Βολιβια: Η συνεντευξη του Evo Morales (Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα)

Πριν 40-50 χρόνια, οι πατεράδες μας και οι μητέρες μας δεν είχαν δικαίωμα να είναι στην πλατεία Murillo. Η μητέρα μου διηγούνταν ότι όταν ερχόταν από την ύπαιθρο για να πουλήσει κάποια προϊόντα, που αυτά τα προϊόντα μας κάποιος στο Oruro μπορούσε να τα ανταλλάξει στα πεζοδρόμια στο κεντρικό τμήμα του Oruro, εκτός από την κεντρική πλατεία. Και όταν εγώ έφτασα στην Βουλή έλεγα ότι είμαστε 2 βήματα από το Palacio -ήταν τη χρονιά 1997- ήταν ολόκληρη διαδικασία.

Τίτλος :
ΒΟΛΙΒΙΑ - ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ - Mέρος 1ο: Βολιβία: Η επιστροφή των Ινδιάνων - Μέρος 2ο: Η Λατινική Αμερική και η προφητεία του Νίξον
Θέμα :
ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ

Συνεντεύξεις
Evo Morales

(Πρόεδρος της Βολιβίας)

Δύο ερωτήσεις κύριε Πρόεδρε, τι σημαίνει να είσαι ο πρώτος πρόεδρος ιθαγενής στην Νότια Αμερική; Εσείς και η οικογένειά σας υποφέρατε από τον ρατσισμό;

Αρχικά, προσωπικά ποτέ δεν το είχα σκεφτεί ότι θα γίνω πρόεδρος. Το να είσαι ο 1ος πρόεδρος ιθαγενής είναι τιμή, όχι μόνο για τους ιθαγενείς της Βολιβίας αλλά και για όλους τους ιθαγενείς της Λατινικής Αμερικής. Οι τομείς οι πιο αποκλεισμένοι, που απειλούμαστε από την εξόντωση, την εξαφάνιση αποφασίζουμε τώρα και ψάχνουμε λύσεις εμείς οι ίδιοι. Κυβερνούμε, εμείς οι ίδιοι. Αυτό έρχεται σε κόντρα με τη διάκριση, τον ρατσισμό, την υποταγή. Το αγροτικό κίνημα των αυτόχθονων είναι το πιο ταπεινωμένο ή εξευτελισμένο στην ιστορία της Βολιβίας, το πιο υποτιμημένο, το πιο μισητό. Πριν 40-50 χρόνια, οι πατεράδες μας και οι μητέρες μας δεν είχαν δικαίωμα να είναι στην πλατεία Murillo. Η μητέρα μου διηγούνταν ότι όταν ερχόταν από την ύπαιθρο για να πουλήσει κάποια προϊόντα, που αυτά τα προϊόντα μας κάποιος στο Oruro μπορούσε να τα ανταλλάξει στα πεζοδρόμια στο κεντρικό τμήμα του Oruro, εκτός από την κεντρική πλατεία. Και όταν εγώ έφτασα στην Βουλή έλεγα ότι είμαστε 2 βήματα από το Palacio -ήταν τη χρονιά 1997- ήταν ολόκληρη διαδικασία.

Αλλά αυτό για το οποίο πρέπει να ενημερωθεί ο κόσμος είναι ότι ιστορικά οι αυτόχθονες ζούσαν με άνεση, συλλογικά, σε αρμονία με την ανθρώπινη ύπαρξη, με αλληλεγγύη αλλά επίσης και σε αρμονία με την Μητέρα γη, με τη φύση. Η μητέρα φύση μας δίνει ζωή. Tελευταία συνηθίζω να λέω π.χ. σήμερα το πρωί μαχόμασταν με την ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση, χθες με το Υψηλή αστυνομική διοίκηση και υπάρχει ένας νέος πολιτικός θεσμός στο βολιβιανό κράτος η Βολιβία θα αποποιηθεί οποιοδήποτε πόλεμο.

Με την νέα σύσταση του Βολιβιανού Κράτους η Βολιβία θα δηλώνει μια χώρα ουδέτερη. Δεν θα συμμετέχει σε πολέμους που προκαλούνται από διεθνείς διαμάχες που υπηρετούν συγκεκριμένα μονοπωλιακά συμφέροντα. Άρα αυτή η πρόταση στοχεύει στην υπεράσπιση της ζωής, σε αναζήτηση της ειρήνης με κοινωνική δικαιοσύνη και να ανακτήσουμε τους φυσικούς μας πόρους.

Στην ομιλία σας στα Ηνωμένα Έθνη είπατε ότι η ιδιωτικοποίηση των φυσικών πόρων θα μπορούσε να προκαλέσει παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Πως αυτή η παραβίαση έγινε εδώ στην Βολιβία;

Κοιτάξτε, οι φυσικοί πόροι είναι η δύναμη του κράτους. Άλλο πράγμα είναι η επένδυση που γίνεται για ένα ξενοδοχείο, μια βιομηχανία. Φυσικά σεβόμαστε το ότι εδώ έρχονται επενδυτές, πρέπει να επενδύσουν, μπορεί να είναι το κράτος, μπορεί να είναι μια κολεκτίβα, μπορεί να ιδιωτική επιχείρηση αλλά όποια και να είναι η επένδυση, είναι μια επένδυση και πρέπει να την σεβαστούμε. Αλλά άλλο πράγμα είναι οι φυσικοί πόροι. Οι φυσικοί πόροι δεν μπορούν να είναι ιδιωτική περιουσία. Είναι του κράτους, του έθνους. Ένα παράδειγμα: το 2005 πριν γίνω πρόεδρος, από τους υδρογονάνθρακες, το φυσικό αέριο, το κράτος κέρδιζε λιγότερα από 300.εκατομύρια δολάρια. Σήμερα, το 2007, το κράτος κερδίζει πάνω από 1.600εκατομύρια δολάρια. Μετά τη μετατροπή του νόμου για τους υδρογονάνθρακες, μετά την εθνικοποίηση. Φανταστείτε αντίστοιχη διαφορά στο εξής παράδειγμα, άλλο αποτέλεσμα της εθνικοποίησης, το 2005, ακόμα το 2006 τον Ιανουάριο όταν εγώ ανέβηκα στην Προεδρία. Οι διεθνείς κρατήσεις της Βολιβίας ήταν 1.400 εκατομμύρια δολάρια. Τώρα είναι πάνω από 3.700 εκατομμύρια δολάρια. Σε σχέση με την Ελλάδα, την Ιαπωνία είναι λίγο αλλά αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσεις είναι το πόση είναι η διαφορά. Σε 1 χρόνο και 4-5 μήνες άρχισε να αυξάνεται. Και οι διεθνείς οργανώσεις, οι συνεργαζόμενες κυβερνήσεις λένε «η Βολιβία έχει την ικανότητα αύξησης» πριν λέγανε ότι η Βολιβία δεν είχε την ικανότητα. Και μπορεί επίσης να αποδεχτεί την πίστωση.

Άλλο σημαντικό δεδομένο αποτέλεσμα της εθνικοποίησης: τα δεδομένα του ΙΝΕ του Εθνικού Ινστιτούτου Στατιστικής της Βολιβίας, αποδείχνουν ότι από το 1970, το 1970 ως το 2005 η Βολιβία ποτέ δεν κατάφερε να το ξεπεράσει. Τον πρώτο χρόνο της Κυβέρνησης πέρυσι το 2006, η Βολιβία κατάφερε να το ξεπεράσει. Αν και λίγο, κατάφερε να το ξεπεράσει. Θα ήθελα να σας πω τι έκαναν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Όταν πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, η Πρωτοχρονιά, δεν μπορούσαν να πληρώσουν, οι οικονομικές ομάδες των κυβερνήσεων απευθύνονταν στις ΗΠΑ, στην παγκόσμια τράπεζα, δανειζόταν χρήματα για να πληρώσουν τα, φαντάζεσαι; Οπότε τόσο γρήγορα η κατάσταση άλλαξε, γιατί εθνικοποιήσαμε τους υδρογονάνθρακες. Ακόμα μας μένουν πολλά να κάνουμε. Η εθνικοποίηση είναι μια διαδικασία.

To θέμα του ελέγχου. Έχω ένα πρόβλημα. Το πρόβλημα των ειδικών.. στο θέμα του πετρελαίου, Το θέμα είναι ότι είναι λίγοι. Στην Βολιβία, πάνω από όλα με την εμπειρία της ζωής μου στην ύπαιθρο στα χωριά των ιθαγενών, το να είσαι εξουσία σημαίνει να υπηρετείς τον λαό. Το να είσαι εξουσία δεν σημαίνει να υπηρετείσαι από το λαό. Οπότε αν θέλουμε να υπηρετήσουμε το λαό δεν πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τα λεφτά. Κατέβηκε από τα 40.000 σε 15.000 βολιβιάνος ο μισθός του προέδρου. Εγώ θα μπορούσα να ζήσω με 5.000, δεν έχω κανένα πρόβλημα. Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα που μερικοί ειδικοί στο θέμα των HC και σε άλλα θέματα δεν μπορούν να βγάζουν 5.000 βολιβιάνος, ούτε κάτω από 15.000 βολιβιάνος. Επιπλέον έχουμε το νόμο ότι κανένας δημόσιος υπάλληλος δεν μπορεί να βγάζει παραπάνω από τον Πρόεδρο. Είναι το πρόβλημα που έχω αλλά πρέπει να λυθεί. Αλλά αυτό που θέλω να σας πω είναι ότι με την ανάκτηση των φυσικών πόρων αρχίζει να μεγαλώνει οικονομικά η Βολιβία. Αλλά κάποιοι δεν θέλουν να ανακτηθούν οι φυσικοί πόροι. Πριν λίγο μιλούσα με τον υπουργό μεταλλείας και τους συνεργάτες του και ένας τομέας πιστεύει ότι τα φυσικά αέρια είναι του κράτους και πρέπει να είναι του κράτους.

Κατά τη διάρκεια των διαδικασιών της εθνικοποίησης, υποστήκατε πιέσεις από τις κυβερνήσεις άλλων χωρών και από οικονομικούς;

Στη Βολιβία μας κατηγορούν για τρομοκράτες, για εμπόρους ναρκωτικών, για καλλιεργητές κοκαϊνης. Το ίδιο στο εξωτερικό.. το State Department των ΗΠΑ, ότι είμαστε έμποροι ναρκωτικών, ναρκο-τρομοκράτες. Μέχρι τις 11 Σεπτ. του 2001 ήμασταν έμποροι ναρκωτικών. Μετά τις 11 Σεπτ. 2001 θεωρούμαστε τρομοκράτες. Αν θυμηθούμε την ιστορία των συνδικαλιστικών αγώνων του τομέα της μεταλλείας, πριν οι μεταλλωρύχοι κατηγορούνταν ως κομμουνιστές, «κόκκινος» ο στρατός παρέμβαινε και έκανε σφαγές στους μεταλλωρύχους.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός άκουγα από τα μέσα επικοινωνίας. Από το να κατηγορούνται για κομμουνισμό οι συνδικαλιστές ηγέτες περάσανε στο να θεωρούνται έμποροι ναρκωτικών και τελικά τρομοκράτες. Ναι, αυτό συμβαίνει εσωτερικά και εξωτερικά της χώρας. Δεν θέλω να σχολιάσω πολύ το πώς κάποιοι υπουργοί συγκεκριμένων κυβερνήσεων προσπάθησαν να διαφθείρουν τους ηγέτες. Να τους αγοράσουν. Εγώ θα έλεγα.. ότι θα ήθελα να θέσω ότι είναι περισσότερο ζήτημα της εντιμότητας για την διαφάνεια και την οργάνωση που είχε η ζώνη του τροπικού της Cochabamba. Αν δεν υπήρχε αυτή η οργάνωση τι πορεία θα είχαμε συνδικαλιστικά, πολιτικά ακόμα και όπως καταλαβαίνεται την επιβίωσή μας. Έχουμε σωθεί από πολλές απόπειρες κατά της ζωής μας. Αυτό πέρασε. Αλλά επίσης πρέπει να είμαστε συνεπείς στο λαό.

Είναι επίσης σημαντικό να είσαι ειλικρινής. Στην κουλτούρα μας, στην κουλτούρα των ιθαγενών, υπάρχει ένας άγραφος νόμος, σημαίνει «να μην κλέψεις, να μην ψεύδεσαι και να είσαι χαλαρός».

Φοβάστε για τη ζωή σας;

Η ζωή είναι σκληρή. Θα έλεγα ότι θα ήταν καλύτερα να πεθάνω στον αγώνα για τον λαό παρά να πεθάνω από γεράματα.

Φοβάστε για ένα πραξικόπημα όπως συνέβη με τον πρόεδρο Chavez στην Βενεζουέλα;

Νιώθω ότι υπάρχει μεγάλη ευσυνειδησία στις ένοπλες δυνάμεις και επίσης ευσυνειδησία στην Εθνική Αστυνομία για να υπερασπίσουν την Δημοκρατία. Μίλησα με κάποιους αξιωματούχους μέσης τάξης και μου είπαν "δεν είμαστε πια σαν αυτούς της εποχής του πραξικοπήματος. Είμαστε νέα γενιά. Υπερασπιζόμαστε την πατρίδα, προστατεύουμε την πατρίδα και πάνω απ’ όλα στους αγώνες να ανακτηθούν οι φυσικοί πόροι, να εθνικοποιηθούν οι φυσικοί πόροι, συμμετέχουμε".

Αν εθνικοποιήσαμε τους φυσικούς πόρους απέναντι στις πολυεθνικές, ήταν χάρη στις ένοπλες δυνάμεις και την Εθνική Αστυνομία που ενεργά συμμετείχαν. Κάποιοι σε οργανώσεις, κάποιοι σε συνδέσμους. Είμαστε σε άλλες εποχές και θέλουμε να εμβαθύνουμε σε αυτό και γι’ αυτό αυτή την στιγμή θα έλεγα ότι συζητάμε με κατάλληλες διοικήσεις. Θα ήμασταν η πρώτη χώρα παγκοσμίως στην ιστορία που μέσω του συντάγματος της απορρίπτει τον πόλεμο. Δε δέχτηκαν. Αυτό δεν σημαίνει να καταργήσεις την Εθνική Αστυνομία ούτε να καταργήσεις τις ένοπλες δυνάμεις. Οι ένοπλες δυνάμεις θα συνεχίσουν να συμμετέχουν υπερασπίζοντας το έδαφος, να υπερασπίζονται την ανάκτηση των φυσικών πόρων όπως σχεδιάζει ο Βολιβιανός λαός.

Είναι μια τακτική του πώς να βρεις ειρήνη, δικαιοσύνη και να διατηρήσεις ισορροπία, τα οποία στοιχίζουν σε κάθε περίπτωση. Γιατί εδώ στη Βολιβία, δυστυχώς, κάποιες ομάδες, κάποιες οικογένειες δεν θέλουν να χάσουν τα προνόμιά τους. Και γι’ αυτό προσπαθούν να χρησιμοποιούν κάποιους παράγοντες. Αλλά καταλαβαίνω καλά ότι θα δραστηριοποιηθούν, ότι δεν θα χάσουν εύκολα τα προνόμιά τους. Εδώ δεν πρόκειται για ένα χτύπημα αλλά για το πώς έχει εμβαθυνθεί η δημοκρατία. Λυπάμαι πολύ που μερικές εταιρείες, μερικοί εχθροί λένε ότι εδώ υπάρχει απoλυταρχισμός ότι υπάρχει ακόμη τρομοκρατία του κράτους.. τι λάθος! Αλλά φυσικά όταν δεν μπορούν να συζητήσουν δεν έχουν επιχειρήματα, κατηγορούν τα πάντα και δεν δέχονται πως είναι δυνατό ένας ινδιάνος, ένας αυτόχθονας, ένας χωρικός να αλλάξει. Μέχρι αυτή την στιγμή με ενημερώνουν πως μια αμφισβήτηση στο ράδιο, σήμερα το πρωί αναφορικά με την επανεκλογή. Το 96% ζητάνε την εκλογή του Evo Morales.

96;

Ναι είναι ένα ράδιο εδώ, μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε, είναι αυτό που συμβαίνει, νιώθω ότι είναι σημαντικό να είσαι σε επαφή με το λαό, οπότε μένω εδώ 3-4 μέρες, νιώθω άβολα στο μέγαρο αλλά συνέχεια ταξιδεύουμε είμαστε εδώ. Αύριο πάνω νότια για παράδειγμα κάνουμε σπορ, λυπάμαι πολύ που η FIFA προσπαθεί να απαγορεύσει να αγωνιστούμε. Όταν γεννιόμαστε, πρέπει να παίξουμε, πρέπει να ζήσουμε και λυπάμαι πολύ για αυτές τις αποφάσεις της FIFA αλλά είμαι σίγουρος ότι θα αναθεωρήσουν γιατί πρέπει να δει ότι είμαστε μια μονάδα, να υπερασπιστεί την παγκοσμιοποίηση του αθλητισμού. Γιατί τα σπορ είναι αλληλεπίδραση. Το ποδόσφαιρο είναι αλληλεπίδραση. Χωρίς ποδόσφαιρο χωρίς αθλητισμό δεν υπάρχει αλληλεπίδραση. Στην Λατ. Αμερική χωρίς αθλητισμό θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια νοτιοαμερικανική ένωση για παράδειγμα.

Λοιπόν, εδώ υπάρχει μια μεγάλη δημοκρατική συνείδηση, σε άλλες εποχές δεν μπορούσες να μιλήσεις για δημοκρατία.. άλλο παράδειγμα μιλώντας για δημοκρατία από την δεκαετία του 50, δεν υπήρχε ούτε ένα κόμμα που να έκανε πάνω από 50% χωρίς να κάνουν βρώμικη εκστρατεία. Στις ΗΠΑ κέρδισαν με 60%. Μετά το 50, μετά την επανάσταση του ’52 πρώτη φορά εμείς νικήσαμε με σχεδόν 54%, στις δημοσκοπήσεις-εγώ πιστεύω στις δημοσκοπήσεις- είμαστε με την υποστήριξη του 65%, 67%, σε κάποια στιγμή φτάσαμε το 81%. Υποστήριξη στις πόλεις. Πέσαμε στο 50% γιατί είχαμε μια διαμάχη αλλά διατηρηθήκαμε πάνω από 60%-65%. Κανένας πρόεδρος δεν έχει διατηρηθεί με τέτοια υποστήριξη και αυτή ήταν η υποστήριξη στις πόλεις, η δημοσκόπηση στις πόλεις. Στην ύπαιθρο.

Πως η πολιτική του ξερριζόματοςτης κόκας επηρέασε την Βολιβία;

Την επηρέασε. Χάρη στο ξερίζωμα, πάνω κάτω έφτασα στην Προεδρία. Αυτό που ακολούθησε, ήταν το πολιτικό όργανο να παρουσιαστεί υπέρ του φύλλου της κόκας. Το ξερίζωμα ήταν άδικο, το "ΖΕRO DE COCA". Ξερίζωμα με αποζημίωση. Αυτό έμεινε εκείνη τη στιγμή στην συνείδηση του αγρότη, καλλιεργητή της κόκας. Και όχι μόνο του αγρότη που παράγει κόκα, αλλά και άλλων προϊόντων στις τροπικές ζώνες της Cochabamba. Αλλά είναι εντυπωσιακή η πολιτική των ΗΠΑ, το “ΖΕRO DE COCA”, ότι η κόκα είναι κοκαϊνη, ότι η κόκα είναι ναρκωτικό, λάθος. Επιστημονικά ξέρουμε ότι το φύλλο κόκας δεν κάνει κακό στην ανθρώπινη υγεία και σε υπεράσπιση της κόκας. Να αναγνωριστούν τα εσωτερικά θέματα. Τα εξωτερικά θέματα τα ένα πολιτικό όργανο για την απελευθέρωση, ένα πολιτικό όργανο για να δώσει ταυτότητα στη Βολιβία, ένα πολιτικό όργανο για να οδηγήσει μπροστά την Βολιβία, αφού είμαστε έτσι.

Στιγμιαία επηρέασε κάποια οικογένεια που έμεινε χωρίς κόκα, κάποιο παιδί χωρίς μαμά, μπαμπά, επηρεάστηκε. Αλλά σε γενικό τρόπο πιστεύω ότι οι ΗΠΑ έκαναν λάθος με την πολιτική “ΖERO COCA” και βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια εθνική συνείδηση υπέρ της αξιοπρέπειας και υπέρ των φυσικών πόρων.

Αυτή τη στιγμή.. σχεδιάζουμε να παντρέψουμε, να ενώσουμε την υπεράσπιση της κόκας με την υπεράσπιση του αερίου τους υδρογονάνθρακες για λόγους που ως τώρα εξήγησα.

Η Βολιβία έκανε μια συμμαχία με χώρες της Λατ. Αμερικής όπως τη Βενεζουέλα και την Κούβα. Ποιες είναι οι αρχές αυτής της συμμαχίας και ποια η σημασία της;

Έχουμε συμμάχους στρατηγικούς όχι μόνο στην Λατ. Αμερική αλλά σε όλο τον κόσμο, οι οποίοι υπερασπίζουν την ζωή, την ανθρωπότητα, που υποστηρίζουν την Μητέρα Γη, για να σώσουν την ανθρωπότητα, αυτοί είναι οι σύμμαχοί μας. Είμαστε υπερασπιστές της ζωής. Δεν έχει τόσο σημασία αν είναι δεξιοί, αριστεροί είμαστε ουμανιστές. Αυτό που μας ανησυχεί είναι πως Υπάρχουν χώρες που πάντα σκέφτονται να συγκεντρώσουν το κεφάλαιο σε λίγα χέρια και αυτό δεν είναι λύση για την ανθρωπότητα και εγώ είμαι θαυμαστής του Fidel γιατί τις φορές που μίλησα με τον Φιντέλ πάντα μου μιλούσε για την υγεία την εκπαίδευση, υγεία, εκπαίδευση «οι γιατροί μου εδώ, οι γιατροί μου εκεί». Οι γιατροί εκεί που δουλεύουν με αλληλεγγύη. Όταν έγινα πρόεδρος πέρυσι ήταν μια περίοδος που δεν ζήτησα τίποτα στην Κούβα.

Γιατί ξέρω πως υπάρχει το οικονομικό εμπάργκο, αλλά εν τω μεταξύ η πρεσβεία της Κούβας παρουσίασε εξοπλισμό για να γίνουν οφθαλμολογικά κέντρα. Φοβόμουνα. Αρχισαν να λειτουργούν μερικά οφθαλμολογικά κέντρα υπό αυτή τη διεθνή κινητοποίηση που λέγεται «επιχείρηση θαύμα» να εγχειρήσουν το μάτι. Είναι εντυπωσιακό. Τώρα ζητάμε πιο πολλά οφθολμολογικά κέντρα και να μπορούν να βλέπω με καλά μάτια. Μερικοί γιατροί διαμαρτυρήθηκαν. Δεν καταλαβαίνουν ότι η υγεία είναι ανθρώπινο δικαίωμα. Η υγεία δεν μπορεί να είναι επιχείρηση ιδιωτική για πολλούς λόγους χρωστάω στον Φιντέλ τον καλύτερο γιατρό του κόσμου το πώς βοηθάει στο θέμα της υγείας ανεπιφύλακτα.

Σε αντάλλαγμα αυτής της βοήθειας δεν μας ζήτησαν τίποτα. Και τώρα εμείς θέλουμε να δούμε πως θα επιστρέψουμε αυτή τη βοήθεια. Ακόμα δεν είμαστε σε θέση να επιστρέψουμε αυτή την βοήθεια που μας έδωσε κέντρα οφθαλμολογικά που όχι μόνο εγχειρίζονται στην Βολιβία, τους Βολιβιανούς και τις βολιβιανές. Στο οφθαλμολογικό κέντρο που είναι στην copa cabana στο Περού εγχειρίζονται Περουβιανοί, Περουβιανές. Παρομοίως το οφθαλμολογικό κέντρο στο Γιακουίμπα και στο Βιλασόν εγχειρίζonται Αργεντίνοι και Αργεντινές και εγχειριζονται Βραζιλιάνοι στο Ζιμπεράλ. Το περιεχόμενο είναι ότι τρέφω πολύ σεβασμό και θαυμασμό για τον σύντροφο Φιντέλ. Για τον Hugo Chavez επίσης , που συνεργαζόμαστε, βοηθιόμαστε ανεπιφύλακτα και μπορούμε να μιλήσουμε για πολλές χώρες όπως η Ισπανία, οι Κάτω Χώρες με το θέμα της εκπαίδευσης, για τη βοήθεια κάποιων χωρών στο εξωτερικό χρέος που έχει η Βολιβία, κάποιους διεθνείς οργανισμούς.

Γι’ αυτό όταν μιλάμε για υγεία και εκπαίδευση, μιλάμε για δικαιώματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Εγώ έμαθα χάρη σε αυτούς, σε όλους τους Προέδρους, για παράδειγμα τον πρώην Πρόεδρο της Γαλλίας, τον Σιράκ “να μην ακούς τον τύπο, εσύ πρέπει να συνεχίζεις να δουλεύεις πάνω σε αυτό που έχεις σχεδιάσει”, ο τύπος θα πεί τα πάντα. Ελπίζω να μην πείτε κι εσείς τίποτα. Παρακολουθώ τον τύπο και τις πολιτικές συζητήσεις που με ενδιαφέρουν και αυτό που πραγματευόμαστε είναι να λυθούν τα προβλήματα σε τομείς που πάσχει οικονομικά η χώρα.

Είμαστε σύμμαχοι με την ζωή, την ανθρωπότητα, πείστηκα ότι ο Φιντέλ αν μιλάμε για την ζωή είναι ο πιο γνώστης. Θα έλεγα ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα όφειλε να μάθει από την κυβέρνηση της Κούβας. Να στείλει στρατεύματα για να σώζει ζωές και όχι να στέλνει στρατεύματα για να αφαιρεί ζωές, όπως κάνει η κυβέρνηση των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ θα έπρεπε να είναι μια χώρα, καταφύγιο για την αξιοπρέπεια και όχι καταφύγιο για την ακαθαρσία. Εδώ ένας Πρόεδρος σφάζει, σκοτώνει και χαρούμενος πάει στις ΗΠΑ, ζητάει προστασία και τον προστατεύουν. Και δεν μπορείς να προστατεύεις, να κρύβεις εγκληματίες, αυτούς που κάνανε τόσο κακό στα ανθρώπινα δικαιώματα, οικονομική ζημιά στο έθνος. Αυτό ποινικοποιείται από το νόμο. Το να ξεφεύγουν στις ΗΠΑ...όχι, όχι δεν καταλαβαίνω. Πρέπει να υποστείς τις συνέπειες πάντως, Γιατί είμαστε όλοι ίσοι. Αλλά από εδώ προ παντώς φεύγουν για να υπερασπιστούν την ζωή τους. Ευχαριστώ πολύ

Ευχαριστώ πολύ


Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License