Η γκανγκστερική υπερεθνική ελίτ

Ένα αποκαλυπτικό άρθρο για τις εγκληματικές ελίτ

Η γκανγκστερική υπερεθνική ελίτ ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΗΣ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΠΟΛΕΜΟ Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ Η εγκληματική υπερεθνική ελίτ ξεκίνησε την γκανγκστερική (εφόσον δεν τηρεί ούτε τα προσχήματα νομιμότητας που η ίδια καθιέρωσε στο παρελθόν) εισβολή της στο Ιράκ. Στην πραγματικότητα όμως, η εισβολή αυτή δεν αποτελεί παρά την ολοκλήρωση του «πολέμου» που ξεκίνησε το 1991 στον Κόλπο. Στον «πόλεμο» αυτό (ουσιαστικά, στη σφαγή ενός τριτοκοσμικού στρατού από την τελειότερη πολεμική μηχανή στην Ιστορία) συστρατεύτηκε τότε ολόκληρη η υπερεθνική ελίτ (οικονομική, πολιτική, ελεγχόμενα διεθνή ΜΜΕ κ.λπ.), παρά τις διαφωνίες τακτικής που και τότε είχαν ανακύψει στους κόλπους της, όχι βέβαια για τους στόχους αλλά, όπως και σήμερα, για τα μέσα επίτευξής τους, δηλαδή, οικονομικά, διπλωματικά κ.λπ., αντί για καθαρά στρατιωτικά. Ο βασικός στόχος1 τότε και τώρα ήταν και είναι η εξασφάλιση του απόλυτου ελέγχου του πετρελαίου στα χέρια της υπερεθνικής ελίτ και η εξουδετέρωση κάθε παρέμβασης στον έλεγχο αυτό από «κράτη-ταραξίες», όπως το φονταμενταλιστικό Ιράν ή το Ιράκ που, από τότε που το Μπάαθ επανήλθε στην εξουσία με ένα πρόγραμμα αραβικού σοσιαλισμού, προχώρησε στην εθνικοποίηση των δυτικών εταιρειών πετρελαίου. Ο σημερινός κίνδυνος ανατροπής του πελατειακού καθεστώτος της Σαουδικής Αραβίας από τους φονταμενταλιστές έκανε ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη εγκαθίδρυσης ενός πελατειακού καθεστώτος στο Ιράκ για να επανακτηθεί ο έλεγχος της περιοχής, όπως επισημαίνει και βασικό στέλεχος των «προοδευτικών» τμημάτων της υπερεθνικής ελίτ2. Ενδιάμεσοι στόχοι στην επίτευξη του απώτερου αυτού στόχου ήταν η δημιουργία μόνιμης δυτικής στρατιωτικής παρουσίας στον Κόλπο, η οποία θα εγγυόταν τόσο την ασφάλεια των πετρελαιοπηγών όσο και τη σταθερότητα των πελατειακών καθεστώτων του Κόλπου, η καταστροφή της ιρακινής πολεμικής μηχανής που απειλούσε μακροπρόθεσμα την ασφάλεια του σιωνιστικού Ισραήλ αλλά και των πελατειακών αραβικών καθεστώτων στην περιοχή και η συνακόλουθη γενικότερη αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στην περιοχή, που θα επέτρεπε την τελική κατάπνιξη του παλαιστινιακού κινήματος και την επιβολή ενός προτεκτοράτου στην Παλαιστίνη μέσα σε ένα εντοιχισμένο γκέτο3, όπως αυτό που προτείνουν σήμερα οι Μπους-Σαρόν. Η επίτευξη των στόχων αυτών προϋπέθετε την καθεστωτική αλλαγή στο Ιράκ, δηλαδή την αντικατάσταση της σημερινής ελίτ από μια πελατειακή ελίτ, που θα επέλεγε η υπερεθνική ελίτ, η οποία θα παρέδιδε την εκμετάλλευση του πετρελαίου στις πολυεθνικές, θα αποκαθιστούσε «κανονικές» σχέσεις με το σιωνιστικό Ισραήλ και θα ενσωμάτωνε πλήρως την ιρακινή οικονομία -και γενικότερα αυτή της Μέσης Ανατολής- στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, όπως ήδη συνιστούν Αμερικανοί αναλυτές: «Η κυβέρνηση Μπους πρέπει να αδράξει αυτή την ευκαιρία και να ολοκληρώσει τον αγώνα της κατά της τρομοκρατίας, φέρνοντας το εμπόριο και την οικονομική φιλελευθεροποίηση στην περιοχή»4. Με τους στόχους αυτούς δεν διαφωνούσαν τα μέλη της υπερεθνικής ελίτ ούτε το 1991 ούτε σήμερα, παρά τη σχετική μυθολογία που έχει δημιουργηθεί για κάποια «καλή» Ευρώπη που αντιμάχεται την «κακή» Αμερική. Τότε την εκστρατεία είχε υποστηρίξει σύσσωμη η υπερεθνική ελίτ, ενώ σήμερα την υποστηρίζουν άμεσα μεν η πλειοψηφία των μελών της, με έδρα τις ΗΠΑ, Βρετανία, Ιαπωνία, Ιταλία, Αυστραλία, Ολλανδία, Δανία, Ισπανία, που ελέγχουν σχεδόν το 60% της παγκόσμιας παραγωγής και έμμεσα (με την παροχή διευκολύνσεων, στρατιωτικών βάσεων κ.λπ., για ένα παράνομο σκοπό) όλα τα υπόλοιπα μέλη της στη Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο κ.λπ, καθώς και στα παραρτήματά της, όπως η Ελλάδα. Η διαφωνία άλλωστε των «προοδευτικών» μελών της υπερεθνικής ελίτ σήμερα δεν αφορά τους ίδιους τους στόχους της εκστρατείας αλλά την τακτική (πόλεμος ή διπλωματικά-οικονομικά μέσα). Ομως, η καθεστωτική αλλαγή δεν ήταν δυνατόν να επιτευχθεί με τον «πόλεμο» στον Κόλπο, εφόσον η αλλαγή αυτή προϋπέθετε την κατάληψη ολόκληρου του Ιράκ από δυνάμεις κατοχής, όπως θα επιδιωχθεί με τη σημερινή εισβολή. Αλλά το 1991 ο πόλεμος στηριζόταν σε ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας και μια ευρεία συμμαχία, που μοναδική αποστολή είχε την εκδίωξη των ιρακινών δυνάμεων από το Κουβέιτ. Πέρα απ' αυτό, η κοινή γνώμη στις χώρες της υπερεθνικής ελίτ δεν είχε προετοιμαστεί, σε αντίθεση με τη σημερινή εισβολή, για μια τέτοια περιπέτεια που θα μπορούσε να έχει απρόβλεπτα αποτελέσματα. Τέλος, όπως έδειξε ο ξεσηκωμός των Κούρδων στον Βορρά και των σιιτών στον Νότο, υπήρχε άμεσος κίνδυνος να διαμελιστεί το Ιράκ και να ενισχυθεί το φονταμενταλιστικό Ιράν, εναντίον του οποίου είχαν στρέψει οι δυτικοί το μπααθικό καθεστώς σε μακρόχρονο πόλεμο τη δεκαετία του 1980. Γι' αυτό και, μολονότι η υπερεθνική ελίτ στην αρχή ενθάρρυνε τα αποσχιστικά αυτά κινήματα, με την ελπίδα ότι στο μεταξύ κάποιο πραξικόπημα θα ανέτρεπε το καθεστώς πριν επικρατήσουν οι φυγόκεντρες δυνάμεις, όταν διαπίστωσε ότι η «από μέσα» ανατροπή του καθεστώτος ήταν αδύνατη, άφησε τα κινήματα αυτά στην τύχη τους και στις αναπόφευκτες μαζικές διώξεις από το καθεστώς που ακολούθησαν. Οταν τελείωσε ο πόλεμος στον Κόλπο, η υπερεθνική ελίτ συνέχισε την προσπάθεια για καθεστωτική αλλαγή, μέσα από το εξοντωτικό εμπάργκο και τους συνεχείς βομβαρδισμούς, με πρόσχημα τον μη πλήρη αφοπλισμό του Ιράκ, παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν ότι ο πόλεμος και οι επιθεωρητές είχαν από την περασμένη δεκαετία καταστρέψει το 95% των όπλων μαζικής καταστροφής5. Ο πραγματικός όμως στόχος ήταν πάντα η μέσω του στραγγαλισμού του ιρακινού λαού παρακίνηση μιας καθεστωτικής αλλαγής, που θα επέβαλλε ένα πελατειακό καθεστώς, όπως πιστοποιούν και οι συνεχείς απόπειρες κατά της ιρακινής ηγεσίας. Οταν όμως στις αρχές της παρούσας δεκαετίας έγινε πια φανερό ότι η ανατροπή του καθεστώτος από μέσα ήταν αδύνατη, τότε σχεδιάστηκε η σημερινή εγκληματική εισβολή της γκανγκστερικής ελίτ. Ετσι, οι επιθέσεις της 11/9, που αποδεδειγμένα ήταν άσχετες με το ιρακινό καθεστώς, χρησιμοποιήθηκαν ως πρόσχημα για να εξαπολυθεί μια μαζική πλύση εγκεφάλου, τα όπλα του... νέου Χίτλερ. Τα «προοδευτικά» μέλη της υπερεθνικής ελίτ που επιδίωκαν την καθεστωτική αλλαγή με μη στρατιωτικά μέσα υιοθετούσαν όλη αυτή τη φιλολογία, γι' αυτό και υπερψήφισαν την απόφαση 1441, η οποία σήμερα χρησιμοποιείται για τη νομιμοποίηση της εγκληματικής εισβολής. Αλλωστε, σε κάποιο στάδιο αποκάλυψαν και τα ίδια τις πραγματικές προθέσεις τους, όταν μια εκδοχή του γαλλογερμανικού σχεδίου που υποβλήθηκε στο Συμβούλιο Ασφαλείας προέβλεπε τον αφοπλισμό που θα επέβαλλαν ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις τους, δηλαδή τη μετατροπή του Ιράκ σε γαλλογερμανικό προτεκτοράτο, αντί του αγγλοαμερικανικού που θα γίνει με την εισβολή! Παρ' όλα αυτά, η ρεφορμιστική Αριστερά εξακολουθεί να μιλά για ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, κάνοντας πως δεν καταλαβαίνει ότι στη σημερινή διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, όπου πολυεθνικές και όχι έθνη-κράτη είναι οι βασικοί παίκτες, τα κοινά συμφέροντα των μελών της υπερεθνικής ελίτ είναι πολύ ισχυρότερα από τις τυχόν διαφορές τακτικής κ.λπ. Γι' αυτό άλλωστε και η υπερεθνική ελίτ εκδήλωσε σύσσωμη την ικανοποίησή της από τη σημερινή εγκληματική εισβολή όταν, προεξοφλώντας τον απόλυτο έλεγχο του ιρακινού πετρελαίου από τις πολυεθνικές που ουσιαστικά θα διαλύσουν τον OPEC, η τιμή του πετρελαίου ήδη έπεσε σημαντικά και τα χρηματιστήρια παντού άρχισαν ν' ανθούν και πάλι. Συμπερασματικά, τόσο η σημερινή εισβολή όσο και οι πόλεμοι που έρχονται, γίνονται μόνο για τη διασφάλιση της σημερινής πελώριας συγκέντρωσης πολιτικής και οικονομικής δύναμης που εξασφαλίζει η οικονομία της αγοράς και η αντιπροσωπευτική «δημοκρατία» στα χέρια της υπερεθνικής ελίτ και των παραρτημάτων της. Το γεγονός άλλωστε ότι αν οι ίδιοι οι λαοί, και όχι οι ελίτ «για λογαριασμό» τους, είχαν πράγματι τη δυνατότητα λήψης αποφάσεων, το σημερινό έγκλημα δεν θα γινόταν ποτέ (όπως δείχνει το παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα, που η ρεφορμιστική Αριστερά αποπροσανατολίζει και σπρώχνει σε ανώδυνες συμβολικές διαμαρτυρίες), είναι ενδεικτικό... http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/ Σημειώσεις 1. Βλ. Τ. Φωτόπουλος, Ο Πόλεμος στον Κόλπο, Εξάντας, 1991, κεφ. 1-2. 2. Βλ. Ignacio Ramonet, Le Monde diplomatique, Μάρτιος 2003. 3. Chris McGreal, «The Guardian», 17/3/03 και 18/3/03. 4. Charlene Barshefsky, «New York Times», 22/2/03. 5. Julian Borger κ.ά., «The Guardian», 15/3/02 ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 22/03/2003

Στην τελευταία παράγραφο λέει το κείμενο: "Το γεγονός άλλωστε ότι αν οι ίδιοι οι λαοί, και όχι οι ελίτ «για λογαριασμό» τους, είχαν πράγματι τη δυνατότητα λήψης αποφάσεων, το σημερινό έγκλημα δεν θα γινόταν ποτέ (...), είναι ενδεικτικό". Το "ΑΝ γινόταν το χ, τότε δεν θα γινόταν το ψ", δεν είναι γεγονός, αλλά υπόθεση.

από λαοί 22/03/2003 3:14 μμ.


σε όλο τον κόσμο εκδήλωσαν τη βούληση τους ενάντια στον πόλεμο. Εάν αυτό είναι αλήθεια τότε είναι επίσης αλήθεια ότι αν οι λαοί αποφάσιζαν και όχι οι ελίτ τους ο πόλεμος δεν θα γινόταν ποτέ. Τωρα αν εσύ θέλεις να κάνεις δικολαβισμούς είσαι ελευθερος να το κάνεις…

Θα ήθελα περισσότερες πληροφορίες για την παράγραφο "Αλλωστε, σε κάποιο στάδιο αποκάλυψαν και τα ίδια τις πραγματικές προθέσεις τους, όταν μια εκδοχή του γαλλογερμανικού σχεδίου που υποβλήθηκε στο Συμβούλιο Ασφαλείας προέβλεπε τον αφοπλισμό που θα επέβαλλαν ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις τους, δηλαδή τη μετατροπή του Ιράκ σε γαλλογερμανικό προτεκτοράτο, αντί του αγγλοαμερικανικού που θα γίνει με την εισβολή! " Πότε υποβλήθηκε σχέδιο του γαλλογερμανικού άξονα για αφοπλισμό του ΙΡΑΚ από "ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις" του; Αγνοώ παντελώς κάτι τέτοιο.

το σχεδιο για την αποστολη στρατευματων του οηε για να επιβλεψουν μια μακροχρονη διαδικασια αφοπλισμου ειχε υποβληθει σαν εισηγηση πριν λιγες βδοαμδες αλλα προφανως οι αγγλοαμερικανοι ουτε να το συζητησουν δεν ηθελαν... η γενικη θεση για την υπερεθνικη ελιτ, νομιζω παραβλεπει οτι ισως μπαινουμε σε μια περιοδο "ηγεμονικων πολεμων" οπου οι ηπα θα προσπαθουν να διατηρησουν ερεισματα ηγεμονιας ενω ηδη διαμορφωνονται νεα μπλοκ και δυναμικες αμφισβητησης..γιατι αν μεχρι προσφατα οι ηπα ειχαν να αντιμετωπισουν μονο την ανοδο οικονομικων ανταγωνιστων [ιαπωνια, γερμανια/εε] τωρα προφανως μετα την οντως εξευτελιστικη διαδικασια στον οηε εχουν χασει και την νομιμοτητα/πειθω legitimacy..δεν καταφεραν να εξαγορασουν ουτε μια απλη πλειοψηφια στο συμβουλιο ασφαλειας...κατα συνεπεια αυτος ο πολεμος ειναι μια "επιθεση απο ενα ηγεμονα σε αμυνα"...οι ευρυτερες διαδικασιες δειχνουν μια πιο πλατεια κριση [ του οηε, του μεταπολεμικου κοσμου, του μετα το 89-91 κοσμου κλπ] που απαιτει μια νεα οργανωση του παγκοσμιου πολιτικου συστηματος...και ελπιζω οι αραβες σε αυτο το παιχνιδι απο θυματα να γινουν πρωταγωνιστες..τωρα σιγουρα η ιστορια κτυπα και παλι την πορτα τους...

από 00000 22/03/2003 5:54 μμ.


Φίλε "ιθαγενής" νομίζω ότι είναι άλλης κλίμακας η επισήμανσή σου, από την παράγραφο, του Φωτόπουλου. Εσύ μιλάς για διαδικασία αφοπλισμού από τον ΟΗΕ (συμμετοχή και των Αγγλοαμερικανών και μάλιστα με ηγεμονικό ρόλο), ανώ ο Φωτόπουλος αφήνει να εννοηθεί ότι ο Γαλλογερμανικός άξονας ήθελε δική του ισχυρή στρατιωτική δύναμη ώστε το ΙΡΑΚ να γίνει προτεκτοράτο των Γαλλογερμανών. Επι αυτού του σημείου εξέφρασα απορία, διότι οδηγεί σε λανθασμένες ερμηνείες. Τώρα όσον αφορά τις εκτιμήσεις σου για τις αλλαγές στην οργάνωση της παγκόσμιας ηγεμονίας, νομίζω ότι γενικά συμφωνούμε, εκτός του σημείου που αναφέρεσαι στην μελλοντική συγκρότηση και άλλων μπλόκ. Εχουμε μιά λεπτή αλλά ουσιαστική κατά την γνώμη μου διαφορά στην αξιολόγησή τους. Εχω την αίσθηση ότι εσύ τα βλέπεις να συγκροτούνται ως αντίπαλα με το Αμερικάνικο και ξεχωριστά (εξωτερικά), ενώ εγώ έχω την εκτίμηση, ότι πρόκειται για μπλοκ αντιπολιτευόμενα -εντός- τον τρόπο άσκησης της ηγεμονίας. Θάθελα πολύ την διευκρίνησή σου, στις παραπάνω σκέψεις.

από Θύμιος 22/03/2003 6:36 μμ.


Θεωρώ, ότι η ανάλυση του συντρόφου Τάκη Φωτόπουλου, είναι γενικά ορθή αναφορικά με τους πλανητικούς σκοπούς αυτού του πολέμου. Λεω γενικά ορθή γιατί μπορεί η βασική συνιστώσα της στρατηγικής του υπερεθνικού ιμπεριαλισμού να είναι η άμεση «κατοχή» των πετρελαίων του Ιράκ, αλλά υπάρχουν και άλλες συνιστώσες αυτής της στρατηγικής: Ο πόλεμος που έχει κηρύξει η Νέα Τάξη («υπερεθνική ελίτ», σύμφωνα με το σ. Τ.Φ.) κατά των εθνικών κρατών (και των ευρωπαϊκών κρατών), η ισοπέδωση των λαών και η δημιουργία προτεκτοράτων, η τρομοκρατία της υπερεθνικής ηγεμονίας που έχει ως αιχμή του δόρατος τις ΗΠΑ. Η υποτίμηση και των άλλων πτυχών της πλανητικής στρατηγικής οδηγεί, κατά την άποψή μου, το σ. Τ.Φ. στην ΑΚΥΡΩΣΗ των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και στην αδυναμία να εξηγήσει γιατί ισχυροί ευρωπαϊκοί καπιταλισμοί (γερμανικός και Γαλλικός), αντιδρούν, έστω όπως αντιδρούν, στην υπερεθνική επίθεση κατά του Ιράκ. Βεβαίως κάθε ενδο-ιμπεριαλιστική αντίθεση είναι αντικείμενο έρευνας για το επαναστατικό κίνημα το οποίο δεν μπορεί ΠΟΤΕ να αδιαφορεί και να κρατά μια φαταλιστική στάση. Εδώ, όμως πρόκειται για κάτι εξαιρετικά σπουδαίο και καινούργιο. Δεν έχουμε ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ μεταξύ εθνικών ιμπεριαλισμών. Έχουμε την αντίθεση μεταξύ του ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ («υπερεθνική ελίτ») και των ΕΘΝΙΚΩΝ ΚΡΑΤΩΝ, με ότι αυτό που λέγεται εθνικό κράτος συνεπάγεται. Όταν δεν μπορούμε να διακρίνουμε αυτά τα νέα δεδομένα του υπερεθνικού ιμπεριαλισμού (Νέα Τάξη) δεν θα καταλάβουμε ποτέ όχι μόνο τις αντιδράσεις των κρατών της Ευρώπης, αλλά και αυτό είναι το σπουδαιότερο τις μεγάλες έσω-αστικές συγκρούσεις στους κόλπους των ίδιων αυτών κρατών. Συνακόλουθα δεν θα μπορέσουμε ποτέ να σταθούμε στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων. Η αντίληψη ότι «όλοι οι ίδιοι είναι» στην πολιτική είναι καταστροφική. Αυτά τα λίγα και πολύ γενικά.

από Λ.Θ. 22/03/2003 8:35 μμ.


Η προβληματική του Φωτόπουλου βασίζεται στη θεωρία της υπερεθνικής ελίτ (η όπως μερικοί Μαρξιστές ονομάζουν της υπερεθνικής καπιταλιστικής τάξης) η οποία προϋποθέτει ότι τα εθνικά κράτη βρίσκονται σε φθίνουσα πορεία τόσο στο οικονομικό όσο φυσικα και στο πολιτικό επίπεδο. Αυτό δεν σημαινει, όπως έχει αναλύσει ο ίδιος στο βιβλιο του «Παγκοσμιοποίηση, Αριστερά και Περιεκτική Δημοκρατία» ότι δεν υπαρχουν αντιθέσεις μέσα στην υπερεθνική ελίτ αλλα ότι οι αντιθέσεις αυτές είναι αλλης τάξης από τις συγκρούσεις μεταξυ ιμπεριαλιστικών κρατών στην εποχη πριν την παγκοσμιοποίηση της οικονομιας της αγορας, λόγω του βαθμού αλληλεξάρτησης μεταξύ των πολυεθνικών. Οι πολυεθνικες ειναι σήμερα οι οικονομικές μονάδες της Νεας Τάξης οι οποιες διαμορφώνουν την πολιτική της υπερεθνικής ελιτ και των εθνών-κρατών των οποιων ο ρόλος σήμερα ειναι βασικά η δημιουργία των συνθηκών για τη λειτουργία της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας της αγορας και του εσωτερικού χωροφύλακα για τον ελεγχο των εξερτημενων κοινωνικων ομάδων . Ούτε βέβαια αυτό σημαινει ότι δεν υπάρχουν συγκρούσεις μεταξύ κοινωνικών ομάδων στο εσωτερικό των εθνών-κρατών αλλα αυτές δεν εκδηλώνονται πια όπως παλιά μόνο στο οικονομικό επίπεδο ούτε αφορούν μόνο το προλεταριάτο σε σχέση με τη καπιταλιστική τάξη αλλα γενικότερα τις κοινωνικές ομάδες που συγκεντρώνουν στα χέρια τους την πολιτική και οικονομικη εξουσία σε σχέση με τη πλειοψηφία του λαού (βλ για την ανάλυση του ΤΦ όσον αφορά τις νέες ταξικές συγκρούσεις της εποχής μας: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/brdn/vol6_2_1.htm Όταν λοιπον ο ΤΦ επιμένει στην υπερεθνική ελίτ και όχι στις ενδό-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις το κανει ακριβώς για να τονίσει ότι ο πόλεμος αυτός όπως και οι προηγούμενοι της υπερεθνικής ελίτ η οποια διαχειρίζεται τη Νέα Τάξη είναι ‘συστημικοι’ πόλεμοι που δημιουργεί το ιδιο το συστημα της παγκοσμιοποιημενης καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς και όχι κάποια ηγεμονική δύναμη η οποία δήθεν ερχεται σε θεμελιακή αντίθεση με τις άλλες. Η άποψη αυτή όχι μόνο δεν είναι θεωρητικά σωστή εφόσον βασίζεται στη παλια θεωρία του ιμπεριαλισμού η οποία θεμελιώνεται στις συγκρούσεις μεταξύ εθνων-κρατών-- αλλα και εύκολα οδηγεί στον ρεφορμισμό (η καλή Ευρώπη κατά της κακής Αμερικής κλπ). Συνοπτικα, τα κοινά στοιχεία που ενώνουν τα μέλη της υπερεθνικής ελίτ είναι πολύ ισχυρότερα από αυτά που χωρίζουν τα ηγεμονικά μέλη μέσα σε αυτήν (οικονομικά η πολιτικά) από τα υπόλοιπα, παρά τις διαφορές για τη στρατηγική η την τακτική που βέβαια μπορεί να εχουν και οικονομικό υπόβαθρο (σήμερα το πλιατσικο μετά την αλλαγή στο Ιράκ) ΥΓ Μια παραλλαγή του Γαλλογερμανικού σχεδίου που την απέρριψαν ασυζητητί οι Αγγλοαμερικανοι πρόβλεπε την αποστολή δύναμης του ΟΗΕ στην οποία θα συμμετείχαν ισχυρές Γαλλογερμανικές ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ δυνάμεις (μαζί με τριτοκοσμικές χώρες), ως δηθεν ‘ουδέτερες’, που θα επέβαλλαν τον αφοπλισμό. Αυτό από πολλούς είχε χαρακτηριστεί ως προσπάθεια μετατροπής του Ιράκ σε Γαλλογερμανικό προτεκτοράτο.. Γενικότερα όμως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Γαλλογερμανοι επίσης θα ήθελαν την ανατροπή του Μπααθικου καθεστώτος για να ιδιωτικοποιηθεί το πετρέλαιο. Ο τσακωμός με τους Αγγλοαμερικανους είναι αν θα επιβληθεί πελατειακό καθεστώς των Αγγλο-Αμερικανων και όχι των Γαλλογερμανων

από ΓΠ 22/03/2003 10:19 μμ.


σε πολλά σημεία ορθή, θα ήθελα ΠΟΛΥ συνοπτικά να παρατηρήσω1ο) πως οι έδρες των πολυεθνικών στη μεγάλη τους πλειοψηφίια βρίσκονται στις ΗΠΑ-2ο) πως σε αυτό το επίπεδο συσσώρευσης ,οι αντιθέσεις δεν μπορεί να είναι μόνο οικονομικής φύσης, αλλά "γεωπολιτικής" ως προς την ηγεμονία, πράγμα που αντανακλά εν μέρει και "εθνικού τύπου" διαφορές 3)Τα έθνη- κράτη δεν ήταν αποκλειστικό ιστορικό δημιούργημα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, ούτε η εξέλιξη των ιμπεριαλιστικων συμφερόντων αναιρεί αυτομάτως την ύπαρξή τους.Μέσα από απλουστεύσεις, "συστημικές" ή μη, εύκολα καταλήγει κανείς σε μηχανιστικές "προδιαγραφές" περί της νεο-φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, τύπου Νέγκρι.Ποιά είναι η γνώμη του Φωτόπουλου περί όλων αυτών;

από Λ.Θ. 22/03/2003 11 μμ.


Πολύ συνοπτικά. 1)Το γεγονός ότι οι περισσότερες πολυεθνικές εδράζουν ατός ΗΠΑ δεν αναιρεί ότι ακομη και αυτές βρίσκονται σε στενή αλληλεξάρτηση όχι μόνο με αυτές που εδράζουν σε άλλες χώρες αλλα και με τις θυγατρικές τους, σε αυτό που ονομάζουμε νεοφιλελευθερη παγκοσμιοποίηση, η οποία είναι συνέπεια του ΑΝΟΙΓΜΑΤΟΣ των αγορών κεφαλαίου και εμπορευμάτων (πράγμα που δεν υπήρχε στην πριν από την παγκοσμιοποιηση εποχή) 2) ΟΙ ΗΠΑ λόγω του ότι ντεφακτο έχουν τη στρατιωτική ηγεμονια παίζουν τον ρόλο του στρατιωτικού βραχίονα της υπερεθνικής ελίτ και φυσικά εκμεταλλεύονται την ηγεμονία τους αυτη και για γεωπολιτικούς σκοπούς . Αυτό όμως δεν αναιρεί ότι βλέπουν τις εξαγωγές τους και τις επενδύσεις τους να εξαρτώνται σήμερα –σε ριζικά μεγαλύτερο βαθμό από πριν τη παγκοσμιοποίηση—από τη διεθνή αγορά . Γιαυτο η Αμερικανική πολιτική ελίτ επανειλημμένα τονίζει ότι την επέκταση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποιησης (που εξ αντικειμένου ευνοεί το Αμερικανικό κεφαλαιο) την στηρίζουν ΚΑΙ στη στρατιωτική τους ηγεμονία. ΟΙ Γάλλοι προσπαθούν να δημιουργήσουν μια ανεξάρτητη δύναμη από το ΝΑΤΟ ακριβως για να στηρίζουν τα συμφέροντα των Γαλλικών πολυεθνικών με κάποια ηγεμονια και στο πολιτικοστρατιωτικό επίπεδο 3) Στη ανάλυση του Φωτόπουλου η δημιουργία των κρατών-εθνών ήταν αυτή που αποτέλεσε την προϋπόθεση για την ανάπτυξη του ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς εφόσον τα κρατη-εθνη ‘εθνικοποιήσαν’ τις μέχρι τότε τοπικές αγορές (βλ. Περιεκτικη Δημοκρατια κεφ 1) . Σήμερα όμως η διεθνοποίηση των αγορών οδηγεί και στη διεθνοποίηση της πολιτικής εξουσίας—δηλ., στην υπερεθνική ελίτ

Περιορίζομαι στο απόσπασμα, από το Υ.Γ.: "Αυτό από πολλούς είχε χαρακτηριστεί ως προσπάθεια μετατροπής του Ιράκ σε Γαλλογερμανικό προτεκτοράτο.. " Δεν καταλαβαίνω την σημασία που έχει το να έχει χαρακτηρισθεί από "πολλούς", υποτίθεται ότι την ευθύνη του κειμένου την έχει ο Τ.Φ. και δεν διαχέεται στους "πολλούς". Δεν έχει την ευθύνη του λογικού σχήματος; Εκτός από αυτό, άν καταλαβαίνω καλά, υπάρχει και μία μικρή αντίθεση στο σχήμα, που ενώ θέλει τον συγκεκριμένο πόλεμο, "συστημικό πόλεμο", του αποδίδει στην συνέχεια χαρακτηριστικά ενδοιμπεριαλιστικής αντίθεσης "παλαιού τύπου" - λες και τότε δεν αποτελούσε ο ιμπεριαλισμός ενιαίο σύστημα -. Αγγλοαμερικάνοι από εδώ, Γαλλογερμανοί από εκεί και στην μέση οι αντιθέσεις μαζών, υπερεθνικής ελίτ που δεν πρέπει να την αντιλαμβανόμαστε ως αντίθεση "καλής" Ευρώπης - "κακής" Αμερικής, γιατί κινδυνεύουμε να γίνουμε ρεφορμιστές. Τί να κάνουμε δηλαδή, να μη καταγγείλουμε την προφανή Αμερικάνικη "πολεμική" πολιτική, να μη "εκμεταλευτούμε" την όποια "αντίθεση" της Ευρώπης, για να μη κινδυνέψουμε να κατηγορηθούμε ως ρεφορμιστές; Ας μου επιτρέψει ο Τ.Φ. την ασέβεια στο "αναλυτικό σχήμα" του, αλλά τουλάχιστον το στοιχείο της "Υπερεθνικής Ελίτ" είναι υπεραπλούστευση, η οποία "υποκειμενικοποιεί" τον χαρακτήρα της Παγκοσμιοποιημένης Πολιτικής Ηγεμονίας των ΗΠΑ στο μπλοκ των κύριων Καπιταλιστικών χωρών που "συνδιοικούν" τον Παγκοσμιοποιημένο Καπιταλισμό - ο καθένας με το ιδιαίτερο βάρος του-, όχι μόνο και καθοριστικά μέσω των πολυεθνικών, αλλά μέσω της πολυεθνικοποιημένης και παγκοσμιοποιημένης οικονομίας ως όλου - κύριο στοιχείο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας δεν είναι οι πολυεθνικές επιχειρήσεις, αλλά η παγκοσμιοποίηση της παραγωγής , σήμερα και η μικρότερη επιχείρηση παράγει για να εξαγάγει, αλλιώς δεν επιβιώνει-. Ιδιαίτερα η έννοια της "Υπερεθνικής Ελίτ" απενεχοποιεί, σε μεγάλο βαθμό τις γνωστές κρατικές ή υπερκρατικές δομές εξουσίας, μεταφέροντας τις ευθύνες σε "κάτι" μή ελεγχόμενο, "κάτι" το συνομωτικό, κάτι που δεν διαμορφώνεται από τις κοινωνικές - πολιτικές - οικονομικές σχέσεις και δομές, αλλά κρυφά και ανεξάρτητα, πραξικοματικά, υφαίνουν συνομωσίες κατά τις ανθρωπότητας. Είναι σχήμα απλοικό. Ακόμη η Νέα Τάξη, ήταν το παρελθέν πολιτικό πρόγραμμα των κύριων Καπιταλιστικών Κρατών - στην εποχή του Κλίντον-, η οποία σήμερα δεν έχει μεταλαχθεί ακόμη τελειωτικά στην "διάδοχη πολιτική ηγεμονίας" -εξ ού και η σημερινή κρίση-. Γι αυτό τον λόγο, η αποτυχία αυτής της νέας Παγκόσμιας πολιτικής, ακόμη και με την "εμπλοκή" της "καλής" Ευρώπης, ισοδυναμεί, με σοβαρότατο πλήγμα της Παγκοσμιοποιημένης διεύθυνσης του Καπιταλισμού, σοβαρότατο πλήγμα του Καπιταλισμού. Ρεφορμισμός είναι να αποπροσανατολίζεις τον πολιτικό αγώνα, σε κατεύθυνση στήριξης της εξουσίας, αριστερισμός όμως η άρνηση της αξίας, μιας νίκης ενδιάμεσου χαρακτήρα και η απαίτηση αντ'αυτής μόνο της τελειωτικής νίκης. Υπάρχει όμως ένας ακόμη σοβαρότερος κίνδυνος. Ο κίνδυνος της "καθαρότητας" να σε οδηγήσει σε αποκοπή από τον κόσμο, να σε οδηγήσει σε αυτό που λέγεται "ελιτισμός" ή στην χειρότερη περίπτωση σε αυτό που λέγεται σεχταρισμός. Ας προσέχουμε. Υ.Γ. Στον διάλογο για τον προσδιορισμό της Παγκοσμιοποιημένης φάσης του καπιταλισμού, υπάρχει μια πληθώρα επιθέτων όπως Αυτοκρατορία, Υπερεθνική ελίτ, Αυταρχικός(;) Ιμπεριαλισμός κλπ. Για όλους έχω να παρατηρήσω την επιλογή ενός ονόματος "Σήματος" της ιδιαιτερότητάς τους. Θέλω να τους θυμίσω ότι ο Λένιν ήταν πολύ πιό μετριόφρων. Το όνομα Ιμπεριαλισμός, ήταν εύρημα ενός Αγγλου αντιδραστικού στρατηγού, αλλά ο Λένιν βρήκε σ'αυτό - και έδοσε σ'αυτό- την πραγματική αξία, αυτού που ήθελε να περιγράψει με τρόπο κατανοητό.

από ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ(Αρ.Κ. ΑΠΟ ΤΩΡΑ) 23/03/2003 12:06 πμ.


ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΣΩΣΤΗ ΒΑΣΗ ΚΑΙ ΠΙΑΝΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΙΡΑΚ - ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΚΑΙ ΕΝΔΟΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ. ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΗΣΑΜΕ ΤΟ 91 ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΗ ΕΝΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΠΟΥ ΧΑΡΑΧΤΗΚΕ ΤΟΣΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΟΥΝ ΟΙ ΗΠΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΧΩΡΙΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΠΙΘΑΝΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΟΠΩΣ ΑΥΤΗ ΤΟΥ 73 ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΕΤΡΕΛΑΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΩΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ ΣΥΝΝΑΛΛΑΓΩΝ ΓΙΑ ΑΓΟΡΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ.ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΓΝΟΗΘΕΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΥΤΟ ΚΑΘΩΣ ΠΛΕΟΝ ΑΥΤΟ ΘΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ( Η ΙΣΧΥΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩ) ΤΗΝ ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΗΠΑ ΝΑ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΝΟΜΙΣΜΑ ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΑΝΤΙΣΤΙΧΟΙΣΗ ΣΕ ΧΡΥΣΟ.(ΒΛ. ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΣΕ ΝΥ ΤΙΜΕS , WASH. POST , ALLA KAI ELEYUEROTYPIA PRIN ΚΛΠ)ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ ΠΑΡΟΤΙ ΟΙ ΗΠΑ ΕΧΟΥ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΟΠΩΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΥΠΕΡΟΧΗ, ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΥΞΥΣΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΡΑ ΠΛΟΥΤΟΥ ΕΝΤΟΥΤΟΙΣ ΠΑΣΧΟΥΝ ΑΠΟ ΣΤΑΘΕΡΕΣ.ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΠΩΣ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΟΥΝ ΤΑ ΣΤΑΤΟΥΣ ΚΑΤΑΛΟΙΠΑ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΕΠΑΝΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΕ ΠΑΡΑΛΑΓΕΣ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΩΝ ΔΟΓΜΑΤΩΝ( ΠΑΝΤΑ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ) ΔΟΓΜΑ ΜΟΝΡΟΕ, ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ (ΠΟΛΥ ΣΧΕΤΙΚΟ ΜΕ ΤΟ ΙΡΑΚ ΠΑΡΕΠΙΠΤΟΝΤΩΣ ΚΑΘΩΣ ΕΙΧΕ ΗΔΗ ΜΕΛΕΤΗΘΕΙ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΡΑΒΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 70) Υ.Γ. ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΝΕΙ ΠΟΛΛΟΙ ΜΕ NICKNAME ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΘΑ ΕΠΑΝΑΦΕΡΩ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΠΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΑΠΟ ΠΑΤΡΑ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ 90 ΘΑ ΤΟ ΘΥΜΗΘΟΥΝ Αρ.Κ. ΑΠΟ ΤΩΡΑ

Γραφεις "Αυτό από πολλούς είχε χαρακτηριστεί ως προσπάθεια μετατροπής του Ιράκ σε Γαλλογερμανικό προτεκτοράτο.. Όταν είπα είχε χαρακτηριστεί «από πολλούς», εννοουσα πολιτικούς αναλυτές, δημοσιογράφους κλπ. Ακομη και η ανταποκρίτρια της ΝΕΤ στο Παρίσι που έιχα δει ο ίδιος το είχε χαρακτηρισει το σχέδιο ως σχεδιο Γαλλογερμανικού προτεκτοράτου . Γράφεις Τι να κάνουμε δηλαδή, να μη καταγγείλουμε την προφανή Αμερικάνικη "πολεμική" πολιτική, να μη "εκμεταλλευτούμε" την όποια "αντίθεση" της Ευρώπης, για να μη κινδυνέψουμε να κατηγορηθούμε ως ρεφορμιστές Το θέμα είναι οτι εσύ παίρνεις δεδομένο κάτι που για τον Φωτόπουλο είναι το ζητούμενο. Ειναι πραγματική η αντίθεση Ευρώπης στην Αμερική; Και αν υπάρχουν πραγματικές αντιθέσεις γιατι δεν είχαν εκδηλωθεί και στον πρώτο πόλεμο στο Ιράκ η όλα αυτά τα χρόνια με τον εμπάργκο κλπ, για να μην πάμε στο φανερό παράδειγμα της Γιουγκοσλαβίας΄. Που πήγαν οι περίφημες αντιθέσεις τότε; Μήπως όπως υποστηρίζει ο ΤΦ ούτε τότε ούτε τωρα έχουμε πραγματικές αντιθέσεις, οι οποιες είναι πραγματι αδιανόητες σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία (γιαυτο και δεν θα δούμε ποτε πια συγκρούσεις μεταξύ ιμπεριαλιστικών κρατων γραφει) αλλά απλώς επί μέρους αντιθεσεις τακτικής, μέσων κλπ και εμείς πιανόμαστε από αυτές παίζοντας το παιχνίδι του συστήματος αντί να δουμε ότι ο πραγματικός εχθρός είναι το ιδιο το συστημα και όχι οι ΄κακοί’ Αμερικανοί ; Γράφεις Ιδιαίτερα η έννοια της "Υπερεθνικής Ελίτ" απενεχοποιεί, σε μεγάλο βαθμό τις γνωστές κρατικές ή υπερκρατικές δομές εξουσίας, μεταφέροντας τις ευθύνες σε "κάτι" μή ελεγχόμενο, "κάτι" το συνομωτικό, κάτι που δεν διαμορφώνεται από τις κοινωνικές - πολιτικές - οικονομικές σχέσεις και δομές, αλλά κρυφά και ανεξάρτητα, πραξικοματικά, υφαίνουν συνομωσίες κατά τις ανθρωπότητας. Είναι σχήμα απλοϊκό. Πριν να βγάζεις παρομοια απλοικά συμπερασματα έχεις διαβάσει την έννοια που δίνει στην υπερεθνική ελίτ ο ΤΦ; Είναι φανερό ότι δεν έχεις. Παραθέτω τον ορισμό που δίνει για να δουν και όσοι παρακολουθούν τον διάλογο που είναι το ‘υποκειμενικό’ και το ‘συνωμοτικό’ στοιχείο (από το τελευταίο βιβλιο του ‘Παγκοσμιοποιηση, Αριστερά και Περιεκτικη Δημοκρατία) Θα μπορούσαμε να ορίσουμε αυτήν την «υπερεθνική ελίτ» ως την ελίτ η δύναμη της οποίας (οικονομική, πολιτική ή γενικότερα κοινωνική) συνδέεται με τη δράση της σε υπερεθνικό επίπεδο – ένα γεγονός που συνεπάγεται ότι δεν εκφράζει αποκλειστικά, ή ακόμη και πρωταρχικά, τα συμφέροντα συγκεκριμένου έθνους-κράτους. Η υπερεθνική ελίτ αποτελείται από: • Τις υπερεθνικές οικονομικές ελίτ, (δηλ. τα διευθυντικά στελέχη των πολυεθνικών επιχειρήσεων και των θυγατρικών τους), οι οποίες παίζουν κυρίαρχο ρόλο μέσα στην άρχουσα ελίτ της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς δεδομένης της κυριαρχίας του οικονομικού στοιχείου μέσα σ’ αυτή • Τις υπερεθνικές πολιτικές ελίτ, δηλ. τους γραφειοκράτες και τους πολιτικούς οι οποίοι στελεχώνουν τους μεγάλους διεθνείς οργανισμούς ή τους κρατικούς μηχανισμούς στις κυριότερες οικονομίες της αγοράς και • Τις υπερεθνικές τεχνοκρατικές ελίτ, τα μέλη των οποίων παίζουν έναν κυρίαρχο ρόλο στα διάφορα διεθνή ιδρύματα, think tanks, στα ερευνητικά τμήματα των μεγάλων διεθνών πανεπιστήμιων, στα διεθνή ΜΜΕ κ.λπ. Γράφεις Γι αυτό τον λόγο, η αποτυχία αυτής της νέας Παγκόσμιας πολιτικής, ακόμη και με την "εμπλοκή" της "καλής" Ευρώπης, ισοδυναμεί, με σοβαρότατο πλήγμα της Παγκοσμιοποιημένη διεύθυνσης του Καπιταλισμού, σοβαρότατο πλήγμα του Καπιταλισμού. Που την βλέπεις όμως την ‘αποτυχία’ αυτής της νεας παγκόσμια πολιτικής; Στις μπαρούφες των ρεφορμιστών οικονομολόγων ότι δηθεν η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση καταρρέει; Γαιυτο προχτές κατέρρευσε και το τελευταίο οχυρο της σοσιαλδημοκρατιας στην Ευρώπη η Γερμανία του Σρεντερ που εισήγαγε όλο το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα (περα βέβαια απο το άνοιγμα των αγορών κλπ που ειχε κάνει απο καιρό); Γράφεις Ρεφορμισμός είναι να αποπροσανατολίζεις τον πολιτικό αγώνα, σε κατεύθυνση στήριξης της εξουσίας, αριστερισμός όμως η άρνηση της αξίας, μιας νίκης ενδιάμεσου χαρακτήρα και η απαίτηση αντ'αυτής μόνο της τελειωτικής νίκης. Υπάρχει όμως ένας ακόμη σοβαρότερος κίνδυνος. Ο κίνδυνος της "καθαρότητας" να σε οδηγήσει σε αποκοπή από τον κόσμο, να σε οδηγήσει σε αυτό που λέγεται "ελιτισμός" ή στην χειρότερη περίπτωση σε αυτό που λέγεται σεχταρισμός. Ας προσέχουμε. Συμφωνώ με τον ορισμό του ρεφορμισμού αλλα μπορεις να μου πεις πως ακομη μιλάς περιφρονητικά για τον αριστερισμό ως «την άρνηση της αξίας, μιας νίκης ενδιάμεσου χαρακτήρα και την απαίτηση αντ'αυτής μόνο της τελειωτικής νίκης»; Ποια είναι η αξια της νίκης ενδιάμεσου χαρακτήρα που πέτυχε η σοσιαλδημοκρατία η οποία σήμερα κατάρρευσε παντού; Μήπως η ‘άξια’ της είναι ότι ενσωμάτωσε και την εργατική τάξη στο συστημα δημιουργώντας τη ρεφορμιστική συνειδητοποιηση στη θέση της αντικαπιταλιστικής συνείδησης που σωστά υπερασπιζόντουσαν τότε οι κομμουνιστές; Πράγματι ας προσέχουμε!

από Θύμιος 23/03/2003 1:14 πμ.


Στην προβληματική που έθεσες δεν διαφωνώ. Είναι φανερό ότι προσεγγίζουμε το ζήτημα από την ίδια οπτική γωνία και με την ίδια μέθοδο. Οι διαφορές μας, αν υπάρχουν, είναι στις ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ. Είτε εγώ τις υπερτιμώ είτε εσύ τις υποτιμάς. Ασφαλώς και η παγκοσμιοποίηση υπονομεύει τα εθνικά κράτη και όλο το πολιτικό εποικοδόμημα. Υπονομεύει ισοπεδωτικά, ωστόσο, κάθε συλλογικότητα ιστορικής μνήμης, κοινωνικής συνείδησης και πολιτιστικών αξιών. Αυτό δημιουργεί αντιστάσεις και μια πολυπλοκότητα αντιθέσεων. Συνεπώς μπορεί να υπάρχει διεθνοποίηση της πολιτικής (συμφωνούμε απόλυτα), ωστόσο οι ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ του εθνικού κράτους, ως ένα πλέγμα κοινωνικών, πολιτικών και πολιτιστικών παραγόντων όχι μόνο δεν εξαλείφονται από την «υπερεθνική ελίτ» και τους «εθνικούς» διαχειριστές της, αλλά αντίθετα οξύνονται. Και είναι αυτό που τίθεται για συγκεκριμένη ανάλυση μπροστά στο επαναστατικό κίνημα. Είναι ένα κενό που πρέπει να καλυφτεί. Να είσαι καλά!

από Λ.Θ. 23/03/2003 3:03 πμ.


Χαίρομαι που συμφωνούμε. Θα μιλούσα όμως για αντιστασεις των εθνών και όχι των εθνικών κρατών τα οποία σήμερα είναι βασικά διαχειριστές της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Ναι, υπάρχουν κάποιες αντιστάσεις των εθνών, κυρίως στο πολιτιστικό επίπεδο, που κάποτε συγκαλύπτουν βαθύτερες συγκρούσεις στο κοινωνικό-οικονομικό, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με τα φονταμενταλιστικα κινήματα. Το θέμα όμως είναι οτι και αυτές οι αντιστάσεις φθίνουν σε χώρες στο κέντρο η στην ημιπεριφέρεια όπως η Ελλάδα, όπως παρατηρεί ο ΤΦ, τη στιγμή που και η κουλτούρα κατακτάται καθημερινά απο την βιομηχανία κουλτούρας της υπερεθνικής ελίτ που ελέγχει τον κινηματογράφο (παραγωγή και δίκτυα διανομής—παρά τις συστηματικές προσπάθειες πχ των Γάλλων) τη βίντεο παραγωγή, τη δισκοπαραγωγφη κλπ και έτσι καταντά η κουλτούρα σε χώρες σαν τη δική μας να σημαινει σημερα τη θρησκοληψία (και ο,τι αυτή συνεπαγεται) και το φολκλόρ.

από ΓΠ 23/03/2003 1:52 μμ.


Η συστημική ανάλυση, καλή ή κακή, δεν εξαρτάται προφανώς από την ορολογία του"υπερεθνικού" χαρακτήρα της "ελίτ" (κάτι σαν το ταξικό αντίστροφο του ¨πλήθους" στον Νέγκρι), κλπ, αλλά από το φαινόμενο που η έννοια αυτή υποτίθεται πως "περιγράφει".Λόγου χάρη, ένας πρωτοπόρος της "συστημικής ανάλυσης" όπως ο Βάλλερστάιν, με όλες του τις Μπρωντελικές συστημικές αναφορές, δεν διστάζει καθόλυ να δεχτεί ότι "η ισχύς κάθε συστήματος, συμπεριλαμβανομένου εκείνου εντός του οποίου ζούμε, ταυτίζεται πλήρως με μιά λειτουργία των θεσμών που συνεχώς επαναφέρει την ισορροπία ενάντια στην ισχυρή θέληση πολλών μέσα στο σύστημα"..(είναι μήπως το έθνος κράτος ένας τέτοιος θεσμός;ποιά κοινωνική και πολιτική λειτουργία εξασκεί σήμερα,από την οπτική των μη κυρίαρχων κοινωνικών στρωμάτων; μέσα από ποιούς κοινωνικούς ανταγωνισμούς;..κλπ)."γιά αυτό το λόγο τα συστήματα δεν είναι αιώνια...πρωταρχική ανάγκη είναι η σαφήνεια ως προς την φύση της σημερινής παγκόσμιας μεταβατικής κατάστασης, σε τι ακριβώς αφορούν οι αγώνες...η δράση μιάς ενωμένης ευρώπης έναντι άλλων περιοχών του Νότου δεν θα είναι λιγότερο ιμπεριαλιστική από ότι είναι σήμερα.Αυτό που θα αλλάξει είναι ο τρόπος δράσης έναντι των ΗΠΑ...". Αυτό το πλαίσιο λοιπόν, που δεν διέπεται από απλουστεύσεις της λειτουργίας των πολυεθνικών και καταχρηστικές μεταβάσεις από την πολυεθνικότητα στην υπερθνικότητα και από εκεί στην αποεθνικότητα, (ούτε από αμαγάλματα ιδεών περί κυριαρχούμενων τάξεων του είιδους "πλήθος" του Νέγκρι), δεν αγνοεί καθόλου την ταξική ανάλυση,αντίθετα την περιέχει ως προυπόθεση. Χωρίς όμως να αγνοεί καθόλου την δυνατότητα και την ανάγκη οικοδόμησης ενός παγκόσμιου κλίματος "που δεν θα αποδέχεται απλώς τη νομιμότητα των τοπικών χαρακτηριστικών, αλλά τη θετική συμβολή τους στο σύνολο" (" ανάλυση των παγκόσμιων συστημάτων", στο λόγος περί παγκοσμιοποίησης,σσ432,446,450). Θέλω να πω πως τα "περιεκτικότητας" και συστημικότητας ίσως περιέχουν κάποιες σοβαρές δόσεις ασάφειας.

από Λ.Θ. 23/03/2003 2:59 μμ.


Νομίζω είναι τελείως επιπόλαιο να κάνουμε κριτική και να μιλάμε για απλουστεύσεις και ασαφειες χωρίς να εχουμε διαβάσει το τι επικρίνουμε, οπως ειναι προφανές απο το σχόλιο του ΓΠ. Η συστημική ανάλυση του ΤΦ δεν έχει καμία σχέση με την συστημικη ανάλυση του Μαρξογενους Wallerstein (μολονότι πολλοί Μαρξιστές στο παρελθόν ειχαν απορρίψει την ανάλυση του) ο οποίος σήμερα αμφισβητεί το φαινόμενο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και προσπαθωντας να το καλουπωσει στο σχήμα του, υποστηρίζει ότι η σημερινή παγκοσμιοποιηση υπήρχε εδώ και 500 χρόνια! Σε αυτό σωστά κατακρίνουν αποψεις σαν τις δικες του ο Negri αλλα και Μαρξιστές διανοητές όπως ο Leslie Sklair, (The Transnational Capitalist Class, 2001), ως τα καταλοιπα της Μαρξιστικής Αριστερας που δεν εχουν πάρει είδηση από τη συστημική αλλαγη που σηματοδοτεί η νεοφιλελευθερη παγκοσμιοποίηση. Σχετικα για τον Wallerstein γράφει ο ΤΦ στο βιβλιο του για την παγκοσμιοποίηση: Παρόμοια, ο Immanuel Wallerstein υιοθετεί ρητά την εξωγενή (αν όχι ιδεολογική) φύση της σημερινής παγκοσμιοποίησης τονίζοντας ότι: Η δεκαετία του 1990 κατακλύστηκε από συζητήσεις πάνω στην παγκοσμιοποίηση. Άκουμε από τους πάντες σχεδόν ότι τώρα ζούμε, και για πρώτη φορά, σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης. Άκουμε ότι η παγκοσμιοποίηση έχει αλλάξει τα πάντα: η κυριαρχία των κρατών έχει εξασθενίσει, η ικανότητα του καθενός να αντισταθεί στους κανόνες της αγοράς έχει εξαφανιστεί, η δυνατότητά μας για πολιτιστική αυτονομία έχει ουσιαστικά αναιρεθεί, και η ίδια η ταυτότητά μας έχει τεθεί υπό σοβαρή αμφισβήτηση. Αυτή η κατάσταση «παγκοσμιοποίησης» έχει υμνηθεί από κάποιους και θρηνηθεί από άλλους. Ομως, η συζήτηση αυτή είναι μια γιγαντιαία παρερμηνεία της τωρινής πραγματικότητας – μια πλάνη που μας την επιβάλλουν ισχυρές ομάδες, και, ακόμη χειρότερα, μια πλάνη που έχουμε επιβάλλει στους εαυτούς μας, συχνά σε κατάσταση απόγνωσης (...) Στην πραγματικότητα, οι διαδικασίες που συχνά εννοούνται όταν αναφερόμαστε στην παγκοσμιοποίηση δεν είναι καθόλου νέες. Υπάρχουν εδώ και 500 περίπου χρόνια. Φυσικα ο ΤΦ διαφωνει ριζικα και με τον Negri και την αταξικη του εννοια του ‘πληθους’ κλπ βλ http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/brdn/vol8_2_2.htm

από ιθαγενης 23/03/2003 5:18 μμ.


δεν ειχα δυστυχως χρονο να διαβασω με λεπτομερεια τις περισσοτερες [εξαιρετικα ενδιαφερουσες] αναφορες που ακολουθησαν, αλλα εχω την εντυπωση οτι ο τ.φ. αναφεροταν στην εισηγηση των γαλλογερμανων - και αν ειναι ετσι συμφωνω μαζι σου οτι η διατυπωση του εδινε χωρο για παρερμηνεια.. τωρα για το αν ειναι εξωτερικα η εσωτερικα τα μπλοκ που δημιουργουνται εξαρταται βεβαια απο το συστεμικο πλαισιο στο οποιο αναφερομαστε..παρα τις διαφωνιες του αγαπητου ΓΠ εγω τεινω ακομα να θεωρω το σχημα των νεγκρι-χαρντ χρησιμο και αρα η ιδια η εννοια του εξωτερικου ισως να ειναι αμφιλεγομενη..αλλα αυτη η κινηση των ηπα ειναι "αντι-αυτοκρατορικη" νομιζω, μοιαζει με μια επιστροφη στον παλιο ιμπεριαλισμο..βεβαια οι "απροσμενες συνεπειες" της μπορει να ειναι να ενισχυσουν την δυναμικη της "αυτοκρατοριας" [κατι τετοιο αν θυμαμαι καλα ειχε υπαινιχθει παλιοτερα και ο ΑΓ σε μια σχετικη συζητηση] με την εξαλειψη ακομα περισσοτερων οριων εσωτερικου-εξωτερικου..εδω δεν εχουμε απλα πολεμο εχουμε δηλωμενη κινηση αποικιοκρατιας... αυτο ομως που ειναι "εξω" εχει να καμει με την αμερικανικη ηγεμονια σαν δομη συγκροτησης του παγκοσμιου πολιτικου συστηματος - ειναι η διαμορφωση αλλων πολων οι οποιοι ειναι "εξωτερικοι" προς την αμερικανικη ηγεμονια...αν λ.χ. ο αξονας παρισι-βερολινο-μοσχα σταθεροποιηθει θα ειναι μια σημαντικη εξελιξη οχι για το επανστατικο κινημα αλλα για το παγκοσμιο πολιτικο συστημα..ευρυτερα με τα σημερινα δεδομενα οπου το καθεστως του 1945 [οηε και κρατικη κυριαρχια] βρισκεται σε κριση /καταρρευση καθε χωρα πλεον ειτε θα αναζητει πυρηνικα, ειτε πυρηνικη ομπρελλα/μπλοκ..να υπενθυμισω οτι κατι αναλογο εισηγητο και ο χαντινγκτον απο το 95-96 οταν παρατηρουσε οτι η "αμερικανικη" μονοκρατορια" ηταν μια φευγαλεα στιγμη των 90'ς... ισως να ειναι ο θυμος..σαν κυπριος κοιωθω αυτην την επιθεση προσωπικα..σαν ενα ειδος επιστροφης της αποικιοκρατιας...αλλα νομιζω οτι το ειπε και ο κισσιγκερ απο την αλλη οχθη...μοιαζει να γυριζει ο κοσμος στην πριν το 1914 κατασταση η εστω στα προθυρα του μεσοπολεμου... και οι τραγωδια απο την ελπιδα δεν απεχουν πολυ...και αρα οι ελπιδες των αντιπολεμικων κινηματων [τα οποια θα πρεπει να γινουν αντιαποικιακα] θα πρεπει να συνατησουν την οργη του νοτου...νεα βιετναμ..γιατι στην περιοδο της ρευστοτητας ολα παιζονται...

από 00000 24/03/2003 3:29 μμ.


Επιμένεις να μη θέλεις να καταλάβεις, ότι η κριτική μου είναι απόλυτα έντιμη. Σε ενδιαφέρει η φαινομενική υπεράσπιση και όχι η ουσιαστική υπεράσπιση του κειμένου του Τ.Φ.. Οταν βρείς το θάρος να συζητάς επί της ουσίας, θα συνεχίσω τον όποιον διάλογο μαζί σου. Ο τρόπος που χρησιμοποίησες τις ερωτήσεις μου είναι απαράδεκτος. Σε ενδιαφέρει να κερδίσεις, με ενδιαφέρει να συζητήσω. Ωραία κέρδισες. Τώρα προσπάθησε να καταλάβεις τα ερωτήματα. Αν κάτι δεν καταλαβαίνεις εγώ δεν θα σε παραπέμψω, σε κανένα βιβλίο μου, αλλά θα σου απαντήσω εδώ. Η κριτική μου για την συνωμοτική αντίληψη που έχει ο Τ.Φ. για την συγκρότηση της "ελίτ", ενισχύθηκε από τις διευκρινήσεις σου και βέβαια δεν είναι κάτι που βρίσκεται στην φαντασία μου, αλλά στον τίτλο του κειμένου στο επίθετο "ΓΚΑΓΚΣΤΕΡΙΚΗ". Υ.Γ. Αν έχω καταλάβει καλά την άποψη του Τ.Φ. , κρίνω ότι είναι ιδιαίτερα ευφυής η άποψή του για την μετα-εθνική φάση του καπιταλισμού, αλλά είναι "επιφανειακά περιγραφική", γιατί της λείπει η καλή γνώση της βασικής ανάλυσης του Μάρξ για τον καπιταλισμό.

από Γιάννης Εψιλον 24/03/2003 9:59 μμ.


Σόρυ που παρεμβαίνω μιας και το σχόλιό σου απευθύνεται στο Λ.Θ., όμως θέλω μόνο να πω πως δυστυχώς είναι πολύ εύκολο να παρεξηγηθεί το ύφος και η διάθεση κάποιου γραφόντα.Μπορεί εσύ να γράφεις ότι γράφεις, με απολύτως καλή διάθεση, αλλά εγώ να "διαγνώσω" ειρωνία(δε σου την "πέφτω" για το ύφος σου,την έχω πατήσει κι εγώ μ έναν ανάλογο τρόπο). ==================== Για την ανάλυση του Τ.Φ. τώρα όσον αφορά τις ελίτ, δε συμφωνώ στα περι συνομωσιολογίας.Προσπαθεί νομίζω να καταδείξει τις αλλαγές όσον αφορά τις τάξεις, οι οποίες έχουν συντελεστεί και δυστυχώς πολλοί απ' αυτούς που υποστηρίζουν ότι κατέχουν την "καλή γνώση της βασικής ανάλυσης του Μάρξ για τον καπιταλισμό" αδυνατούν να τις αντιληφθούν και κατα συνέπεια να τις εξηγήσουν.Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο την εποχή που οι τσιφλικάδες παρέα με τους παπάδες και τους εργοστασιάρχες καβαλικέυαν τους προλετάριους του αγρού και των πόλεων.Την εποχή δηλαδή που γράφτηκαν τα αξιολογότατα κείμενα του Μαρξ. Σίγουρα το θέμα είναι τεράστιο και δε μπορεί να εξαντληθεί φυσικά σε μια ανταλλαγή (γι αυτό νομίζω και οι παραπομπές). ΥΓ Ο όρος "γκαγκσερική" χρησιμοποιήθηκε για να δείξει τον εγκληματικό και ανήθικο χαρακτήρα του πολέμου και δεν παραπέμπει σε δολοπλόκες συμμορίες συνομωτών που δρούν στο σκοτάδι.Αλλοίμονο αν μιλάμε για "στοές" της υπερεθνικής ελίτ!Εξ άλλου δεν είναι λίγες οι φορές που σε πολιτικά κείμενα χρησιμοποιούνται μη πολιτικοί όροι με μεταφορική σημασία ή για να παρομοιάσουν καταστάσεις με άλλες.Αναφέρω ενδεικτικά τους όρους:χασάπης, τσιράκι, λακές, κρεατομηχανή κλπ.

από 00000 24/03/2003 11:02 μμ.


1. Δεν έχω καμμία διάθεση ειρωνίας και εννοώ κάθε φορά αυτά που γράφω. Και όταν γράφω στο Υ.Γ."Αν έχω καταλάβει καλά την άποψη του Τ.Φ. , κρίνω ότι είναι ιδιαίτερα ευφυής η άποψή του για την μετα-εθνική φάση του καπιταλισμού, αλλά είναι "επιφανειακά περιγραφική", γιατί της λείπει η καλή γνώση της βασικής ανάλυσης του Μάρξ για τον καπιταλισμό." το εννοώ σε κάθε λέξη του. 2. Από κάθε διάλογο στον οποίο συμμετέχω προσδοκώ, εάν έχω κάτι να πώ, να "διαμορφώσω" στην σκέψη του συνδιαλεγόμενου, την "τιμή για μένα" να μου αφιερώσει ένα 2% των πεποιθήσεων του, δηλ. μια μικρή στιγμιαία δόνηση από τις "βεβαιότητές του", απαραίτητη προυπόθεση για αλληλοσεβασμό, αίσθηση ομάδας συζήτησης, αίσθηση αλληλεγγύης,συντροφικότητα, αίτηση βοήθειας ώστε να καταλάβω εγώ, κάτι που ενδεχομένως δεν έχω καταλάβει. 3. Επι της ουσίας τώρα, όσον αφορά την περιγραφή των συστατικών μερών της "Υπερεθνικής ελίτ", όπως συνοπτικά διατυπώθηκαν από τον Λ.Θ. παραπάνω, επιμένω ότι είναι μια επίπεδη περιγραφή - δημοσιογραφικού χαρακτήρα-, που της λείπει η βασική λογική της μαρξιστικής σύλληψης, της λείπει δηλαδή ακριβώς η "ταυτότητα" της ταξικής ανάλυσης του καπιταλισμού στην σημερινή εποχή, μετά "την εποχή που οι τσιφλικάδες παρέα με τους παπάδες και τους εργοστασιάρχες καβαλικέυαν τους προλετάριους του αγρού και των πόλεων", τότε δηλαδή που τα πράγματα ήταν ευκολότερα στο να κατανοήσει κανείς τις αντιθέσεις. 4. Ο αθώος κατά την λογική σου όρος "Γκαγκστερική", είναι ανάλογος του όρου "500 οικογένειες ρουφάν το αίμα του Ελληνικού λαού". Υποκειμενικοποιεί "τον αντίπαλο" σε μιά σειρά "κακών" που περιλαμβάνονται όπως μας λέει ο Λ.Θ., στο απόσπασμά του: "Η υπερεθνική ελίτ αποτελείται από: • Τις υπερεθνικές οικονομικές ελίτ, (δηλ. τα διευθυντικά στελέχη των πολυεθνικών επιχειρήσεων και των θυγατρικών τους), οι οποίες παίζουν κυρίαρχο ρόλο μέσα στην άρχουσα ελίτ της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς δεδομένης της κυριαρχίας του οικονομικού στοιχείου μέσα σ’ αυτή • Τις υπερεθνικές πολιτικές ελίτ, δηλ. τους γραφειοκράτες και τους πολιτικούς οι οποίοι στελεχώνουν τους μεγάλους διεθνείς οργανισμούς ή τους κρατικούς μηχανισμούς στις κυριότερες οικονομίες της αγοράς και • Τις υπερεθνικές τεχνοκρατικές ελίτ, τα μέλη των οποίων παίζουν έναν κυρίαρχο ρόλο στα διάφορα διεθνή ιδρύματα, think tanks, στα ερευνητικά τμήματα των μεγάλων διεθνών πανεπιστήμιων, στα διεθνή ΜΜΕ κ.λπ. ". Σε ρωτώ λοιπόν, σε τί σε βοηθάει αυτή η περιγραφή του "εχθρού". Από ποιές ταξικές σχέσεις παράγεται και ποιές ταξικές σχέσεις προσδιορίζει καλύτερα, από την περιγραφή των "φραγκάτων" και άντε και "φιογκάτων"; Για να μην είμαι άδικος, ναι, αναγνωρίζω, ότι ο Τ.Φ. από διαίσθηση καταλαβαίνει ότι παρήλθε η εποχή του κλασικού Ιμπεριαλισμού με τα κράτη-έθνη - και δεν είναι λίγο σαν αρχή-, αλλά πρέπει να απαντήσει στα βασικά ερωτήματα. Γιατί, πώς, πότε παρήλθε και γιατί έφθασε στο σήμερα; Θα μπορούσε να φθάσει κάπου αλλού ή όχι; Θα μπορούσε να μείνει στο πρίν; Φαντάζομαι βέβαια ότι και σύ θάχεις τα δικά σου ερωτήματα, που θα συμπληρώνουν τα δικά μου ή θα τα αναιρούν. Τα περιμένω, ξεκαθαρίζοντας ότι, είναι ύβρις να αποκαλείς τον καθένα ρεφορμιστή γιατί δεν συμμερίζεται την "διαίσθησή σου". Δόσε την λογική εξήγηση των γεγονότων και μετά δικαιούσαι να κατηγορείς ώς ρεφορμιστές "αυτούς και μόνο αυτούς" που ενώ συμμερίζονται την ανάλυσή σου, με την πολιτική τους "στηρίζουν το σύστημα". Πως να σου το πώ δηλαδή. Ρεφορμιστής είναι, όποιος στα λόγια συμμερίζεται την ανάλυσή σου, αλλά διαφοροποιείται στα έργα, με συνέπεια την στήριξη του συστήματος. "Ρεφορμιστής" με άλλα λόγια είναι χαρακτηρισμός μεταξύ "συντρόφων". Ρεφορμιστής για κάποιον φίλο της αντίληψης Τ.Φ. είναι μόνο κάποιος άλλος που δηλώνει φίλος της αντίληψης του Τ.Φ., αλλιώς για να μας περιλάβει ο όρος και τους υπόλοιπους θα πρέπει ο Τ.Φ. να δηλώσει "συνένοχος", σε χώρο κοινής "συναντίληψης" του οποίου, η αντίληψή του θα είναι υποσύνολο, ώστε να υπάρχει περιοχή "κοινότητας αντιλήψεων" και άρα και αποτίμησης ρεφορμιστικών παρεκλίσεων. Προς το παρόν σταματάω εδώ......

από Π.Κ. 25/03/2003 2:39 πμ.


Παρεμβαίνω και εγώ στη συζήτηση για πρώτη και τελευτάια φορά γιατι βλέπω οτι ο 00000 δεν θέλει (ή δεν μπορεί λόγω των προκαταλήψεων του) ) να καταλάβει μερικά πράγματα. Κατ αρχήν δεν μπορει να καταλάβει ότι κριτήριο κάθε ταξικής ανάλυσης δεν μπορει να είναι η Μαρξιστική ανάλυση που εχει ξεπεραστεί από καιρό από πολλούς σύγχρονους ελευθεριακους στοχαστές, όπως ο Μπουκτσιν και ο Καστοριαδης και ότι στη παράδοση αυτων συνεχίζει και ο ΤΦ. Εάν ο 00000 δεν έχει διαβάσει τη θεωρία των σημερινών ταξικών αντιθέσεων που ανέπτυξε ο ΤΦ στο άρθρο που τον παρέπεμψε ο Λ.Θ. μπορει να συζητάμε στον αιώνα τον άπαντα και να μην καταλήγουμε πουθενά (όπως από τη μεριά του 00000 θα συνέβαινε αν θα συζητούσε με κάποιον που δεν έχει ιδέα για τη Μαρξιστική ανάλυση των τάξεων για τις τάξεις) . Και φυσικά είναι γελοίο να απαιτεί ο 00000 κάποιος να του αναπτύξει τη θεωρία των τάξεων που ανέπτυξε ο ΤΦ (στην οποία βασίζεται και η έννοια του της υπερεθνικής ελίτ που αβασάνιστα χαρακτήρισε ‘περιγραφική) σε μια-δυο σελίδες εδώ, οταν η ανάλυση αυτή καταλαμβανει 50-60 έντυπες σελίδες. Εάν ο 00000 θελήσει να διαβάσει το άρθρο αυτό τότε μπορει να ακολουθήσει γόνιμη συζήτηση αλλα όχι τωρα που προφανώς δεν έχει ιδέα γι αυτή. Τελος, οσον αφορά τον ρεφορμισμό, ο ΤΦι επανειλημμένα εχει εξηγήσει την έννοια του ότι είναι η μορφή πολιτικής δράσης που δεν θέτει άμεσο θέμα ανατροπής της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής ‘δημοκρατίας’ και όχι απλής βελτίωσης τους. Εάν αυτό δεν ινία σαφές δεν ξέρω τι είναι.

από 00000 25/03/2003 7:03 μμ.


Γράφεις: "Παρεμβαίνω και εγώ στη συζήτηση για πρώτη και τελευτάια φορά γιατι βλέπω οτι ο 00000 δεν θέλει (ή δεν μπορεί λόγω των προκαταλήψεων του) ) να καταλάβει μερικά πράγματα." Κατ'αρχάς γιατί βιάζεσαι να μπείς στην κουβέντα και αμέσως να βγείς, αφού όμως καταθέσεις τις "βαρύγδουπες εκτιμήσεις" σου. Λές κάτι για "προκαταλήψεις" που δεν με αφήνουν να καταλάβω και με αφήνεις άναυδο. Ωραία να δεχθώ ότι έχω "Προκαταλήψεις" αλλά από που και ως πού, δεν με αφήνουν να καταλάβω αυτό που σας ζητάω να μου πείτε και μου απαντάτε να πάω να διαβάσω στην αρχή ένα βιβλίο αυτό το Τ.Φ. και στην συνέχεια άν δεν φωτιστώ και όλον τον Καστοριάδη και τον Μπούκτσιν; Που βλέπεις ότι δεν θέλω να καταλάβω το "βιβλικό μυστικό σας". Πέστε το μυστικό σας και μετά κρίνεται τις προκαταλήψεις. Αν μιλούσα και γώ με τον ίδιο τρόπο φιλαράκο μου, σε βλέπω να τα παρατάς όλα και να ασχολήσε μόνο με το να καταλάβεις το μεγάλο μυστικό μου. Πάρε μια βιβλιογραφία να σου Βρίσκεται. Μαρξ (μισή βιβλιοθήκη βιβλία), Ενγκελς (άλλη μισή), Λένιν (δύο βιβλιοθήκες όπως βλέπεις τον τοίχο που δεν έχει παράθυρα), Γκράμσι, Αλτουσέρ, Λουκατς, Μπαλιμπάρ, Τρότσκι , συζητήσεις με φίλους και συντρόφους (πάρε τριάντα χρόνια δικά μου τουλάχιστον) για να μην αναφέρω περιοδικά, άλλους διανοητές, άρθρα, ομιλίες κλπ. Μα είναι δυνατόν να συζητάται και να αφορίζεται με αυτόν τον τρόπο; Ελεος. Ναι είμαι προκατηλειμένος έναντι κάθε ενός που μετέρχεται αντί επιχειρημάτων, τα "Κρυφά Σχολιά" και την Ρόδο όπου πηδάνε πάρα μα πάρα πολύ. Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα. Πάμε παρακάτω. Γράφεις: "Κατ αρχήν δεν μπορει να καταλάβει ότι κριτήριο κάθε ταξικής ανάλυσης δεν μπορει να είναι η Μαρξιστική ανάλυση που εχει ξεπεραστεί από καιρό από πολλούς σύγχρονους ελευθεριακους στοχαστές, όπως ο Μπουκτσιν και ο Καστοριαδης και ότι στη παράδοση αυτων συνεχίζει και ο ΤΦ." Για προσπάθησε να αναπτύξεις εσύ μια άλλη μέθοδο ταξικής ανάλυσης; Πρίν την δημοσιεύσης, όμως, άρχισε να γελάς για να προλάβεις να πάρεις μερίδιο από το γενικό γέλιο που θα πέσει. Και άσε εντάξει στην άκρη την δική σου προσπάθεια, για προσπάθησε με τις απόψεις Καστοριάδη και Μπούκτσιν να το κάνεις, θα δείς ότι δεν είναι καθόλου εύκολο. Μην αρχίσεις πάλι να μου γράφεις ποιά βιβλία θα πρέπει να διαβάσω. Μίλα εσύ με την γνώση που έχεις αποκτήσει από την μελέτη σου για τις ταξικές αντιθέσεις. Γράφεις: "Εάν ο 00000 δεν έχει διαβάσει τη θεωρία των σημερινών ταξικών αντιθέσεων που ανέπτυξε ο ΤΦ στο άρθρο που τον παρέπεμψε ο Λ.Θ. μπορει να συζητάμε στον αιώνα τον άπαντα και να μην καταλήγουμε πουθενά (όπως από τη μεριά του 00000 θα συνέβαινε αν θα συζητούσε με κάποιον που δεν έχει ιδέα για τη Μαρξιστική ανάλυση των τάξεων για τις τάξεις) ." Οχι ο 00000 δεν έχει διαβάσει την θεωρία των σημερινών ταξικών αντιθέσεων που ανέπτυξε ο ΤΦ, αλλά έχει την τύχη να ζεί την εποχή που ζεί και ο ΤΦ και θάθελε να εκμεταλευτεί αυτή την ιστορική ευκαιρία να τα ακούσει όλα αυτά τα "ΝΕΑ" από πρώτο χέρι. Δυστυχώς ο Μάρξ έχει πεθάνει και έτσι δεν μπορώ να σε εξυπηρετήσω με ανάλογη τιμή. Ακόμη γράφεις: "Και φυσικά είναι γελοίο να απαιτεί ο 00000 κάποιος να του αναπτύξει τη θεωρία των τάξεων που ανέπτυξε ο ΤΦ (στην οποία βασίζεται και η έννοια του της υπερεθνικής ελίτ που αβασάνιστα χαρακτήρισε ‘περιγραφική) σε μια-δυο σελίδες εδώ, οταν η ανάλυση αυτή καταλαμβανει 50-60 έντυπες σελίδες." Γελοίο είναι να λές ότι είναι γελοίο να μη μπορείς να αποχωριστείς τις 50-60 σελίδες της ανάλυσης του ΤΦ για να μας πείς το ζουμί της. Το πρόβλημα βρίσκεται μάλλον στο ότι δεν υπάρχει ζουμί. Γράφεις: "Εάν ο 00000 θελήσει να διαβάσει το άρθρο αυτό τότε μπορει να ακολουθήσει γόνιμη συζήτηση αλλα όχι τωρα που προφανώς δεν έχει ιδέα γι αυτή." Δηλαδή πώς τότε θα μπορούμε να συζητούμε γόνιμα. Θα λέει ο ένας στον άλλον, τώρα "Θυμίσου τις 50-60 σελίδες του ΤΦ" για να καταλάβεις αυτό και κείνο, και ο άλλος θα απαντάει Ναι αλλά "οι 50-60 σελίδες του Τ.Φ" μην ξεχνάς ότι δεν μας επιτρέπουν να σκεφτόμαστε έτσι κλπ κλπ. Καλά είμαστε σοβαροί βρε Π.Κ. Τέλος γράφεις: "Τελος, οσον αφορά τον ρεφορμισμό, ο ΤΦι επανειλημμένα εχει εξηγήσει την έννοια του ότι είναι η μορφή πολιτικής δράσης που δεν θέτει άμεσο θέμα ανατροπής της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής ‘δημοκρατίας’ και όχι απλής βελτίωσης τους. Εάν αυτό δεν ινία σαφές δεν ξέρω τι είναι." Δεν είναι σαφές αυτό που σου είπα παραπάνω, ο όρος ρεφορμισμός αφορά συνιδεάτες. Ας πούμε αφορά εσένα αν η συμπεριφορά σου δεν βοηθάει την επαναστατική διάδοση, συνειδητοποίηση και πάλη, υμών των υπολοίπων και φοβάμαι ότι αυτό συμβαίνει εδώ πέρα. Ομως εμάς τους υπόλοιπους δεν μας αφορά, το πρόβλημα των συντρόφων του, εάν είναι αυτοί, οι οποίοι είναι οι μόνοι που μπορούν να κατηγορηθούν, εκτός από το σημείο που αυτοί οι χαρακτηρισμοί σας γινονται μέσω παρερμηνείας, Μαρξιστικός Ρεφορμισμός. Ας είστε τουλάχιστον σαφείς στους διαχωρισμούς. Υπάρχουν Ρεφορμιστές και Ρεφορμιστές και κανείς δεν είναι ιδιοκτήτης των εννοιών.

από Π.Κ. 26/03/2003 3:11 πμ.


Ρε φίλε είσαι όχι απλώς προκατειλημμένος αλλα και αστείος. Μπορείς να κανεις κριτική για κάτι που δεν έχεις διαβάσει, όπως ομολογείς, και να λες ότι δεν έχει ζουμί; Για να στο δώσω να το καταλάβεις με παράδειγμα από τον Μαρξισμό που προφανώς αποτελεί τη πεμπτουσία της γνώσης σου είναι νοητή μια σοβαρή συζήτηση της Μαρξιστικής ανάλυσης των τάξεων μεταξυ δυο ανθρώπων όταν ο ένας είναι ανίδεος από Μαρξιστική θεωρια (εκτος αν δεν εννοείς συζήτηση αλλα κατήχηση, όπως συνηθίζατε να κανετε στο προλεταριάτο); Εγώ μπορώ να μιλήσω για Μαρξισμό γιατι έχω διαβάσει ΚΑΙ μαρξισμό εσύ πως διάολο μπορείς να μιλήσεις για την ανάλυση του ΤΦ η του Καστοριαδη η του Μπουκτσιν χωρίς να τους έχεις διαβάσει; Η μήπως αρκεί η Μαρξιστική Βίβλος σου για να καταλαβαίνεις κάθε τι επιστητό; Oσον αφορά τη μπουρδολογία περί ρεφορμισμού που κατά σένα αφορά μόνο ομοιδεατες, δεν το ήξερα ότι ένας αναρχικός, για παράδειγμα, και ένας σοσιαλδημοκράτης είναι …συνιδεατες. Σε ευχαριστώ που με φώτισες. Σοβαρέψου ρε φίλε, διάβασε και τίποτα άλλο πέρα από το Μαρξιστικό σου ευαγγέλιο και μετά ξαναμιλάμε. ΥΓ Επειδή ακριβώς πρόβλεψα ότι δεν μπορεί να γίνει κουβέντα με κάποιον που μόνο Μαρξισμό καταλαβαίνει και είναι διατεθειμένος να διαβάσει γιαυτο είπα χθες ότι μετείχα για πρώτη και τελευταία φορά. Τελικά βγήκα δικαιωμένος. Συνέχισε από κάτω τον περισπούδαστο μονόλογο σου και χαρακτήριζε ότι δεν μπαίνει στη Προκρουστεια κλίνη σου της Μαρξιστικής Γραφής ανούσιο. Καλόν ύπνο.

από Τη δουλεια του κανει ο άνθρωπος 26/03/2003 10:56 πμ.


Πηγαίνετε στο ψαχτηρι και βαλτε τα μηδενικά που συνιστούν την ύπαρξη του για να δειτε ποιος είναι . Να το τελευταίο σχόλιο του Θυμιου που κάτι ξέρει για τον άνθρωπο Αναφορικά, τέλος, με αυτόν τον αξιοθρήνητο «00000» έχω να πω ότι αυτός κάτι ξέρει από «μισθοδοσίες». Μην κρίνει όμως εξ ιδίων τους άλλους. Και μια και μίλησε περί ψευδωνύμων, ας βγάλει τη δική του κουκούλα για να γελάσουμε λίγο. Το έχουμε ανάγκη. Είναι φανερό ότι το μηδενικό αυτό (επί πέντε) τώρα πήρε εντολή από την υπηρεσία του να επιτεθει στον ΤΦ και εσείς κάθεστε και του βάζετε δύσκολες δουλειες να διαβάσει άρθρα;;;

από 00000 26/03/2003 11:48 πμ.


Ερώτηση. Ποιά είναι η δουλειά μου και τί ακριβώς ξέρει ο Θύμιος;

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License