Για τον Timo B. - Για τους Φυλακισμένους Αγωνιστές

προκύρηξη που κυκλοφόρησε στις 25/04

  «Ω, ευγενικοί μου άνθρωποι, η ζωή είναι σύντομη…
Αν ζούμε, είναι για να πατήσουμε πάνω στα κεφάλια
των βασιλιάδων» -ΣΑΙΞΠΗΡ («Ερρίκος Δ’»)
 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΙΜΟ Β. - ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

 
Συνεχίζοντας έναν αγώνα που προτάσσει την αδιαμεσολάβητη αντιθεσμική δράση ενάντια σε κράτος και αφεντικά, με στόχο την κοινωνική απελευθέρωση και τη γενικευμένη αυτοδιεύθυνση, είναι αναπόφευκτο να ερχόμαστε σε σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής στις διάφορες εκφάνσεις της. Τα αποτελέσματα αυτής της σύγκρουσης έχουν πολύμορφο χαρακτήρα, καθώς τα μέτωπα που ανοίγονται στον δρόμο, δεν περιορίζονται μόνο σε αυτόν, αλλά αποτελούν φωτεινό παράδειγμα για κάθε ανήσυχο και ασυμβίβαστο άνθρωπο που ασφυκτιά μέσα στα όρια της καθεστωτικής νομιμότητας. Μιας «νομιμότητας», που στηρίζεται σε ένα φαιό σύστημα «αντιπροσωπευτικής» δημοκρατίας του οποίου μοναδικός ρόλος είναι η στήριξη και η συνδρομή στα σχέδια του συσσωρευμένου κεφαλαίου, των αρωγών του και του κρατικού μηχανισμού που τα διαφυλάσσει.

 
Οι φοιτητικές κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν ενάντια στην αντιδραστική εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που προωθεί το κράτος, παρ’ ότι αναπτύχθηκαν με βάση την αντίθεση τους σ’ αυτήν, εξελίχθηκαν σε πυρήνα γύρω από τον οποίον συσπειρώθηκαν εργαζόμενοι, άνεργοι, νεολαίοι, αναρχικοί - αντιεξουσιαστές, με σκοπό την δυναμική τους άρνηση στα σχέδια της ολιγαρχίας. Παράλληλα με τις μαζικές πορείες, οι πολύμηνες καταλήψεις έπαιξαν ουσιαστικό ρόλο σε αυτόν τον αγώνα, καθώς είναι από τους λίγους τρόπους που έχουν απομείνει για την αυτό-οργάνωση της αντίστασης απέναντι στους σχεδιασμούς της εξουσίας.

 
Στην Ευρώπη των 24ων, η εκπαίδευση είναι ένα ακόμα από τα πεδία που αφορούν άμεσα την πολιτική της χειραγώγησης και του ολοκληρωτισμού που επιχειρείται να επιβληθεί ενάντια στους ανθρώπους που κατοικούν μέσα στα όρια της. Με τη Γερμανία και τη Βρετανία να σέρνουν τον χορό, και τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ να ακολουθούν ανά χείρας, παραμένουν μόνον λίγες χώρες στη Ε.Ε. (ανάμεσα τους και η Ελλάδα) στις οποίες να μην έχει επιτραπεί η δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων. Παρ’ όλ’ αυτά, η προσπάθεια για επιβολή νέων επιθετικών μέτρων ενάντια στους νέους, φοιτητές κι εργαζόμενους, μπορεί να αναχαιτιστεί, όπως συνέβη πριν δύο χρόνια στην περίπτωση της Γαλλίας.

 
Η αντίθεση στις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις που μεθοδεύουν τα κράτη της Ευρώπης, δεν περιορίζεται μόνο στα θέματα στα οποία αναφέρονται αυτές, αλλά επεκτείνεται σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας που δέχεται την επίθεση της κυριαρχίας. Οι κάμερες, η βιοτεχνολογία, ο έλεγχος της πληροφορίας, οι νόμοι για την μετανάστευση, το ζήτημα της εργασίας, δεν είναι θέματα άσχετα μεταξύ τους, αλλά στοιχεία ενός γενικότερου σχεδίου για μια κοινωνία διαιρεμένη, αποδυναμωμένη και ελέγξιμη στην οποία θα εκλείπει κάθε φωνή διαφορετικότητας ενώ θα παρουσιάζεται ενωμένη σε ένα εικονικό «οικουμενικό χωριό» των λίγων, των εκλεκτών και των τυχερών. Δεν είναι λοιπόν σύμπτωση, που τόσος κόσμος κατέβηκε και συνεχίζει να κατεβαίνει στους δρόμους, δηλώνοντας την οργισμένη αντίθεσή του σε αυτόν τον πρόχειρα καλυμμένο ολοκληρωτισμό, μη αποφεύγοντας την σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής και τους εντεταλμένους παρακρατικούς.

 
Το ξέσπασμα των συγκρούσεων στην πόλη της Αθήνας αλλά και σε άλλες πόλεις, από τα μέσα Ιανουαρίου με αποκορύφωμα τις μάχες που εξελίχθηκαν στις 8 Μαρτίου έξω από τη Βουλή, ήταν όψεις ενός πολέμου που διεξάγεται ακόμα και θα διεξάγεται μέχρι την οριστική διάλυση της κοινωνίας της χειραγώγησης, της οργανωμένης σύγχυσης και του αποκλεισμού. Όπως συμβαίνει σε κάθε ανάλογη εκδήλωση του ανθρώπινου πνεύματος, οι προσαγωγές και οι φυλακίσεις δεν έλειψαν. Από εκείνη την ημέρα βρίσκεται προφυλακισμένος με βαρύ κατασκευασμένο κατηγορητήριο, ο αναρχικός Βασίλης Στεργίου ενώ συνελήφθησαν συνολικά 61 άτομα. Από εκείνους, οι 49 τελικά αθωώθηκαν μετά από πολυήμερη (δικαστική) ομηρία, ενώ κατηγορίες αντιμετωπίζουν ακόμα 11 άνθρωποι.

Όμως, ένας ακόμη άνθρωπος, βρίσκεται ήδη όμηρος στα χέρια του κράτους από τις 20 Φλεβάρη για την συμμετοχή του στις κινητοποιήσεις των φοιτητών, με κατασκευασμένες κατηγορίες (κατοχή εκρηκτικών υλών, πρόκληση έκρηξης και αντίσταση κατά της αρχής), χωρίς κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο εναντίον του. Είναι ο TimoBehrendt, 31 ετών, μηχανικός αυτοκινήτων που ζει και εργάζεται στο Βερολίνο. Η σύλληψη του έγινε μέσα σε ένα κλίμα τρομοκρατίας - που διαμορφώνεται συστηματικά από το κράτος και τις δυνάμεις καταστολής σε συνεργασία με τα καθεστωτικά ΜΜΕ - το οποίο είχε ενταθεί ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα. Παρά το ότι δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε (αν και οι μέρες σίγουρα μετράνε περισσότερο για τους έγκλειστους απ’ ότι για εμάς) θα ήταν χρήσιμο να αναφερθούμε στις συνθήκες αυτής της σύλληψης.

Εκείνη την ημέρα είχε συμφωνηθεί από τους φοιτητές των καταλήψεων να πραγματοποιηθεί μία συναυλία στην Εγνατία Οδό με σκοπό να γίνει ευρύτερα γνωστός ο λόγος των κινητοποιήσεων τους. Όπως σε κάθε συναυλία, έτσι και σε αυτή θα υπήρχε σκηνή και ηχητικός εξοπλισμός.

Ο Timo γνωρίζει πώς να είναι χρήσιμος στο στήσιμο μιας συναυλίας. Συμμετέχοντας στην δράση της Ένωσης Φοιτητών του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου, έχει συμμετάσχει αρκετές φορές στην οργάνωση παρόμοιων εκδηλώσεων. Έτσι κι εδώ, θεώρησε σκόπιμο να βοηθήσει στις κινητοποιήσεις των φοιτητών με τον τρόπο που γνώριζε. Πράγματι, η συναυλία έγινε, πετυχαίνοντας τον σκοπό της που ήταν «να βγουν οι φοιτητικές καταλήψεις στους δρόμους». Στους ίδιους δρόμους όμως εκείνο το βράδυ είχαν βγει και τα ΜΑΤ, καθοδηγούμενα από την τρομολαγνεία των ΜΜΕ που οργίαζαν για εβδομάδες μεθοδεύοντας, σε συνεργασία με κράτος και αστυνομία την ποινικοποίηση κάθε μορφής αντίστασης. Με πρόφαση την φύλαξη της ΔΕΘ και της γύρω περιοχής, οι δυνάμεις καταστολής δήλωσαν ξεκάθαρα την παρουσία τους, προκαλώντας, μετά το τέλος της συναυλίας, βίαια επεισόδια. Η χρήση χημικών ήταν τόσο έντονη που δημιουργήθηκε αποπνικτική ατμόσφαιρα και συνθήκες πανικού ανάμεσα σε αυτούς που είχαν παρευρεθεί για την εκδήλωση. Ο Timo είχε απασχοληθεί στην αποσυναρμολόγηση της σκηνής και βρισκόταν ακόμα στο χώρο. Μέσα σε μια κατάσταση που είναι δύσκολο από πολλές απόψεις να περιγραφεί, οι μπάτσοι συνέλαβαν τον Timo και αφού τον ξυλοκόπησαν τον έσυραν στο κρατητήριο. Σήμερα, βρίσκεται ακόμα προφυλακισμένος στις δικαστικές φυλακές Κομοτηνής όπου μεταφέρθηκε στις 24/2, βιώνοντας την εκδικητική τιμωρία του κράτους, που χρησιμοποιεί αυτή την μέθοδο παραδειγματικά, για να εκφοβίσει όσους αντιστέκονται.

 
Η προφυλάκιση, που τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιείται συστηματικά σαν μέθοδος τιμωρίας και εκδίκησης, δεν είναι μόνο άθλια, αλλά και «παράνομη» καθώς καταργεί το «τεκμήριο αθωότητας» και το «δικαίωμα» του κρατούμενου για μια «δίκαιη δίκη». Όλο αυτό το σύμπλεγμα εξουσιών ενάντια στο άτομο, δεν είναι τίποτε άλλο από την υποταγή στο δόγμα της νέας εποχής, των (αντι)τρομοκρατικών νόμων, των γκουαντάναμο, της καταστρατήγησης των ελευθεριών και του πλήρη ελέγχου της καθημερινής ζωής. Ένα δόγμα που γίνεται προσπάθεια να εφαρμοστεί παγκοσμίως, με άξονα την διατήρηση και επέκταση των συμφερόντων της κυριαρχίας.

 
Για τις συνθήκες κράτησης, μία αναφορά δεν δικαιολογεί την μερικότητα μας, αλλά είναι αδύνατον να μην μιλήσουμε για τον θάνατο του 20χρονου Λεωνίδα Καλτσά στο Α.Τ Ιλίου στις 15 Απρίλη, κρατούμενο για (!) υποψία μικροκλοπής. Έρχεται να προστεθεί στα δεκάδες θύματα των ελληνικών αρχών, που «αυτοκτονούν» κρεμάμενοι ήκαιγόμενοι στα κελιά τους, ή «παθαίνουν ατυχήματα», πέφτοντας από παράθυρα ή μπαίνοντας μπροστά σε όπλα μπάτσων που εκπυρσοκροτούν μόνα τους. Όπως μας έχει αναφέρει και ο ίδιος ο Timo, δηλώνοντας την απέχθεια του στον ρατσισμό που συνάντησε από την στιγμή της σύλληψης και μεταφοράς του στο τμήμα αλλοδαπών, φέρονταν διαφορετικά σε εκείνον από ότι στους άλλους κρατούμενους (που προέρχονταν κυρίως από χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ) επειδή απλά και μόνο ήταν γερμανός…

 
Η κίνηση αλληλεγγύης για τον Timo Β. δεν έρχεται σε αντίθεση με άλλες κινήσεις αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους. Η απαίτηση για άμεση απελευθέρωση των φυλακισμένων αγωνιστών, ανεξάρτητα αν πρόκειται για αναρχικούς, αντιεξουσιαστές, ή αγωνιζόμενους ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται αν το όνομα τους αναφέρεται με κάποιον προσδιορισμό μπροστά, δεν μπορεί παρά να είναι καθολική περιλαμβάνοντας σε αυτή κάθε άτομο ή συνεργασία ατόμων που επιθυμεί την συνέχιση αυτού του αγώνα. Ανάλογη κίνηση έχει δημιουργηθεί και στη Γερμανία που υποστηρίζεται από φοιτητές, μαθητές και άλλο αλληλέγγυο κόσμο, οι οποίοι αυτό τον καιρό οργανώνουν τον δικό τους αγώνα.

 
Τα γεγονότα που γεννάει αυτή η εποχή του ψεύδους και της αλλοτρίωσης, αποκαλύπτουν μια ζοφερή πραγματικότητα της οποίας το μέλλον επιθυμούμε να διαμορφώσουμε με γνώμονα τις βαθύτερες επιθυμίες των ανθρώπων και όχι τα συμφέροντα των επιχειρήσεων και των κρατών. Θα μας βρίσκουν μπροστά τους, στα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων, στους εργασιακούς χώρους, στις γειτονιές και στους δρόμους. Ο αγώνας μας δεν σταματά. Απαιτούμε:

 
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗTIMOBEHRENDT
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΔΙΑΔΗΛΩΤΗ ΒΑΣΙΛΗ ΣΤΕΡΓΙΟΥ
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΚΑΘΕ ΔΙΩΞΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ.


Αλληλέγγυες\Αλληλέγγυοι



Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License