επιχειρηματικότητας, απασχολεί η ίδια υπαλλήλους με ελαστικές σχέσεις εργασίας για να μοιράζουν φυλλάδια, δεν έχει ασχοληθεί με την επισφαλή εργασία, υπογράφει συμβάσεις που είναι στην ουσία μείωση του πραγματικού μισθού (αν υπολογίσεις πόσος είναι ο πραγματικός πληθωρισμός), είναι καθαρά ένα κίτρινο συνδικάτο. Το συνδικάτο εντός εισαγωγικών, αφού αντί να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζομένων εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εργοδοτών και γι’ αυτό οι περισσότεροι ηγέτες της έγιναν μετά υπουργοί εργασίας.

 

Αυτές βέβαια είναι οι δικές μας υποκειμενικές εκτιμήσεις. Αυτό που είναι αντικειμενικό είναι το ότι η ίδια η ΓΣΕΕ θεωρεί τον εαυτό της κοινωνικό εταίρο. Θεωρεί δηλαδή ότι η ελληνική κοινωνία είναι κάτι ενιαίο και ότι παλεύουμε, ο καθένας από τη θέση του, για τα συμφέροντά της. Από το 1992 λέει ότι ως κοινωνικός εταίρος παλεύει μαζί με τους εργοδότες για την ανάπτυξη της οικονομία και την παραγωγικότητα. Το συμπέρασμά της, τελικά, είναι να συνεργαστούμε μαζί με τους αστούς, στα πλαίσια της κοινωνικής συναίνεσης, για κάποιο «κοινό καλό».

Επίσης, αυτό που έχει σημασία για να δούμε τη σχέση της με την κοινωνία, είναι ότι συνδικαλίζει και τους εργοδότες και μάλιστα σε κοινά σωματεία με τους εργαζόμενους. Η ΓΣΕΕ παλεύει μαζί με τους εργοδότες για την ανάπτυξη. Εμείς θεωρούμε ότι δεν υπάρχει κανένα κοινό ανάμεσα στους εργαζομένους κι αυτούς οπότε δεν έχουμε καμία σχέση μαζί τους.

 

Η ΕΣΗΕΑ, αν και δεν υπάγεται στη ΓΣΕΕ φαίνεται ότι έχει αποτελέσει παράδειγμα και για τη ΓΣΕΕ. Η ΕΣΗΕΑ εκτός από το ότι έχει μέσα τους εργοδότες, έχει και τους μισούς εργαζομένους απ’ έξω, όσους δηλαδή δουλεύουν με μπλοκάκι. Στη ΓΣΕΕ, επίσης, υπάρχει μεγάλο ποσοστό εργολάβων, ενώ αποκλείονται από τις τάξεις της επισφαλώς εργαζόμενοι χωρίς σύμβαση.

 

Υπάρχουν και στην Ευρώπη συνδικάτα που χρησιμοποιούνται από τους εργοδότες για να πιέζουν την εργατική τάξη ως προς τις αντιρρήσεις της. Δηλαδή υπάρχουν πολλά συνδικάτα τα οποία είναι στημένα με αυτό τον τρόπο και τα αφεντικά δεν προσλαμβάνουν εργάτες αν δεν είναι συνδικαλισμένοι σε τέτοιου είδους συνδικάτα.

 

Υπάρχει ένα κομμάτι υποχρεωτικού συνδικαλισμού στην Ελλάδα, όπου το συνδικάτο διαχειρίζεται ένα τμήμα της κρατικής δουλειάς. Για αυτό το λόγο είναι περίπου υποχρεωτική η ένταξη στα συνδικάτα. Αυτό δεν αφορά μόνο τα πιο δεξιά συνδικάτα της ΓΣΕΕ αλλά και το συνδικάτο οικοδόμων, που το έχει παντιέρα το ΚΚΕ. Στις εκλογές του, αν πας να ψηφίσεις στο συνδικάτο, παράλληλα πέφτει και το χαρτί για το επίδομα του οικοδόμου. Το να είσαι δηλαδή μέλος του συνδικάτου σου κατοχυρώνει βασικά δικαιώματα στην κοινωνική πρόνοια. Σίγουρα δεν είναι συνδικαλισμός αυτό, είναι ένα κρατικό μόρφωμα που κάνει την «καλή» δουλειά του κράτους.

 Εκτός αυτού δεν υπάρχει καμία δομή που να επιτρέπει στη βάση του συνδικάτου να ελέγχει τις αποφάσεις. Στη Γαλλία, το να είναι κανείς μέλος κάποιος τηςCNT, σημαίνει ότι μπορεί να ελέγχει τις αποφάσεις της ομοσπονδίας, το τι υπογράφει ή δεν υπογράφει κλπ. Στην Ελλάδα η έννοια του μέλους της ΓΣΕΕ δεν υπάρχει. Κάθε εργάτης δηλαδή θα πρέπει να περιμένει γίνει γενική συνέλευση, στις οποιές πολλές φορές δεν υπάρχουν σωματεία. Υπάρχουν σωματεία που έχουν τις γενικές συνελεύσεις στο καταστατικό τους, στην πράξη όμως συνεδριαζουν μόνο τα μέλη του ΔΣ και  γενικές συνελεύσεις δεν γίνονται ποτέ.

 

 

Και η ΕΣΕ τι προτείνει?

 

Η ΕΣΕ προτείνει αυτοοργανωμένες δομές με άμεση δημοκρατία στο εσωτερικό των συνδικάτων από τα επιχειρησιακά μέχρι τη συνομοπονδία, σε κάθε επίπεδο. Επίσης, προτείνει τη δημιουργία μιας  επαναστατικής συνομοσπονδίας εργασίας. Δε συμφωνούμε με τη λογική που υπάρχει σε όλη σχεδόν την αριστερά (και στο ΠΑΜΕ, που υποτίθεται ότι τι κατηγορούν για διασπαστικό), και λέει ότι το να υπάρχει μόνο μια συνομοσπονδία αποτελεί κατάκτηση που πρέπει να υπερασπιστούμε και να την αλλάξουμε από τα μέσα, αλλάζοντας τους συσχετισμούς, εξαίρεση τουλάχιστον κάποιες τάσεις σε οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.  Εμείς λέμε ότι πρέπει να φτιαχτεί μια συνομοσπονδία εκτός ΓΣΕΕ που να έχει πρώτο το στοιχείο της αυτοοργάνωσης και δεύτερον να έχει το ταξικό στοιχείο να είναι δηλαδή μια πραγματικά εργατική συνομοσπονδία, όπου οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα αποφασίζουν με βάση τα συμφέροντά τους και η οποία θα μπορεί να κηρύσσει απεργίες. Δε θεωρούμε ότι κάτι τέτοιο είναι διασπαστικό ως προς την τάξη και τα συμφέροντά της, αντίθετα θεωρούμε ότι η ίδια η ΓΣΕΕ λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και μια οργανωτική διάσπαση μπορεί να οδηγήσει σε μια πραγματική ταξική ενότητα.

 

Γενικά η ΕΣΕ δημιουργήθηκε από την ανάγκη να αναβιώσει  η συνδικαλιστική δράση. Όταν φτιάχτηκε η ΕΣΕ φτιάχτηκε με την αντίληψη ότι με τους όρους που οργανώνονται οι εργαζόμενοι στη ΓΣΕΕ, η συνδικαλιστική δράση είναι αδύνατη. Οπότε το μονο που μένει είναι η διαπραγμάτευση και η συνδιαχείριση με τα αφεντικά για κάποιους καλύτερους όρους. Από εκεί ξεκινάει και είναι αυτό που τη διαφοροποιεί από άλλες συνδικαλιστικές κινήσεις. Ότι δηλαδή η συνδικαλιστική δράση και η μορφή της έχει να κάνει  με τον τρόπο που οργανώνουμε το συνδικάτο και όχι με την πολιτική κατεύθυνση που έχει αυτή. Βλέπουμε ότι υπάρχουν αριστερά συνδικάτα ή συνδικαλιστικές κινήσεις τα οποία θεωρούν ότι πρέπει να κάνουμε ιδεολογική προπαγανδα ακολουθώντας όμως τη δομή και τους σκοπούς της ΓΣΕΕ. Προσπαθούν δηλαδή να κάνουν πολιτική μέσα στα σωματεία της ΓΣΕΕ. Ενώ η ΕΣΕ προσπαθεί να διαφοροποιηθεί από αυτό και να αναβιώσει το συνδικαλισμό δημιουργώντας διαφορετικές δομές. Για αυτό και προσπαθεί να γίνει ένα ξεχωριστό συνδικάτο. Αυτός είναι ο σκοπός της. 

 

Εκκινώντας από την παράδοση του αναρχοσυνδικαλισμού και του επαναστατικού συνδικαλισμού, θεωρούμε ότι το συνδικάτο είναι η μορφή οργάνωσης της ελευθεριακής κοινωνίας. Αυτό που λέμε είναι ότι οι εργαζόμενοι οργανώνονται με βάση το κοινό τους συμφέρον μέσα σε μια οργάνωση, η οποία θα είναι το πρόπλασμα μιας νέα κοινωνίας, μιας κοινωνίας διοικούμενης από τα κάτω προς τα πάνω, αντιιεραρχικά, και καθώς θα μεγαλώνει θα μπορέσει να αποτελέσει τη δομή στην νέα κοινωνία. Για να μη μείνει η αίσθηση ότι εμείς μιλάμε απλά για ένα συνδικαλισμό ο οποίος να είναι τίμιος, ο τελικός στόχος ενός αναρχοσυνδιακλιστικού συνδικάτου είναι ο ελευθεριακός κομμουνισμός. 

 

 

Και το συνδικάτο σχετίζεται αποκλειστικά και μόνο με την εργασία?

 

Αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Εμείς θεωρούμε ότι ο κεντρικός εκβιασμός που εξακολουθεί να υπάρχει αυτή τη στιγμή στην κοινωνία είναι ο εκβιασμός της εργασίας. Δηλαδή η κοινωνική σχέση και η κοινωνική θέση που έχει ένας άνθρωπος μέσα στον καπιταλισμό, ανεξάρτητα από τη συνείδησή του, είναι η θέση εργασίας. Αυτό το ταπεινωτικό πράγμα, το ότι δουλεύω για κάποιον άλλο. Από εκεί ξεκινά η βάση της καταπίεσης, που ασφαλώς δεν είναι η μοναδική καταπίεση που υπάρχει. Δηλαδη μπορείς να φτιάξεις μια κοινωνία και να αφαιρέσεις το ρατσισμό, την καταστολή, το κράτος ως μορφή αλλοτρίωσης, πολιτιστικής, ανθρώπινης κλπ, όμως η βάση της καταπίεσης ξεκινάει από την οικονομική σκλαβιά. 

 

Δεν έχει αλλάξει κάτι σήμερα?

 

Δεν νομίζουμε ότι έχει αλλάξει τίποτα. Όταν μιλάμε για ένα εργάτη που είναι σκλάβος με μισθό, αυτή παραμένει η βασική κοινωνική σχέση που έχουμε. Δηλαδή, εγώ δουλεύω ας πούμε, πρέπει να πάω συγκεκριμένη ώρα να φύγω σε συγκεκριμένη ώρα, να αποδόσω μια συγκεκριμένη εργασία και να πληρωθώ για αυτό για μην πεθάνω της πείνας. Αλλά αυτό που έχω δημιουργήσει δεν είναι δικό μου, είναι του αφεντικού μου. Αυτός είναι ο βασικός παραλογισμός που υπάρχει στις καπιταλιστικές κοινωνίες, σε κάθε κοινωνία, είτε το αφεντικό είναι ο ιδιώτης όπως συμβαίνει στη Δύση, είτε είναι το κράτος όπως συνέβαινε στην Ανατολή και συμβαίνει ακόμα σε 5-6 δικτατορίες στον κόσμο. Θεωρούμε ότι αυτό είναι που πρέπει να ανατραπεί και αν δεν ανατραπεί δεν μπορούν να ανατραπούν οι υπόλοιπες ιεραρχίες στην κοινωνία. Με αυτή την έννοια η πρώτη οργάνωση που προτείνουμε, είναι η οργάνωση σε εργατική βάση. Δεν μιλάμε όμως για ένα οικονομίστικο συνδικάτο, που διεκδικεί απλά αυξήσεις μισθών και όταν θα φτάσουμε να παίρνουμε όλοι 1800 θα ζούμε καλά και θα είμαστε εντάξει. Προφανώς όσο μεγαλώνει ένα συνδικάτο αναπτύσσει διαδικασίες στο εσωτερικό του που αλλάζουν τα ιεραρχικά μοντέλα της κοινωνίας, για αυτό λέμε ότι είναι πρόπλασμα μιας νέας κοινωνίας.

 

Πιο κλασσικό παράδειγμα ιστορικό του αναρχοσυνδικαλισμού είναι το ισπανικό συνδικαλιστικό κίνημα στη διάρκεια του εμφύλιου πόλεμου, ανεξάρτητα από την κατάληξη του, το οποίο στην ισπανία του 30 είχε φτιάξει μια δεύτερη κοινωνία μέσα στην κοινωνία. Δηλαδή το συνδικάτο την ίδια στιγμή που οργάνωνε τους εργάτες στη βάση της κοινωνικής και οικονομικής τους θέσης είχε μια σειρά από λειτουργίες τις οποίες πρότεινε ως κοινωνικό μοντέλο. Αυτός είναι ο επαναστατικός συνδικαλισμός και γι αυτό η αναρχοσυνδικαλιστική δράση για να είναι συνολική πρέπει να είναι μαζική.

 

 

Οπότε αυτή είναι και η βασική συνεισφορά του αναρχοσυνδικαλισμού στο γενικότερο ελευθεριακό πρόταγμα για την κοινωνία?

 

Ναι. Και η διαφορετική αντίληψη, είναι το ότι δεν ξεκινάμε από την ιδεολογική συμφωνία την οποία προπαθούμε να την περάσουμε την κοινωνία, αλλά ξεκινάμε από την ίδια τη θέση μας, ως εργαζόμενοι, και υποστηρίζουμε ότι αυτή η κοινή μας θέση εάν δουλεύουμε μαζί, πχ αν αντιμετωπίζουμε το αφεντικό στη δουλεία γιατί φώναξε στον συνάδελφο στη δουλειά και ενωθούμε για να σκάσει και να μιλάει καλύτερα (αυτή είναι μια από τις  στοιχειώδεις μάχες στο χώρο εργασίας), καταλήγει κάποια στιγμή να συναντήσει στην πορεία κάποια προτάγματα της ελευθεριακής ιδεολογίας, στην οποία εμείς αναφερόμαστε, δεν το κρύβουμε από κανέναν. Δεν λέμε σε κάποιον ότι πάμε μόνο για τις οικονομικές διεκδικήσεις και μετα του λέμε «ξέρεις, τώρα πρέπει να σου πούμε ότι εδώ που ήρθες, είμαστε αναρχικοί».

 Αυτό που για μας έχει σημασία είναι ότι ο αναρχοσυνδικαλισμός γεννιέται από την ανάγκη των εργαζομένων να βελτιώσουν  τη θέση τους μέσα στην υπάρχουσα κοινωνία, αναγνωρίζουν ότι η καταπίεσή τους πηγάζει από την κοινωνία στην οποία ζουν και αντίστοιχα μοιράζονται κάποιες αντιλήψεις για το πώς θα καταφέρουν τελικά να υπερνικήσουν αυτές τις κοινωνικές δομές και να φτιάξουν κάτι καλύτερο, έτσι ώστε να μπορούν να ζουν καλυτερα. Σε αυτά τα πλαίσια μοιράζονται ορισμένα οράματα τα οποία είναι σχετικά κοινότυπα. Δεν νομίζουμε ότι υπάρχει άνθρωπος που θα ήθελε να ζει με κράτος, του αρέσουν τα σύνορα, του αρέσουν οι στρατοί, η καταπίεση κλπ. Η διαφορά μεταξύ των ανθρώπων, κατά βάση αυτών που μοιράζονται το ελευθερικό όραμα, που τους κάνει να ποικίλουν στη δράση τους είναι το αν πιστεύουν ότι μπορούν να πετύχουν κάποια πράγματα ή όχι.

 Σε αντιδιαστολή με τις πολιτικές κινήσεις στο μαρξισμό που θεωρεί ότι αυτό έχει να κάνει με την φιλοσοφική αντίληψη της ιστορίας και την ιδεολογία, υπάρχει μια συγκεκριμένη τομή που τη μοιράζονται και οι ελευθεριακοί και οι αναρχοσυνδικαλιστές. Ότι το όραμά μας πηγάζει από τις ανάγκες μας και όχι από τη φιλοσοφία μας ή την ιστορική ανάλυση. Οπότε η διαφορά εντοπίζεται στο ότι οι αναρχικοί γενικότερα έχουν αναπτύξει μια μέθοδο που πιο πολύ ας πούμε που προσεταιρίζεται η αριστερά, ως προς την προπαγάνδα ή την προπαγάνδα μέσα από τη δράση ή άλλες μορφές δράσης, ενώ ο αναρχοσυνδικαλισμός αντλεί τις αναφορές του πιο πολύ από το ρεύμα της 1ης Διεθνούς και του Μπακούνιν που προσπαθούσε να αντισταθεί στην πολιτικοποίηση του συνδικαλισμού στα πλαίσια που το έκανε ο Μαρξ. Γενικότερα, πιστεύουμε ότι η ανατροπή του κόσμου θα έρθει μέσα από τη συνδικαλιστική δράση και από τις δομές που θα αναπτυχθούν μέσα στο ίδια το συνδικάτο. Δηλαδή αυτό που προσπαθεί να κάνει ο αναρχοσυνδικαλισμός είναι να φτιάξει τις κατάλληλες δομές οι οποίες θα αντικαταστήσουν στην ουσία την κοινωνία που θα καταρρεύσει από τη δράση των εργαζομένων. Γιατί οι εργαζόμενοι με τη δράση τους θα πιέσουν τόσο πολύ τις κοινωνικές δομές και δε θα μπορούμε πλέον να μιλάμε για την ίδια κοινωνία αλλά για μια αλλαγή της. Στα πλαίσια αυτά εμείς θέλουμε, οι συνδικαλιστικές δομές να αντικαταστήσουν τις κοινωνικές και τις πολιτικές κάτι το οποίο θα είναι υπό πειραματισμό και υπό έλεγχο σε όλη τη διάρκεια μέχρι να φτάσουμε στην επαναστατική αλλαγή. Δεν είναι κάτι που θα προκύψει ξαφνικά.

 

 

Το συνδικάτο δηλαδή ως αντικαταστάτης του κράτους?

 

Όχι. Η συνδικαλιστική δομή οργάνωσης, δηλαδή ο φεντεραλισμός επί της ουσίας, είναι η μορφή οργάνωσης την οποία προτείνουμε να περάσει στην κοινωνία, οριζόντια και φεντεραλιστική.

 Μια που αναφέρθηκε, αν και είναι λίγο ιδεολογική η συζήτηση και δεν ξέρουμε πόσο σημασία έχει στην πράξη,  η διάσπαση των εξουσιαστών με τους αναρχικούς, δηλαδή των μαρξιστών με τη τάση του Μπακούνιν, έγινε ακριβώς πάνω σε αυτή την αντίληψη. Το αν κάνουμε μια ιδεολογική οργάνωση ή κάνουμε μια οργάνωση στη βάση των αναγκών μας, οι οποίες δημιουργούν και ένα πρόγραμμα.

 Τις μέρες του τριημέρου εμείς θα κυκλοφορήσουμε κάποια βιβλία. Ένα από αυτά που μεταφράστηκε είναι κείμενα του Μπακούνιν, κατά τη διάρκεια της πολεμικής του μέσα στη Διεθνή, που κατηγορεί τον Μαρξ ότι προσπαθεί να φτιάξει πολιτική οργάνωση, η οποία να έχει ένα πρόγραμμα, να το πει στις μάζες, οι μάζες να το ακολουθήσουν και να ζήσουν όλοι ευτυχισμένοι. Ενώ η αντίθετη αντίληψη είναι ότι καλούμε τις μάζες, δουλεύουμε με τις μάζες, με βάση τα προβλήματά μας και αυτά τα προβλήματα καταλήγουνε να δημιουργήσουν μια αντίληψη.

 Υπάρχει ένα πολύ κλασσικό παράδειγμα που λέει ότι όταν ένας άνθρωπος που διεκδικεί μισθό, την ίδια στιγμή συνειδητοποιεί την ανάγκη να παλεύει για κάτι υλικό. Όταν κερδίζει κάτι υλικό καταλαβαίνει ότι η βελτίωση της ζωής του περνά μέσα από τον αγώνα του. Άρα κάποια στιγμή σταματά να σκέφτεται την ανάγκη για κάτι άυλο, το θεό. Λέει, δηλαδή, πως μπορεί η συνδικαλιστική δράση να σε κάνει άθεο. Δε χρειάζεται να πεις του άλλου «πρέπει να είσαι άθεος». Όταν η σωτήρια σου έρχεται από εσένα τον ίδιο γίνεσαι άθεος στην πράξη, δεν είναι κάτι που το λαβαίνεις σαν προαπαιτούμενο.

 Μια βασική διαφοροποίηση, σε αυτά τα πλαίσια, είναι ότι πολλές φορές τα ελευθερικά συνδικάτα προσπαθούν να μειώσουν τις ώρες δουλειάς και όχι να αυξήσουν το μισθό. Είναι μια αντίληψη για το πως οι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη τους για την εργασία. Προσπαθούν σιγά σιγά να αποκόψουν το χρόνο της εργασίας από τον εργοδότη και να προσαρμόσουν την εργασία στις δικές τους ανάγκες. Δηλαδή να οικειοποιηθούν ένα κομμάτι του ελεύθερου χρόνου το οποίο τους το κλέβει η εργασία.  Κάτι το οποίο δείχνει ακριβώς τη διαφοροποίηση αυτή ως προς το ξεπέρασμα των κοινωνικών δομών. Γιατί αν θεωρούσαν ότι θα μείνουν μέσα στα ίδια κοινωνικά πλαίσια σίγουρα θα ζητούσαν μεγαλύτερο μισθό. Στα πλαίσια της κίνησης προς μια διαφορετική κοινωνία αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να δημιουργήσουμε ένα κομμάτι της κοινωνίας αυτής στο τώρα, προσπαθουμε να τη ζητήσουμε με αυτό τον τρόπο. Να είμαστε λιγότερες ώρες φυλακισμένοι, τουλάχιστον από τον εργοδότη.

 Ένα κομμάτι των μαρξιστών και των μαρξιστών-λενινιστών λειτούργησε με την αντίληψη ότι ο καπιταλισμός δεν αναπτύσσει την οικονομία και την παραγωγή τόσο όσο πρέπει και ότι μόνο ο σοσιαλισμός θα εξακοντίσει την παραγωγή και θα αναπτύξει την οικονομία. Αυτή είναι μια αντίληψη με την οποία οι ελευθεριακές ιδέες και ο αναρχοσυνδικαλισμός διαφωνούν. Δε θεωρούμε ότι το πρόβλημα είναι ότι υπάρχει λίγη ανάπτυξη στον κόσμο αλλά η κατεύθυνσή της. Μ’ αυτή την εννοια δε θεωρούμε ότι χρειάζεται μια επανάσταση η οποία θα απελευθερώσει τις παραγωγικές δυνάμεις. Το να δουλευουμε δηλαδή και να παράγουμε πάρα πολλά πράγματα. Το βασικό ερώτημα της εποχής είναι το πως διανέμουμε την παραγωγή και σε ποιά κατεύθυνση παράγουμε. Μπορεί τελικά σήμερα να έχουμε και παραπάνω σε ποσότητα από όσο χρειάζεται η ανθρωπότητα. Το θέμα είναι τι έχει κανείς και βεβαίως το πώς μοιράζει αυτά που έχει.

 

 

Μιλάτε συνολικά για όλο τον πλανήτη.

 

Ναι βεβαίως. Παίρνουμε υπόψη μας τη διαφορά Βορρά-Νότου. Είναι προφανές ότι ο αναρχοσυνδιακλισμός είναι ανεπτυγμένος κυρίως στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή, που είναι μια πλούσια περιοχή του κόσμου. Είναι μια πραγματικότητα το ότι εμείς οι Ευρωπαίοι παίρνουμε ένα ποσοστό του πλούτου της Ασίας, της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής. Προφανώς, το ότι δεν αναπτύσσονται κινήματα στο νότο, στον αναπτυσόμενο κόσμο, είναι πολύ βασικό. Βεβαίως παρακολουθούμε πράγματα που γίνονται στη Λατινική Αμερική, στη βάση όχι στις κυβερνήσεις.

 Από τα πράγματα που είχαμε βάλει κάποια στιγμή και στην εφημερίδα είναι μια τρομακτική απεργία στην Γουινέα, με 40-50 νεκρούς, απεργία διάρκειας 3 μηνών. Κατέληξε στο να πέσει η κυβέρνηση και να έρθει μια άλλη κυβέρνηση, δεν πήγε λίγο παραπέρα. Στη Λατινική Αμερική υπάρχει ο μεν Τσάβες, ο Μοράλες κλπ, υπάρχει όμως και μια διαδικασία στις μάζες που είναι και πολύ κοντά σ αυτό που λέει ο αναρχοσυνδικαλισμός. Κυρίως στο Εκουαδόρ και στη Βολιβία που είναι πολύ πιο μπροστά η κατάσταση από ότι στη Βενεζουέλα και την Αφρική. Εκεί, το ότι πήγε ο κόσμος και κατέλαβε τη γη και άρχισε να την καλλιεργεί μαζί με τους συντρόφους του, με αυτοδιαχείριση, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία. Και βεβαίως δε θα υπήρχε κανένας Μοράλες και όλα αυτά που γίνονται τώρα, διαφήμιση ας πούμε, αν δεν υπήρχε η κοινωνία από κάτω. Όταν έγινε πραξικόπημα στη Βολιβία, το κράτος παρέλυσε και πήγαν οι αγρότες, οι άνθρωποι που είχαν πάρει τη γη, περικύκλωσαν την πόλη που ήταν οι φασίστες και τους είπαν «τελειώσατε» και τελείωσε το θέμα. Δεν καταστάλθηκε κρατικά το πραξικόπημα. 

 Υπήρχαν κινήματα και στην Ινδονησία τα οποία θυμόμαστε και είχαν να κάνουν με την καταπίεση. Το κακό είναι ότι σε τέτοιες περιοχές, όπως και στην Αφρική, είναι τόσο τεράστια η οικονομική διαφορά μεταξύ μιας μικρής ελίτ και του κόσμου, που είναι πολύ έντονη η κοινωνική διαφθορά. Αυτό το συζητάγαμε με Αφρικανούς συντρόφους στη συνάντηση στο Ι-07 στο Παρίσι. Ουσιαστικά  οι Ευρωπαίοι βάλανε 10 πλασιέ στις χώρες αυτές, τύπους που έχουν τη διοίκηση  της αποικίας. Είναι τέτοια η οικονομική διαφορά αυτών των 100 ανθρώπων από την κοινωνία που τα φαινόμενα εξαγοράς είναι τρομακτικά. Δηλαδή, αυτός ο οποίος βγάζει 100 εκατομμύρια ευρώ το μήνα ή το χρόνο και έχει την ευχέρεια να μοιράσει 2000 ευρώ στον κόσμο, θα αποκτήσει 5000 ταγμένους υποστηρικτές. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που δεν εχει εντοπιστεί ακόμα. Παρόλα αυτά, να πούμε ότι εμείς σα ρεύμα έχουμε επαφές με συνδικάτα στην Αφρική, όχι αναρχοσυνδικαλιστικά γιατί είναι πολύ πιο στοιχειώδη τα ζητήματα εκεί, δηλαδή δεν μπαίνει ο άλλος στη διαδικασία αυτή αν και κατά τη γνώμη μας θα μπορούσε και να μπει.

 Εμείς θα θέλαμε στις φτωχές κοινωνίες να δημιουργούν δομές ανάκτησης του πλούτου. Δηλαδή στο Κογκό ας πούμε, που έχει ένα είδος κομμουνισμού ακόμα, κρατικού, υπάρχει ένα συνδικάτο το οποίο είναι στην επανασταστική κατεύθυνση. Στην Γουινέα υπάρχει ηCNT της Γουινέας η οποία έχει κάποια δύναμη και στο Μαγκρέμπ, δηλαδή στις αραβικές χώρες, όπου βεβαίως υπάρχει μια παράδοση αυτοδιαχείρισης και αναφορά στην αυτοδιαχείριση. Εκεί λόγω του δίπολου κοσμικό κράτος- ισλαμισμός πολλές φορές τα συνδικάτα αυτά αναφέρονται στην αυτοδιαχείριση αλλά ταυτόχρονα και στην έννοια του κράτους. Ζητάνε ας πούμε την προστασία του κράτους. Έχουν σα στόχο να δημιουργηθεί ένα κράτος στο πρότυπα της Γαλλικής επανάστασης, κοσμικό, απέναντι στον ισλαμισμό. Και με Τούρκους συντρόφους που είχαμε μιλήσει αναρχικούς και αναρχοσυνδικαλιστές, όταν ήταν η κόντρα εκεί μεταξύ ισλαμιστών και κεμαλιστών, είχαμε, κατά κάποιο τρόπο, την αίσθηση ότι βρίσκονται απέναντι στον ισλαμισμό αλλά θέλουν να πάει πιο πέρα. Προφανώς είναι κοινωνίες στις οποίες ο ισλαμισμός είναι ισχυρός. Βγάλανε μια ερμηνεία του ισλαμικού νόμου, όπου επειδή η γυναίκα αποδίδει καλύτερα όταν είναι νέα είναι καλό να την παντρεύουν 9 χρονών. Σε αυτή τη βάση, είναι λογικό κάποιος που έχει ένα αυτοδιαχειριστικό πράγμα στο μυαλό του να ταυτίζεται με κοσμικές δυνάμεις που λένε όχι. Είναι και πιο σκληρά τα πράγματα σε θεοκρατικές κοινωνίες.


ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ (Α.Κ)

Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια(Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος NOSOTROS)

www.resistance2003.gr, email info@resistance2003.gr

 

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ, ΦΥΣΗ…

SMASH CAPITALISM

 

Μια άνευ προηγουμένου ληστρική επιδρομή λαμβάνει χώρα το τελευταίο διάστημα με αφορμή την πρόσφατη κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. το «Σχέδιο Διάσωσης» των 15 της «ευρωζώνης» προβλέπει τη διάθεση 2 τρις ευρώ(!) για την σωτηρία των τραπεζών από την κατάρρευση, ενώ ο Καραμανλής προσφέρει 28 δις ευρώ στις ελληνικές τράπεζες. Τη στιγμή που για την αντιμετώπιση της επισιτιστικής κρίσης και της φτώχειας στα 2/3 του πλανήτη χρειάζονταν μόλις 45 δις ευρώ, τα οποία τελικά δε δόθηκαν. Η τεράστια αυτή αναδιανομή του πλούτου μέσω της απευθείας διοχέτευσης κρατικού χρήματος στους χρηματοπιστωτικούς ομίλους δεν έχει προηγούμενο και καταδεικνύει περίτρανα τον παράλογο και παρασιτικό ρόλο του καπιταλισμού και ιδιαίτερα του τραπεζικού και χρηματιστηριακού συστήματος.

Οι θιασώτες του εξτρεμιστικού νεοφιλελεύθερου μοντέλου ισχυρίζονται ότι η κρίση δεν οφείλεται στις αγορές, αλλά σε κάποιους αδίστακτους και άπληστους τραπεζίτες, χρηματιστές και κερδοσκόπους που εκμεταλλεύτηκαν την απορύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών για προσωπικό όφελος. Οι σοσιαλδημοκράτες από την μεριά τους, διακηρύττουν ότι η κρίση οφείλεται στις νεοσυντηρητικές πολιτικές και πανηγυρίζουν για το «τέλος του νεοφιλελευθερισμού» και την επιστροφή του κρατισμού.

Όλοι τους όμως αποκρύπτουν το γεγονός ότι η παγκοσμιοποίηση των αγορών αντανακλά δομικές αλλαγές στον καπιταλισμό και ότι η χρηματοπιστωτική κρίση /κατάρρευση οφείλεται στις αντιδραστικές επεκτατικές αναδιαρθρώσεις και μετασχηματισμούς του καπιταλισμού από το 1973 και μετά. Η προσπάθεια αναστήλωσης του «κοινωνικού κράτους» και του χαμένου κύρουςτης σοσιαλδημοκρατίας δεν κάνει άλλο από το να συσκοτίζει τις πραγματικές αιτίες της κρίσης - η οποία δεν είναι κρίση πολιτικής διαχείρισης αλλά κρίση του καπιταλιστικού συστήματος – προκειμένου να αποτραπεί η ανάπτυξη μιας μαζικής απειλητικής ριζοσπαστικοποίησης που δύναται να επιφέρει αυτή η διαπίστωση.

Ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν πρόκειται να επιστρέψει σε προηγούμενες μορφές του «κοινωνικού συμβολαίου», αλλά θα επιχειρήσει νέες αντιδραστικές τομές προβαίνοντας σε μια επιθετική αναδιοργάνωση για να διατηρήσει το επίπεδο κερδοφορίας του, με τίμημα τη συνεχιζόμενη καταστροφή ανθρώπων, κοινωνιών και περιβάλλοντος. Τα αρπακτικά του κεφαλαίου στρέφονται ήδη σε ένα νέο σαφάρι κερδοφορίας καταληστεύοντας τη δημόσια κοινωνική περιουσία, ενώ οι κυβερνώντες προαναγγέλλουν και νέες ιδιωτικοποιήσεις, εμπορευματοποιώντας υγεία, παιδεία και θωρακίζοντας τον κατασταλτικό ρόλο του κράτους με την εγκαθίδρυση ολοκληρωτικών μορφών ελέγχου. Παράλληλα, θα αναπτύσσονται και νέες πολεμικές/αντιτρομοκρατικές σταυροφορίες, αφού οι πόλεμοι ήταν και παραμένουν θεμελιώδες μέσο επίλυσηςκρίσεων/οικονομικής αναδιοργάνωσης και όρος αυτοσυντήρησης του πλέον δαπανηρού τεχνοβιομηχανικού τομέα που κινεί την καπιταλιστική ανάπτυξη.

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ ΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΤΟΥΣ

Η αντίσταση και η ανατροπή της νέας, πολλαπλής επίθεσης του καπιταλισμού αποτελεί μια κεντρική πολιτική καικοινωνική μάχη που θα καθορίσει πολλές εξελίξεις στο πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού. Ή θα διεκδικήσουμε την κρίση να την πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν και όχι οι εργαζόμενοι και η κοινωνία ή θα αφήσουμε ορθάνοιχτη την πόρτα στην επέλαση του νέου εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα. Μια προτασεολογία διεκδικήσεων που εστιάζει αποκλειστικά στην αναδιανομή του πλούτου δε μπορεί να απαντήσει στην ολοκληρωτική επίθεση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Σήμερα, είναι πιο επίκαιρη από ποτέ η διατύπωση και διεκδίκηση αιτημάτων που να μην αμφισβητούν μόνο την μία ή την άλλη μορφή διαχείρισης αλλά να φτάνουν στον πυρήνα του καπιταλισμού και να τον αμφισβητήσουν συνολικά.Έτσι, το πλαίσιο συζήτησης/δράσης/πάλης οδηγείται στα κρίσιμα και κεφαλαιώδη ζητήματα του ποιος κατέχει τον παραγόμενο πλούτο, ποιος αγοράζει και πουλά την ανθρώπινη ζωή και μοίρα, ποιος αποφασίζει για την παιδεία, την υγεία, τον πολιτισμό, το περιβάλλον, την ενέργεια.

Λύση υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει: Αγώνας έξω από τα πλαίσια και τους θεσμούς του καθεστώτος, ενάντια στη μαφία κεφαλαίου/ κράτους και τα στηρίγματά τους.

Επανάκτηση του κοινωνικού πλούτου, κοινωνική αυτοοργάνωση, συλλογική διεύθυνση και έλεγχος της παραγωγής μέσω λαϊκών αμεσοδημοκρατικών θεσμών, που δε θα είναι ούτε κρατικοί ούτε καπιταλιστικοί, αλλά ελεύθεροι-δημόσιοι-κοινωνικοί.

Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας

Οκτώβριος 2008

 

***

από * 23/10/2008 4:13 μμ.


Ερωτηση γιατι δεν ειναι σαφες..
θα μπορουσε καποιος εργαζομενος απο μια κομμουνιστικη οργανωση να συμμετειχε την εσε πολιτικοσυνδικαλιστικα?

από Ο σαφηνιστής 23/10/2008 4:34 μμ.


μπορεί, εφόσον συμφωνεί με το καταστατικό της Ένωσης (άρα και με τις οργανωτικές δομές και τα όρια μέσα στα οποία δρα). Το πολιτικά απαγορεύεται από την ίδια την διακήρυξη.Η ΕΣΕ είναι συνδικαλιστική ένωση και απαγορεύεται η πολιτική προπαγάνδα μέσα σε αυτή από οποιονδήποτε χώρο και αν προέρχεται.

από ΕΣΕ 23/10/2008 5:38 μμ.


Για να γίνει σαφές: οποιοσδήποτε εργάτης μπορεί να γίνει μέλος της ΕΣΕ, εκτός από τους φασίστες. Είτε ανήκει σε αναρχική οργάνωση, είτε σε κομμουνιστική, είτε σε καμία. Η οργάνωση στην ΕΣΕ δεν γίνεται με όρους πολιτικής ιδεολογίας, αλλά με όρους κοινωνικής και συνδικαλιστικής δράσης. Όποιος αποδέχεται τη λειτουργία, την οργάνωση και τη δράση της ΕΣΕ, όπως περιγράφεται από τη διακήρυξη και το καταστατικό της, μπορεί να συμμετέχει. Αυτό που δεν δεχόμαστε είναι να προπαγανδίζει την πολιτική του οργάνωση μέσα στην ΕΣΕ.

Και για να γίνει σαφές κάτι: Αυτό είναι κάτι που υπάρχει στα καταστατικά όλων των αναρχοσυνδικαλιστικών ενώσεων του CAS, όχι μόνο στης ΕΣΕ. Αδιαφορούμε για την πολιτική ένταξη (τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, τα φιλοσοφικά πιστεύω κ.ο.κ.), αλλά δεν δεχόμαστε και από κανέναν να μας τη φορέσει καπέλο. Οργανωνόμαστε όλοι μαζί για τα κοινά μας συμφέροντα ενάντια στα αφεντικά.

(Π.χ., ο σύντροφος που κότσαρε την προκύρηξη της ΑΚ κάτω από το αρχικό κείμενο, αν ερχόταν σε συνέλευση της ΕΣΕ θα έπρεπε να το αφήσει απ' έξω...)

από ειναι δυνατον; 23/10/2008 6:22 μμ.


γιατι μπερδευετε τα πραγματα ρε παιδια;

ΑΛΛΟ η ΠΟΛΙΤΙΚΗ συζητηση
ΑΛΛΟ η ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ προπαγανδα
(επισης, αλλο  αριστερο κομμα και αλλο αστικο, αλλα ψιλα γραμματα...)

Η πρωτη ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ με τη δευτερη, παροτι συχνα η δευτερη υποκαθιστα  την πρωτη.

Αλλα αν ειναι για να "μην φαμε καπελο απο κανεναν" να απαγορευεται η πολιτικη συζητηση, τοτε φτανουμε σε ολοκληρωτικες πρακτικες μεσω ...αντιεξουσιαστικων ελευθεριακων δομων!

από Οι σημειώσεις ενός απολίτικου 24/10/2008 10:10 πμ.


Ξανά και ξανά επιστροφή στο ίδιο θέμα, με τα ίδια επιχειρήματα. Σου είναι προφανώς αδύνατο να καταλάβεις ότι ένα κομμάτι του εργατικού κινήματος έχει εντελώς άλλη λογική από αυτή που διάβασες στις μπροσούρες του Λένιν. Να στο πούμε, μήπως και ευδοκήσεις να μην ξαναγράψεις το ίδιο πράγμα: ΔΕ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ!!! Να στο πω κι αλλιώς, δε μας ενδιαφέρει αν είναι άλλο τα αστικά κόμματα κι άλλο τα αριστερά. Κι ο Παναθηναϊκός με τον Ολυμπιακό είναι άλλο πράγμα αλλά ούτε αυτό μας ενδιαφέρει. Δεν θεωρούμε ότι η πολιτική έχει σε ο,τιδήποτε να κάνει με την απελευθέρωση της τάξης. Για την ακρίβεια αυτή ήταν μια ιδέα που ούτε καν ο Μαρξ την πίστευε, απλά την έλεγε μήπως και ελέγξει τη Διεθνή.

 

Ο αναρχοσυνδικαλισμός υποστηρίζει ότι η οικονομική πάλη απελευθερώνει τους εργαζόμενους και ότι μέσα από αυτή προκύπτουν νέες κοινωνικές σχέσεις που σε μια πορεία γίνονται η κοινωνική οργάνωση η ίδια. Η πολιτική είναι διαμεσολάβηση και για να υπάρξει εκ των πραγμάτων αναπαράγει την εξουσία και την ιεραρχία. Και εξουσία σημαίνει εκμετάλλευση και καταπίεση, όποιο κι αν είναι το επώνυμό της (εργατική, λαϊκή και δε συμμαζεύεται). 90 χρόνια φτώχειας, εξαθλίωσης, καταστολής και αναξιοπρέπειας σε όποια χώρα δοκίμασε να εφαρμόσει τον κρατικό σοσιαλισμό είναι μια καλή απόδειξη γι’ αυτό. 

 

Για να σου το κάνω λιανά, δεν είναι ότι μας διαφεύγουν οι θέσεις του Λένιν. Είναι ότι δεν τις γουστάρουμε. Και σε κάθε περίπτωση, δεν έχουμε καμιά όρεξη να τις συζητάμε μέσα στα συνδικάτα. Έχουμε πιο σοβαρές δουλειές.

 

Εντάξει τώρα;

 

 


πρέπει να του απαντάς με αυτό το ύφος;
οκ και εσύ θα τσατίστηκες με το δικό του αλλά αυτό πηγάζει από παρανόηση...
υπάρχει πιθανόν σύγχιση σε σχέση με τις θέσεις σας το πρόβλημα όμως είναι δικό σας για το πως θα δώσετε να καταλάβει ο άλλος τι θέλετε.

Τώρα ως προς το κομματικές συζητήσεις είναι κατανοητό οτι όταν συζητάς για το πως θα οργανώσεις μια απεργία είναι χαζό και περιττό να έρχεται ο άλλος και να στα ζαλίζει με τις όποιες θέσεις της ομάδας του. Το να αφήσει κάποιος όμως ανακοινώσεις όπως αυτή της ΑΚ παραπάνω  και να παρει όποιος θέλει δεν αποτελεί μέγα έγκλημα. Όπως επίσης και να συζητάς για πολιτικά και ιστορικά ζητήματα του εργατικού κινήματος. Όταν δηλαδή θες να δεις το εργατικό κίνημα στη ρωσία του 1917 και τη στάση των αναρχοσυνδικαλιστών εκεί για να πάρεις τα αναγκαία μαθήματα για την τωρινή σου δράση αν χρειάζεται ε, δεν θα πεις και για τον λένιν όπως γράφεις; θα πείς.
Όποιος διαφωνεί με τον λένιν καλά κάνει και διαφωνεί, όποιος διαφωνεί με τον μπακούνιν επίσης το ίδιο, είναι όμως ζητήματα που προέκυψαν μέσα από την ίδια την δράση του εργατικού κινήματος  και δεν μπορεί εκ των πραγμάτων κανείς να απογορέψει  τη συζήτηση γι αυτά μέσα στα συνδικάτα. Η εργατική δημοκρατία και ο διάλογος είναι απαραίτητος όρος για να λειτουργήσει ένα συνδικάτο. Στην προκειμένη βέβαια η εσε δεν είναι συνδικάτο.
Είναι θεμιτό μια ομάδα όπως η εσε να αυτοπροσδιορίζεται ως αναρχική, αναρχοσυνδικαλιστική κλπ όταν όμως δέχεται στις τάξεις της και κόσμο που δεν είναι αναρχικοί αλλά οτιδήποτε άλλο πρέπει και να είναι ανοιχτή ως προς τους προβληματισμούς. Δεν μπορείς να επιβάλεις μια ταυτότητα (την αναρχοσυνδικαλιστική στην προκειμένη) αν ο άλλος δεν θέλει. Θες να τον πείσεις γι αυτό και όχι να του το απαγορέψεις; τότε πρέπει να το συζητήσεις αλλιώς δεν τον δέχεσαι ως μέλος. Η διαφύλαξη της ταυτότητας μιας ομάδας δεν διαφυλάσεται από απαγορεύσεις αλλά απο την πειθώ ως προς τους σκοπούς τις.
Τώρα θιγείς και μια σειρά άλλα ιδεολογικά ζητήματα αλλά δεν είναι του παρόντος.
Είναι δυνατόν να δημοσιεύσεις το καταστατικό της ΕΣΕ γιατί στο site είδα ότι η σελίδα είναι προς κατασκευή ακόμα. Ευχαριστώ

*

από * 24/10/2008 4:53 μμ.


Aς πουμε λοιπον για να καταλαβω οτι ειμαι πχ στο ναρ..
ειμαι εργατης που συνδικαλίζομαι στο σωματειο που (ας πουμε) υπαρχει στον χωρο.
Εκει λογικα προπαγανδιζω τις θεσεις του ναρ (για να ειμαι στο ναρ παει να πει οτι θελω και ειμαι) οπως πχ το κοντρα στη γσεε, το νεο εργατικο κινημα κτλ)
Αν θελησω να ενταχθω στην εσε απ οσο καταλαβαινω θα πρεπει να "κρυβω" οτι ειμαι οργανωμενος και επισης και τα αιτηματα που παλευω στο αστικοποιημενο (κατα πασα πιθανοτητα) σωματειο που ηδη συμμετεχω.
Ποια ειναι τα ορια της πολιτικης λοιπον και ποια τα ορια του συνδικαλισμου;
στο κκε πχ ειναι σαφης:πολιτικη κανει το κομμα-οικονομικο αγωνα η ταξη και η παραταξη ειναι ενας ιμαντας μεταφορας της γνωμης του κομματος στο σωματειο.
Βλεπετε οτι την "πολιτικη" την εξωβελιζει ουσιαστικα το κκε απ τον εργατη και την αντικαθιστα με το κακεκτυπο της που ειναι ο στειρος οικονομικος αγωνας.
Δεν ειναι αντιφατικο αυτο; Δεν θα πρεπε αντι να την δαιμονοποιουμε να επαν-ορισουμε την πολιτικη;


από Mari 24/10/2008 10:47 μμ.


Etsi eukola tha sosete eseis to kosmo, i tha ton steilete se kammia xounta typou anatolikou blok.
Boithia mas.

από μάστορας 25/10/2008 5:42 πμ.


αλλά μέσα σε μια συνδικαλιστική ένωση αυτό δεν αφορά κανένα. Αφορά όμως εσένα γιατί ως Ναρίτης πιστεύεις ότι το κόμμα πρέπει να ελέγχει το συνδικάτο και συνεπώς ασκείς κομματική (πολιτική προφανώς είναι και αυτή) προπαγάνδα. Οι συνδικαλιστές από την άλλη στέκονται υπέρ των θέσεων του Μπακούνιν ενάντια στην πολιτικοποίηση του προλεταριάτου. Εξάλλου για τους επαναστάτες συνδικαλιστές πρώτα μπαίνει η οικονομική σου θέση (εργάτης, φοίτητης π.χ) και μετά η πολιτική σου ταυτότητα, η οποία εν τέλει ορίζει τις δομές με τις οποίες οργανώνεσαι αλλά και τα όρια μέσα στα οποία διεκδικείς.
Προφανώς, ένα αναρχοσυνδικαλιστικό συνδικάτο βάζει σαν τελικό στόχο την ανατροπή του Καπιταλισμού και την εφαρμογή του ελευθεριακού κομμουνισμού. Αυτό είναι μια πολιτική θέση σαφώς. Δεν κρύβουμε ότι είμαστε αναρχικοί από κανέναν, παρ'όλα αυτά πιστεύουμε ότι αυτό που λες "συνειδητοποίηση" έρχεται μέσα από την οικονομική πάλη (μέσα στην εργασία) αλλά και τη σύνδεση των εργατικών και κοινωνικών αγώνων. Εξάλλου ένα συνδικάτο για μας αποτελεί το πρόπλασμα της νέας κοινωνίας, συνεπώς δεν μπορεί να λειτουργεί οικονομίστικα καθαρά, αλλά να εξαπλώνεται μέσα στη κοινωνία με τα λεγόμενα εργατικά κέντρα π,χ τα οποία αποτελούν και πρότυπα κοινωνικά κέντρα παράλληλα.
Κατα συνέπεια δεν πιστεύουμε ότι μπορεί να συνειδητοποιηθεί κανείς μέσα από μια συνεχώς προπαγανδιζόμενη ιδεολογία, αλλά μόνο αν το συνειδητοποιήσει ο ίδιος μέσα από τον αγώνα που διεξάγει καθημερινά με το συνδικάτο του, όπως και μέσα στην κοινωνία. Άρα πρώτο θέμα είναι το να δημιουργήσεις ένα κλίμα εμπιστοσύνης στον κύκλο των εργαζομένων και έπειτα ο κόσμος που θα συμμετέχει στο αναρχοσυνδικαλιστικό συνδικάτο, θα "συνειδητοποιηθεί" (απίστευτα ελιτιστικό όσον αφορά την ΠΟΛΙΤΙΚΗ συνείδηση και όχι την ταξική) κυρίως μέσα από τις "αγωνιστικές" εμπειρίες και τις δομές με τις οποίες διαμόρφωσε τις εν λόγω διεκδικήσεις.
Άρα για τον αναρχοσυνδικαλισμό ο εργαζόμενος είναι οικονομικό όν και όχι πολιτικό. Επίσης μια πολιτική ανάλυση των γεγονότων στη Ρωσσία ή την Ισπανία δεν βρίσκω που εξηπηρετεί. Δεν είμαστε ιστορικοί ούτε πολιτικοί αναλυτές, εργαζόμενοι είμαστε. Και οι παράνομες απολύσεις, το πρεκαριάτο, η ανασφάλιστη εργασία, η "ενοικιαζόμενη" εργασία, οι απλήρωτες υπερωρίες, η εργοδοτική τρομοκρατία μας καίνε ασύγκριτα παραπάνω από το αν η CNT δικαιολογείται που έκανε το ένα ή το άλλο τότε π.χ...
Δεν υπάρχει η μαγική πεπατημένη της επανάστασης και αν κάτι ήταν πάντα αυτό που μου άρεσε στον αναρχοσυνδικαλισμό κ' αναρχισμό ήταν ο ρεαλισμός και όχι ο ιδεαλισμός. Παλεύουμε στο τώρα για το τώρα, χτίζουμε όμως στο σήμερα τον κόσμο του άυριο. Συνεπώς δεν παλεύουμε για τον ελευθεριακό κομμουνισμό επειδή έτσι είναι φοβερή ιδέα, αλλά επειδή θέλουμε να βελτιώσουμε τις ζωές μας και ερχόμαστε σε αναγκαία ρήξη με κάθε σύστημα εκμετάλλευσης. Δεν προσκυνάμε κάποιο υπέρτατο δόγμα του, αλλά δοκιμάζουμε και προχωράμε! Πάντα επί του πρακτέου χωρίς άσκοπες πολιτικο- αναλυτικές κουβέντες που μόνο πολιτικές ομάδες μπορεί να ενδιαφέρουν.

από πολιτικο ον 25/10/2008 7:36 πμ.


Λες "μέσα σε μια συνδικαλιστική ένωση αυτό δεν αφορά κανένα".

Πως την οριζεις εσυ την πολιτικη; Αν δεν ληξουμε αυτο, τοτε δεν μπορει να προχωρησει η κουβεντα στα περαιτερω.
Αφορα ή οχι τον εργατη ενα αντεργατικο μετρο της κυβερνησης (που μονο τετοια εχει), που ειναι πολιτικη επιλογη της φυσικα και αρα θελει πολιτικο αγωνα απο πλευρας μας;
Το ασφαλιστικο ας πουμε...


Οικονομικο ον ο εργαζομενος; Να χαρω εγω καταξιωση του εργατη που παλευει για την ταξικη του απελευθερωση, απο ...ελευθεριακους! Ουτε οι σταλινικοι, που διακρινονται για τον οικονομισμο τους δεν τα λενε αυτα!
Παλι καλα που δεν μας ειπες οτι ο ανθρωπος ειναι βιολογικο ον. Ημαρτον δηλαδη...

από melos ths ese 25/10/2008 12:16 μμ.


πιστεύω πως ο συντροφος έχει μπερδεψει λιγο τα πραγματα, αν και δεν νομιζω οτι δεν κατανοει και αυτος την πολιτικη. Αλλα το ζητημα ειναι τελικα στο εαν εγω που ειμαι ναριτης και παλευω συνδικαλιστικα μέσα απο την εσε (γιατι αυτο με εκφράζει) δεν θα παω σε μια γενικη συνελευση της για να προπαγανδίσω της θέσης του ναρ και μονο αυτες σε σημειο που να προκαλω και πρόβλημα στους υπόλοιπους εργαζομένους. κάνουμε συνδικαλισμό και μόνο αυτό αποφασίζουμε εξ αρχής χωρίς έτοιμενες λύσεις και παγιωμένες ιδέες που αναλώνονται συνεχώς (αυτό απο μόνο του είναι πολιτική).

είναι ένα ζήτημα αυτό που αναφέρεται στο τι είναι οικονομικό και πολιτικό. Μια επανάσταση που γίνεται από οικονομικά όντα είναι πολιτικότατη πράξη αφού καταστρέφει τους θεσμούς και τα κάνει άμεσα πολιτικά  όντα
Προσπάθειες γι αυτό το έκαναν ουκ ολιγοι όπως οι AAUD και οι AAUD-E στη γερμανία.
Βέβαια το συνδικάτο από την άλλη δεν είναι και πανάκεια γιατί μορφές αυτοοργάνωσης η εργατική τάξη έχει αναδείξει και άλλες.
Εδώ θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω σε κάτι.
Αν η πάλη του ανθρώπου ενάντια στη εξουσία είναι η πάλη της μνήμης ενάντια στη λήθη τότε οι μνήμες από αντίστοιχες πράξεις της τάξης μας ενάντια στα αφεντικά είναι πολύτιμα μαθήματα για το πως θα προχωρήσουμε. Πρέπει να μαθαίνουμε από τις ήττες μας και από τις νίκες μας. Από αυτή την άποψη το ότι είμαστε εργαζόμενοι δεν  σημαίνει ότι αδιαφορούμε για όλα τα άλλα και ασχολούμαστε μόνο για να πάρουμε κάποια αύξηση. Ασχολούμαστε για την εργατική επανάσταση στη Ρωσία  και στην Ισπανία για το πως προχώρησαν αυτές που σκόνταψαν, τι πήγε στραβά..... Αλλιώς είσαι καταδικασμένος να επαναλάβεις τα ίδια λάθη που έγιναν και παλιότερα.
Και δεν νομίζω ότι δεν υπάρχει κανένας που δεν ασχολείται με αυτά ακόμα και να ισχυρίζεται ότι είναι θέμα για πολιτική ομάδα. Όλοι εχουν θέση γι αυτά από όσο γνωρίζω. Και η ΕΣΕ φοιτητών παλιότερα αν θυμάμαι καλά είχε κάνει εκδήλωση για την ισπανική επανάσταση. Τέτοια ζητήματα θέλουν ιδιαίτερη προσοχή γιατί κάλλιστα από τη στιγμή που τελικά ασχολείσαι με αυτά και λες παράλληλα ότι δεν είμαστε ιστορικοί  και οτι   "
Επίσης μια πολιτική ανάλυση των γεγονότων στη Ρωσσία ή την         Ισπανία δεν βρίσκω που εξηπηρετεί"  μπορεί να σου πει ο  οποιοσδήποτε  ότι απλά θες να περάσεις τις θέσεις σου ασυζητητί και στην τελική δεν θα έχει και άδικο

...

από .... 27/10/2008 12:04 μμ.


αναφέρει ένας πιο πάνω:

"Ο αναρχοσυνδικαλισμός υποστηρίζει ότι η οικονομική πάλη απελευθερώνει τους εργαζόμενους και ότι μέσα από αυτή προκύπτουν νέες κοινωνικές σχέσεις που σε μια πορεία γίνονται η κοινωνική οργάνωση η ίδια.

 ----------

Για να σου το κάνω λιανά, δεν είναι ότι μας διαφεύγουν οι θέσεις του Λένιν. Είναι ότι δεν τις γουστάρουμε. Και σε κάθε περίπτωση, δεν έχουμε καμιά όρεξη να τις συζητάμε μέσα στα συνδικάτα. Έχουμε πιο σοβαρές δουλειές. "


Και ρωτάω εγω ο άμοιρος, μέσα απο την οικονομική πάλη απελευθερώνονται οι εργαζόμενοι; Μάλλον δεν σας διαφεύγουν οι θέσεις του Λένιν και του Μαρξ.Όσο και να αρνείσαι τις επιρροές απο μαρξισμό δεν παύεις να είσαι οικονομιστής απο την στιγμή που θεωρείς ότι η οικονομία κατέχει προεξέχουσα θέση. Να υποθέσω επίσης πως είστε και εργατιστές; (αν και θα μου πεις αυτα τα δυο πάνε μαζι συνηθως)

από melos ese thessalonikis 28/10/2008 8:51 μμ.


η ομαδα που εχει συγροτηθει για τη δημιουργια σωματειου σερβιτορων στη Θεσσαλονικη δεν εγινε με πρωτοβουλια της εσε,παρολαυτα μελη τις συμμετεχουν  σε αυτη και την ξεκινησαν μαζι με αλλους.
οσον αφορα τη συζητηση που εχει ανοιξει για το συνδικαλισμο ελπιζω να συνεχισει και μεταξυ ατομων ή και συλλογικοτητων απο κοντα και μεσα στους αγωνες ολων μας.

από . 28/10/2008 10:23 μμ.


λέτε .... "Στην πραγματικότητα, χωρίς να θέλουμε να μπούμε σε μια διαδικασία σύγκρουσης με τον καθαρό αναρχισμό, έχουμε την αίσθηση ότι ο καθαρός αναρχισμός είναι ένα ρεύμα στην Ευρώπη το οποίο δεν αναπτύσσει δυνάμεις."

και πιο πάνω " Παράδοση υπάρχει, αλλά υπάρχει ένα χάσμα ιστορικό. Ο ελληνικός αναρχισμός σήμερα σε ευρωπαικό επίπεδο είναι από τους πιο δυνατούς. Δηλαδή, κατ’ αναλογία, πόσοι είναι οι αναρχικοί στην Ελλάδα? Είναι 10 χιλιάδες σε 10 εκατομμύρια."

νομίζω υπάρχουν αντιφάσεις στα πιο πάνω,   γιατί αν κάτι μπορεί να θεωρηθεί ότι ειναι ο ελληνικός αναρχισμός ειναι ότι είναι καθαρός έστω και αν αυτό που τον χαρακτηρίζει είναι ότι είναι εξεγερτικός. Συνεπώς δεν είναι δυνατόν να αναπτύσσεται κάτι με 10.000 άτομα. Άλλο θέμα βέβαια προς συζήτηση καθώς δεν θεωρώ ότι ο εξεγερτικός αναρχισμος  βοηθάει σε κάτι στην οργάνωση των καταπιεσμένων απλά σημειώνω 2 πράγματα αλληλοσυγκρουόμενα.

από :-: 29/10/2008 12:56 πμ.


για εμενα, η πολιτική δεν ειναι γενικά "διαμεσολάβηση". Είναι τέτοια μόνο όταν αποτελεί κάτι το διαχωρισμένο από την καθημερινή ζωή και τη δράση μας. Αυτό που λένε μερικοί εδώ (να αφηνουμε την πολιτκή έξω από το χώρο της συνέλευσης κλπ) απλά αναπαρράγει αυτό το διαχωρισμό. Αντιλαμβάνομαι (και ζω...) αυτό που μερικοί εδώ αποκαλούν "κομματική προπαγάνδα" (και που δεν περιορίζεται σε "κόμματα" με το συνήθη ορισμό που τους δίνεται) αλλά μήπως είναι και αυτό μια έκφραση της "πολιτικής" ως κάτι το αλλοτριωμένο; Και εν τέλει αυτές οι "ιδεολογίες", αριστερές και αναρχικές, άσχετα με το που κατέληξε η καθεμία σήμερα, προέκυψαν μέσα από την ταξική πάλη του προλεταριάτου και κατά αυτήν την έννοια ΑΞΙΖΕΙ να συζητάμε (και) για αυτές όπως θα συζητήσουμε για την οκτωβριανή ή την ισπανική επανάσταση. Και εν τέλει, τουλάχιστον προσωπικά αυτό μου δείχνει η εμπειρία μου, αυτό αποτελεί και ανάγκη κάποιου που προσπαθεί να ξεκαθαρήσει, να σχηματοποιήσει κλπ ιδέες αντιλήψεις κλπ που άσχισε να σχηματίζει μέσω της δράσης και της εμπειρίας του. Έτσι λοιπόν εγώ δε θεωρώ ότι προβλήματα, που όντως υπάρχουν, θα λυθούν αφήνοντας την πολιτική κάπου "έξω" αλλά αντίθετα βάζοντας τη μέσα στις συνελεύσεις, τις δράσεις μας κλπ όχι ως κάτι που γεννιέται κάπου αλλού και καθοδηγεί απλά αυτά αλλά κάτι που γεννιέται, διαμορφώνεται κάθε στιγμή αλληλεπιδρά και επεμβαίνει σε αυτά.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License