Προκηρυξη του ΕΚΚΕ για το Πολυτεχνείο

Όμως αν θέλουμε να πάει αλλιώς, δεν αρκεί μόνο να αποκρούουμε την αναζήτηση του «μικρότερου κακού» και να κηρύσσουμε την εξέγερση απέναντι στη καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Θα πρέπει αντίθετα να εξεγερθούμε αυτοκριτικά και απέναντι στις αδυναμίες της επαναστατικής Αριστεράς. Που όπως τότε έτσι και τώρα παρά την καθοριστική της συνεισφορά σε αγωνιστικά ξεσπάσματα και εξεγέρσεις έχει αφήσει άλλους να λεηλατούν και να καπηλεύονται λαϊκούς αγώνες και θυσίες.

ΕΚΚΕ

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2007

Έτσι δεν πάει άλλο...

ΝΑ ΠΑΕΙ ΑΛΛΙΩΣ!

Τιμάμε την επαναστατική πρωτοβουλία, τον αγώνα, την εξέγερση, τη θυσία που άνοιξε το δρόμο για την ανατροπή της Χούντας. Χαιρετίζουμε την ανυποχώρητη στάση της νεολαίας και του εργαζόμενου λαού, που παρά την τρομοκρατία, το αίμα και τους νεκρούς, τα καλοπιάσματα, τη συκοφαντία και τη διαβολή, εδώ και 34 χρόνια δεν έλειψε ποτέ απ’ το Νοέμβρη, τις αγωνιστικές εκδηλώσεις και την πορεία που κρατούν άσβεστα τη φλόγα και τα μηνύματα της εξέγερσης. Συνδέουν το σήμερα με το χτες, τιμούν και συνεχίζουν τους αδικαίωτους ηρωικούς αγώνες και τις θυσίες του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ, του Πολυτεχνείου.

Σήμερα ωστόσο, ένας καινούριος κύκλος αναταραχής με σημαντικές κοινωνικές και πολιτικές ανακατατάξεις έχει ανοίξει στον κόσμο και στη χώρα μας.

Το πολιτκοστρατιωτικό αδιέξοδο των αμερικανών φονιάδων των λαών, στο Ιράκ, στον ευρύτερο χώρο της Μ.Ανατολής και σε όλο τον κόσμο, συνοδεύεται απ’ τη χρεοκοπία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου λεηλασίας όλων των λαών της γης με κέντρο το δολάριο. Η συμπίεση των εργατικών εισοδημάτων, οι υπέρογκοι στρατιωτικοί εξοπλισμοί, τα επισφαλή στεγαστικά δάνεια, τα αστρονομικά εμπορικά ελλείμματα και το συνολικό χρέος των ΗΠΑ που ξεπερνά το 400% του ΑΕΠ, έχουν οδηγήσει σε μια ανεξέλεγκτη χρηματοπιστωτική κρίση και διαρκή αναταραχή στα χρηματιστήρια. Ο κίνδυνος κατάρρευσης του δολαρίου απειλεί με ύφεση όχι μόνο την αμερικάνικη αλλά και την παγκόσμια οικονομία. Οι ανταγωνισμοί ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσίας, Κίνας, Ιαπωνίας και άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, σπρώχνουν όλο και περισσότερο προς αλλαγές και μετατοπίσεις στους διεθνείς συσχετισμούς, παρά τους στρατιωτικούς εκβιασμούς της Ουάσινγκτον, δημιουργώντας νέες δυνατότητες αλλά και νέους τεράστιους κινδύνους για όλους τους λαούς της γης (Λόγος Μπούς για Γ΄ παγκόσμιο πόλεμο με αφορμή το Ιράν).

Σ’ αυτό το διεθνές περιβάλλον και σε μια από τις πιο πολυτάραχες περιοχές του πλανήτη η «ισχυρή Ελλάδα» της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, σε πλήρη αντίθεση με τα αισθήματα της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού πλασάρεται σαν ο καλύτερος εκπρόσωπος ΗΠΑ και ΕΕ, ανταγωνίζεται με την Τουρκία διεκδικώντας το ρόλο της υπ’ αριθ. 1 «πύλης» για κάθε ιμπεριαλιστική διείσδυση και επέμβαση στην περιοχή. Στηρίζει την κατοχή στο Ιράκ, στέλνει στρατό στο Αφγανιστάν και τα Βαλκάνια, αντί για την ενότητα με τους βαλκανικούς λαούς εκτρέφει εθνικιστικές εξάρσεις για το Μακεδονικό, την ίδια ώρα που κάνει τα στραβά μάτια για ένα καινούριο σχέδιο Ανάν που θα μετατρέπει την Κύπρο σε προτεκτοράτο.

Η «ισχυρή οικονομία» της στηρίζεται κι’ αυτή σε εισαγωγές κεφαλαίων που ελέγχουν το χρηματιστήριο, εξαγοράζουν δημόσιες επιχειρήσεις, μαζί με την ντόπια παρασιτική αστική τάξη απαιτούν ακόμα πιο αυστηρή εφαρμογή των εντολών της ΕΕ, της Λισαβόνας, της νέας ΚΑΠ, κι’ άλλη «απελευθέρωση της αγοράς εργασίας», κι’ άλλες αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στο Ασφαλιστικό, στην Παιδεία, στην Υγεία, για τη μετατροπή της χώρας σε παράδεισο κερδοφορίας για το κεφάλαιο και κόλαση για το φτωχό λαό. Μια οικονομία, με ανύπαρκτες παραγωγικές επενδύσεις, διάλυση του γεωργικού τομέα, κλείσιμο ή μεταφορά βιομηχανιών για πιο φτηνά εργατικά χέρια, μ’ ένα τεράστιο εμπορικό έλλειμμα, υπερχρεωμένα νοικοκυριά κι’ ένα δυσθεώρητο δημόσιο χρέος, που απειλείται να γίνει φτερό στον άνεμο στα πλαίσια μιας γενικότερης οικονομικής αναταραχής.

Ο λαός το ξέρει πως έτσι δεν πάει άλλο! Γι’ αυτό από τη μια η απαισιοδοξία για το παρόν και το μέλλον, η αγωνιώδης αναζήτηση κάποιας ανύπαρκτης ατομικής λύσης «μπας και τη βολέψουμε», αλλά και από την άλλη τα αγωνιστικά ξεσπάσματα τμημάτων των εργαζόμενων, το μεγαλειώδες φοιτητικό και εκπαιδευτικό κίνημα που ανέτρεψε κυβερνητικές επιδιώξεις, στραπατσάρισε και τις δύο συνιστώσες του αστικού δικομματισμού στις πρόσφατες εκλογές. Ωστόσο ούτε η εύθραυστη πλειοψηφία και η πολιτική απομόνωση της ΝΔ, ούτε η ολόπλευρη κρίση και η φτηνή δημαγωγία περί αναβάπτισης του ΠΑΣΟΚ και του αρχηγού του πρόκειται να ανακόψουν την αντιλαϊκή λαίλαπα. Τα μεγάλα ξένα συμφέροντα και η ντόπια άρχουσα τάξη θα απαιτήσουν και θα επιβάλλουν τα αντιδραστικά μέτρα που έχουν ανάγκη.

Αλλά και οι αναζητήσεις σημαντικών τμημάτων των εργαζόμενων και της νεολαίας προς τα αριστερά θα κινδυνέψουν κι’ αυτές να οδηγήσουν σε απογοητεύσεις και πισωγυρίσματα, αν επιδιώξουν να στηριχτούν στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ που επιδιώκει νέα ανοίγματα και «προγραμματικές συμφωνίες» με το «σοσιαλιστικό χώρο», στις ψευτοαριστερές κορώνες και στο σεχταρισμό του ΚΚΕ, με τα εξοργιστικά «καπέλα» και την υποκατάσταση του κινήματος με την βαθιά υποταγμένη στην αστική νομιμότητα και χρεοκοπημένη ιδεολογία και στρατηγική του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και ρεφορμισμού.

Όμως αν θέλουμε να πάει αλλιώς, δεν αρκεί μόνο να αποκρούουμε την αναζήτηση του «μικρότερου κακού» και να κηρύσσουμε την εξέγερση απέναντι στη καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Θα πρέπει αντίθετα να εξεγερθούμε αυτοκριτικά και απέναντι στις αδυναμίες της επαναστατικής Αριστεράς. Που όπως τότε έτσι και τώρα παρά την καθοριστική της συνεισφορά σε αγωνιστικά ξεσπάσματα και εξεγέρσεις έχει αφήσει άλλους να λεηλατούν και να καπηλεύονται λαϊκούς αγώνες και θυσίες. Γιατί δεν αναλαμβάνει ολόπλευρα τις ευθύνες της. Δορυφοροποιείται συχνά γύρω από ρεφορμιστικές «πιο μεγάλες» δυνάμεις. Δεν μπορεί να αποβάλλει μικροαστικές αντιλήψεις σεχταρισμού, περιχαράκωσης, να δώσει προτεραιότητα στην αγωνιστική ενότητα της τάξης. Περιορίζεται σ’ ένα στείρο κινηματισμό που όσο ριζοσπαστικός κι’ αν είναι δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ τις προδιαγραφές του συστήματος. Παρακάμπτει την ανοιχτή και δημιουργική συζήτηση γύρω από κρίσιμα ζητήματα στρατηγικής και ιδεολογίας. Ενώ πλειοδοτεί σε επαναστατικά συνθήματα αποφεύγει να θέσει συγκεκριμένα το ζήτημα της εξουσίας και της ανάγκης για ένα θεμελιωμένο σε μια επιστημονική ταξική ανάλυση και στους πραγματικούς συσχετισμούς μεταβατικό πρόγραμμα. Ξεχνώντας πως η εργατική τάξη δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει «τάξη για τον εαυτό της» χωρίς ηγεμονική πολιτική πρόταση, που να αφορά το σύνολο των σχέσεών της με τις άλλες τάξεις, τα εσωτερικά και εξωτερικά κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα της χώρας.

Τιμώντας σ’ αυτή την κατεύθυνση το φετινό Νοέμβρη αλλά και τα 90 χρόνια απ’ τη μεγάλη οκτωβριανή επανάσταση, ας δώσουμε λοιπόν προτεραιότητα στο διάλογο και την κοινή δράση. Για την συγκρότηση ενός σταθερού μετώπου των δυνάμεων της ριζοσπαστικής επαναστατικής αριστεράς, που μόνο αυτό θα μπορέσει ν’ ανοίξει το δρόμο για την πολιτική ανασυγκρότηση της τάξης, να θέσει αξιόπιστα το ζήτημα της ευρύτερης αριστερής ενότητας, της ίδιας της αγωνιστικής και ταξικής ενότητα των εργαζόμενων και της νεολαίας.

· ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΑΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ!

· ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ – ΤΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ!

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License