Διεθνής συνάντηση του Αναρχοσυνδικαλιστικού Συντονισμού (CAS)

-

    
Ενόψει της τρίτης σύσκεψης του CAS, που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα το τριήμερο 24-26 Οκτώβρη, συναντηθήκαμε με μέλη της διοργανώτριας ΕΣΕ στο Αυτόνομο. Ρωτήσαμε, συζητήσαμε σχετικά με τις βασικές θέσεις και δράσεις του συντονιστικού, και το αποτέλεσμα είναι  το κείμενο που ακολουθεί.

    

 

 

Ξεκινώντας, πείτε μας δυο λόγια για το CAS. Τι ακριβώς είναι, ποιοί το αποτελούν, πώς ξεκίνησε.

 

Το CAS είναι ένα συντονιστικό οκτώ αναρχοσυνδικαλιστικών οργανώσεων, μεταξύ των οποίων είναι και οι 3 πιο μεγάλες της Ευρώπης. Ξεκίνησε σαν ένα συντονιστικό των τριών μεγάλων συνδικάτων, της ισπανικήςCGT, της γαλλικής CNT και της  σουηδικής SAC.

 Σήμερα αποτελείται από τη CGT Ισπανίας, τηCNT Γαλλίας, τη SAC από τη Σουηδία, την USI από την Ιταλία, ταUNICOBAS που δραστηριοποιούνται κυρίως στην εκπαίδευση στην Ιταλία, την IP (Εργατική Πρωτοβουλία) από την Πολωνία, τους βρετανούς IWW (η οποία, χωρίς να είναι σε κόντρα με την αμερικανική IWW, έχει επιλέξει να ακολουθήσει το ευρωπαϊκό ρεύμα) και την ΕΣΕ από την Ελλάδα.

 Τα συνδικάτα της Ισπανίας, της Γαλλίας και της Σουηδίας είναι μαζικά και έχουν συνδικαλιστική δράση στις χώρες τους. Κάποιες συνδικαλιστικές κινήσεις έχουν αρκετή δύναμη, όπως πχ της Πολωνία, η οποία έχει φτιαχτεί από παλιά μέλη της της Αλληλεγγύης και έχει διευρυνθεί αρκετά. Υπάρχουν και 2-3 μικρότερες ομάδες αναρχοσυνδικαλιστικής προπαγάνδας και δράσεων όπως είμαστε κι εμείς.

 Υπάρχουν και οργανώσεις παρατηρήτριες επίσης, ελευθεριακές οργανώσεις, δηλαδή δεν είναι συνδικαλιστικές αλλά είναι πολιτικές οργανώσεις, όπως πχ η LA από την Πολωνία.

 Λέγεται Αναρχοσυνδικαλιστικός Συντονισμός στις μισές χώρες και Κόκκινος και Μαύρος Συντονισμός στις άλλες μισές, γιατί η λέξη αναρχοσυνδικαλισμός δεν υπάρχει στα αγγλικά και στα σουηδικά. Οι  Άγγλοι της IWW λέγονται unionists και στη Σουηδία «συνδικαλιστής» σημαίνει «επαναστάτης συνδικαλιστής». Κόκκινος και Μαύρος Συντονισμός λοιπόν για τους Άγγλους και τους Σουηδούς, Αναρχοσυνδικαλιστικός Συντονισμός για τους υπόλοιπους. Το CAS είναι τα γαλλικά και τα ισπανικά αρχικά.

 Αποφασίσαμε να το φτιάξουμε κατά τη διάρκεια του International ‘07 που είχε γίνει στο Παρίσι το 2007. Το Ι-07 είναι ένα συνδικαλιστικό συνέδριο με συμμετοχές από όλο τον κόσμο. Είχε γίνει το ‘99 στο Σαν Φρανσίσκο, το 2002 στο Έσσεν της Γερμανίας και στο Παρίσι το 2007.

 Στη Γαλλία έγινε μια άτυπη συνάντηση και είπαμε να φτιάξουμε ένα συντονιστικό καθαρά αναρχοσυνδικαλιστικό. Η πρώτη σύσκεψη έγινε στην Πολωνία, όπου ουσιαστικά συζητήσαμε το ότι υπάρχουμε. Στη δεύτερη σύσκεψη, που έγινε στη Μαδρίτη, έγινε η αρχη της καμπάνιας για την επισφαλή εργασία και βγήκε μια κοινή Πρωτομαγιάτικη αφίσσα σε αυτές τις 7 χώρες. Η τρίτη γίνεται τώρα στην Αθήνα.

 

 

Ποιοί είναι οι στόχοι και οι μέχρι τώρα δράσεις τουCAS?

 

Αυτό που κάνουμε είναι να συντονίζουμε τις προσπάθειές μας σε μερικά ζητήματα και προσπαθούμε να ξεκινήσουμε ή να βοηθήσουμε καμπάνιες πάνω σε συγκεκριμένα εργατικά ζητήματα που υπάρχουν στην Ευρώπη. Βέβαια οι πιο μεγάλοι προσπαθούν να κάνουν και κοινές απεργίες.

 Η πιο σημαντική προσπάθεια ήταν όταν δοκιμάστηκε να γίνει μια πανευρωπαϊκή απεργία στα Starbucks, στα οποία είχαν δύναμη η βρετανοί της IWW. Είχαν στήσει κάποιες απεργίες, και δοκιμάστηκε να γίνει μια πανευρωπαϊκή απεργία στα Starbucks τον προηγούμενο Απρίλιο το οποίο δεν έγινε κατορθωτό. Καταφέραμε να γίνουν μπλόκα σε πάρα πολλές χώρες, αλλά όχι να γίνει πανευρωπαϊκή απεργία. Ακόμα δεν είναι οι δυνάμεις μας τέτοιες που να μπορούμε να πούμε κηρύσσουμε μια μέρα απεργία κάπου και την κάνουμε. 

 Στην τελευταία σύσκεψή μας στην Πολωνία αποφασίστηκε να ξεκινήσει μια καμπάνια για την επισφάλεια, δηλαδή για τις μαύρες σχέσεις εργασίας, τους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους, τις συμβάσεις κ.τ.λ., με δεδομένες τις διαφορετικές συνθήκες που υπάρχουν σε κάθε χώρα. Κεντρικό θέμα της σύσκεψης στην Αθήνα θα είναι να συζητήσουμε τα κείμενα που έχουν βγει στο μεταξύ και θα ξεκινήσουμε σε ευρωπαϊκό επίπεδο μια καμπάνια γι’ αυτό. Τρέχουν επίσης κάποιες κινήσεις αλληλεγγύης που έχουν να κάνουν με απολύσεις, απεργίες κ.τ.λ.

 Το προηγούμενο 6μηνο υπήρχε μια απεργία διαρκείας των οδηγών λεωφορίων της Βαρκελώνης οι οποίοι ζητούσαν να έχουν δυο συνεχόμενες μέρες ρεπό. Είχαν 5ημερο αλλά μπορεί να έπαιρναν το ρεπό τους Δευτέρα και Παρασκευή πχ και ζητούσαν συνεχόμενες μέρες. Στην Ισπανία είχαν υπογράψει όλα τα συνδικάτα τη σύμβαση που προέβλεπε ξεχωριστά ρεπό. Η CGT δεν την υπέγραψε. Για 4 μήνες κάνανε συνεχώς απεργίες. Ήταν μια απεργία που κέρδισε. Τότε είχαν διοργανωθεί αρκετές κινήσεις αλληλεγγύης και είχαμε πάει κι εμείς στην ισπανική πρεσβεία. Υπήρχε αρκετός κόσμος για τα δεδομένα μιας τέτοιας κινητοποίησης.

 Υπάρχει ακόμα μια κινητοποίηση για τα σούπερ μάρκετ Auchan (δεν υπάρχουν στην Ελλάδα), στα οποία έχουν δράση Πολωνοί σύντροφοι, έχουν γίνει απεργίες, απολύσεις και υπάρχει ένα μπλοκάρισμα στη λειτουγία αυτών των σούπερ μάρκετ και των αλυσίδων τους σε Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Σουηδία.

 Υπήρξε απαγόρευση της γαλλικής CNT στα ταχυδρομεία, δηλαδή βγήκε μια δικαστική απόφαση που της απαγόρευε να έχει δράση εκει πέρα και έγιναν κι εκεί κάποιες κινήσεις.

 Πέρα από τις κινήσεις αλληλεγγύης ξεκινάνε κάποιες κοινές καμπάνιες. Να πούμε εδώ ότι ο αναρχοσυνδικαλισμός σε αυτές τις χώρες είναι μια παράδοση που υπάρχει. Στην Ισπανία το να βγεί ένα κείμενο που να εξηγεί το τι είναι αναρχοσυνδικαλισμός είναι περιττό. Για εμάς είναι προτεραιότητα το να δείξουμε τι είναι αυτό που προτείνουμε και να βγάλουμε κείμενα για το τι είναι ο αναρχοσυνδικαλισμός.

 Για τη σύσκεψη θα υπάρχει μια ενιαία αφίσσα πανευρωπαϊκή και ταυτόχρονα μεταφράζουμε κάποια κείμενα.

 

Σχετικά με την επισφάλεια. Τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα και την Ευρώπη?

 

Στην Ελλάδα βασική μορφή επισφάλειας είναι η μαύρη εργασία, η οποία δεν υπάρχει στην υπόλοιπη Ευρώπη, τουλάχιστον για τους μη μετανάστες, γιατί οι μετανάστες δουλεύουν έτσι παντού. Έχουν αναλάβει οι σύντροφοι της ΕΣΕ Θεσσαλονίκης και θα κατεβάσουν ένα κείμενο εισηγητικό. Στην Ισπανία υπάρχει μια νομοθεσία τελευταία στην οποία ουσιαστικά δεν υπάρχουν συμβάσεις με τον εργοδότη, είναι όλες οι συμβάσεις υπεργολαβείες (ΕΤΤ). Σε προσλαμβάνει δηλαδή μια εταιρεία, όπως οι μάνατζερ, και σε δανείζει σε εργοδότες. Εδώ υπάρχουν κάποια αντίστοιχα γραφεία ενοικίασης εργαζόμενων.

 Στην Ισπανία το 80% των συμβάσεων είναι πλέον έτσι από το 2001 είναι η βασική σχέση εργασίας. Όχι για τους δημόσιους υπάλληλους. Έγινε μια τρομερή καμπάνια από συντρόφους η οποία δεν πέρασε.

 Υπάρχουν και τα γραφεία ενοικιάσεως εργαζομένων. Το αφεντικό δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με τον εργαζόμενο και ο εργαζόμενος δεν μπορεί να απαιτήσει τίποτε από το αφεντικό. Έτσι φυσικά όταν απολυθεί κάποιος δεν παίρνει αποζημίωση. Στη Γαλλία για παράδειγμα, η κύρια μορφή απασχόλησης είναι με ημερήσιες συμβάσεις. Υπογράφονται ημερήσιες συμβάσεις ή εφτά ημερών, ή στην καλύτερη για 15. Αν υπογράψεις 1 μήνα είσαι «προνομιούχος», λες «αν πάω καλά, μπορεί να μου δώσει κι άλλον 1 μήνα».

 Σε ότι αφορά στην επισφάλεια, ακόμα η Ελλάδα είναι «πίσω». Έχει δηλαδή μαύρη εργασία, το οποίο δεν συναντιέται στο εξωτερικό, αλλά δεν έχει τόσο εκτεταμένη επισφάλεια, όπως στην Ευρώπη, όπου η επισφάλεια αφορά το 100% των νέων θέσεων εργασίας. Γι’ αυτό ενδεχομένως είναι πίσω τέτοια κινήματα σχετικά με την επισφαλή εργασία.

 

 

Αν θέλετε, να κάνετε μια αναφορά στο ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα, δηλαδή τι υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, και να πείτε ποιός είναι ο ρόλος της ΕΣΕ μέσα στο εργατικό κίνημα, μέσα στην οργάνωση του εργατικού ζητήματος.

 

Για το τι υπάρχει στην Ελλάδα. Είναι γνώστο ότι μέχρι τώρα στην Ελλάδα η μόνη συνδικαλιστική συνομοσπονδία ειναι η ΓΣΕΕ. Το οποίο είναι ελληνική ιδιαιτερότητα. Γενικά, εκτός από την Γερμανία, όπου υπάρχουν τρεις μεγάλες ομοσπονδίες χωρισμένες κάθετα –κάτι που μοιάζει με το ελληνικό μοντέλο- πουθενά στην Ευρώπη δεν υπάρχει συνδικαλιστικό μονωπόλιο όπως στην Ελλάδα. Υπάρχουν διαφορετικές συνδικαλιστικές συνομοσπονδίες, όπως υπάρχουν διαφορετικά κόμματα. Υπάρχουν πολλές συνομοσπονδίες και όλες αυτές είναι κάτι σαν ΓΣΕΕ. Στη Γαλλία πχ, η CNT είναι μια από τις δέκα ΓΣΕΕ που υπάρχουν. Δηλαδή, όλες αυτές οι οργανώσεις που έρχονται, μπορούν να κηρύξουν απεργία. Εμείς είμαστε η μόνη εξαίρεση.

 

Η ιδιαιτερότητα της ελληνικής συνομοσπονδίας πέρα απ’ το ότι είναι η μοναδική, είναι η στενή σύνδεσή της με το κράτος. Από κάποιο σημείο και μετά η θέση στην ιεραρχία της ΓΣΕΕ ταυτίζεται και με κάποια κρατική θέση.

 

Υπάρχουν δυο ζητήματα. Το ένα ζήτημα είναι αυτό της οργάνωσης, ότι είναι καθαρά ιεραρχική, στηρίζεται στην αντιπροσώπευση (την πολιτική την ασκούν οι αντιπρόσωποι), δεν μπορείς να ασκείς κριτική, δεν υπάρχει αμεσοδημοκρατία. Το άλλο, ότι είναι μια οργάνωση που αντί να λειτουργεί για τα συμφέροντα των εργαζομένων λειτουργεί για τα συμφέροντα της εργοδοσίας, έχει ενσωματώσει πλήρως τη λογική της ανταγωνιστικότητας, της ανάπτυξης, της επιχειρηματικότητας, απασχολεί η ίδια υπαλλήλους με ελαστικές σχέσεις εργασίας για να μοιράζουν φυλλάδια, δεν έχει ασχοληθεί με την επισφαλή εργασία, υπογράφει συμβάσεις που είναι στην ουσία μείωση του πραγματικού μισθού (αν υπολογίσεις πόσος είναι ο πραγματικός πληθωρισμός), είναι καθαρά ένα κίτρινο συνδικάτο. Το συνδικάτο εντός εισαγωγικών, αφού αντί να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζομένων εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εργοδοτών και γι’ αυτό οι περισσότεροι ηγέτες της έγιναν μετά υπουργοί εργασίας.

 

Αυτές βέβαια είναι οι δικές μας υποκειμενικές εκτιμήσεις. Αυτό που είναι αντικειμενικό είναι το ότι η ίδια η ΓΣΕΕ θεωρεί τον εαυτό της κοινωνικό εταίρο. Θεωρεί δηλαδή ότι η ελληνική κοινωνία είναι κάτι ενιαίο και ότι παλεύουμε, ο καθένας από τη θέση του, για τα συμφέροντά της. Από το 1992 λέει ότι ως κοινωνικός εταίρος παλεύει μαζί με τους εργοδότες για την ανάπτυξη της οικονομία και την παραγωγικότητα. Το συμπέρασμά της, τελικά, είναι να συνεργαστούμε μαζί με τους αστούς, στα πλαίσια της κοινωνικής συναίνεσης, για κάποιο «κοινό καλό».

Επίσης, αυτό που έχει σημασία για να δούμε τη σχέση της με την κοινωνία, είναι ότι συνδικαλίζει και τους εργοδότες και μάλιστα σε κοινά σωματεία με τους εργαζόμενους. Η ΓΣΕΕ παλεύει μαζί με τους εργοδότες για την ανάπτυξη. Εμείς θεωρούμε ότι δεν υπάρχει κανένα κοινό ανάμεσα στους εργαζομένους κι αυτούς οπότε δεν έχουμε καμία σχέση μαζί τους.

 

Η ΕΣΗΕΑ, αν και δεν υπάγεται στη ΓΣΕΕ φαίνεται ότι έχει αποτελέσει παράδειγμα και για τη ΓΣΕΕ. Η ΕΣΗΕΑ εκτός από το ότι έχει μέσα τους εργοδότες, έχει και τους μισούς εργαζομένους απ’ έξω, όσους δηλαδή δουλεύουν με μπλοκάκι. Στη ΓΣΕΕ, επίσης, υπάρχει μεγάλο ποσοστό εργολάβων, ενώ αποκλείονται από τις τάξεις της επισφαλώς εργαζόμενοι χωρίς σύμβαση.

 

Υπάρχουν και στην Ευρώπη συνδικάτα που χρησιμοποιούνται από τους εργοδότες για να πιέζουν την εργατική τάξη ως προς τις αντιρρήσεις της. Δηλαδή υπάρχουν πολλά συνδικάτα τα οποία είναι στημένα με αυτό τον τρόπο και τα αφεντικά δεν προσλαμβάνουν εργάτες αν δεν είναι συνδικαλισμένοι σε τέτοιου είδους συνδικάτα.

 

Υπάρχει ένα κομμάτι υποχρεωτικού συνδικαλισμού στην Ελλάδα, όπου το συνδικάτο διαχειρίζεται ένα τμήμα της κρατικής δουλειάς. Για αυτό το λόγο είναι περίπου υποχρεωτική η ένταξη στα συνδικάτα. Αυτό δεν αφορά μόνο τα πιο δεξιά συνδικάτα της ΓΣΕΕ αλλά και το συνδικάτο οικοδόμων, που το έχει παντιέρα το ΚΚΕ. Στις εκλογές του, αν πας να ψηφίσεις στο συνδικάτο, παράλληλα πέφτει και το χαρτί για το επίδομα του οικοδόμου. Το να είσαι δηλαδή μέλος του συνδικάτου σου κατοχυρώνει βασικά δικαιώματα στην κοινωνική πρόνοια. Σίγουρα δεν είναι συνδικαλισμός αυτό, είναι ένα κρατικό μόρφωμα που κάνει την «καλή» δουλειά του κράτους.

 Εκτός αυτού δεν υπάρχει καμία δομή που να επιτρέπει στη βάση του συνδικάτου να ελέγχει τις αποφάσεις. Στη Γαλλία, το να είναι κανείς μέλος κάποιος τηςCNT, σημαίνει ότι μπορεί να ελέγχει τις αποφάσεις της ομοσπονδίας, το τι υπογράφει ή δεν υπογράφει κλπ. Στην Ελλάδα η έννοια του μέλους της ΓΣΕΕ δεν υπάρχει. Κάθε εργάτης δηλαδή θα πρέπει να περιμένει γίνει γενική συνέλευση, στις οποιές πολλές φορές δεν υπάρχουν σωματεία. Υπάρχουν σωματεία που έχουν τις γενικές συνελεύσεις στο καταστατικό τους, στην πράξη όμως συνεδριαζουν μόνο τα μέλη του ΔΣ και  γενικές συνελεύσεις δεν γίνονται ποτέ.

 

 

Και η ΕΣΕ τι προτείνει?

 

Η ΕΣΕ προτείνει αυτοοργανωμένες δομές με άμεση δημοκρατία στο εσωτερικό των συνδικάτων από τα επιχειρησιακά μέχρι τη συνομοπονδία, σε κάθε επίπεδο. Επίσης, προτείνει τη δημιουργία μιας  επαναστατικής συνομοσπονδίας εργασίας. Δε συμφωνούμε με τη λογική που υπάρχει σε όλη σχεδόν την αριστερά (και στο ΠΑΜΕ, που υποτίθεται ότι τι κατηγορούν για διασπαστικό), και λέει ότι το να υπάρχει μόνο μια συνομοσπονδία αποτελεί κατάκτηση που πρέπει να υπερασπιστούμε και να την αλλάξουμε από τα μέσα, αλλάζοντας τους συσχετισμούς, εξαίρεση τουλάχιστον κάποιες τάσεις σε οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.  Εμείς λέμε ότι πρέπει να φτιαχτεί μια συνομοσπονδία εκτός ΓΣΕΕ που να έχει πρώτο το στοιχείο της αυτοοργάνωσης και δεύτερον να έχει το ταξικό στοιχείο να είναι δηλαδή μια πραγματικά εργατική συνομοσπονδία, όπου οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα αποφασίζουν με βάση τα συμφέροντά τους και η οποία θα μπορεί να κηρύσσει απεργίες. Δε θεωρούμε ότι κάτι τέτοιο είναι διασπαστικό ως προς την τάξη και τα συμφέροντά της, αντίθετα θεωρούμε ότι η ίδια η ΓΣΕΕ λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και μια οργανωτική διάσπαση μπορεί να οδηγήσει σε μια πραγματική ταξική ενότητα.

 

Γενικά η ΕΣΕ δημιουργήθηκε από την ανάγκη να αναβιώσει  η συνδικαλιστική δράση. Όταν φτιάχτηκε η ΕΣΕ φτιάχτηκε με την αντίληψη ότι με τους όρους που οργανώνονται οι εργαζόμενοι στη ΓΣΕΕ, η συνδικαλιστική δράση είναι αδύνατη. Οπότε το μονο που μένει είναι η διαπραγμάτευση και η συνδιαχείριση με τα αφεντικά για κάποιους καλύτερους όρους. Από εκεί ξεκινάει και είναι αυτό που τη διαφοροποιεί από άλλες συνδικαλιστικές κινήσεις. Ότι δηλαδή η συνδικαλιστική δράση και η μορφή της έχει να κάνει  με τον τρόπο που οργανώνουμε το συνδικάτο και όχι με την πολιτική κατεύθυνση που έχει αυτή. Βλέπουμε ότι υπάρχουν αριστερά συνδικάτα ή συνδικαλιστικές κινήσεις τα οποία θεωρούν ότι πρέπει να κάνουμε ιδεολογική προπαγανδα ακολουθώντας όμως τη δομή και τους σκοπούς της ΓΣΕΕ. Προσπαθούν δηλαδή να κάνουν πολιτική μέσα στα σωματεία της ΓΣΕΕ. Ενώ η ΕΣΕ προσπαθεί να διαφοροποιηθεί από αυτό και να αναβιώσει το συνδικαλισμό δημιουργώντας διαφορετικές δομές. Για αυτό και προσπαθεί να γίνει ένα ξεχωριστό συνδικάτο. Αυτός είναι ο σκοπός της. 

 

Εκκινώντας από την παράδοση του αναρχοσυνδικαλισμού και του επαναστατικού συνδικαλισμού, θεωρούμε ότι το συνδικάτο είναι η μορφή οργάνωσης της ελευθεριακής κοινωνίας. Αυτό που λέμε είναι ότι οι εργαζόμενοι οργανώνονται με βάση το κοινό τους συμφέρον μέσα σε μια οργάνωση, η οποία θα είναι το πρόπλασμα μιας νέα κοινωνίας, μιας κοινωνίας διοικούμενης από τα κάτω προς τα πάνω, αντιιεραρχικά, και καθώς θα μεγαλώνει θα μπορέσει να αποτελέσει τη δομή στην νέα κοινωνία. Για να μη μείνει η αίσθηση ότι εμείς μιλάμε απλά για ένα συνδικαλισμό ο οποίος να είναι τίμιος, ο τελικός στόχος ενός αναρχοσυνδιακλιστικού συνδικάτου είναι ο ελευθεριακός κομμουνισμός. 

 

 

Και το συνδικάτο σχετίζεται αποκλειστικά και μόνο με την εργασία?

 

Αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Εμείς θεωρούμε ότι ο κεντρικός εκβιασμός που εξακολουθεί να υπάρχει αυτή τη στιγμή στην κοινωνία είναι ο εκβιασμός της εργασίας. Δηλαδή η κοινωνική σχέση και η κοινωνική θέση που έχει ένας άνθρωπος μέσα στον καπιταλισμό, ανεξάρτητα από τη συνείδησή του, είναι η θέση εργασίας. Αυτό το ταπεινωτικό πράγμα, το ότι δουλεύω για κάποιον άλλο. Από εκεί ξεκινά η βάση της καταπίεσης, που ασφαλώς δεν είναι η μοναδική καταπίεση που υπάρχει. Δηλαδη μπορείς να φτιάξεις μια κοινωνία και να αφαιρέσεις το ρατσισμό, την καταστολή, το κράτος ως μορφή αλλοτρίωσης, πολιτιστικής, ανθρώπινης κλπ, όμως η βάση της καταπίεσης ξεκινάει από την οικονομική σκλαβιά. 

 

Δεν έχει αλλάξει κάτι σήμερα?

 

Δεν νομίζουμε ότι έχει αλλάξει τίποτα. Όταν μιλάμε για ένα εργάτη που είναι σκλάβος με μισθό, αυτή παραμένει η βασική κοινωνική σχέση που έχουμε. Δηλαδή, εγώ δουλεύω ας πούμε, πρέπει να πάω συγκεκριμένη ώρα να φύγω σε συγκεκριμένη ώρα, να αποδόσω μια συγκεκριμένη εργασία και να πληρωθώ για αυτό για μην πεθάνω της πείνας. Αλλά αυτό που έχω δημιουργήσει δεν είναι δικό μου, είναι του αφεντικού μου. Αυτός είναι ο βασικός παραλογισμός που υπάρχει στις καπιταλιστικές κοινωνίες, σε κάθε κοινωνία, είτε το αφεντικό είναι ο ιδιώτης όπως συμβαίνει στη Δύση, είτε είναι το κράτος όπως συνέβαινε στην Ανατολή και συμβαίνει ακόμα σε 5-6 δικτατορίες στον κόσμο. Θεωρούμε ότι αυτό είναι που πρέπει να ανατραπεί και αν δεν ανατραπεί δεν μπορούν να ανατραπούν οι υπόλοιπες ιεραρχίες στην κοινωνία. Με αυτή την έννοια η πρώτη οργάνωση που προτείνουμε, είναι η οργάνωση σε εργατική βάση. Δεν μιλάμε όμως για ένα οικονομίστικο συνδικάτο, που διεκδικεί απλά αυξήσεις μισθών και όταν θα φτάσουμε να παίρνουμε όλοι 1800 θα ζούμε καλά και θα είμαστε εντάξει. Προφανώς όσο μεγαλώνει ένα συνδικάτο αναπτύσσει διαδικασίες στο εσωτερικό του που αλλάζουν τα ιεραρχικά μοντέλα της κοινωνίας, για αυτό λέμε ότι είναι πρόπλασμα μιας νέας κοινωνίας.

 

Πιο κλασσικό παράδειγμα ιστορικό του αναρχοσυνδικαλισμού είναι το ισπανικό συνδικαλιστικό κίνημα στη διάρκεια του εμφύλιου πόλεμου, ανεξάρτητα από την κατάληξη του, το οποίο στην ισπανία του 30 είχε φτιάξει μια δεύτερη κοινωνία μέσα στην κοινωνία. Δηλαδή το συνδικάτο την ίδια στιγμή που οργάνωνε τους εργάτες στη βάση της κοινωνικής και οικονομικής τους θέσης είχε μια σειρά από λειτουργίες τις οποίες πρότεινε ως κοινωνικό μοντέλο. Αυτός είναι ο επαναστατικός συνδικαλισμός και γι αυτό η αναρχοσυνδικαλιστική δράση για να είναι συνολική πρέπει να είναι μαζική.

 

 

Οπότε αυτή είναι και η βασική συνεισφορά του αναρχοσυνδικαλισμού στο γενικότερο ελευθεριακό πρόταγμα για την κοινωνία?

 

Ναι. Και η διαφορετική αντίληψη, είναι το ότι δεν ξεκινάμε από την ιδεολογική συμφωνία την οποία προπαθούμε να την περάσουμε την κοινωνία, αλλά ξεκινάμε από την ίδια τη θέση μας, ως εργαζόμενοι, και υποστηρίζουμε ότι αυτή η κοινή μας θέση εάν δουλεύουμε μαζί, πχ αν αντιμετωπίζουμε το αφεντικό στη δουλεία γιατί φώναξε στον συνάδελφο στη δουλειά και ενωθούμε για να σκάσει και να μιλάει καλύτερα (αυτή είναι μια από τις  στοιχειώδεις μάχες στο χώρο εργασίας), καταλήγει κάποια στιγμή να συναντήσει στην πορεία κάποια προτάγματα της ελευθεριακής ιδεολογίας, στην οποία εμείς αναφερόμαστε, δεν το κρύβουμε από κανέναν. Δεν λέμε σε κάποιον ότι πάμε μόνο για τις οικονομικές διεκδικήσεις και μετα του λέμε «ξέρεις, τώρα πρέπει να σου πούμε ότι εδώ που ήρθες, είμαστε αναρχικοί».

 Αυτό που για μας έχει σημασία είναι ότι ο αναρχοσυνδικαλισμός γεννιέται από την ανάγκη των εργαζομένων να βελτιώσουν  τη θέση τους μέσα στην υπάρχουσα κοινωνία, αναγνωρίζουν ότι η καταπίεσή τους πηγάζει από την κοινωνία στην οποία ζουν και αντίστοιχα μοιράζονται κάποιες αντιλήψεις για το πώς θα καταφέρουν τελικά να υπερνικήσουν αυτές τις κοινωνικές δομές και να φτιάξουν κάτι καλύτερο, έτσι ώστε να μπορούν να ζουν καλυτερα. Σε αυτά τα πλαίσια μοιράζονται ορισμένα οράματα τα οποία είναι σχετικά κοινότυπα. Δεν νομίζουμε ότι υπάρχει άνθρωπος που θα ήθελε να ζει με κράτος, του αρέσουν τα σύνορα, του αρέσουν οι στρατοί, η καταπίεση κλπ. Η διαφορά μεταξύ των ανθρώπων, κατά βάση αυτών που μοιράζονται το ελευθερικό όραμα, που τους κάνει να ποικίλουν στη δράση τους είναι το αν πιστεύουν ότι μπορούν να πετύχουν κάποια πράγματα ή όχι.

 Σε αντιδιαστολή με τις πολιτικές κινήσεις στο μαρξισμό που θεωρεί ότι αυτό έχει να κάνει με την φιλοσοφική αντίληψη της ιστορίας και την ιδεολογία, υπάρχει μια συγκεκριμένη τομή που τη μοιράζονται και οι ελευθεριακοί και οι αναρχοσυνδικαλιστές. Ότι το όραμά μας πηγάζει από τις ανάγκες μας και όχι από τη φιλοσοφία μας ή την ιστορική ανάλυση. Οπότε η διαφορά εντοπίζεται στο ότι οι αναρχικοί γενικότερα έχουν αναπτύξει μια μέθοδο που πιο πολύ ας πούμε που προσεταιρίζεται η αριστερά, ως προς την προπαγάνδα ή την προπαγάνδα μέσα από τη δράση ή άλλες μορφές δράσης, ενώ ο αναρχοσυνδικαλισμός αντλεί τις αναφορές του πιο πολύ από το ρεύμα της 1ης Διεθνούς και του Μπακούνιν που προσπαθούσε να αντισταθεί στην πολιτικοποίηση του συνδικαλισμού στα πλαίσια που το έκανε ο Μαρξ. Γενικότερα, πιστεύουμε ότι η ανατροπή του κόσμου θα έρθει μέσα από τη συνδικαλιστική δράση και από τις δομές που θα αναπτυχθούν μέσα στο ίδια το συνδικάτο. Δηλαδή αυτό που προσπαθεί να κάνει ο αναρχοσυνδικαλισμός είναι να φτιάξει τις κατάλληλες δομές οι οποίες θα αντικαταστήσουν στην ουσία την κοινωνία που θα καταρρεύσει από τη δράση των εργαζομένων. Γιατί οι εργαζόμενοι με τη δράση τους θα πιέσουν τόσο πολύ τις κοινωνικές δομές και δε θα μπορούμε πλέον να μιλάμε για την ίδια κοινωνία αλλά για μια αλλαγή της. Στα πλαίσια αυτά εμείς θέλουμε, οι συνδικαλιστικές δομές να αντικαταστήσουν τις κοινωνικές και τις πολιτικές κάτι το οποίο θα είναι υπό πειραματισμό και υπό έλεγχο σε όλη τη διάρκεια μέχρι να φτάσουμε στην επαναστατική αλλαγή. Δεν είναι κάτι που θα προκύψει ξαφνικά.

 

 

Το συνδικάτο δηλαδή ως αντικαταστάτης του κράτους?

 

Όχι. Η συνδικαλιστική δομή οργάνωσης, δηλαδή ο φεντεραλισμός επί της ουσίας, είναι η μορφή οργάνωσης την οποία προτείνουμε να περάσει στην κοινωνία, οριζόντια και φεντεραλιστική.

 Μια που αναφέρθηκε, αν και είναι λίγο ιδεολογική η συζήτηση και δεν ξέρουμε πόσο σημασία έχει στην πράξη,  η διάσπαση των εξουσιαστών με τους αναρχικούς, δηλαδή των μαρξιστών με τη τάση του Μπακούνιν, έγινε ακριβώς πάνω σε αυτή την αντίληψη. Το αν κάνουμε μια ιδεολογική οργάνωση ή κάνουμε μια οργάνωση στη βάση των αναγκών μας, οι οποίες δημιουργούν και ένα πρόγραμμα.

 Τις μέρες του τριημέρου εμείς θα κυκλοφορήσουμε κάποια βιβλία. Ένα από αυτά που μεταφράστηκε είναι κείμενα του Μπακούνιν, κατά τη διάρκεια της πολεμικής του μέσα στη Διεθνή, που κατηγορεί τον Μαρξ ότι προσπαθεί να φτιάξει πολιτική οργάνωση, η οποία να έχει ένα πρόγραμμα, να το πει στις μάζες, οι μάζες να το ακολουθήσουν και να ζήσουν όλοι ευτυχισμένοι. Ενώ η αντίθετη αντίληψη είναι ότι καλούμε τις μάζες, δουλεύουμε με τις μάζες, με βάση τα προβλήματά μας και αυτά τα προβλήματα καταλήγουνε να δημιουργήσουν μια αντίληψη.

 Υπάρχει ένα πολύ κλασσικό παράδειγμα που λέει ότι όταν ένας άνθρωπος που διεκδικεί μισθό, την ίδια στιγμή συνειδητοποιεί την ανάγκη να παλεύει για κάτι υλικό. Όταν κερδίζει κάτι υλικό καταλαβαίνει ότι η βελτίωση της ζωής του περνά μέσα από τον αγώνα του. Άρα κάποια στιγμή σταματά να σκέφτεται την ανάγκη για κάτι άυλο, το θεό. Λέει, δηλαδή, πως μπορεί η συνδικαλιστική δράση να σε κάνει άθεο. Δε χρειάζεται να πεις του άλλου «πρέπει να είσαι άθεος». Όταν η σωτήρια σου έρχεται από εσένα τον ίδιο γίνεσαι άθεος στην πράξη, δεν είναι κάτι που το λαβαίνεις σαν προαπαιτούμενο.

 Μια βασική διαφοροποίηση, σε αυτά τα πλαίσια, είναι ότι πολλές φορές τα ελευθερικά συνδικάτα προσπαθούν να μειώσουν τις ώρες δουλειάς και όχι να αυξήσουν το μισθό. Είναι μια αντίληψη για το πως οι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη τους για την εργασία. Προσπαθούν σιγά σιγά να αποκόψουν το χρόνο της εργασίας από τον εργοδότη και να προσαρμόσουν την εργασία στις δικές τους ανάγκες. Δηλαδή να οικειοποιηθούν ένα κομμάτι του ελεύθερου χρόνου το οποίο τους το κλέβει η εργασία.  Κάτι το οποίο δείχνει ακριβώς τη διαφοροποίηση αυτή ως προς το ξεπέρασμα των κοινωνικών δομών. Γιατί αν θεωρούσαν ότι θα μείνουν μέσα στα ίδια κοινωνικά πλαίσια σίγουρα θα ζητούσαν μεγαλύτερο μισθό. Στα πλαίσια της κίνησης προς μια διαφορετική κοινωνία αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να δημιουργήσουμε ένα κομμάτι της κοινωνίας αυτής στο τώρα, προσπαθουμε να τη ζητήσουμε με αυτό τον τρόπο. Να είμαστε λιγότερες ώρες φυλακισμένοι, τουλάχιστον από τον εργοδότη.

 Ένα κομμάτι των μαρξιστών και των μαρξιστών-λενινιστών λειτούργησε με την αντίληψη ότι ο καπιταλισμός δεν αναπτύσσει την οικονομία και την παραγωγή τόσο όσο πρέπει και ότι μόνο ο σοσιαλισμός θα εξακοντίσει την παραγωγή και θα αναπτύξει την οικονομία. Αυτή είναι μια αντίληψη με την οποία οι ελευθεριακές ιδέες και ο αναρχοσυνδικαλισμός διαφωνούν. Δε θεωρούμε ότι το πρόβλημα είναι ότι υπάρχει λίγη ανάπτυξη στον κόσμο αλλά η κατεύθυνσή της. Μ’ αυτή την εννοια δε θεωρούμε ότι χρειάζεται μια επανάσταση η οποία θα απελευθερώσει τις παραγωγικές δυνάμεις. Το να δουλευουμε δηλαδή και να παράγουμε πάρα πολλά πράγματα. Το βασικό ερώτημα της εποχής είναι το πως διανέμουμε την παραγωγή και σε ποιά κατεύθυνση παράγουμε. Μπορεί τελικά σήμερα να έχουμε και παραπάνω σε ποσότητα από όσο χρειάζεται η ανθρωπότητα. Το θέμα είναι τι έχει κανείς και βεβαίως το πώς μοιράζει αυτά που έχει.

 

 

Μιλάτε συνολικά για όλο τον πλανήτη.

 

Ναι βεβαίως. Παίρνουμε υπόψη μας τη διαφορά Βορρά-Νότου. Είναι προφανές ότι ο αναρχοσυνδιακλισμός είναι ανεπτυγμένος κυρίως στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή, που είναι μια πλούσια περιοχή του κόσμου. Είναι μια πραγματικότητα το ότι εμείς οι Ευρωπαίοι παίρνουμε ένα ποσοστό του πλούτου της Ασίας, της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής. Προφανώς, το ότι δεν αναπτύσσονται κινήματα στο νότο, στον αναπτυσόμενο κόσμο, είναι πολύ βασικό. Βεβαίως παρακολουθούμε πράγματα που γίνονται στη Λατινική Αμερική, στη βάση όχι στις κυβερνήσεις.

 Από τα πράγματα που είχαμε βάλει κάποια στιγμή και στην εφημερίδα είναι μια τρομακτική απεργία στην Γουινέα, με 40-50 νεκρούς, απεργία διάρκειας 3 μηνών. Κατέληξε στο να πέσει η κυβέρνηση και να έρθει μια άλλη κυβέρνηση, δεν πήγε λίγο παραπέρα. Στη Λατινική Αμερική υπάρχει ο μεν Τσάβες, ο Μοράλες κλπ, υπάρχει όμως και μια διαδικασία στις μάζες που είναι και πολύ κοντά σ αυτό που λέει ο αναρχοσυνδικαλισμός. Κυρίως στο Εκουαδόρ και στη Βολιβία που είναι πολύ πιο μπροστά η κατάσταση από ότι στη Βενεζουέλα και την Αφρική. Εκεί, το ότι πήγε ο κόσμος και κατέλαβε τη γη και άρχισε να την καλλιεργεί μαζί με τους συντρόφους του, με αυτοδιαχείριση, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία. Και βεβαίως δε θα υπήρχε κανένας Μοράλες και όλα αυτά που γίνονται τώρα, διαφήμιση ας πούμε, αν δεν υπήρχε η κοινωνία από κάτω. Όταν έγινε πραξικόπημα στη Βολιβία, το κράτος παρέλυσε και πήγαν οι αγρότες, οι άνθρωποι που είχαν πάρει τη γη, περικύκλωσαν την πόλη που ήταν οι φασίστες και τους είπαν «τελειώσατε» και τελείωσε το θέμα. Δεν καταστάλθηκε κρατικά το πραξικόπημα. 

 Υπήρχαν κινήματα και στην Ινδονησία τα οποία θυμόμαστε και είχαν να κάνουν με την καταπίεση. Το κακό είναι ότι σε τέτοιες περιοχές, όπως και στην Αφρική, είναι τόσο τεράστια η οικονομική διαφορά μεταξύ μιας μικρής ελίτ και του κόσμου, που είναι πολύ έντονη η κοινωνική διαφθορά. Αυτό το συζητάγαμε με Αφρικανούς συντρόφους στη συνάντηση στο Ι-07 στο Παρίσι. Ουσιαστικά  οι Ευρωπαίοι βάλανε 10 πλασιέ στις χώρες αυτές, τύπους που έχουν τη διοίκηση  της αποικίας. Είναι τέτοια η οικονομική διαφορά αυτών των 100 ανθρώπων από την κοινωνία που τα φαινόμενα εξαγοράς είναι τρομακτικά. Δηλαδή, αυτός ο οποίος βγάζει 100 εκατομμύρια ευρώ το μήνα ή το χρόνο και έχει την ευχέρεια να μοιράσει 2000 ευρώ στον κόσμο, θα αποκτήσει 5000 ταγμένους υποστηρικτές. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που δεν εχει εντοπιστεί ακόμα. Παρόλα αυτά, να πούμε ότι εμείς σα ρεύμα έχουμε επαφές με συνδικάτα στην Αφρική, όχι αναρχοσυνδικαλιστικά γιατί είναι πολύ πιο στοιχειώδη τα ζητήματα εκεί, δηλαδή δεν μπαίνει ο άλλος στη διαδικασία αυτή αν και κατά τη γνώμη μας θα μπορούσε και να μπει.

 Εμείς θα θέλαμε στις φτωχές κοινωνίες να δημιουργούν δομές ανάκτησης του πλούτου. Δηλαδή στο Κογκό ας πούμε, που έχει ένα είδος κομμουνισμού ακόμα, κρατικού, υπάρχει ένα συνδικάτο το οποίο είναι στην επανασταστική κατεύθυνση. Στην Γουινέα υπάρχει ηCNT της Γουινέας η οποία έχει κάποια δύναμη και στο Μαγκρέμπ, δηλαδή στις αραβικές χώρες, όπου βεβαίως υπάρχει μια παράδοση αυτοδιαχείρισης και αναφορά στην αυτοδιαχείριση. Εκεί λόγω του δίπολου κοσμικό κράτος- ισλαμισμός πολλές φορές τα συνδικάτα αυτά αναφέρονται στην αυτοδιαχείριση αλλά ταυτόχρονα και στην έννοια του κράτους. Ζητάνε ας πούμε την προστασία του κράτους. Έχουν σα στόχο να δημιουργηθεί ένα κράτος στο πρότυπα της Γαλλικής επανάστασης, κοσμικό, απέναντι στον ισλαμισμό. Και με Τούρκους συντρόφους που είχαμε μιλήσει αναρχικούς και αναρχοσυνδικαλιστές, όταν ήταν η κόντρα εκεί μεταξύ ισλαμιστών και κεμαλιστών, είχαμε, κατά κάποιο τρόπο, την αίσθηση ότι βρίσκονται απέναντι στον ισλαμισμό αλλά θέλουν να πάει πιο πέρα. Προφανώς είναι κοινωνίες στις οποίες ο ισλαμισμός είναι ισχυρός. Βγάλανε μια ερμηνεία του ισλαμικού νόμου, όπου επειδή η γυναίκα αποδίδει καλύτερα όταν είναι νέα είναι καλό να την παντρεύουν 9 χρονών. Σε αυτή τη βάση, είναι λογικό κάποιος που έχει ένα αυτοδιαχειριστικό πράγμα στο μυαλό του να ταυτίζεται με κοσμικές δυνάμεις που λένε όχι. Είναι και πιο σκληρά τα πράγματα σε θεοκρατικές κοινωνίες.

από Athens Indymedia 22/10/2008 6:20 μμ.


Υπάρχουν πρωτογενή συνδικάτα στην Ελλάδα και αναπτύσσεται μια τάση ανεξάρτητου συνδικαλισμού, συνδικαλισμού βάσης. Ποιές οι είναι σχέσεις της ΕΣΕ με αυτά και τι επίπεδα συνεργασίας υπάρχουν? Υπάρχουν σκέψεις συνεργασίας με άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις κι ας μην είναι αυτοοργανωμένες ή βάσης και υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις από τη μεριά σας για τέτοιες συνεργασίες?

 

Με μη αυτοοργανωμένες κινήσεις όχι. Με ποιά έννοια. Υπάρχουν κάποια συνδικάτα αριστερίστικα που συνεργάζόμαστε μαζί τους. Πχ υπάρχει το συνδικάτο μισθωτών τεχνικών που είναι μια καλή διαδικασία, γιατί εκεί υπήρχε το ΤΕΕ που έχει εργαλάβους, τα πάντα, και φτιάξανε κάτι εκτός του ΤΕΕ. Λές ότι είναι κάπως από τη βάση.

 

Υπάρχουν τα παιδιά που είναι στα κούριερ, υπάρχει το Βιβλιού και Χάρτου, ο οποίος είναι και πολύ δραστήριος και με αυτόν έχουμε καλύτερες σχέσεις, έχουμε μια επαφή. Υπάρχουν συνδικάτα υπό διαμόρφωση, δηλάδη υπάρχει μια κίνηση να σπάσει η ΕΣΗΕΑ, να φτιαχτεί ένα σωματείο, το οποίο κάποιοι λένε ότι είναι για τα μπλοκάκια. Δεν είναι για τα μπλοκάκια, είναι για να σπάσει η ΕΣΗΕΑ και να φτιαχτεί ένα σωματείο εργαζομένων στον Τύπο. Με αυτό ας πούμε για κάποιο διάστημα συγκατοικούσαμε, ήταν τα γραφεία μας μαζί, χωρίς να είναι κομμάτι της ΕΣΕ. Σ’ αυτό συμμετέχουμε. Και έχουμε και μια διαδικασία ενός σωματείου για επισφαλείς εργαζόμενους. Στη Θεσσσαλονίκη, ουσιαστικά από κάλεσμα της ΕΣΕ, δημιουργείται ένα συνδικάτο των σερβιτόρων. Με τους κούριερ και τα παιδιά από τους σερβιτόρους δεν έχουμε ακόμη σχέσεις αλλά δεν το έχουμε επιδιώξει ακόμα. Στο τριήμερο τους καλέσαμε τους σερβιτόρους, πήραν μια απόφαση ότι δε θέλουν να συμμετέχουν. Αλλά σίγουρα βλέπουμε θετικά οποιαδήποτε τέτοια πρωτοβουλία, από τα κάτω συνδικαλισμού και με ταξική κατεύθυνση όπως είναι τα προηγούμενα.  

 

Υπάρχει και το θέμα για τις συνδικαλιστικές εκλογές, με τις οποίες εμείς δεν έχουμε αντίρρηση, θεωρούμε ότι μπορείς να κατέβεις αρκεί να μην έχεις τη θέση  ότι πας να πάρεις τη θέση του ΔΣ για να διοικήσεις το σωματείο.

 

Συμμετοχή δηλαδή στις εκλογές?

 

Όχι, αλλά το αφήνουμε στο ελεύθερο των μελών της Ένωσης. Βάζουμε βέβαια ένα όριο. Όχι να πάρει το ΔΣ και να φύγει ας πούμε. Αν τυχόν πάρει το ΔΣ, μπορεί να πει ότι το ΔΣ τώρα κλείνει, πάμε σε συνελεύσεις. Αν το σωματείο για να μπορέσει να εξασφαλίσει μέσα, θέλει να συμμετέχει στις εκλογές ας το κάνει.

 

Και η εκπροσώπηση στο ΔΣ, μέσω θα γίνεται μέσω ανακλητών?

 

Ναι προφανώς. Ανακλητών άμεσα και πρέπει ούτως ή άλλως να εναλλάσονται, δεν μπορείς να κάτσεις 3 χρόνια σε ΔΣ γιατί τρελαίνεσαι, δεν τη γλιτώνεις. Και προφανώς ο εκπρόσωπος στο ΔΣ δε λέει τίποτε διαφορετικό από τη γενική συνέλευση.

 

Υπάρχει μια διαφορά. Η ΕΣΕ δε σκοπεύει να παρεμβαίνει σε σωματεία με ιεραρχία, σκοπεύει κάποια στιγμή να φτιάξει διαφορετικά. Αυτό το κάνει για λόγους σκοπιμότητας. Δηλαδή για να διευκολύνει τη δράση της, να διευκολυνθούν εκείνοι που ασχολούνται με το συνδικαλισμό μέσα σε αυτά τα σωματεία. Έτσι, αποφάσισε ότι αν κάποιοι θέλουν να συμμετέχουν στις εκλογές μπορούν να το κάνουν. Από εκεί και πέρα, στα πλαίσια της δημιουργίας νέων σωματείων, προφανώς δε μιλάμε για ΔΣ, εκλογές, κλπ, μιλάμε για ανακλητούς εκπρόσωπους.

 

Μπορεί να υπάρξει και εκπρόσωπος που δεν έχει καμία προσωπική πρωτοβουλία, δεν του αναθέτεις να διαπραγματευτεί μόνος του. Το μόνο που έχει να κάνει είναι να επαναλάβει τις αποφάσεις, να είναι φερέφωνο, μιας συνδικαλιστικής συνελεύσης. Υπάρχει μια ιστορία από τη Γαλλική CNT, μια ιστορία που τη λέμε πάντα σαν παράδειγμα του ότι ο εκπρόσωπος, όταν χρειαστεί, το μόνο που κάνει είναι να επαναλαμβάνει τις λέξεις. Κάποια στιγμή είχε γίνει μια απεργία στη Γαλλία, στους εκπαιδευτικούς, για πολλούς μήνες, στην οποία συμμετείχε η CNT που έχει αρκετά συνδικάτα και είναι και ισχυρή εκεί. Κάλεσε ο υπουργός παιδείας, μετά από 2-3 μήνες κινητοποιήσεων, όλα τα συνδικάτα στο υπουργείο για να συζητήσουν. Και τότε ακριβώς η κόντρα στο συνδικαλιστικό κίνημα της Γαλλίας έγινε στο τι πάμε να κάνουμε εκεί. Πάμε με τη λογική ότι είμαστε πλαίσιο, πάμε να διαπραγματευτούμε, κάτι θα δώσουμε, κάτι θα πάρουμε κλπ. Πήγαν στον υπουργό και επειδή είχε κρατήσει 3 μήνες η απεργία το έδειχνε η τηλεόραση. Έδειχνε την είσοδο των συνδικαλιστών και τους χαιρετούσε ο υπουργός παιδείας, ο οποίος είναι πρωθυπουργός της Γαλλίας σήμερα (ο Φιγιόν). Ερχόνταν από την τάδε ομοσπονδία τους χαιρέταγε ο υπουργός και όταν πήγε ο εκπρόσώπος της CNT και του άπλωσε το χέρι ο υπουργός, του λέει «μην το πάρετε προσωπικά, δεν έχω εντολή από τη γενική μου συνέλευση να σας δώσω το χέρι και δεν μπορώ να το κάνω». Και έγινε χαμός. Είναι λίγο συμβολικό, αλλά έχει τη σημασία του. Δείχνει δηλαδή ότι αν χρειαστεί η γνώμη του εκπροσώπου δε λέει τίποτα δικό του, θα μπορούσε να βάλουμε μια κασσέτα και να κάνει την ίδια δουλειά.

 

Ποιά η προοπτική της ΕΣΕ, που μπορεί να φτάσει, πως οργανώνεται πως εξαπλώνεται? Πως βλέπετε γενικά το μέλλον της ΕΣΕ σε μια χώρα που δεν έχει κάποια ιδιαίτερη αναρχική ή αναρχοσυνδικαλιστική παράδοση

 

Παράδοση υπάρχει, αλλά υπάρχει ένα χάσμα ιστορικό. Ο ελληνικός αναρχισμός σήμερα σε ευρωπαικό επίπεδο είναι από τους πιο δυνατούς. Δηλαδή, κατ’ αναλογία, πόσοι είναι οι αναρχικοί στην Ελλάδα? Είναι 10 χιλιάδες σε 10 εκατομμύρια. Παραπάνω σε αναλογία πλυθησμού πρέπει να είναι μόνο η Ισπανία και ενδεχομένως η Σουηδία. Οπότε δεν νομίζω ότι είναι αδύνατο στην Ελλάδα, ο αναρχισμός εδώ είναι δυνατός.

 

Ναι αλλά τώρα προχωράει η κοινωνία. Τι σκέφτεται η ΕΣΕ, πως βλέπει το άμεσο μέλλον? Πως σκέφτεται να συντονίσει τις προσπάθειές της? Πως ετοιμάζεται για να έρθει σε επαφή με τον κόσμο? Δηλαδή ένας άνθρωπος ο οποίος δεν είναι αναρχικός, ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει το ελευθεριακό όραμα και την κουλτούρα γιατί να έρθει στην ΕΣΕ? Πώς μπορεί να ωφεληθεί από αυτό?

 

Κάποιος που δεν είναι ελευθερικός σαφώς και μπορεί να συμμετέχει.  Έχει να κάνει με αυτό που λέγαμε πρίν για την αντίληψη του συνδικαλισμού, ότι ενωνόμαστε όχι ιδεολογικά αλλά βάσει των αναγκών μας. Αυτή είναι η πρόταση σε οποιονδήποτε. Η ΕΣΕ δεν έχει τους ανθρώπους για να οργανώσει και να εκτελέσει μια δράση τόσο πλατιά όσο θα θέλαμε. Εκ των πραγμάτων δηλαδή, η ΕΣΕ αποτελείται, για την ώρα, στην συντριπτική πλειονότητα από ελευθεριακούς. Υπάρχουν όμως και κάποια παιδιά που δε δηλώνουν ελευθεριακοί.

 

Και πώς μπορεί να μεγαλώσει αυτό, να βγεί προς τα έξω?

 

Η λογική είναι εκεί που υπάρχει κόσμος να προσπαθούμε να φτιάχνουμε αυτοοργανωμένα σωματεία και έτσι έχει ξεκινήσει ας πούμε αυτή η πρωτοβουλία για τους επισφαλείς. Πιο πολύ την είχαμε ξεκινήσει εμείς μαζί με κάποιους άλλους συναδέλφους από τις δουλειές που δουλεύουμε (όσοι από την ΕΣΕ είμαστε επισφαλέις. Η λογική μας είναι ότι προσπαθούμε να φτιάχνουμε σωματεία αυτοοργανωμένα όπου γίνεται ή όπου κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό παρεμβαίνουμε, στις δουλείες μας, στα ήδη υπάρχοντα σωματεία. Πάντως η προοπτική, και μέσα από τα αιτήματα που προβάλλουμε αλλά και μέσα από τους τρόπους οργάνωσης που προβάλλουμε, είναι αυτή του ξεπεράσματατος των γραφειοκρατικών σωματείων και της δημιουργίας αυτοοργανωμένων. Και πιστεύουμε ότι αυτό δεν πρέπει να μείνει, για να έχει αποτελεσματικότητα, μόνο στο πρωτοβάθμιο επίπεδο, αλλά πρέπει να υπάρξει ένας συντονισμός και σε δευτεροβάθμιο και κατ’ επέκταση σε τριτοβάθμιο. Αυτή είναι η προοπτική που βάζουμε στο συνδικαλιστικό κίνημα. Σωματείων αυτοοργανωμένων και ταξικών. Αυτή είναι η κεντρική προσπάθεια και προσπαθούμε στους χώρους δουλειάς να φτιάχνουμε τέτοιες πρωτοβουλίες και να φτιάχνουμε τέτοια σωματεία όπως είναι αυτό των επισφαλώς εργαζόμενων ή των σερβιτόρων στη Θεσσαλονίκη. Αυτό είναι μια δουλειά που στο άμεσο μέλλον δεν μπορεί να έχει αποτέλεσμα, μπαίνει όμως σε μια προοπτική και βάθος χρόνου. Μας ενδιαφέρει και η συνάντηση με άλλα ρεύματα του ανεξάρτητου συνδικαλισμού που ήδη υπάρχουν.

 

Η σύσκεψη του CAS στην Αθήνα συνδιοργανώνεται με ένα κομμάτι τέτοιο. Δηλαδή, όταν στη Μαδρίτη αποφασίστηκε η επόμενη συνάντηση του CAS να γίνει στην Αθήνα, ήρθαμε μιλήσαμε με το σωματείο βιβλιουπαλλήλων, με συντρόφους που ξέρουμε, είτε σε ανεξάρτητα σωματεία, είτε σε σωματεία της ΓΣΕΕ  για να συμμετέχουν στις διαδικασίες του CAS. Στις διαδικασίες συμμετέχουν αρκετοί πχ Επιτροπή Συνδικαλιστων που είναι παιδιά από το σωματείο Βιβλίου και Χάρτου, από τους συμβασιούχους του υπουργείου πολιτισμού, την Πρωτοβουλία Οικοδόμων, κάποιοι καθηγητές που κατεβαίνουν στις Παρεμβάσεις μέσα στην ΟΛΜΕ αλλά από μια διαφορετική κατεύθυνση. Να πούμε επίσης ότι για την κεντρική εκδήλωση που θα κάνουμε την Παρασκευή στις 24, η αφίσσα που θα βγεί υπογράφεται από την ΕΣΕ και την Επιτροπή Συνδικαλιστών. Είμαστε και οι δυο σε αυτή τη διαδικασία. Κάποιος κόσμος που θεωρεί ότι δεν υπάρχουν οι όροι για να φτιαχτει μια ξεχωριστή αναρχοσυνδικαλιστική κίνηση, ή δε δηλώνει αναρχοσυνδικαλιστής ο ίδιος, θεωρούμε ότι μπορεί να συμμετέχει σε αυτή τη συζήτηση. Έτσι κι αλλιώς, αυτό που λέγαμε είναι ότι ο αναρχοσυνδικαλισμός και γενικότερα ο συνδικαλισμός γεννιέται από την ανάγκη και από τη δράση. Δηλαδή από τις ανάγκες που έχουμε και από τον τρόπο που επιλέγουμε να τις διεκδικήσουμε. Αυτό σημαίνει γενικότερα ότι ορισμένα στοιχεία τέτοια υπάρχουν σε όλους τους χώρους δουλειάς, με την έννοια ότι παντού θα συναντήσεις καποιον εργαζόμενο που δείχνει την αλληλεγγύη του στους άλλους, που αντιστέκεται στο αφεντικό του αλλά και αυτόν που είναι υποταγμένος. Στα πλαισια αυτά, εμάς μας ενδιαφέρει να ενισχύσουμε την πρώτη τάση στους χώρους δουλειάς και με αυτόν τον τρόπο να φέρουμε και κόσμο πρός την ΕΣΕ. Δε μας ενδιαφέερει τόσο το να προπαγανδίσουμε τον αναρχοσυνδικαλισμό ως μια ιδέα, αλλά στην ουσία να ενισχυθεί αυτή η τάση. Υπάρχει κόσμος ας πούμε στην ΕΣΕ ο οποίος γενικότερα έχει μια τέτοια δράση στη ζωή του και έτσι αντιλαμβάνεται τη σχέση του με την εργασία.

 

 Και είναι χαρακτηριστικό, αν το δούμε και από άλλες χώρες, ότι γενικά οι αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις μαζικοποιούνται εν μέσω κινημάτων. Δηλαδή και η γαλλική CNT μέχρι το ‘95 ήταν μικρότερη σε αναλογία από ότι είμαστε εμείς. Στη γενική απεργία του ‘95 ήταν 80 άτομα. Εκεί όμως εξαπλώθηκε απότομα. Έφτασε μέσα σε λίγες εβδομάδες τα 800 άτομα, σήμερα έχει 5.000. Χάνουν όμως και κόσμο όταν δεν υπάρχουν αγώνες. Σε μια περίοδο που δεν υπάρχουν εργατικοί αγώνες, οι κομμουνιστές μπορεί να έχουν μια οργάνωση μυρμήγκι που να μαζεύουν, να μαζεύουν, από 300 να γίνονται 500 και στο κίνημα να μην κερδίζουν κάτι επιπλέον. Όταν υπάρχει νηνεμία κινηματική οι αναρχοσυνδικαλιστές χάνουν κόσμο. Ο άλλος δεν έχει τι να κάνει και λόγο να μετάσχει. Πηγαίνει σπίτι του ή χάνεται στα καθημερινά. Σε μια τέτοια περίοδο όμως, όπως αυτή που διανύουμε, υπάρχει μια ανάπτυξη του αναρχοσυνδικαλισμού στην Ευρώπη.

 

 Σχετικά με την παράδοση στην Ισπανία και τη Γαλλία. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, από το 49 μέχρι το 95 ήταν εξαφανισμένος ο αναρχοσυνδικαλισμός, δεν υπήρχε. Υπήρχε βεβαίως η παράδοση ότι η Γαλλία γέννησε το κίνημα του επαναστατικού συνδικάλισμού, αλλά το συνδικάτο αυτό το επαναστατικό το είχαν πάρει οι σοσιαλδημοκράτες.  Δηλαδή οργανωμένος αναρχοσυνδικαλισμός στη Γαλλία δεν υπήρχε, ήταν 100 άτομα και αναπτύχθηκε στην απεργία του 95. Στην Ισπανία που έχει τεράστια παράδοση, υπάρχει προφανώς η ασυνέχεια του φρανκισμού, όπου υπήρχαν παράνομες οργανώσεις που δεν είχαν τη δομή συνδικάτων, ήταν ένοπλες, δεν είχαν λογική διεκδίκησης. Αναπτύχθηκε στη μεταπολίτευση αρκετά αυτό και κάποια στιγμή όταν έπεσε ο Φράνκο, στην Ισπανία υπήρχαν 2 οργανώσεις αναρχικού συνδικαλισμού η CNT κ η CGT . Τότε και οι δύο μαζί είχαν 6 χιλιάδες μέλη, δηλαδή το ότι η CGT έχει σήμερα 100.000 μέλη είναι μια διαδικασία η οποία ξεκίνησε από την αρχή, δεν ήταν ένα συνεχές πράγμα. Επίσης, στη Γαλλία βγήκε μέσα από απεργίες, δηλαδή από τις πρώτες αντιδράσεις. Η πρώτη άνοδος της τότε CNT και νυν CGT, ξεκίνησε όταν το σοσιαλιστικό κόμμα πήρε την κυβέρνηση στην Ισπανία, το οποίο ήταν μια φοβερη αλλαγή μετά από τόσα χρόνια φασισμού και υπήρχε μια προσχώρηση της κοινωνίας στο σοσιαλισμό.  Όταν ξεκίνησαν οι σοσιαλιστές να εφαρμόζουν τις πολιτικές τους, που ήταν λίγο πολύ παρόμοιες, υπήρξαν κάποιες κινητοποιήσεις στις οποίες έπαιξαν ρόλο οι αναρχοσυνδικαλιστές οργανώσεις και μεγαλώσαν.

 

Η ΕΣΕ η οποία είναι μια μικρογραφία όλου αυτού του πράγματος, στο περσινό κίνημα το απεργιακό για το ασφαλιστικό κέρδισε καινούριες πόλεις, καινούριο κόσμο που μπήκε, το οποίο μετά την απεργία έχει ψιλοσταματήσει καθώς υπάρχει λιγότερη κίνηση. Δεν είναι μια δουλειά να πείσουμε κάποιον ιδεολογικα, να του πούμε ότι η θεωρία μας είναι σωστή και να μπει μέσα. Θα θέλαμε να μπει μέσα και τώρα, αλλά αυτό είναι κάτι που ακολουθεί τον αναρχοσυνδικαλισμό από τότε που φτιάχτηκε, από το 1900 μέχρι σήμερα, ότι δηλαδή ανέβαίνει σε περιόδους κινήματος και δεν ανεβαίνει ή ακόμα και πέφτει σε περιόδους νηνεμίας.

 

Την προηγούμενη φορά που συναντηθήκαμε είχαμε μιλήσει για τη FAU και το κατά πόσο η προπαγάνδιση γίνεται μες το χώρο εργασίας ή έξω από αυτόν. Συζητούσαμε το κατά πόσο είναι εύκολο κάποιος που είναι χρεωμένος, έχει δάνεια, το νοίκι κλπ, να συμμετέχει σε ένα κίνημα. Είχατε πεί κάποια πράγματα για τη Γερμανία, ότι δηλαδή φτιάχνουν στέκια κλπ.

 

Αυτό δεν το κάνουν σε αντιπαράθεση με τη συνδικαλιστική δράση. Είναι πολύ κλασσικό στην παράδοση του αναρχοσυνδικαλισμού. Δηλαδή τα συνδικάτα φτιάχνουνε χώρους στους οποίου μπορείς να έχεις εκπαίδευση, ιατρική περίθαλψη κλπ. Σχετικά με τη FAU, πρέπει να πούμε κάτι που είναι λίγο γνωστό στην Ελλάδα. Ο αναρχοσυνδικαλισμός στην Ευρώπη είναι σε δυο κομμάτια. Το μεγάλο κομμάτι είναι το CAS και υπάρχει και το κομμάτι της AIT, το παραδοσιακό. Η FAU είναι ένα συνδικάτο που είναι μέσα στην AIT. Είναι στην AIT με μια λογική ότι αν δε την διώξουνε δε φεύγει. Δε θέλει να φύγει, επειδή η AIT είναι η ιστορική διεθνής. Περιμένει να τη διώξουν.

 

Η FAU έχει αρκετα κοινά με την ΕΣΕ. Δηλαδή έχουν ένα συνδικαλισμό (στη Γερμανία) που μοιάζει αρκετά με τον ελληνικό. Δεν είναι τόσο χάλια αλλά είναι και εκεί αρκετά χάλια. Έχει τρεις μεγάλες ομοσπονδίες. Η FAU έχει κατ’ αρχήν συνδικαλιστική δράση και τώρα έχει και σε διάφορες πόλεις εργατικά κέντρα στα οποία μαζεύει κόσμο. Αυτό μάλιστα, ιστορικά, είναι μια παράδοση που ήρθε από τον R. Rocker που ήταν ιδρυτής της FAU, από τους πιο ενεργούς αναρχοσυνδικαλιστές και ξεκίνησε εργατικά κέντρα παντού. Εμείς δεν το έχουμε γιατί δεν έχουμε τέτοια δυνατότητα.

 

Είναι αυτό που λέγαμε πριν για την κοινωνία μέσα στην κοινωνία. Στην Ισπανία αν το πάρουμε από το 30 ας πούμε η CNT είχε τέτοια στέκια, σαν αυτό που είμαστε τώρα εδώ πέρα, σε κάθε πόλη, στα οποία μπορούσες ας πούμε να πας να κάνεις άμβλωση. Πήγαινες στο συνδικάτο και σου εξασφάλιζε ότι θα κάνεις άμβλωση, ή σου έδινε βιβλία ή σου έκανε μαθήματα αλφαβητισμού. Και υπάρχει ακόμα. Και στην Ισπανία και στη Γαλλία υπάρχουν χώροι στου οποίους μπορείς να πας για οτιδήποτε. Δηλαδή το συνδικάτο δεν σταματάει στην οικονομική διεκδίκηση. Αυτό που λέμε ότι είναι πρόπλασμα της νέας κοινωνίας, δηλαδή προετοιμάζει τις σχέσεις μιας άλλης κοινωνίας στο εσωτερικό του, έτσι ώστε να γίνει η νέα κοινωνία. Προφανώς, προϋποθέτει ότι πέρα από τη συνδικαλιστική δουλειά έχεις και άλλες δράσεις, στο οποίο εμείς είμαστε αρκετά πίσω αλλά είναι θέμα ποσοτικό.

 

Προοπτικές? Που οδεύει ο αναρχοσυνδικαλισμός αυτή τη στιγμή? Τι βλέπετε για το άμεσο μέλλον?

 

Κατ’ αρχήν, είναι μια 20ετία τώρα κατά την οποία ο αναρχοσυνδικαλισμός ξαναφουντώνει στην Ευρώπη, μεγαλώνει. Μετά τον πόλεμο ήταν ένα ρεύμα σε φοβερή κρίση. Μετά το πραξικόπημα των μπολσεβίκων το 17, υπήρξε μια αντίληψη ότι έτσι πρεπει να είναι τα κράτη και η εξουσία και αυτό μαζικοποίησε πάρα πολύ τις εξουσιαστικές ιδέες στο εργατικό κίνημα. Αυτή είναι η ιστορία του 20ου αιώνα ας πούμε. Στην Ελλάδα, υπήρχε ισχυρός αναρχοσυνδικαλισμός μέχρι το 1917. Όταν έγινε το ιδρυτικό συνέδριο της ΓΣΕΕ πριν από 90 χρόνια, το πήραν ήταν οι σοσιαλιστες γιατί είχαν τη δόξα της Ρωσίας. Πηγαίνε ο Σπέρας και έλεγε «μακριά από την πολιτική», του λέγαν οι άλλοι «Τι λες τώρα? Οι εργάτες πήραν την εξουσία στη Ρωσία». Υπήρχε μια φοβερή επιρροή των εξουσιαστικών ιδεών στους εργάτες. Αυτό είναι μια πραγματικότητα. Η κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, του κρατικού καπιταλισμού, δημιούργησε ξανά την ανάγκη διαφορετικής οργάνωσης των εργαζόμενων, όχι στη βάση του κόμματος και του να πάρουμε την κυβέρνηση. Αυτό το ρεύμα είναι σε μια διαδικασία ανεβάσματος.

 

Ακριβώς επειδή μαζί με τις δικτατορίες της Ανατολής έσπασε η λογική ακόμα και στη δύση της πολύ εξουσιαστικής οργάνωσης, της πολύ ιεραρχικής, τα κινήματα που αναπτύσσονται στην Ευρώπη με όλες τις κριτικές που μπορούν να γίνουν (ότι είναι  ρεφορμιστικά, ότι υπάρχουν στοιχεία ιεραρχίας, ελέγχου που κάθε φορά ανπτύσσονται), βλέπουμε ότι τείνουν εκ των πραγμάτων σε κάτι ελευθεριακό. Κανείς πια δεν τολμάει να πει θα φτιάξω το κόμμα και θα έρθετε από πίσω μου. Άμα το πεις θα σε πάρουν με τα αυγά. Είμαστε η τελευταία χώρα που έχει κομμονιστικό κόμμα, που συνεχίζει να λέει ότι το 56 ο Χρουστσόφ χάλασε το κόμμα, ρεβιζιονισμός κλπ τέτοια.

 

Οι ελευθεριάκες ιδέες υπάρχουν, οι εργασιακοί αγώνες ξαναγίνονται ορατή ανάγκη και γι’ αυτό και αναπτύσσεται ο αναρχοσυνδικαλισμός. Σε διεθνές επίπεδο το CAS προσπαθεί να καλύψει ένα κενό που υπάρχει στο επίπεδο του συντονισμό του αναρχοσυνδικαλισμού και του ελευθεριακού συνδιακλισμού. Προφανώς το πόσο μακριά θα πάει το CAS έχει να κάνει με το πόσο μακριά θα πάει καθένας στη χώρα του. Δηλαδή όσο αναπτύσσεται στη χώρα του αναπτύσσεται και πανευρωπαϊκά.

 

Π.χ. η σχέση που έχουμε εμείς με τη CGT, μια οργάνωση 80-100 χιλιάδων, για παράδειγμα είναι ανισοβαρής-ανισομερής. Πιο πολύ θέλουν να μας βοηθήσουν, δεν μπορούμε να αναπτύξουμε κοινή δράση. Δηλαδή, μπορούμε σύμφωνα με τις δυνάμεις μας. Υπάρχουν όμως χώρες στις οποίες υπάρχει ένα μπουμ. Στην Πολωνία ας πούμε που είναι και μια χώρα που βγήκε από μια χούντα (η Πολωνία ήταν σοβιετική αποικία για 50 χρόνια) και θεωρούν οι περισσότεροι ότι είναι μια tabula rasa πολιτικά, ότι δεν υπάρχει τίποτε, η Εργατική Πρωτοβουλία όμως αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα. Ξεκινήσαν 5-10 παλιοί της Αλληλεγγύης και είπαν «να φτιάξουμε ένα συνδικάτο αυτοδιαχειριστικό κλπ» και αυτό το πράγμα αναπτύχθηκε, σε σούπερ μάρκετ, στα ταχυδρομία, απέκτησε υπόσταση.

 

Η εικόνα γενικώς είναι ότι ο αναρχοσυνδικαλισμός βρίσκεται σε ανάπτυξη. Θα βρεθούμε στο επόμενο διαστημα σε ένα σχεδιασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα θέλει να κάνει τα συνδικάτα σαν το ελληνικό. Δηλαδή, η ΓΣΕΕ είναι το μοντέλο συνδικάτου που θέλει να επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην Ελλάδα μπορεί να κατέστρεψε τον αναρχοσυνδικαλισμό, στην Ευρώπη αυτό το πράγμα μάλλον θα τον ενισχύσει. Όσο ο συνδικαλισμός, ο ρεφορμιστικός, κατευθύνεται προς τον ενιαίο συνδικαλισμό και διαλύονται και οι αυταπάτες στο εσωτερικό του, τόσο οι αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις που έχουν μια δομή και μια δράση θα ενισχύονται, θα γίνονται η εναλλακτική οργάνωση του εργαζόμενου.

 

Στην πραγματικότητα, χωρίς να θέλουμε να μπούμε σε μια διαδικασία σύγκρουσης με τον καθαρό αναρχισμό, έχουμε την αίσθηση ότι ο καθαρός αναρχισμός είναι ένα ρεύμα στην Ευρώπη το οποίο δεν αναπτύσσει δυνάμεις. Όσο ιδεολογικοποιείται ο αναρχισμός (ο αναρχισμός την πάτησε λίγο γιατί ακολούθησε τους μπολσεβίκους σε αυτό) έγινε ένα ρεύμα το οποίο προσπαθούσε να πείσει για την ιδεολογία του. Αυτή τη στιγμή οι μεγαλύτερες ελευθεριακές οργανώσεις στην Ευρώπη και τον κόσμο είναι αναρχοσυνδικαλιστικές. Στη Γαλλία ας πούμε που υπήρχε μια Αναρχική Ομοσπονδία στην ουσία έχει απορροφηθεί από τη CNT. Στην Ισπανία που κάποτε η FAI ήταν δίπλα στη CNT, αυτή τη στιγμή είναι μια οργάνωση 60-70 ανθρώπων. Έχουμε την εντύπωση ότι η ελευθεριακή ιδέα αρχίζει σιγά σιγά και στην Ελλάδα να παλεύεται μέσα από τις ανάγκες.

 

από ektos_topou 23/10/2008 4:01 πμ.


post image
@

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License