Για τον πόλεμο Γεωργίας - Ρωσίας

Οι υπερασπιστές του αμερικανικού και παγκόσμιου ιμπεριαλισμού αναγνωρίζουν ανοικτά ότι υπέστησαν ένα μεγάλο πλήγμα. Ένα νέο στάδιο διεθνών συγκρούσεων και εκρήξεων άνοιξε καθιστώντας ακόμα πιο χαοτική την μεταψυχροπολεμική Νέα Παγκόσμια Αταξία πραγμάτων.

1.Ο πενθήμερος πόλεμος στον Καύκασο ανάμεσα στο καθεστώς του φιλο-ιμπεριαλιστή Σαακασβίλι και στη Ρωσία δεν έχει απλά τοπική και περιφερειακή αλλά παγκόσμια σημασία.

Υπάρχουν προφανείς τοπικοί και περιφερειακοί λόγοι που δεν μπορεί κανείς να τους αγνοήσει: η εισβολή της Γεωργίας για τη βίαιη προσάρτηση της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσσετίας, οι οποίες είναι ντε φάκτο και με την θέλησή τους ανεξάρτητες από το 1992 και η από αιώνες αντιπαράθεση ανάμεσα στον Γεωργιανό εθνικισμό και τον μεγαλορωσικό σωβινισμό. Αλλά όλα αυτά τα εθνικά προβλήματα θα πρέπει να τεθούν στο πραγματικό ιστορικό τους πλαίσιο. Η σημερινή διεθνής διάσταση επισκιάζει και καθορίζει τους άλλους παράγοντες. Ο πρόσφατος πόλεμος στον Καύκασο είναι ο τελευταίος – αλλά όχι ο τελικός – βίαιος σπασμός που ακολουθεί τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, ένας ακόμη κρίκος στην αιματοβαμμένη αλυσίδα των ιμπεριαλιστικών πολέμων στον μεταψυχροπολεμικό κόσμο, από τη Γιουγκοσλαβία μέχρι το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Η επανενσωμάτωση του πρώην Σοβιετικού χώρου μέσα στον παγκόσμιο καπιταλισμό, αποδεικνύεται ότι δεν είναι καθόλου μια γραμμική, ειρηνική διαδικασία, αλλά ανοίγει μια ολόκληρη περίοδο γεμάτων από ζιγκ-ζαγκ, απότομων κρίσεων και ιμπεριαλιστικών πολέμων, που διεξάγονται κυρίως από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, για την επανεγκαθίδρυση της παγκόσμιας ηγεμονίας του, κάτω από νέους ιστορικούς όρους.

Μετά από μήνες εντάσεων, ο πόλεμος στον Καύκασο ξεκίνησε στις 7 Αυγούστου με την εισβολή του Γεωργιανού στρατού στη Νότια Οσσετία, τη βάρβαρη καταστροφή της πρωτεύουσάς της Tσχινβάλι και τη μαζική δολοφονία του άμαχου πληθυσμού που αναγκάστηκε να φύγει μακριά ή να κρυφτεί σε υπόγεια καταφύγια. Το πρωί της 8ης Αυγούστου η κατάσταση άλλαξε δραματικά με την αντεπίθεση των Ρωσικών ενόπλων δυνάμεων που κατέστρεψαν εντελώς τον στρατό ξηράς, το ναυτικό και την αεροπορία της Γεωργίας, που ήταν βαριά εξοπλισμένοι και συστηματικά εκπαιδευμένοι από τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και το Ισραήλ. Στη συνέχεια, ο Ρωσικός στρατός εισέβαλε στη Γεωργία, την χώρισε σε τρία μέρη, έφτασε 40 μίλια έξω από την πρωτεύουσα Τυφλίδα, την περικύκλωσε και την απέκοψε από την Μαύρη Θάλασσα. Το εγχείρημα του Σαακασβίλι, να δημιουργήσει ένα τετελεσμένο γεγονός προσαρτώντας την Νότια Οσσετία και μετά την Αμπχαζία, αναμένοντας ότι η άμεση παρέμβαση της «διεθνούς κοινότητας», δηλαδή του αμερικανικού και ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, θα μπορούσε να παγιώσει τους στόχους αυτούς, δεν πέτυχε. Αντίθετα, ο τυχοδιωκτισμός, αυτού του Αμερικανο-Γεωργιανού δικηγόρου, που έδρασε ταυτόχρονα και σαν Πρόεδρος της Γεωργίας και σαν πράκτορας προβοκάτορας του ιμπεριαλισμού, οδήγησε στη συντριπτική του ήττα καθώς επίσης και σε ένα μεγάλο πλήγμα κατά των αφεντικών του στην Ουάσιγκτον.

Οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, εξ αιτίας της εξάρτησής τους από την Ρωσία, για το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο, αναγκάστηκαν να κρατήσουν αποστάσεις από τις ΗΠΑ και προσπάθησαν, από μια θέση εμφανούς αδυναμίας και με αρκετή δόση χυδαίας Γαλλικής ρητορικής τύπου Σαρκοζί-Κουσνέρ, να «μεσολαβήσουν» στην κρίση και να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα σε αυτή τη στρατηγική περιοχή.

Η κατάπαυση του πυρός, που αναγγέλθηκε πριν φτάσει ο Σαρκοζύ στη Μόσχα και συμφωνήθηκε βιαστικά από τους Προέδρους της Γαλλίας και της Ρωσίας, Σαρκοζύ και Mεντβέντιεφ, παρουσιάστηκε αυτοπροσώπως από την ίδια την Κοντολίζα Ράις στην Γεωργιανή μαριονέτα που δεν μπορούσε να κάνει άλλο από το να την υπογράψει. Αλλά ούτε η κατάπαυση του πυρός ούτε η αντι-Ρωσική υστερία που ακολούθησε στις 19 Αυγούστου, στην συνάντηση Υπουργών του ΝΑΤΟ και στις πανικοβλημένες φιλο-ιμπεριαλιστικές άρχουσες τάξεις στην Ανατολική Ευρώπη, μπόρεσαν να ακυρώσουν το γεγονός ότι τα συμφέροντά τους δέχτηκαν ένα μεγάλο χτύπημα και ότι η διαμόρφωση των δυνάμεων στη περιοχή της Ευρασίας και άρα διεθνώς έχει αλλάξει.

Ακόμα και οι Αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, τόσο οι κρατικές όσο και οι ιδιωτικές αναγνωρίζουν την αλλαγή αυτή. Ο George Friedman γράφει στις 12 Αυγούστου: «Η Ρωσική εισβολή στην Γεωργία δεν έχει αλλάξει την ισορροπία των δυνάμεων στον Καύκασο. Απλώς έκανε φανερό το ότι η ισορροπία των δυνάμεων έχει ήδη μετατοπιστεί. Οι ΗΠΑ έχουν απορροφηθεί από τους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν καθώς και από την πιθανή σύγκρουση με το Ιράν και την αποσταθεροποιημένη κατάσταση στο Πακιστάν. Δεν έχουν καθόλου στρατηγικές επίγειες δυνάμεις σε επιφυλακή και δεν είναι σε θέση να επέμβουν στην Ρώσικη περιφέρεια» (Ο Ρωσο-Γεωργιανός πόλεμος και η Ισορροπία Δυνάμεων, 12.8.08, www.Stratfor.com ). http://tratfor.com ).

Οι υπερασπιστές του αμερικανικού και παγκόσμιου ιμπεριαλισμού αναγνωρίζουν ανοικτά ότι υπέστησαν ένα μεγάλο πλήγμα. Ένα νέο στάδιο διεθνών συγκρούσεων και εκρήξεων άνοιξε καθιστώντας ακόμα πιο χαοτική την μεταψυχροπολεμική Νέα Παγκόσμια Αταξία πραγμάτων.

2. Παρόλο που το αποτέλεσμα του πολέμου του Καυκάσου ήταν μια έκπληξη για τον αμερικανικό και παγκόσμιο ιμπεριαλισμό, το μονοπάτι του πολέμου αυτού, είχε ήδη ανοίξει και είχε προετοιμαστεί με προσοχή όλα τα προηγούμενα χρόνια, με μια σειρά ιμπεριαλιστικές ενέργειες, όλο και περισσότερο επιθετικές, που στόχευαν ανοικτά στην περικύκλωση και στην ασφυξία της πρώην Σοβιετικής Ρωσίας.

Ακόμα και την δεκαετία του 90, όταν οι ΗΠΑ είχαν υποτίθεται καλές σχέσεις με την κυβέρνηση Γιέλτσιν και η πολιτική φιλίας του Στρόουμπ Τάλμποτ πήγαινε καλά, οι ΗΠΑ προσπάθησαν να περικυκλώσουν την Ρωσία μέσα από ένα δίκτυο συμμάχων στο λεγόμενο «’Εγγύς Εξωτερικό» της. Η ίδρυση της συμμαχίας "Συνεργασία για την Ειρήνη", η αίθουσα αναμονής για το ΝΑΤΟ και η επερχόμενη επέκταση του ΝΑΤΟ στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μέχρι και τα σύνορα της Ρωσίας ήταν μόνο η πιο εμφανής διάσταση.

Το όνομα που δόθηκε σε αυτό το χαλαρό δίκτυο συμμάχων ήταν GUUAM και το έφτιαξαν οι ΗΠΑ με τους νότιους και ανατολικούς γείτονες της Ρωσίας, την Γεωργία, την Ουκρανία, το Ουζμπεκιστάν (που δεν είναι πια μέρος του δικτύου), το Αζερμπαϊτζάν και την Μολδαβία. Ο πόλεμος του Αφγανιστάν, παρά την ρητορική του ονομασία "πόλεμος κατά της τρομοκρατίας", επινοήθηκε για την διείσδυση στην πρώην Σοβιετική Κεντρική Ασία, όπου χάρη σε αυτόν, οι ΗΠΑ έφτιαξαν στρατιωτικές βάσεις εκεί, για πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία για μια Δυτική Δύναμη. Η στάση του Πούτιν στην πολιτική του Μπους μετά την 11η Σεπτεμβρίου, και με σκοπό να καλύψει τον δικό του βρώμικο πόλεμο στην Τσετσενία, ήταν τόσο ανόητη όσο και η εμπιστοσύνη του Στάλιν στο σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ για να προστατευτεί, υποτίθεται, η Σοβιετική Ένωση από την επιθετικότητα των Ναζί.

Η περικύκλωση της Ρωσίας, με την είσοδο διαφόρων χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και της Βαλτικής στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, συνδυάστηκε με την χειραγώγηση της μαζικής δυσαρέσκειας που οδήγησε στις κινητοποιήσεις με φιλο-δυτικό ιμπεριαλιστικό και αντι-ρωσικό προσανατολισμό, που κακώς ονομάστηκαν έγχρωμες επαναστάσεις. Το ίδιο το καθεστώς του Σαακασβίλι ιδρύθηκε από την αποκαλούμενη ψευδο-επανάσταση των Ρόδων, ενάντια στην κυβέρνηση Σεβαρντνάτζε που ήταν λιγότερο φιλοδυτική. Οι ίδιες αντεπαναστατικές δυνάμεις του ιμπεριαλισμού, ΜΚΟ όπως η Otpor, πράκτορες της CIA όπως ο Ελληνοαμερικάνος Άλεξ Ρόντος (σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, όταν ο τωρινός ηγέτης του ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα ήταν Υπουργός Εξωτερικών κατά την διάρκεια του πολέμου στο Κόσσοβο, κι ο οποίος δούλεψε για την ΄΄αλλαγή του καθεστώτος΄΄ στο Βελιγράδι, σύμβουλος του Κοστούνιτσα και ηγετικός σύμβουλος του… Σαακασβίλι τα τελευταία δύο χρόνια), αναμείχθηκαν στην Σερβία, στην Γεωργία και τελευταίο αλλά όχι έσχατο στην κακόφημη ΄΄Πορτοκαλί (αντ)επανάσταση΄΄ στην Ουκρανία.

Ο Σαακασβίλι, ο αγαπημένος των ΗΠΑ, έχει μετατρέψει την Γεωργία σε μισθοφόρους Γκούρκας του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Μετά την αποχώρηση των στρατευμάτων ορισμένων χωρών, η Γεωργία ήταν η τρίτη χώρα στο Ιράκ μετά τις ΗΠΑ και την ΕΕ όσον αφορά τις επίγειες δυνάμεις. Μια χώρα με πληθυσμό λιγότερο από πέντε εκατομμύρια, μια χώρα που ο λαός της υποφέρει από ανεργία και φτώχεια, διατηρεί δύο χιλιάδες στρατιώτες στο Ιράκ! Καθώς ο Σαακασβίλι εξαπέλυσε την εισβολή στην Νότια Οσσετία, τα αμερικανικά αεροσκάφη κατάφεραν να μεταφέρουν πίσω στην Τιφλίδα τους Γεωργιανούς στρατιώτες για να συμμετέχουν στην επίθεση. Δεν είναι η ήττα από τα ρωσικά όπλα που ντροπιάζει τον Γεωργιανό λαό, αλλά το γεγονός ότι η χώρα έχει λειτουργήσει σαν το πρωτοπαλίκαρο του ιμπεριαλισμού στο Ιράκ και στον Καύκασο!

Ο αντι-λαϊκός χαρακτήρας αυτού του καθεστώτος έγινε φανερός το τελευταίο έτος, όταν ο Σαακασβίλι έσφαξε την αντιπολίτευση μέσα στην ίδια την Γεωργία, τον Νοέμβριο του 2007, μήνες πριν σφαγιάσει αδιακρίτως τους αθώους αμάχους στην Tσχινβάλι.

Ο πόλεμος στον Καύκασο, που στοίχισε πολλά δεινά σε χιλιάδες αθώους, τόσο στην Οσσετία όσο και την Γεωργία, ήταν μια προαναγγελθείσα καταστροφή.

Μέσα στο 2008 υπήρξε μια κλιμάκωση των ενεργειών, από την πλευρά των ΗΠΑ, που στόχευαν ανοικτά να κυκλώσουν την Ρωσία: η μονομερής διακήρυξη της ανεξαρτησία του Κοσόβου και η μετατροπή του σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ, στρατιωτικά ελεγχόμενο από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που όχι μόνο δεν υπολόγισε την Ρωσία αλλά περιφρόνησε την Ρωσική επιμονή να διατηρηθούν άθικτα τα σύνορα που φτιάχτηκαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη συνέχεια ακολούθησε η εγκατάσταση του λεγόμενου «αντι-πυραυλικού συστήματος» στην Δημοκρατία της Τσεχίας που επεκτείνεται τώρα στην Πολωνία. Οι ΗΠΑ πίεσαν το ΝΑΤΟ, ενάντια στις επιφυλάξεις της Γερμανίας και της Γαλλίας και την ασυμβίβαστη αντίθεση της Ρωσίας, να δεχθεί ως μέλη του την Ουκρανία και την Γεωργία. Την ίδια στιγμή, στην Γεωργία βρίσκονται 130 στρατιωτικοί Αμερικανοί σύμβουλοι, μια σειρά πολιτικοί σύμβουλοι, στρατιωτικές βάσεις εκπαίδευσης κ.λ.π. και δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι αυτή η ΄΄ανεξάρτητη΄΄ χώρα, πριν ακόμα γίνει επίσημο μέλος του ΝΑΤΟ, χρησιμοποιήθηκε σαν προτεκτοράτο και σαν προωθημένη βάση της CIA για τον Αμερικανικό ιμπεριαλισμό, σε μια στρατηγική περιοχή όπου περνούν οι αγωγοί πετρελαίου από τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία, πολύ κοντά στην καρδιά της Ρωσικής ενδοχώρας.

3. Οι αποκαλούμενες ΄΄έγχρωμες΄΄ αντεπαναστατικές κινητοποιήσεις στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες ήρθαν αφού έγινε ξεκάθαρο ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται σε σοβαρό πρόβλημα με το Ιράκ. Η τωρινή πρόκληση του Σαακασβίλι ήρθε όταν η πολιτική των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία απέτυχε να βγει από το αδιέξοδό της. Αυτά τα καθεστώτα είναι το μαλακό υπογάστριο της πρώην Σοβιετικής Ενωσης και κοντά στα σύνορα με την Κίνα και έτσι είναι συνδεδεμένα με όλους τους στρατηγικούς υπολογισμούς του ιμπεριαλισμού.

Οι φιλοδοξίες των ΗΠΑ σχετικά με το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία καθώς και αυτές για την Μέση Ανατολή, είναι η οικονομική βάση που οδηγεί στον πόλεμο ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ρωσία. Οι επιθυμίες των ΗΠΑ να στερήσουν την Ρωσία από τα οφέλη που έχει από τον πλούτο της περιοχής είναι μια πολιτική που συμβολίζεται από τον αγωγό Μπακού-Τυφλίδα- Τσεϋχάν (BTC). Η πολιτική βάση της σύγκρουσης είναι η προσπάθεια των ΗΠΑ να παρεμποδίσουν την άνοδο ανταγωνιστικών δυνάμεων στην Ασία, ιδιαίτερα την Ρωσία και την Κίνα. Το κυνήγι του πετρελαίου και του φυσικού αερίου είναι ένα μέσο για τον έλεγχο αυτών των γιγάντων να μην γίνουν απειλή για την αμερικανική κυριαρχία στην Ασία, και μακροπρόθεσμα, στον κόσμο.

Καθώς η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση φτάνει στην κορύφωσή της, η στρατηγική αξία των πετρελαιοπαραγωγών χωρών (Μέση Ανατολή, Καύκασος, Βενεζουέλα, Βολιβία κ.λ.π.) αυξάνεται εξαιρετικά, συμπεριλαμβανομένης και της σημασίας των αγωγών όπως το BTC.

Είναι εντελώς αναγκαία η ΄΄αναδόμηση΄΄ της Αμερικανικής πολεμικής στρατηγικής και των προτεραιοτήτων της μετά το φιάσκο της τρέλας του νεοσυντηρητισμού, ένα γεγονός που είναι εύκολα κατανοητό από σημαντικούς κύκλους της αμερικανικής άρχουσας τάξης και αντανακλάται ακόμα και στην προεκλογική εκστρατεία για τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές. Η εξευτελιστική ήττα του Σαακασβίλι αποκαλύπτει τις ρωγμές στην παρούσα στρατηγική των ΗΠΑ και τις ζημιές που προκαλούνται από μια τυφλή φυγή προς τα εμπρός. Εφησυχασμένοι από την φαινομενική απραξία της Ρωσίας μετά την ανακήρυξη της ΄΄ανεξαρτησίας΄΄ του Κοσόβου, έκαναν λάθος υπολογισμό και υποτίμησαν, ανάμεσα σε άλλα, την αντίδραση της Ρωσίας στον Καύκασο και την ανάκτηση της στρατιωτικής της ικανότητας. Η Ρωσία θεωρούνταν ότι παρέμενε ερείπιο όπως την δεκαετία του 90.

Παρά τις μεγάλες πληροφορικές πηγές, τις μυστικές υπηρεσίες και την υψηλή τεχνολογία, οι στρατηγικές κεφαλές του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού αγνόησαν μια βασική αρχή της στρατιωτικής τέχνης – «Να ξέρεις τον εχθρό σου!» - γεγονός που οδήγησε στο σημερινό πισωγύρισμα τους. Η παρούσα αντι-ρωσική υστερία τους και η νεο-ψυχροπολεμική ρητορική τους, αποδεικνύει μόνο την σύγχυσή τους .

4. Ποια είναι η ιστορική και ταξική φύση του πολέμου στον Καύκασο; Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να τεθεί, κατ΄ αρχήν, αυτό το ζήτημα από τον Μαρξισμό. Σε σχέση με το ζήτημα αυτό κυριαρχεί σύγχυση όχι μόνο στους αναλυτές της άρχουσας τάξης, ππυ βρίσκονται παγιδευμένοι στην ανιστορική προοπτική τους αλλά επίσης και σε ένα μεγάλο κομμάτι της διεθνούς Αριστεράς συμπεριλαμβανομένου και αυτού του κομματιού που αποκαλείται ΄΄Τροτσκιστικό΄΄ (πριν καταρρεύσουν κάποιοι από αυτούς μέσα σε ένα ασαφές αντι-καπιταλιστικό βάλτο).

Δύο απόψεις κυριαρχούν. Η πρώτη είναι η άποψη που βασίζεται, μόνο, όπως προηγουμένως στην περίπτωση του πολέμου στην Γιουγκοσλαβία, στο δικαίωμα του εθνικού αυτοκαθορισμού και που ανυψώνεται σε μεταφυσική αρχή. Η δεύτερη άποψη τονίζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την αφηρημένη ταυτότητα των δυνάμεων και των καθεστώτων που βρίσκονται σε σύγκρουση στον Καύκασο.

Α. Οι λαοί της Αμπχαζίας και της Οσσετίας έχουν νόμιμα εθνικά δικαιώματα. Η Αμπχαζία έχει μια ιστορική ύπαρξη ξεχωριστή από αυτήν της Γεωργίας για πολύ καιρό, εκτός από μια περίοδο στον Μεσαίωνα (κατά την διάρκεια της περιόδου του «Χρυσού Βασιλείου» της Γεωργίας) και τα χρόνια 1936-1992, όταν ο Λαβρέντι Μπέρια εξόντωσε τους εθνικούς ηγέτες της Αμπχαζίας και με την βία ένωσε αυτήν την μικρή χώρα με τη Γεωργία. Η Οσσετία είχε αυθαίρετα χωριστεί από τον Στάλιν σε δύο μέρη, την Βόρεια και την Νότια, ενσωματώνοντας την πρώτη στην Ρωσική Ομοσπονδία και δίνοντας την δεύτερη ως ΄΄δώρο΄΄ στην γενέτειρά του την Γεωργία. Το εθνικό πρόβλημα της ίδιας της Γεωργίας, η επί μακρόν καταπίεσή της από τον μεγαλορωσικό σωβινισμό των Τσάρων, δεν λύθηκε αλλά επιδεινώθηκε από τον Στάλιν και τον σταλινισμό. Δεν ήταν τυχαίο ότι μια από τις μεγάλες και τελευταίες μάχες του Λένιν πριν τον θάνατό του ενάντια στην ανερχόμενη Σοβιετική γραφειοκρατία και τον ίδιο τον Στάλιν ήταν για το Γεωργιανό ζήτημα. Αυτά δεν είναι απλώς θέματα για τους ιστορικούς αλλά άλυτες ιστορικές αντιφάσεις που μένουν να λυθούν από την σοσιαλιστική επανάσταση. Όταν ο Σταλινισμός κατέρρευσε το 1989-91, αυτά τα άλυτα προβλήματα αναδύθηκαν πάλι μέσα σε ένα νέο ιστορικό περιεχόμενο και μετά μιαν μακρόχρονη εμπειρία ζωής στην Σοβιετική εποχή, μέσα σε μια τεράστια περιοχή όπου το κεφάλαιο είχε απαλλοτριωθεί. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες η Σοβιετική Ένωση αποσυντέθηκε τροφοδότησαν φυγόκεντρες δυνάμεις ενώ την ίδια στιγμή εμπόδισαν μια πραγματικά ανεξάρτητη εθνική ανάπτυξη των πρώην Σοβιετικών Δημοκρατιών. Οι περισσότερες από αυτές μετατράπηκαν σε κράτη και κρατίδια που κυβερνούνται από τη Μαφία και ψάχνουν για προστασία σε έναν δυνατότερο γείτονα ή κατ΄ ευθείαν στον ίδιο τον ιμπεριαλισμό.

Μόνο μια σοσιαλιστική επανάσταση χωρίς γραφειοκρατικές διαστρεβλώσεις μπορεί να ανοίξει μια διέξοδο για τους λαούς του Καυκάσου και τα εθνικά τους δικαιώματα, μέσα από μια Σοσιαλιστική Ομοσπονδία των Λαών του Καυκάσου.

Β. Με το να αναλύει κανείς τον Ρωσικό-Γεωργιανό πόλεμο στην Νότια Οσετία ως μια σύγκρουση μεταξύ ενός ιστορικά κυρίαρχου μεγάλου έθνους, όπως είναι οι Ρώσοι και ενός ιστορικά καταπιεσμένου μικρού έθνους, όπως είναι η Γεωργία, παρερμηνεύει την πραγματική σημασία του. Είναι εξίσου λανθασμένο να βλέπει κανείς μια αφηρημένη ταυτότητα μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών στον Καύκασο, υιοθετώντας έτσι πολιτική ίσων αποστάσεων και αποκαλύπτοντας κατ΄ αυτόν τον τρόπο μόνο πολιτική μυωπία και μια πατσιφιστική ρεφορμιστική στάση.

Ένα κλασσικό παράδειγμα της πατσιφιστικής τοποθέτησης είναι η δήλωση που εκδόθηκε στις 12 Αυγούστου 2008 από τη γαλλική οργάνωση Ligue Communiste Revolutionnaire - LCR (που προετοιμάζει την διάλυση της ως τροτσκιστική οργάνωση, σε έναν μεγαλύτερο, νέο αντικαπιταλιστικό κόμμα). Η δήλωση έχει τον πατσιφιστικό τίτλο «Καύκασος: Οι μάχες πρέπει να σταματήσουν αμέσως!», στην συνέχεια τονίζονται οι ομοιότητες μεταξύ των καθεστώτων της Ρωσίας και της Γεωργίας («και τα δύο είναι υπέρ-εθνικιστικά, αυταρχικά και μιλιταριστικά»), ενώ αναφέρεται η θέληση της Γεωργίας να υπερασπίσει τη εδαφική ακεραιότητα της, και η θέληση της Ρωσίας « να επιδείξει στις ΗΠΑ και την ΕΕ την επιστροφή της, ως ιμπεριαλιστική δύναμη πρώτης γραμμής». Η ανακοίνωση είναι αόριστη και υποβαθμίζει έκδηλα, αυτό που αποκαλεί «ευθύνες των δυτικών» που προωθούν τα συμφέροντα τους στην πλούσια και στρατηγικά σημαντική σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο αυτή περιοχή. Η δήλωση τελειώνει με μια έκκληση εξίσου απτσιφιστική με τον τίτλο, «για να οικοδομήσουμε ένα κίνημα για την διεθνή αλληλεγγύη μεταξύ των λαών».

Αλλά ο δυτικός ιμπεριαλισμός διαδραματίζει τον ρόλο του πρωταγωνιστή στον πόλεμο του Καυκάσου και όχι απλά ενός παρατηρητή που προσπαθεί μόνο να καρπωθεί κάποια οφέλη από την σύγκρουση των δύο ημι-ασιατικών «υπερεθνικιστικών, αυταρχικών και στρατοκρατικών καθεστώτων» για να προωθήσει τα συμφέροντα του. Το διεθνιστικό καθήκον των επαναστατών, ιδιαίτερα στις δυτικές ιμπεριαλιστικές χώρες όπως η Γαλλία, είναι να μιλούν ξεκάθρα και με σαφήνεια ενάντια στον ταξικό « εχθρό στην ίδια μας την χώρα» και να καλούν τους εργαζομένους στην πάλη για να τον ανατρέψει.

Η κατάρρευση του σταλινισμού και η ανοικτή στροφή προς την καπιταλιστική παλινόρθωση έχει ανοίξει τις πύλες του προηγούμενου σοβιετικού διαστήματος στη «Χρυσή Ορδή» του διεθνούς κεφαλαίου. Ήδη το 1929, μιλώντας για την πιθανότητα μιας καπιταλιστικής παλινόρθωσης στη Ρωσία, μετ΄από μια πιθανή υπερίσχυση της αντεπανάστασης κι ανατροπή της Οκτωβριανής Επανάστασης, ο Λέων Τρότσκι είχε προβλέψει με ακρίβεια ότι ένας παλινορθωμένος ρωσικός καπιταλισμός θα είχε έναν ημι-αποικιακό χαρακτήρα κάτω από ένα βοναπαρτιστικό πολιτικό καθεστώς: «Αλλά με τι θα μπορούσε να ομοιάζει ο ρώσικος καπιταλισμός στην δεύτερη εκδοχή του; Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαπέντε ετών ο χάρτης του κόσμου έχει αλλάξει ριζικά. Οι ισχυροί έχουν γίνει αμέτρητα ισχυρότεροι και οι αδύναμοι ασύγκριτα πιο αδύναμοι. Η πάλη για την παγκόσμια κυριαρχία έχει λάβει διαστάσεις τιτανομαχίας. Οι φάσεις της πάλης αυτής παίζονται επάνω στα κουφάρια των αδύναμων και καθυστερημένων εθνών. Μια καπιταλιστική Ρωσία δεν θα μπορούσε να καταλάβει πλέον ούτε την τρίτη θέση στον χάρτη των ισχυρότερων, θέση στην οποία βρισκόταν η τσαρική Ρωσία μετά το τέλος του παγκόσμιου πολέμου. Ο ρωσικός καπιταλισμός σήμερα θα ήταν εξαρτημένος μισο-αποικιακός, χωρίς οποιεσδήποτε προοπτικές. Η Ρωσία Νο. 2 θα κατελάμβανε μια θέση κάπου μεταξύ της Ρωσίας Νο. 1 και της Ινδίας». » (« Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι πιθανό να αντικαταστήσει τα Σοβιέτι;» 25 Φεβρουαρίου 1929, Κείμενα του Λέων Τρότσκι 1919, Σελ.55).

Είναι ιστορικά λάθος να θεωρεί κανείς την Ρωσία ως «νέο ιμπεριαλισμό» που συγκρούεται σήμερα στην περιοχή του Καυκάσου με τους άλλους παλαιούς ιμπεριαλιστές. Ο ιμπεριαλισμός είναι όχι μόνο μια στρατιωτική επεκτατική πολιτική, στη βάση της χυδαίας αστικής αποδοχής του όρου, αλλά ιστορική εποχή της καπιταλιστικής ανάπτυξης, το υψηλότερο και τελευταίο στάδιο του καπιταλισμού, όπως είχε πει ο Λένιν. Κατόρθωσε άραγε η κυβερνώσα ελίτ της Ρωσίας τα τελευταία 17 χρόνια όχι μόνο να υπερνικήσει τα προβλήματα της μετάβασής της στον καπιταλισμό αλλά και να προχωρήσει την παλινόρθωση του καπιταλισμού έως το υψηλότερο στάδιό του, ενάντια σε όλες τις κυρίαρχες -στην σημερινή εποχή, τάσεις της καπιταλιστικής παρακμής και της ιμπεριαλιστικής αποσύνθεσης;

Οι εξελίξεις μετά από το 1991 δικαίωσαν τις προβλέψεις του Τρότσκι: όχι μόνο η παλαιά ΕΣΣΔ αποσυντέθηκε αλλά η ίδια η Ρωσία, η πάλαι ποτέ ενδοχώρα της ΕΣΣΔ, άρχισε γρήγορα να αποσυντίθεται και να πέφτει ως τρόπαιο στα ανταγωνιστικά δυτικά καπιταλιστικά αρπακτικά. Η παλινόρθωση του καπιταλισμού ήρθε σε μια όψιμη φάση της ίδιας της ιμπεριαλιστικής παρακμής και εν μέσω της κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού. Γι’ αυτό επηρεάζεται απ’ όλη την ασθένεια του αποσυντεθειμένου παγκόσμιου κοινωνικού συστήματος στο οποίο οι δυνάμεις της παλινόρθωσης θέλησαν να ενσωματώσουν τη Ρωσία. Η διαδικασία παλινόρθωσης του καπιταλισμού, που άρχισε με την «θεραπεία σοκ» από το ΔΝΤ και την μεγαλύτερη κλοπή δημόσιας περιουσίας στην ιστορία, δημιούργησε ένα διεφθαρμένο μαφιόζικο- κρατικογραφειοκρατικό σύμπλεγμα νεοπλούτων, ενώ επέφερε και τεράστιες καταστροφές στην παραγωγή και το βιοτικό επίπεδο των μαζών. Αλλά οι αντιφάσεις της μετάβασης σε κρίση δεν επιλύθηκαν και η αποτυχία της πρώτης φάσης της παλινόρθωσης πυροδοτήθηκε από την έκρηξη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Η διεθνής χρηματοοικονομική θύελλα του 1997, με επίκεντρο την περιοχή της Ασίας -Ειρηνικού, επέφερε το χρεοστάσιο της Ρωσίας τον Αύγουστο του 1998 και τερμάτισε το καθεστώς Γιέλτσιν. Ο βοναπαρτισμός του Πούτιν προέκυψε από την αναγκαιότητα να σταματήσει η κατάρρευση της χώρας, μέσω της επανεθνικοποίησης των βασικών τομέων της οικονομίας, όπως επίσης και μέσω της επίθεσης της εξουσίας των «σιλόβικι» (της FSB- πρώην KGB) στη εξουσία των ολιγαρχών, που μετέτρεπαν τη χώρα σε μισο-αποικία παραγωγής πρώτων υλών για τη Δύση. Εξάλλου χρησιμοποιώντας το πλεόνασμα από την τεράστια αύξηση του εισοδήματος λόγω της ραγδαίας ανόδου της τιμής του πετρελαίου και του φυσικού αερίου στην περίοδο 2000-2008, προσπάθησε να ενισχύσει το ίδιο το Κράτος. Η ενδυνάμωση του κράτους ήρθε ως προϊόν, καθώς επίσης και σαν αντίσταση των αποτελεσμάτων αποσύνθεσης των εκκρεμών εσωτερικών αντιφάσεων και των αυξανόμενων πιέσεων ενός παγκόσμιου καπιταλιστικού περιβάλλοντος που αντιμετωπίζει τα πρώτα σημάδια της εξάντλησης της χρηματιστικής παγκοσμιοποίησης. Ο Πούτιν είχε χαρακτηρίσει την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης ως "γεωπολιτική καταστροφή" αλλά συγχρόνως, τόνιζε ότι αντιτάσσεται σε μια επιστροφή στο σοβιετικό κράτος. Ο νέος «πατριωτικός» ρώσικος βοναπαρτισμός προσπαθεί να εξασφαλίσει μέσω του κρατικού ελέγχου τη μετάβαση στον καπιταλισμό, ώστε να ξεπεράσει την προηγούμενη αποτυχία των φιλελευθέρων. Δημιουργείται, έτσι, μια νέα ανυπέρβλητη αντίφαση: από την μια πλευρά, το μετά- σοβιετικό ρωσικό κράτος, που ο βοναπαρτισμός του Πούτιν θέλει να ενισχύσει ενάντια στην αποσύνθεση, προωθεί και υπερασπίζει τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής -από αυτήν την σκοπιά, το πρώην εργατικό κράτος έχει μετατραπεί σε αστικό αλλά χωρίς μια σταθερή καπιταλιστική κοινωνική βάση. Από την άλλη πλευρά, αυτές οι ίδιες οι καπιταλιστικές τάσεις στην ενδυνάμωση τους, ενισχύουν αναπόφευκτα τις δυνάμεις αποσύνθεσης του κράτους. Σε ένα ορισμένο σημείο της ιστορικής ανάπτυξης, ιδιαίτερα εάν μια παγκόσμια ύφεση οδηγήσει σε πτώση των τιμών του πετρελαίου και μείωση των κρατικών πόρων που κινητοποιούνται για την επιβίωση και την υπεράσπισή της κρατικής εξουσίας, ο βοναπαρτισμός αυτός, ως εμπόδιο στην ιστορική πρόοδο, θα καταρρεύσει είτε κάτω από τις πιέσεις του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού είτε από έναν δεύτερο επαναστατικό Οκτώβρη.

Στον Καύκασο ο πόλεμος είναι πόλεμος δια πληρεξουσίου( της Γεωργίας) του ιμπεριαλισμού ενάντια στην βοναπαρτιστική Ρωσία του Πούτιν. Όπως στην αυγή του καπιταλισμού, ένας πόλεμος Επανακατάκτησης στην Ιβηρική χερσόνησο προετοίμασε το έδαφος για την εμφάνιση ενός νέου παγκόσμιου κοινωνικού συστήματος, τώρα στην εποχή της ιστορικής παρακμής ενός ξεπερασμένου συστήματος, του παγκόσμιου καπιταλισμού, έχει ξεκινήσει ένας νέος κύκλος πολέμων Επανακατάκτησης του αχανούς χώρου όπου το κεφάλαιο ήταν απαλλοτριωμένο μετά το 1917.

Η τακτική νίκη του ρωσικού στρατού έχει ενισχύσει αναμφισβήτητα το βοναπαρτιστικό- παλινορθωτικό καθεστώς στη Μόσχα. Ένα πολιτικό καθεστώς διασυνδέεται με την υποκείμενη οικονομική διαδικασία που προωθεί και υπερασπίζει, αλλά το πολιτικό δεν μπορεί να αναχθεί στο οικονομικό (και αντίστροφα, το οικονομικό δεν μπορεί να αντικατασταθεί από το πολιτικό): η ενίσχυση ενός πολιτικού παλινορθωτικού καθεστώτος δεν σημαίνει αυτόματα την επίλυση των αντιφάσεων της οικονομικής διαδικασίας της καπιταλιστικής παλινόρθωσης που προωθεί. Σε μερικές περιπτώσεις, όπως είναι πιθανώς αυτή του Πούτιν, η αντίφαση μεταξύ ενός φαινομενικά ισχυρού πολιτικού καθεστώτος και της ασταθούς, διαβρωμένης από αντιφάσεις κοινωνικοοικονομικής βάσης του, γίνεται οξύτερη και εν δυνάμει πηγή απροσδόκητων εκρήξεων.

Ο βοναπαρτισμός του Πούτιν, δεδομένου ότι προωθεί τον καπιταλιστικό μετασχηματισμό της Ρωσίας, δεν είναι ένα όργανο της πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό, αλλά ο συνεργός του. Η πρόταση από τη Μόσχα για μια κοινή συνεδρίαση ΝΑΤΟ/Ρωσίας για την επίλυση της κρίσης στον Καύκασο καθώς επίσης και η συνεχιζόμενη βοήθειά που δίνεται στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ/NATO στο Αφγανιστάν καταδεικνύει το ρόλο των «πατριωτών» στο Κρεμλίνο...Μόνο ένας δεύτερος σοσιαλιστικός επαναστατικός Οκτώβρης που θα οδηγείται από την εργατική τάξη και το Κόμμα της, σε ένα γνήσιο μαρξιστικό επαναστατικό πρόγραμμα και μια διεθνιστική προοπτική μπορούν να σώσουν τη Ρωσία από τον διαμελισμό και τον αποικισμό της από τον ιμπεριαλισμό, νικώντας όλες τις επιθέσεις, τις προκλήσεις και τις περικυκλώσεις κ.λπ. και ταυτόχρονα νικώντας όλες τις ομάδες των «σιλόβικι», τους διεφθαρμένους «Νέο-Ρώσους» μεγαλοαστούς, τους ολιγάρχες, τους μεταπράτες του παγκόσμιου κεφαλαίου και τους κάθε είδους παλινορθωτές, την πραγματική πέμπτη φάλαγγα του Γιάνκικου ιμπεριαλισμού και του ΝΑΤΟ.

5. Το Βαλκανικό Σοσιαλιστικό Κέντρο «Κριοστιάν Ρακόφσκυ» καλεί τις εργαζόμενες και τις καταπιεσμένες μάζες των Βαλκανίων, του Καυκάσου, της Ρωσίας, της Ευρώπης, της ευρύτερης περιοχής καθώς και διεθνώς να κινητοποιηθούν ενάντια στους πολέμους του ιμπεριαλισμού και να δημιουργήσουν τους όρους για την ανατροπή των καθεστώτων και του συστήματος που παράγει τους πολέμους, την κοινωνική καταστροφή και την εξαθλίωση των λαών.

Ιμπεριαλιστές του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ΕΕ έξω από τον Καύκασο, τη Μέση Ανατολή και το Αφγανιστάν!

Για μια Σοσιαλιστική Ομοσπονδία των Καυκάσιων λαών!

Κάτω η καπιταλιστική παλινόρθωση και ο αστικός βοναπαρτισμός, για μια νέα σοσιαλιστική επανάσταση για την ανοικοδόμηση μιας νέας Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, σε νέες σοσιαλιστικές, αντι-γραφειοκρατικές και διεθνιστικές βάσεις!

Το Βαλκανικό Σοσιαλιστικό κέντρο «Κριστιάν Ρακόφσκυ»

24 Αυγούστου 2008

από center "C.Rakovsky" 01/09/2008 1:26 μμ.


post image

Imperialism out of the Caucasus, the Middle East, Afghanistan!

For a Socialist Federation of Caucasian peoples!

Down with capitalist restoration and bourgeois Bonapartism- for a new Union of Soviet Socialist Republics!

 

1.     The five days war in Caucasus between the Georgian pro-imperialist Saakashvili regime and Russia has not solely a major regional and local importance but world significance.

       There are obviously local and regional reasons that cannot be ignored: Georgia’s drive for a forced annexation of Abhazia and South Ossetia, de facto and willingly independent from 1992; the many centuries on-going conflict between Georgian nationalism and Great Russian chauvinism. But all these national problems have to be put in their actual historical context. Today’s international dimension overshadows and determines the other factors. The recent war in Caucasus is the latest -but not last- violent convulsion following the dissolution of the Soviet Union in 1991, one more link in the bloody series of imperialist wars in the post Cold War world, from Yugoslavia to Afghanistan and Iraq. The re-integration of the former Soviet space into world capitalism proved to be, far from a linear, peaceful process, the opening of an entire period of zigzag developments, full of sudden crises and imperialist wars, led mainly by US imperialism, to re-establish world hegemony under new historic terms.

 

       After months of building up of tensions, the war in Caucasus started on August 7, with the invasion of South Ossetia by the Georgian troops, the barbaric destruction of its capital Tshkinvali, and mass killing of the civilian population who had to run away  or hide in underground refuges; in a few hours, in the morning of August the 8th, the situation changed dramatically with the counter-offensive of the Russian armed forces that  destroyed completely the Georgian army, navy and air-force, which were heavily armed and systematically trained  by  US imperialism and Israel, and then invaded Georgia, divided it into three parts, advanced  40 miles near the capital Tbilisi, surrounded it and cut it from the Black Sea. Saakashvili’s blitzkrieg did not succeed, as he hoped, to rapidly establish a fait accompli by annexing South Ossetia and then Abhazia, expecting that the immediate intervention of the “international community’ i.e. of US and EU imperialism could consolidate these gains; on the contrary, the adventurism of this Georgian-American lawyer acting both as a President of Georgia and as an agent provocateur of imperialism backfired and led to its crushing defeat as well as to a serious setback of his masters in Washington.

       The EU imperialists, because of their dependence on Russian oil and natural gas, had to take a certain distance from the United States, tried, from a position of visible weakness and with a lot of hollow French rhetoric of the Sarkozy-Kouchner vulgar type, to “mediate” the crisis and advance their own interests in this strategic area.

       The cease fire, declared before Sarkozy arrived in Moscow but later hurriedly agreed by the French and Russian Presidents Sarkozy and Medvedev, was presented by Condoleezza Rice in person to the Georgian puppet who could not but sign it. But neither the cease fire nor the anti-Russian hysteria that followed in the NATO ministerial meeting of August 19 and among the panicked pro-imperialist ruling elites in Eastern Europe can cancel the fact that their interests received a  big blow and the configuration of forces has changed in the Eurasian region, and, thus, internationally.

       Even the US intelligence, State and private agencies recognize the change post festum. Stratfor’s George Friedman writes on August 12, 2008: “The Russian invasion of Georgia has not changed the balance of power in Eurasia. It simply announced that the balance of power had already shifted. The United States has been absorbed in its wars in Iraq and Afghanistan, as well as potential conflict with Iran and a destabilizing situation in Pakistan. It has no strategic ground forces in reserve and is in no position to intervene on the Russian periphery” (The Russian Georgian War and the Balance of Power, 12/8/08, www. stratfor .com).

      It is openly acknowledged by the defenders of US and world imperialism themselves that a serious setback took place for them. A new stage of international conflicts and explosions has been opened making evebn more chaotic the post Cold War New World Disorder.

 

2. Although the result of the war in Caucasus came as a surprise to US and world imperialism, the path to the war was opened and carefully prepared, in the previous years and months, with a series of imperialist actions, more and more aggressive, openly targeting the encirclement and suffocation of post-Soviet Russia.

       Even in the 90s, when the US was supposedly on good terms with the Yeltsin administration and Strobe Talbott’s friendship policy was running high, the US strove to encircle Russia through a web of alliances in what is known as Russia’s “near abroad”. The establishment of the “Partnership for Peace” alliance, the waiting room for NATO, and the subsequent expansion of NATO to former Soviet republics and Eastern European countries up to the borders of Russia were only the most salient dimension.

       GUUAM was the name given to the loose web of alliances that the US entertained with Russia’s southern and eastern neighbours, Georgia, the Ukraine, Uzbekistan (no longer part of the web), Azerbaijan and Moldova. The Afghanistan war, notwithstanding the rhetoric of the “war on terror”, was devised to penetrate former Soviet Central Asia, where thanks to the war the US established, for the first time in modern history for a Western power, military bases. Putin’s acquiesence to Bush’s post–9/11 policies with the aim of covering up his own dirty war in Chechnya was as stupid as Stalin’s reliance on the Molotof-Ribbentrop pact in order to protect the Soviet Union from Nazi aggression.

        The encirclement of Russia by the establishment of a series of countries-members of NATO and of the EU in Eastern Europe and the Baltic has been combined by the manipulation of mass discontent leading mobilizations with a clear pro-Western imperialist and anti-Russian orientation, misnamed as “color revolutions”. The Saakashvili regime itself was established by the so-called pseudo “revolution of the Roses” against the Shevardnadze government, which was less pro-West. The same counterrevolutionary forces of imperialism, -NGOs like Otpor, CIA operators like the Greek-American Alex Rondos (adviser to George Papandreou, when the current leader of PASOK in Greece was Foreign Minister during the Kosovo War, then engineer of the “regime change” in Belgrade and adviser to Kostunica, and now, the last two years, leading adviser to…Saakashvili), were involved in Serbia, Georgia, and last but not least in the misnamed “Orange (counter) revolution” in Ukraine.

        Saakashvili, the darling of the West, has also made Georgia into a Ghurka of US imperialism. After the withdrawal of troops from Iraq by some countries, Georgia was, until the Russian-Georgian war, the third country, after the US and the UK, in terms of troops on the ground A country with a population of less than 5 million, a country whose people are suffering from unemployment and poverty maintained two thousand troops in Iraq! As Saakashvili launched the invasion into South Ossetia, US air carriers managed to transfer back to Tbilisi the Georgian troops to participate into the aggression. It is not the defeat at Russian hands that should shame the Georgian people, but the fact that the country has acted as the hitman of US imperialism in Iraq and in Caucasus! The anti-popular character of this regime was clearly seen last year, when Saakashvili massacred the opposition in Georgia itself, in November 2007, months before massacring indiscriminately the innocent civilians in Tshkinvali.

           The war in Caucasus that caused enormous sufferings to thousands of innocent people both in Ossetia and in Georgia, was a catastrophe announced in advance.

          In 2008 there was an escalation  of US actions menacing openly Russia: the unilateral declaration of “independence” of Kosovo and its transformation into a US protectorate militarily controlled by EU/NATO forces, not only did not take into consideration but it has dismissed with contempt Russia ’s insistence to keep intact the national borders established after World War II; then came the installation of the so-called “anti-missile system” in the Czech Republic  extended now, in  Poland; the US built up the pressure on NATO, against the reservations expressed by Germany and France and the uncompromising opposition of Russia, to accept as members Ukraine and   Georgia; at the same time,  with 130 military US advisers in Georgia, along with civilian advisers, hordes of contractors, military training facilities and bases etc. there is no doubt that this “independent” country, even before becoming officially a NATO member, worked as a protectorate and an advanced military base/CIA station of US imperialism in a most strategic area where the oil pipelines from Caucasus and Central Asia pass, very close to the heart of the Russian mainland.

 

3.   The so-called “color” counter-revolutionary mobilizations in the former Soviet Republics came after it became clear that the US are in real trouble in Iraq. Now, the Saakashvili provocation comes when US policy in the Middle East and Central Asia failed to overcome its impasse. These regions are the soft underbelly of the former Soviet Union and at the borders of China, so they are interconnected in the over all strategic calculations of imperialism.

        US ambitions regarding the oil and natural gas of the Caucasus and Central Asia in addition to that of the Middle East is the economic basis of this tug-of-war between the US and Russia. The US desires to deprive Russia of the benefits of these regional riches, a policy symbolised by the Baku- Tbilisi- Ceyhan (BTC) pipeline. The political basis of the struggle is the US effort to avoid the rise of rival powers in Asia, in particular Russia and China. The rush for oil and natural gas is itself a means for controlling the rise of these giants as a threat to US domination over Asia and, in the long run, the world.

       As the world capitalist crisis is heading towards its climax, the strategic value of oil and natural gas producing areas (Middle East, Caucasus, Venezuela, Bolivia etc.) increases enormously- including the importance of pipelines such as BTC.

       A “restructuring” of the US war strategy and its priorities is urgently needed after the fiasco of the neoconservative lunacy, a fact well realized by important circles of the  American ruling class and reflected even in this year’s campaign for the US presidential elections. Saakashvili’s humiliating defeat revealed furthermore the flaws in current US strategy and the damages caused by a blind “fuite en avant”. Complacent due to the apparent inactivity of Russia after the declaration of Kosovo’s “independence”, they miscalculated, among other things, Russia’s reaction in Caucasus and its rebuilt military capability. Russia was considered to remain in shambles as in the ’90s. 

     Despite the enormous resources, the massive intelligence and high technology, a basic principle of military art –“Know your enemy!”-was ignored by the strategists of world imperialism leading them to the present setback. Their current anti-Russian hysteria and neo-Cold War rhetoric demonstrate only their disarray.

 

4.     What is the historical and class nature of the war in Caucasus? This is the only way that the question is posed, first of all, by Marxism.  Confusion in relation to that question dominates not solely the bourgeois analysts trapped in their ahistorical view but a great part of the international Left as well, including this part which still calls itself “Trotskyist”( before collapsing, some of them, into a vague ‘anti-capitalist’ reformist swamp).

        Two viewpoints are predominant. First, an approach based solely, as previously in the case of the war on Yugoslavia, on the right of national self-determination raised into a metaphysical principle; the second view stresses, in one way or another, the abstract identity of the forces and regimes clashing over Caucasus.

 

A.      The peoples of Abhazia and Ossetia have indeed legitimate national rights. Abhazia had a historical existence separate from that of Georgia for a long time, apart from a period in the Middle Ages (during the times of the “Golden Kingdom of Georgia”) and the years 1936-1992, when Lavrenti Beria exterminated the Abhazian national leaders and forcibly united this small country with Georgia.     Ossetia was arbitrarily divided by Stalin into two parts, Northern and Southern, integrating the first into the Russian Federation and giving the second as “a gift” to his fatherland Georgia. The national problem of Georgia itself, its long oppression by Great Russian chauvinism under the Czars, was not solved but exacerbated by Stalin and Stalinism; its is not accidental that one of the major and last battles of Lenin before  his death against the rising Soviet bureaucracy and Stalin himself was on the Georgian question. These are not solely issues for historians but unresolved historical contradictions to be resolved by the socialist revolution.  When Stalinism collapsed in 1989-91, these unresolved problems re-emerged but in a new historical context and after a long experience living in Soviet times within a vast space where capital had been expropriated. The conditions under which the Soviet Union disintegrated fueled centrifugal forces and, at the same time, prevented a really independent national development of the former Soviet Republics; most of them were transformed into states and statelets ruled by a Mafia and looking for protection to a stronger neighbor or directly to imperialism.

.        Only a socialist revolution without bureaucratic distortions can open a way out to the Caucasian peoples and their national rights, through a Socialist Federation of the Peoples of Caucasus.

 

       B. To see the Russian-Georgian war over South Ossetia as one between a historically dominant big nation (the Russians) and a historically oppressed small nation (Georgia) is to misconceive its real import. It is equally wrong to see only an abstract identity between the contending parts over Caucasus taking a stand of equal distance reveals only political myopia and a pacifist reformist outlook.

        A classical example of the pacifist attitude is the statement issued on August 12, 2008 by the French organization Ligue Communiste Révolutionnaire – LCR (which prepares its own liquidation as a Trotskyist organization into a ‘larger, New Anti-capitalist Party’). The statement has the pacifist title “Caucasus: The battles should stop immediately!”; it stresses the similarities between the Russian and the Georgian regimes (“both are ultranationalists, authoritarian and militarists”); it mentions the will of Georgia to defend its territorial integrity, and Russia’s will “to demonstrate to the US and the EU its coming back as an imperialist force of the first order”; it speaks vaguely, in an obvious understatement to say the least, about the “responsibilities of the Westerners” and their interests in this oil-rich strategic region; and it ends by a call equally pacifist as the headline of the Statement “ to build a movement of international solidarity among the peoples”.

     But Western imperialism plays a role of a protagonist in the war over Caucasus and not of a bystander who tries only to take some advantage of the conflict of two semi-Asiatic “ultranationalist, authoritarian, militarist regimes” to advance their own interests. The internationalist duty of revolutionaries, particularly in Western imperialist countries such as France, is to speak loud and clear against the class “enemy in our own country” and call the workers for a fight to overthrow him.

     The collapse of Stalinism and the open turn to capitalist restoration has opened the gates of the former Soviet space to the “Golden Horde” of international capital. Already in 1929, speaking about the possibility of a capitalist restoration in Russia following a counter-revolutionary overthrow of the October Revolution, Leon Trotsky had accurately predicted that a restored Russian capitalism  would have a semi-colonial character under a Bonapartist political regime: “But what would Russian capitalism look like in its second edition? During the last fifteen years the map of the world has changed profoundly. The strong have grown immeasurably stronger, the weak incomparably weaker. The struggle for world domination has assumed titanic proportions. The phases of this struggle are played out upon the bones of the weak and backward nations. A capitalist Russia could not now occupy even the third –rate position to which czarist Russia was predestined by the course of the world war. Russian capitalism today would be dependent, semi-colonial capitalism without any prospects. Russia Number 2 would occupy a position somewhere between Russia Number 1 and India”.”(“Is Parliamentary Democracy Likely to Replace The Soviets?” February 25, 1929, Writings of Leon Trotsky 19129, Pathfinder 1975 p.55).

       It is historically false to call Russia a “new imperialism” in conflict now in Caucasus with other old imperialisms. Imperialism is not just a militarist expansionist policy, in the vulgar bourgeois acceptance of the term, but a historical epoch of capitalist development, the highest and last stage of capitalism, as Lenin had said. Did the ruling elite in Russia manage in the last 17 years not only to overcome the problems of transition to capitalism but to advance this capitalism to its highest stage against  all the dominant tendencies of our epoch of capitalist decline and imperialist decay?

       Developments after 1991 gave justification to Trotsky’s prediction: not only the old USSR disintegrated but Russia itself, its heartland, started rapidly to disintegrate and fall as a trophy to competing Western capitalist predators. Transition back to capitalism came in a belated phase of imperialist decline and crisis of world capitalism. It was that affected by all the illness of the decaying world social system into which the restorationist forces wanted to integrate Russia. The restoration process, started with the IMF “shock therapy” and the biggest theft of public property in History, produced a Mafia- State bureaucracy corruption complex of nouveaux riches, as well as enormous disasters in production and the living standards of the masses. But the contradictions of a transition in crisis were not resolved and the failure of the first stage of restoration was ignited by the explosion of a world capitalist crisis. The international financial maelstrom of 1997, centered in the Asia-Pacific region, precipitated the default of Russia in August 1998 and terminated the Yeltsin comprador regime. Putin’s Bonapartism emerged to stop the falling apart of the country by re-nationalizing key sectors of the economy, attacking by the power of the “siloviki” (the FSB-former KGB) the power of the oligarchs, who were transforming the country into a semi-colony producing raw materials for the West, and using the surplus from the enormous increase of income that the rise of the price of oil and natural gas in the period 2000-2008 had provided to strengthen the State. The growth of the State came as a product of, as well as a resistance to, the disintegrating effects of the unresolved internal contradictions and of the growing pressures of a world capitalist environment facing the first signs of exhaustion of finance globalization. Putin has called the dissolution of the Soviet Union ‘a geopolitical disaster’ but at the same time, he stressed that he opposes a return to the Soviet State. The new “patriotic” Russian Bonapartism tries to secure through State control the transition to capitalism, overcoming the previous failure of the liberals. That creates a new irresolvable contradiction: from the one side, the post Soviet Russian State, that Putin’s Bonapartism wants to strengthen against disintegration, promotes and defends capitalist relations of production- from this standpoint, the former workers’ State had become a bourgeois State but without a stable capitalist social base; from the other side, these same capitalist tendencies in their growth inescapably strengthen the disintegration forces. In a certain point of historical development, particularly if a world depression leads to a fall of the oil prices and a depletion of the State resources  mobilized for its survival and defense, this Bonapartism, as an obstacle to historical progress, will fall either under the pressures of world imperialism or by a second October socialist revolution.

      In Caucasus a war by proxy is waged by imperialism against Putin’s Bonapartist Russia. As in the dawn of capitalism, a war of Reconquista in the Iberian Peninsula prepared the ground  for the emergence of a new world social system, now in the epoch of historical decline of this outmoded system, world capitalism, a new cycle of wars of Reconquista of the vast space where capital had been expropriated after 1917 has been opened.

      The tactical victory of the Russian Army has undoubtedly strengthened the Bonapartist -restorationist regime in Moscow. A political regime is interconnected with the underlying economic process that it promotes and defends; but the political cannot be reduced to the economic(and vice versa, the economic cannot be substituted by the political): the strengthening of a political restorationist regime does not mean automatically the resolution of the contradictions of the economic process of capitalist restoration that it advances. In some cases, such as probably of Putin’s, the contradiction between an apparently strong political regime and its socially unstable economic base ridden by contradictions could become sharper, and a source of unexpected explosions.

Putin’s Bonapartism, dedicated as it is to advance the capitalist transformation of Russia, is not an instrument of struggle against imperialism, but its accomplice. The proposal by Moscow for a joint NATO/ Russian meeting to resolve the crisis in Caucasus and its continuing help given to US/NATO imperialism in Afghanistan show the role of the “patriots” in Kremlin... Only a Second October socialist Revolution led by the working class and its Party, on a genuine Marxist revolutionary program and an internationalist perspective can save Russia from dismemberment and colonization by imperialism, defeating all aggressions, provocations, encirclement etc. and overthrowing, as well all the clans of “siloviki”, corrupt “Noviy Russki” nouveaux riches, oligarchs, compradors of world capital and restorationist of all kinds, the real Fifth Column of Yankee imperialism and NATO.

 

5.   The Balkan Socialist Center “Christian Rakovsky” calls to the working and oppressed masses in the Balkans, in the Caucasus, in Russia, in Europe, in the entire region and internationally to mobilize against imperialism’s wars  and create conditions to overthrow the  regimes and  the system that generates  wars, social  disaster and destitution of the peoples.

        US/ EU/ NATO imperialism out from [out of] Caucasus, the Middle East and Afghanistan!

        For a Socialist Federation of Caucasian peoples!

         Down with capitalist restoration and bourgeois Bonapartism- for a new socialist revolution to rebuild a new Union of Soviet Socialist Republics on new socialist, anti-bureaucratic, and internationalist  bases!

 

                               The Balkan Socialist Center “Christian Rakovsky”

 

                                                                              August 24, 2008

 

 

 

 

 

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License