Για την εξέγερση και τον εφησυχασμό

-

«Στο Πολυτεχνείο η έξαρση στηρίχθηκε στην τριήμερη κομμούνα. Αυτό είναι εκείνο που ξεχνούν οι πάντες. Η εμπειρία μιας νέας ζωής και η δυνατότητα να λειτουργήσει στις πιο κρίσιμες συνθήκες είναι ανυπόφορη για τον καπιταλιστικό κόσμο (...). Η ασυνείδητη έκρηξη θα βρει τον εαυτό της κάποια νύχτα, που θα ξημερώσει και οι άνθρωποι θα είναι ακόμη στους δρόμους κατέχοντας τα οδοφράγματα. Η κομμούνα του Πολυτεχνείου θα ενωθεί με τη δράση και η Ιστορία θα βρει στους περιφρονημένους και πληβειακούς δρόμους το λαμπρό ανάστημα να μιλήσει από μέρους κάθε εξαθλιωμένου».

Οι ως άνω διαπιστώσεις-οραματισμοί είναι γραμμένες δύο χρόνια μετά την εξέγερη του '73 από τον Χρήστο Κωνσταντινίδη, που συμμετείχε στα γεγονότα ως μέλος της ομάδας των «αναρχικών» και, δυστυχώς, «έφυγε» νωρίς. Τα (βιωματικά) γραπτά όμως μένουν και καλείται ο καθείς να τα αναγνώσει και εκτιμήσει αναλόγως, έστω για να διαλάμψει ο ιστορικός διάλογος. Διαβάζουμε ακόμη (Πεζοδρόμιο, τ. 7, εκδόσεις «Διεθνής Βιβλιοθήκη»): «Αυτοί που προσέδωσαν στα Νοεμβριανά την εκρηκτικότητά τους ήταν οι πληβείοι της Αθήνας χωρίς καμιά αστυνόμευση· με τις φωτιές, τα οδοφράγματα και την απαράμιλλη τόλμη έθεσαν στην εξουσία το ερώτημα: απόψε κάποιος από τους δύο πεθαίνει. Εργάτες, εισπράκτορες, ανήλικοι, υπάλληλοι, όλη η μίζερη μάζα του Αθηναϊκού λαού έγραψε πάνω στην άσφαλτο το έπος τού να μη λογαριάζει κανείς τον θάνατο».

Ποιος, αλήθεια, μιλάει σήμερα για κομμούνα, εξαθλιωμένους, ακομμάτιστους, ανένταχτους; Ολα πλέον φαίνονται τακτοποιημένα· και για τους πρωταγωνιστές και για την Ιστορία. Τι σημαίνει «εξέγερση» σήμερα; Αλλά η εξέγερση δεν ερμηνεύεται· ή ξεσπά ως ενότητα εναντίον της μιζέριας και του εξευτελισμού ή δεν υπάρχει. Και σήμερα, παρά την εξάπλωση της φτώχειας, της ψυχοπαρανόησης, της φριχτής αστυνόμευσης, της συρρίκνωσης δικαιωμάτων και ελευθεριών, η εξέγερση καθεύδει. Σπίθες μόνο από το πυρ αυτής πετάνε στην ατμόσφαιρα της κοινωνίας (φοιτητές, εκπαιδευτικοί, αγρότες, λιμενικοί...)· σπίθες που σβήνουν αμέσως από τη γενικότητα της αδιαφορίας, του εφησυχασμού, του εργασιακού βολέματος. Ιδού, ο πνευματικός και πρακτικός νήδυμος ως φιλοσοφία, ως ευδαιμονία... Ποιος ξέρει. Ισως αυτό να 'ναι η βουβή ζύμωση της έκρηξης· η απέχθεια των παιδιών (μας) για τη σήψη, που μπορεί να γίνει ανατατικό μίσος (ή αγάπη)...


ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ stamg@enet.gr


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 17/11/2007

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License