Κάλεσμα διαλόγου από την Ε.Α.Α.Κ.

Το κείμενο αυτό καταλήχθηκε κατα τη διάρκεια του πανελλαδικού διημέρου της Ε.Α.Α.Κ. που διεξήχθη 31/3 με 1/4. Δεν είναι το τετρασέλιδο της πολιτικής ανάλυσης, αλλά ένα δεύτερο που μιλάει για την αριστερά και την Ε.Α.Α.Κ. και απευθύνεται τόσο σε πολιτικές συλλογικότητες της επανασταατικής αριστεράς, όσο και σε ανένταχτους αγωνιστές του κινήματος.

 

Για την ισχυροποίηση της Επαναστατικής Αριστεράς στα ΑΕΙ κ ΤΕΙ

Κάλεσμα διαλόγου των σχημάτων της ΕΑΑΚ

 

Βρισκόμαστε σε μία ακόμη περίοδο μεγάλων αγώνων του φοιτητικού κινήματος, μιας κοινωνικής έκρηξης πρωτοφανούς σε διάρκεια, μαζικότητα και μαχητικότητα. Μίας έκρηξης που κατέστρεψε κάθε φιλοδοξία της κυβέρνησης, η οποία με τη στήριξη του «συμπολιτευόμενου» ΠΑΣΟΚ επιχείρησε να προωθήσει το βασικό κορμό των καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων στο χώρο της 3βάθμιας εκπαίδευσης, όπως αυτές έχουν διατυπωθεί στις κατευθύνσεις της ΕΕ (ΚΕΧΑΕ, Μπολώνια).

Η εξέγερση των φοιτητών λειτουργεί σαν παράδειγμα κοινωνικής διεκδικητικότητας, αφού «δείχνει» σε όλη την κοινωνία ποια υλικά χρειάζονται τα σύγχρονα κινήματα για να έχουν νικηφόρα κατεύθυνση. Το έστω και προσωρινό σπάσιμο της συντριπτικής διακομματικής συναίνεσης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, η υπονόμευση της αναθεώρησης του Άρθρου 16 και η απονομιμοποίηση του νέου Νόμου – Πλαίσιο, αναδεικνύουν τη δυνατότητα των κοινωνικών κινημάτων να διεμβολίζουν το κεντρικό πολιτικό σκηνικό και να ακυρώνουν στην πράξη κυρίαρχες κυβερνητικές επιλογές, καθορίζοντας τις εξελίξεις. Η εξέγερση που ζούμε αυτές τις μέρες κατάφερε να αμφισβητήσει τα όρια της αστικής νομιμότητας τόσο στο πολιτικό περιεχόμενο, όσο και σε επίπεδο μορφών πάλης – να επαναφέρει ριζοσπαστικές πρακτικές στο προσκήνιο, όπως η κατάληψη, οι μαχητικές διαδηλώσεις, οι συγκροτημένες συγκρούσεις των φοιτητικών συλλόγων με τις δυνάμεις καταστολής, και γι’ αυτό αποτελεί την «πολιτική συνέχεια» των κινημάτων του παρελθόντος, του 1979, του 1987, των μαχών κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 90’ (‘90-‘91, ‘95, ‘98, ‘01), του μεγάλου Μάη – Ιούνη 2006, αλλά και το έναυσμα για τα κινήματα του μέλλοντος, των εργατικών και νεολαιίστικων αγώνων για τα δικαιώματα και τις ανάγκες μας.

Απέναντι στην φοιτητική εξέγερση, που μπορούσε να πάρει χαρακτηριστικά παλλαϊκού ξεσηκωμού απέναντι στην πολιτική της λιτότητας, των ιδιωτικοποιήσεων και των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, η κυβέρνηση απάντησε με το «θατσερικό» τσαμπουκά της ψήφισης του νέου Νόμου – Πλαισίου εν μέσω κινητοποιήσεων, βγάζοντας τα προσωπεία του δήθεν «διαλόγου», βάζοντας τα ΜΑΤ να καταστείλουν τους αγώνες, συλλαμβάνοντας δεκάδες αγωνιστές, ποινικοποιώντας τους αγώνες, συκοφαντώντας μέσω των ΜΜΕ και των κάθε λογής «Πρετεντέρηδων». Το κίνημα απάντησε στην κρίσιμη καμπή με τον καλύτερο τρόπο, με την πανελλαδικά οργανωμένη, πλατειά συνέχιση, ένταση και μαζικοποίηση των αγώνων.

Ιδιαίτερα σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, που σημαδεύεται από την έκρηξη των κοινωνικών αγώνων, επανέρχεται στο προσκήνιο και συνδέεται με τις μαζικές διεργασίες που συντελούνται στη νεολαία και την κοινωνία η υπόθεση της Αριστεράς, ή αλλιώς η υπόθεση της συγκρότησης μιας μάχιμης αντικαπιταλιστικής παρέμβασης στο ελληνικό πανεπιστήμιο.

Αυτή η υπόθεση δεν μπορεί να αφορά τους επίσημους πολιτικούς φορείς της Αριστεράς, όπως αυτοί εκφράζονται στους χώρους του πανεπιστημίου.

Από τη μία η ΠΚΣ επενδύει στρατηγικά σε μία λογική κινημάτων διαμαρτυρίας που θα είναι «ουραγοί» των πολιτικών πρωτοβουλιών του Κόμματος,  υποτιμώντας τη δυνατότητα και την αναγκαιότητα σύγχρονων κοινωνικών κινημάτων που να πετυχαίνουν υλικές νίκες. Γι’ αυτό και θεωρεί πως η δική της οργανωτική ανάπτυξη και εκλογική καταγραφή θα σημαίνει αναζωογόνηση για το κίνημα, γι’ αυτό και ενώ αποφεύγει να εμπλέκεται σε κινήματα που δεν ‘ελέγχει’ συνήθως παίζοντας και το ρόλο του αναχώματος σε αυτά, φέτος μπήκε τελικά πιεζόμενη από την κατακραυγή των χιλιάδων αγωνιστών. Κράτησε όμως μια στάση «εντός, εκτός και εναντίον» απέναντι στο κίνημα των καταλήψεων, επιχείρησε με κάθε τρόπο να σπάσει την ενιαία δημόσια έκφραση και λειτουργία του (ξέχωρα συντονιστικά, πορείες κλπ), ενώ σήμερα επιμένει στον περιορισμό του γενικού στόχου του κινήματος γύρω από τη μη εφαρμογή όψεων των μεταρρυθμίσεων και όχι της πλήρους ανατροπής τους. Ίσως το πιο σημαντικό βέβαια είναι, πως σε επίπεδο πολιτικής γραμμής και περιεχομένου, συγκλίνει με την πολιτική του αστικού εκσυγχρονισμού ενσωματώνοντας όψεις της αστικής πολιτικής (ειδίκευση, αναβάθμιση, εντατικοποίηση, εξετάσεις), ενώ για να κρύψει τα κενά επιμένει σε μια λογική γενικόλογης καταγγελίας περί ιδιωτικοποίησης των πανεπιστημίων.

Κινούμενο στην ίδια γενική λογική, το ΔΑΡΑΣ είναι ο πιο επιφανής εκπρόσωπος της Αριστεράς της διαχείρισης και των «βελτιωτικών» προτάσεων μέσα στα πανεπιστήμια. Κάνει μια μερική κριτική στις μεταρρυθμίσεις αποφεύγοντας να αγγίξει τον πυρήνα τους, αφού οι θέσεις του έρχονται να «συμπληρώσουν» τους βασικούς άξονες τους. Γι’ αυτό το λόγο αποφεύγει να πλήξει συμφέροντα μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια τα οποία θα μπορούσαν να βολευτούν με μια πιο «δημοκρατική μεταρρύθμιση», αποφεύγει να εκφράσει το συνολικό υπόβαθρο των φοιτητικών κινητοποιήσεων επιμένοντας σε μια σημειολογία περί «γενιάς του άρθρου 16», υπερασπίζεται το αντί-νομοσχέδιο έκτρωμα του ΣΥΝ για το Νόμο – Πλαίσιο το οποίο ενσωματώνει βασικές πτυχές ακόμα και των επιλογών της Μαριέττας, ενώ την ίδια στιγμή προσπαθεί μέσω του ΣΥΝ να παρουσιασθεί ως ο αυτόκλητος «εκπρόσωπος των κινημάτων».

Στην υπόθεση της ισχυροποίησης μιας άλλης Αριστεράς στο πανεπιστήμιο, δεν μπορεί να συμβάλλει η ενδυνάμωση των παραπάνω παρατάξεων, αλλά ούτε και μια λογική «Αριστερής Ενότητας» όπως αυτή παρουσιάζεται τελευταία. Αυτή κινείται σε μια λογική αντινεοφιλελεύθερου μετώπου στο μοντέλο του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο καλεί τους φοιτητές να στηρίξουν (βασικά σε εκλογικές διαδικασίες γιατί στην καθημερινή πράξη δεν εμφανίζεται πουθενά) μια αχρωμάτιστη και εν τέλει ενσωματώσιμη Αριστερά της minimum συμφωνίας και της ευκαιριακής συγκόλλησης. Η λογική αυτή στηρίζεται στην υπόθεση ότι μια Αριστερά είναι χρήσιμη όταν αθροίζει υπάρχοντα πολιτικά δυναμικά, και όχι όταν προωθεί εκείνο το μάχιμο πολιτικό περιεχόμενο και μορφές πάλης που μπορούν να αγκαλιάζονται από τους φοιτητές, να οικοδομούν νικηφόρα κινήματα και να αλλάζουν τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς.

Τα σχήματα της ΕΑΑΚ παίξανε και συνεχίζουν να παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη των φοιτητικών κινητοποιήσεων, με την πολιτική πάλη μέσα στους Συλλόγους, τη ζύμωση απόψεων, τη χάραξη ενιαίου σχεδιασμού αντιπαράθεσης με την αστική πολιτική σε όλες τις περιόδους. Ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της φοιτητικής εξέγερσης των τελευταίων 10 μηνών συνέβαλλαν καθοριστικά στις εξελίξεις:

·         Τροφοδότησαν το κίνημα με ένα μάχιμο πολιτικό περιεχόμενο τέτοιο που να αναδεικνύει και να αμφισβητεί συνολικά το ρόλο του πανεπιστημίου και τον πυρήνα της αστικής πολιτικής στην εκπαίδευση και στην εργασία, καθώς και όλους τους επιμέρους στόχους που επιλέγει η κυβέρνηση να προωθήσει στην περίοδο. Το πλαίσιο αυτό εγγυήθηκε την ενότητα του φοιτητικού κινήματος, τη στοίχιση γύρω από αυτό χιλιάδων φοιτητών, την ουσιαστική αντιπαράθεση με την αστική πολιτική, την προώθηση αιτημάτων πάλης και διεκδίκησης των φοιτητών σύμφωνα με τις ανάγκες τους.

·         Συνέβαλλαν στην οργάνωση του κινήματος, επέμεναν στην προώθηση αμεσοδημοκρατικών μορφών οργάνωσης του κινήματος (Συντονιστικές Επιτροπές), προώθησαν μια λογική ενιαίας δράσης όλων των Συλλόγων μέσα από το Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων σε ΑΕΙ κ ΤΕΙ. Με οδηγό τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων των Συλλόγων, το Συντονιστικό χαράζει έναν βασικό, ενιαίο και αγωνιστικό βηματισμό καθ’ όλη τη διάρκεια του κινήματος, σε τοπικό αλλά και πανελλαδικό επίπεδο.

·         Προέβαλλαν επιτακτικά την ανάγκη το φοιτητικό κίνημα να αναζητήσει και να συντονιστεί με τους φυσικούς του συμμάχους, τον κόσμο της εργασίας, με πραγματικούς και όχι φαντασιακούς όρους. Το πολιτικό πλαίσιο αναδείκνυε τη σύνδεση των εξελίξεων στην εκπαίδευση με αυτές στους χώρους δουλειάς, διαμόρφωνε κοινά αιτήματα πάλης, ενώ τα Συντονιστικά απεύθυναν συνεχές αγωνιστικό κάλεσμα στα εργατικά Σωματεία να μπουν στον αγώνα και στις ομοσπονδίες να κηρύξουν απεργίες, παρά την προδοτική αδιαφορία  και εχθρική στάση των τελευταίων. Καθοριστική ήταν η συμβολή των σχημάτων της ΕΑΑΚ στην οικοδόμηση ενός συμπαγούς πανεκπαιδευτικού μετώπου των φοιτητικών Συλλόγων με όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις της εκπαίδευσης, των φοιτητών με τους δασκάλους, τους καθηγητές 2βάθμιας και 3βάθμιας.

·         Τέλος, έδωσαν τη μάχη το κίνημα να υιοθετήσει ριζοσπαστικές και κινηματικές πρακτικές (καταλήψεις, πορείες, συγκρούσεις).

Τα σχήματα της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης γεννήθηκαν μέσα από τις μεγαλειώδεις νεολαιίστικες κινητοποιήσεις του 1990-91 και αποτελούν το πλέον επιτυχημένο μόρφωμα της επαναστατικής αριστεράς στα πανεπιστήμια. Τα σχήματα της ΕΑΑΚ είναι πολιτικό - συνδικαλιστικές συλλογικότητες που δρουν σε κάθε σχολή με αυτοτέλεια και αποτελούν το βασικό κύτταρο της ΕΑΑΚ. Λόγω της αναγκαιότητας για ενιαία συντονισμένη παρέμβαση στο ελληνικό πανεπιστήμιο, τα σχήματα συντονίζονται ανά πόλεις αλλά και πανελλαδικά μέσα από το πανελλαδικό τους διήμερο. Αντιπαρατίθενται σε όλη τη γραμμή της αστικής πολιτικής, την οποία αντιμετωπίζουν με μία συνολική αντικαπιταλιστική οπτική σε σχέση με τα κύρια μέτωπα της ταξικής πάλης στην ελληνική κοινωνία (αναδιάρθρωση σε εκπαίδευση και εργασία, καταστολή, ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις κλπ). Αναζητούν τους δρόμους μιας ευρύτερης αμφισβήτησης του τρόπου με τον οποίο ένας νέος σήμερα ζει και σπουδάζει, και αντιπαραβάλλουν ένα πρότυπο αγωνιζόμενου νέου, απέναντι στα κυρίαρχα πρότυπα. Συμβάλλουν στη μάχη για την αυτοτελή συγκρότηση του πολιτικού χώρου μιας άλλης Αριστεράς στην ελληνική κοινωνία, μιας Αριστεράς ανεξάρτητης, ανατρεπτικής και νικηφόρας. Παλεύουν για ένα φοιτητικό κίνημα ανεξάρτητο, αμεσοδημοκρατικό, αντικυβερνητικό και νικηφόρο, που θα συγκρούεται με κάθε όψη της κυβερνητικής επιλογής, θα δημιουργεί τις δικές του μορφές οργάνωσης, αυτοτελείς και ανεξάρτητες από την κατεστημένη πολιτική των εκπροσώπων και των επιτελείων.

Τα σχήματα της ΕΑΑΚ, διαπιστώνουν ότι κατά τη διάρκεια του φετινού 2ου Πανελλαδικού τους Διημέρου που διεξήχθη στις 31 Μαρτίου και 1 Απρίλη στην Αθήνα, παραβρέθηκαν δεκάδες σχήματα, πολιτικές πρωτοβουλίες και εκατοντάδες αγωνιστές από όλη την Ελλάδα, σημαντικές φοιτητικές παρατάξεις της Επαναστατικής Αριστεράς, και πήραν το λόγο συμβάλλοντας στη συζήτηση. Έγινε ουσιαστικός και γόνιμος διάλογος πάνω σε ζητήματα τακτικής και στρατηγικής, συζητήθηκαν εκτενώς τα πολιτικά σχέδια για την φοιτητική Αριστερά.

Βγαίνοντας δυναμωμένα και πιο ώριμα από το Πανελλαδικό Διήμερο τους, τα σχήματα της ΕΑΑΚ απευθύνουν ένα κάλεσμα σε όλα τα ανεξάρτητα αριστερά σχήματα, τις αριστερές ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες που δημιουργήθηκαν μέσα από τις κινηματικές διαδικασίες, οργανωμένες δυνάμεις και παρατάξεις που παρεμβαίνουν στο ελληνικό πανεπιστήμιο και έχουν αναφορά στην Επαναστατική Αριστερά, ανένταχτους αγωνιστές, να παρακολουθήσουν, να εμπλακούν και να συμμετάσχουν στις διαδικασίες των σχημάτων και στα ανά τόπους συντονιστικά τους, με απαρχή την επόμενη περίοδο, κρίσιμη για την νικηφόρα έκβαση του φοιτητικού κινήματος.

Παράλληλα, καταθέτοντας σαν βάση συζήτησης το δυναμικά διαμορφωμένο πολιτικό πλαίσιο συμφωνίας των σχημάτων, τα σχήματα της ΕΑΑΚ θα καλέσουν και θα συνδιοργανώσουν με όσους επιθυμούν το επόμενο διάστημα εκδηλώσεις – συζητήσεις, μια πλατειά διαδικασία διαλόγου μέσω διαδικασιών βάσης, με στόχο την κοινή δράση στο κίνημα και την ισχυροποίηση της Επαναστατικής Αριστεράς σε ΑΕΙ κ ΤΕΙ.

 

Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση σε ΑΕΙ κ ΤΕΙ

(κάλεσμα διαλόγου από το Πανελλαδικό Διήμερο 31 Μάρτη - 1 Απρίλη)

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License