30 χρόνια από τη δολοφονία του Βούλγαρου αντικαθεστωτικού Γκεόργκι Μαρκόφ

Κάθε 7η Σεπτεμβρίου όλοι οι ελευθεριακοί αντισταλινικοί μαρξιστές πρέπει να θυμόμαστε τη βάρβαρη δολοφονία του Βούλγαρου αντικαθεστωτικού Γκεόργκι Μαρκόφ που έπεσε νεκρός από το χτύπημα μιας δηλητηριασμένης ομπρέλας το 1978.


30 χρόνια από τη δολοφονία του Βούλγαρου αντικαθεστωτικού Γκεόργκι Μαρκόφ

Συγκλονιστικό το σχετικό ρεπορτάζ της εφημερίδας "Το Ποντίκι".


Σήμερα, λίγο πριν από την παραγραφή του στυγερού αυτού σταλινικού εγκλήματος κανείς δεν ξέρει ποιο ακριβώς φυσικό πρόσωπο σκότωσε το Βούλγαρο αντιφρονούντα.

Σύμφωνα πάντως με τις μαρτυρίες, εκείνη τη μέρα (κατά την οποία συμπτωματικά ο δικτάτορας Ζίβκωφ γιόρταζε τα 67α γενέθλια του) στο νότιο άκρο της γέυφρας Γουότερλου ο συγγραφέας Μαρκόφ περιμένει στη στάση το συνηθισμένο του λεωφορείο.Καθώς χαζεύει αφηρημένος την κίνηση στον γκρίζο Τάμεση, νιώθει ένα δυνατό τσίμπημα στο πίσω μέρος του μηρού. «Με συγχωρείτε» μουρμουρίζει με έντονη προφορά ο διπλανός του και σκύβει να σηκώσει την ομπρέλα του. Ο Μαρκόφ δεν προλαβαίνει να του πει πως δεν πειράζει. Ο ξένος μπαίνει στο ταξί που σταματάει μπροστά του και εξαφανίζεται μέσα στη λονδρέζικη ομίχλη.

 



Τον Σεπτέμβριο του 1978, ο Γκεόργκι Μαρκόφ είχε πολλά στο μυαλό του. Παλιότερα, στη Βουλγαρία, θεωρούνταν ένας από τους πιο ταλαντούχους νέους συγγραφείς, οδηγούσε μια ασημί BMW και είχε πρόσβαση στον στενό κύκλο του Ζίβκοφ, συνοδεύοντάς τον έως και στις κυνηγετικές εξορμήσεις του - μέχρι που απέρριψε τις παραινέσεις του να υπηρετήσει με την τέχνη του το καθεστώς. Από τότε, πολλά από τα έργα του – κυρίως διηγήματα και θεατρικά έργα – απαγορεύτηκαν από την κρατική λογοκρισία. Οι βουλγαρικές αρχές τον διέγραψαν από την Ένωση Βουλγάρων Συγγραφέων και τον καταδίκασαν ερήμην σε εξήμισι χρόνια φυλακή για την αυτομόλησή του, από το 1969, στη Δύση.


Στο Λονδίνο, ο Μαρκόφ συνεργάζεται με το BBC και την Deutsche Welle και, από το 1975, αναλύει χωρίς έλεος, στο – χρηματοδοτούμενο από τις ΗΠΑ – Radio Free Europe, τη ζωή στη διεφθαρμένη κομμουνιστική Βουλγαρία. Ξέρει φυσικά ότι η κριτική του προς το Κόμμα, και ιδίως προς τον ίδιο τον Ζίβκοφ, δεν πρόκειται να τον κάνουν πιο αγαπητό στην κυβέρνηση ή στην Darzhavna Sigurnost (DS), τη λαομίσητη μυστική υπηρεσία της χώρας. Εκεί έχει ήδη φάκελο με το κωδικό όνομα «skitnik», δηλαδή αλήτης.


Τα καλόπαιδα της DS, με τη βοήθεια της KGB, έχουν ήδη προσπαθήσει δύο φορές να τον βγάλουν από τη μέση. Πριν από δύο βδομάδες ένα ανώνυμο τηλεφώνημα τον είχε προειδοποιήσει ότι έχουν πέσει στο τραπέζι ιδέες για δηλητήριο στο φαγητό ή στο χερούλι της πόρτας του αυτοκινήτου του, γι’ αυτό κι εκείνος τρώει και πίνει πλέον μόνο όταν είναι μόνος του ή με έμπιστους φίλους. Η περιπέτεια του Βλαντιμίρ Κοστόφ, που πριν από 10 μέρες γλίτωσε  παρά τρίχα χάρη στο χοντρό πουλόβερ του από μια ύπουλη επίθεση με δηλητήριο, τον έχει κάνει ακόμη πιο επιφυλακτικό.

 



Παραδόξως, ο Μαρκόφ δεν έδωσε σημασία στο επεισόδιο με την ομπρέλα, παρότι ο πόνος από το τσίμπημα συνέχισε να τον ταλαιπωρεί κατά τη διάρκεια της ημέρας. Μόνο το βράδυ, όταν ανέβασε πυρετό και μπήκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, μίλησε στους γιατρούς για τις υποψίες του: τον είχαν δηλητηριάσει!

Κανείς δεν τον πίστεψε. Όπως ανέφεραν οι Times μερικές ημέρες μετά τον  θάνατό του, στις 11 Σεπτεμβρίου, «οι υποψίες του κ. Μαρκόφ δεν είχαν μεγάλο ειδικό βάρος: τέτοιες εμμονές καταδιώκουν όλους τους εμιγκρέδες καταπιεστικών καθεστώτων». Το ειδικό βάρος των ισχυρισμών του αποκαλύφθηκε μετά τη νεκροψία, που ανέσυρε από τον μηρό του μια σφαιρική μεταλλική κάψουλα σε μέγεθος κεφαλιού καρφίτσας και αρχικό περιεχόμενο 0,2 μιλιγκράμ δηλητηριώδους ρητίνης. Οι δύσπιστοι γιατροί θα είχαν βρει τον μπελά τους για αμέλεια, αλλά έτσι κι αλλιώς, αντίδοτο για τη ρητίνη δεν έχει ανακαλυφθεί.


Μετά το 1990, ρώσοι αποστάτες όπως ο Όλεγκ Καλούγκιν και ο Όλεγκ Γκορντιέφσκι, επιβεβαίωναν ότι η «εξουδετέρωση» είχε γίνει από βουλγαρικές, και σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες με εντολή του ίδιου του Ζίβκοφ. Οι ευρωπαίοι εγκληματολόγοι είχαν ήδη αποφανθεί ότι η ύποπτη «ομπρέλα» ήταν όπλο τόσο εξελιγμένο, που παρέπεμπε κατευθείαν σε κυβερνητικό δάκτυλο: τέτοια γκάτζετ και δηλητήρια ήταν ειδικότητα της Καμέρα, του ειδικού εργαστηρίου της KGB, που από τα μέσα της δεκαετίας του ’30 ασχολούνταν με σιωπηλές δολοφονίες εχθρών του σταλινισμού και θυμάτων του Ψυχρού Πολέμου. Ήδη από το 1989, μετά την κατάρρευση του καθεστώτος στη Βουλγαρία, μια στοίβα μεταποιημένες ομπρέλες είχαν βρεθεί στα γραφεία του υπουργείου εσωτερικών.

 



Ωστόσο, μέχρι σήμερα, ο δολοφόνος του Μαρκόφ παραμένει ασύλληπτος.  Το 1992, τρεις υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί μεταξύ των οποίων και ο Βλαντιμίρ Τοντόροφ, πρώην επικεφαλής της DS, καταδικάστηκαν σε φυλάκιση για την καταστροφή απόρρητων ντοκουμέντων σχετικών με την υπόθεση. Ο προϊστάμενος του Τοντόροφ, ο πρώην υφυπουργός εσωτερικών Στόγιαν Σαβόφ, βρέθηκε νεκρός προτού αντιμετωπίσει αντίστοιχες κατηγορίες. Ο θάνατός του θεωρήθηκε αυτοκτονία, αλλά ορισμένοι έσπευσαν να παρατηρήσουν πόσο βόλεψε τους Τοντορόφ και Ζίβκοφ, που μπορούσαν πλέον να του φορτώσουν ολόκληρη την ευθύνη για το έγκλημα. Ο Βασίλεφ Κοτσέφ, βούλγαρος κατάσκοπος που θεωρήθηκε πρωταγωνιστής στην οργάνωση της δολοφονίας, σκοτώθηκε λίγο αργότερα σε ένα ύποπτο αυτοκινητικό δυστύχημα.

Το 2005, η Guardian αποκάλυπτε ότι ο ιταλός Φραντσέσκο Τζουλίνο ήταν ο κύριος ύποπτος για τον φόνο του Μαρκόφ. Ο Τζουλίνο είχε στρατολογηθεί από την DS μετά από τη σύλληψή του για λαθρεμπόριο ναρκωτικών, το 1970, και εργαζόταν ως κατάσκοπος στη Βουλγαρία και το εξωτερικό με το κωδικό όνομα «Πράκτορας Πικαντίλι». Παριστάνοντας τον έμπορο αντικών, ήταν το 1978 ο μοναδικός σύνδεσμος της DS στο Λονδίνο και εγκατέλειψε τη βρετανική πρωτεύουσα την επομένη της επίθεσης με την ομπρέλα. Ο Τζουλίνο συνελήφθη  το 1993 στην Κοπεγχάγη και παραδέχτηκε την κατασκοπευτική του δραστηριότητα, αρνήθηκε όμως κάθε εμπλοκή του στην υπόθεση Μαρκόφ. Σύντομα αφέθηκε ελεύθερος, καθώς δεν είχε διαπράξει αδίκημα σε δανέζικο έδαφος και, σύμφωνα με έρευνες βουλγάρων και βρετανών δημοσιογράφων, εξακολουθεί να ταξιδεύει ελεύθερος ανά την Ευρώπη.

 

Οι βούλγαροι, οι οποίοι την επομένη του θανάτου του Μαρκόφ δήλωναν ότι επρόκειτο περί «ιατρικού λάθους», δείχνουν τώρα πρόθυμοι να συνεργαστούν. Ακόμα όμως κι αν το εννοούν, τα στενά χρονικά περιθώρια μάλλον σημαίνουν ότι και αυτά τα μυστικά του Ψυχρού Πολέμου θα μείνουν θαμμένα, μαζί με τον Μαρκόφ, στο προαύλιο μιας μικρής εκκλησίας του Ντόρσετ.


ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ στα αθώα θύματα των σταλινικών βουλγαρικών μυστικών υπηρεσιών.

???

από περίεργος 08/09/2008 1:38 πμ.


Γιατί δεν βάζεις την πηγή;

γιατί δε διαβάζεις πριν γράψεις;

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License