Βολιβία : εξαφανίζουν την κόκα-κόλα

κείμενο του Sebastian Hacher, μέλους του indymedia argentina, που αυτές τις μέρες των αναταραχών βρισκόταν στην Βολιβία και συνεχίζει να βρίσκεται

Ζήτω η κόκα! Θάνατος στους γιάνκις! Κραυγή πολέμου των βολιβιανών αγροτών!

Ο Javier, ένας αγρότης 50 χρονών στην Chapare, της Βολιβίας, ξεκίνησε τα ξημερώματα στις 15 του Γενάρη. Κουβαλούσε μαζί του με δυσκολία μια τσάντα με κόκα για να μασουλάει (pijcear) στην πορεία και να παίρνει δύναμη και ένα όπλο για να υπερασπίσει τον εαυτό του. Συναντήθηκε, πριν βγει ο ήλιος, με πέντε συντρόφους του και καθώς η πορεία μολύνθηκε από στρατιωτικούς, διείσδυσε με τους συντρόφους του στα βουνά για να μπορέσει να φτάσει στο μέρος που είχε επιλεγεί για τον αποκλεισμό. Στο βουνό, η ομάδα των αγροτών, καλλιεργητών κόκας (cocaleros) συναντήθηκε με μια περίπολο του στρατού. Άμεσα υπέστησαν βασανιστήρια, χτυπήματα και απειλές θανάτου από τους στρατιώτες.

Κι αν ο Javier κάθεται σήμερα στο συνδικάτο των αγροτών της περιφέρειας της Shinahuaca είναι γιατί δεν είχε την ίδια τύχη με κάποιους άλλους συντρόφους του. Η απόρρoια 14 ημερών μπλόκων σε όλη την χώρα είναι 18 νεκροί, 200 τραυνατισμένοι και σχεδόν μια χιλιάδα συλληφθέντων.

Η Chapare είναι το επίκεντρο της σύγκρουσης και της καταστολής. Εκεί ζούν 35.000 αγρότες, η πλειοψηφία των οποίων είναι καλλιεργητές κόκας, ενός φυτού που θεωρείται ιερό για τα παραδοσιακά έθιμα και χρησιμοποιείται σαν βασικό θρεπτικό συστατικό για την πλειοψηφία του πληθυσμού. Έτσι, μόνο τα τελευταία 3 χρόνια, σε όλο τον τομέα υπολογίζονται περίπου 50 νεκροί σε συμπλοκές με το στρατό, πέρα από εκατοντάδες βασανισμένους και δεκάδες γυναίκες και παιδιά βιασμένα από στρατιώτες. Στο Chimore, γειτονικό χωριό με αυτό του Javier, αυτές τις τελευταίες μέρες με μπλόκα, 2 αγρότες δολοφονήθηκαν από σφαίρες και 200 συνελήφθηκαν και βασανίστηκαν, συμπεριλαμβανομένου ενός νέου αγρότη του οποίου ξερίζωσαν το σαγόνι με πυροβολισμούς από τουφέκι.

Τα μπλόκα στους δρόμους και η στρατιωτική καταστολή, που περιελάμβανε πολεμικά τάνκς και πρακτικές δικτατορίας, επεκτάθηκαν αυτή την φορά μέχρι τα Potoci, Sucre, Yungas, La Paz, Oruro και Chapare και σήμερα σταμάτησαν με την αρχή ενός εκπληκτικού διαλόγου μεταξύ αγροτών και κυβέρνησης.

Τα βασικά αιτήματα των αγροτών : ακύρωση του αφανισμού του φυτού της κόκας, η επανάκτηση των ιδιωτικοποιημένων εταιρειών και του υδροκαρβουνου και η άρνηση να γίνουν μέρος της A.L.C.A., έχουν δύο πλευρές. Από την μια πλευρά, μεταλλάσονται σε εθνικές απαιτήσεις υιοθετημένες από τους εργάτες των πόλεων και τους φοιτητές, και από την άλλη, δεν εισακούγονται από την κυβέρνηση του Sanchez de Lozada, που μέχρι αυτή την στιγμή το μόνο που ψάχνει είναι να κερδίσει χρόνο και να απαντήσει με καταστολή.

Στις 26 του Γενάρη, τελικά άρχισαν να λειτουργούν εφτά τραπέζια διαλόγου μεταξύ της κυβέρνησης και μιας νέας οργάνωσης που ξεπήδησε από τη ζέστη του αγώνα : "Μεγάλη Πολιτεία του Λαού" (Estado Mayor del Pueblo), που συγκεντρώνει αγροτικά συνδικάτα, εργοστάσια και άλλους τομείς που ενώθηκαν στις κινητοποιήσεις. Προσωρινά σταματημένα τα μπλόκα, και με τους αγρότες άγρυπνους στις άκρες του δρόμου σε σχεδόν όλη την χώρα, ο αντιπρόεδρος Carlos Mesa βιάστηκε να δηλώσει ότι "ο διάλογος είναι απλά αυτό, ένας διάλογος...από εκεί δεν πρόκειται να παρθεί καμία απόφαση."

Η αντίδραση των αγροτών δεν γινόταν να περιμένει. Στην πρώτη συνεδρίαση όλων των ομοσπονδιών στην Chapare, μετά από αυτές τις επίσημες δηλώσεις, καθορίστηκε να διατηρηθούν σκοπιές στις άκρες των δρόμων, απειλώντας με κινητοποιήσεις χιλιάδων αγροτών στην πόλη, αλλά το φυτίλι της δυσαρέσκειας ήταν σε αναμονή, και από την μια στιγμή στην άλλη, η κυβερνητική αλαζονεία ήρθε αντιμέτωπη με τα προβλήματα για ακόμα μία φορά.

Η ντροπή του πλούτου

Η Βολιβία είναι μία χώρα που μιλάει ιθαγενικές γλώσσες. Σχεδόν 7 εκατομύρια άνθρωποι, περισσότεροι από το 80% του πληθυσμού, μιλά τις γλώσσες Quechua ή Aymara. Οι υπόλοιποι, σχεδόν 1 εκατομύριο εκ των κατοίκων, μιλάνε καστεγιάνικα, μία γλώσσα που επιβλήθηκε από μια αποικιοκρατία που άρχισε πριν από 500 χρόνια και φαίνεται ότι δεν έχει τελειώσει ακόμα.

Και παρ' όλα αυτά οι σημαντικότερες αποφάσεις που παίρνονται για το μέλλον της χώρας είναι στα αγγλικά. Ίσως όπως σε καμιά άλλη χώρα της Λατινικής Αμερικής, κατά τη διάρκεια όλου του αιώνα η βορειοαμερικάνικη πρεσβεία έχει οργανώσει πραξικοπήματα, υπαγόρευσε οικονομικά σχέδια και έχει παρέμβει σε όλες τις πλευρές κλειδιά της ζωής της χώρας.

Ένα από τα θέλγητρα της Βολιβίας είναι ο φυσικός πλούτος. Κοντεύει να γίνει η τρίτη χώρα με τα περισσότερα αποθέματα ορυκτών στον κόσμο και σήμερα είναι ο πλέον προνομιούχος έμπορος στον τομέα του υδροκάρβουνου σε διεθνές επίπεδο και επιπλέον βασίζεται στην γεωγραφική της ποικιλομορφία.

Και αυτός ο φυσικός πλούτος ίσως είναι μία από τις χειρότερες ντροπές της. Στη διάρκεια των αιώνων, έχει ματώσει μέχρι θανάτου από μια χούφτα αποικιοκράτες, πρώτη την Ισπανία και έπειτα από πολυεθνικές τόσο των Ηνωμένων Πολιτειών όσο και της Ευρώπης.

Φαίνεται να είναι ένα ιστορικό παράδοξο, που επαναλαμβάνεται από την πτώση της αυτοκρατορίας των Ίνκα στα χέρια των ισπανών αποικιοκρατών που ξεζούμισαν τον χρυσό του Potoci, από τις πολυεθνικές όπως η Patino, που εκμεταλλεύτηκαν στη διάρκεια όλου του 20ου αιώνα τα ορυχεία χρυσού, ασημιού και μετά κασσίτερου, μέχρι την τωρινή εκμετάλλευση του πετρελαίου και του φυσικού αερίου εκ μέρους διαφόρων εταιρειών όπως Repsol-YPF, Pan America, Shell, Enron (RIP) και Pacific LNG μεταξύ άλλων.

Το τελευταίο κύμα κινητοποιήσεων που διατάραξε την χώρα είχε πολλά να κάνει με αυτό το πρόβλημα. Τα 14 σημεία των αιτημάτων αναφέρουν εθνική αυτονομία, επανάκτηση των ιδιωτικοποιημένων εταιρειών και άρνηση να αποτελέσουν μέρος της A.L.C.A.

Ο πόλεμος για την κόκα

Για όλους τους λόγους της σύγκρουσης, η πολιτική του "coca cero" (στμ η μετάφραση θα μπορούσε να είναι "κόκα ώρα μηδέν"), που επιβλήθηκε από την πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1997, είναι ίσως το πιο ευαίσθητο σημείο και ένα από τα κλειδιά για να καταλάβει κανείς την κατάσταση στην Βολιβία.

Σύμφωνα με τον μύθο, η κόκα έγινε αποδεκτή από τον θεό ήλιο στους Quechua και Aymara, που νικήθηκαν από τους ισπανούς κατακτητές - αν και επιστημονικά ήταν γνωστό ότι υπάρχει από χρόνια - και στην πραγματικότητα είναι ένα από τα προιόντα που καταναλώνονται περισσότερο από διάφορους τομείς του πληθυσμού από περιορισμένους πόρους.

Η κόκα αντιπροσωπεύει, τόσο για τους παραγωγούς της όσο και για τους καταναλωτές της, ένα εθνικό λουλούδι χάρη στις δεκάδες θεραπευτικές, θρεπτικές και τελετουργικές χρήσεις για τις οποίες χρησιμοποιείται. Καταναλώνεται ως εκχύλισμα ή άμεσα μασημένη, η κόκα χρησιμοποιείται σαν θρεπτικό συστατικό για να αντέχει κανεις σε μεγάλες και σκληρές μέρες δουλειάς, σε ακραία κλίματα και για θεραπεία ασθενειών που προέρχονται από στομαχικά προβλήματα μέχρι προβλήματα στα κόκαλα και το κυκλοφοριακό. Επιπλέον, στους πιο φτωχούς τομείς, η κατανάλωση κόκας ανακατεμένη με cezinas είναι το μοναδικό καθημερινό φαγητό που εγγυάται την επιβίωση με τις βασικές θερμίδες και τις πρωτείνες που περιέχει.

Από τις δεκάδες εφαρμογές που έχει το φύλλο κόκας, η κοκαίνη είναι το μόνο παράγωγο, και δεν είναι αυτό ακριβώς στο οποίο αφιερώνουται οι παραγωγοί της Βολιβίας, βγαίνουν από μια τέτοια μιζέρια που δεν είναι δυνατό να υπάρχουν αμφιβολίες ότι δεν έχουν καμία σχέση με το εμπόριο ναρκωτικών.

Πριν από 10 χρόνια, η πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών είχε προσπαθήσει να επιβάλλει τον αφανισμό της κόκας, τοποθετώντας μαζί το φυτό και το ναρκωτικό. Από το 1998 επέβαλαν την πολιτική που ονομάζεται "coca cero" μέσω της οποίας θα μπορούσε να αφανίσει ολοκληρωτικά το φυτό και να το αντικαταστήσει με άλλες καλλιέργειες που ονομάζονται "εναλλακτική ανάπτυξη".

Ο ολικός αφανισμός, που ανακοινώθηκε ως αντικειμενικός σκοπός όλα τα χρόνια από τότε, απέτυχε συστηματικά χάρη στην αντίσταση των αγροτών που με την οργάνωση τους, τις κινητοποιήσεις τους και μια κούφη ανυπακοή κατόρθωσαν να αρνηθούν τα αμερικάνικα φυτά.

Το βασικό εργαλείο για τον αφανισμό είναι ο στρατός. Όλη η περιοχή της Chapare είναι έντονα στρατοκρατούμενη και είναι πολύ κοινό να βλέπεις γυναίκες με την ντόπια ενδυμασία της περιοχής σαν στρατιωτικούς με τουφέκια και αυτόματα να τριγυρνούν στους δρόμους.

"Μερικές φορές βγαίνουν τις νύχτες - αφηγείται μια αγρότισσα - και σηκώνουν συντρόφους από το κρεβάτι. Φύγετε από εδώ! λένε, και με γροθιές και με τα όπλα υποχρεώνουν τους ίδιους να ξεριζώνουν τα φυτά. Χρησιμοποιούν τα εργαλεία, τα κόβουν όλα και μερικές φορές μέχρι που καίνε και τα σπίτια. Σε κάποιους συντρόφους τους έκοψαν όλα τα φυτά, τους χτύπησαν τα παιδιά τους και τους πήραν ζώα και σοδειά."

Σαν εναλλακτικό της κόκας, τα τελευταία χρόνια, δημοσιοποιείται ένα πρόγραμμα εναλλακτικών καλλιεργειών επεβεβλημένων από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η καλλιέργεια μπανάνας, φοινικιάς και άλλων προιόντων θεωρητικά θα βρει χώρο στη διεθνή αγορά από τους παραγωγούς που επιλέγουν να εγκαταλείψουν την κόκα.

Το αποτέλεσμα είναι κάτι περισσότερο από θλιβερό. Όπως καταθέτει ένας παραγωγός που δέχτηκε αυτό τον τύπο καλλιεργειών : "Εγώ τώρα έχω μπανάνες όλων των ειδών, που φέρνουν ένα νέο έντομο που δεν μπορούμε να θειαφίσουμε, και πέρα από αυτό μας είχαν πει ότι θα πλήρωναν 3 βολιβιανά πέσος και κατέληξαν να αγοράζουν 0,50 το κιλο."

Η αλήθεια είναι ότι για την πλειοψηφία των "εναλλακτικών" προιόντων δεν υπάρχει αγορά για πώληση, και τα υποκατάστατα, όπως εξήγησε ένας αγρότης "χάνονται στα χέρια λίγων πολιτικών και χρησιμοποιούνται για την αγορά όπλων για να συνεχίσουν τις δολοφονίες", ήδη το 60% αυτών των πιστώσεων χρησιμοποιείται σε υποτιθέμενα έξοδα διοίκησης για να συνεχιστεί η αλλάγη δομών.

Καθώς προέκυψαν τα τυπικά θύματα αυτής της πολιτικής, ο πόλεμος κατά των αγροτών και των προιόντων τους έχει διάφορους αντικειμενικούς σκοπούς. Κατ' αρχήν, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο βασικός καταναλωτής κοκαίνης στον κόσμο και καθώς η κόκα δεν μπορεί να παραχθεί στην χώρα τους θέλουν να έχουν το μονοπώλιο του φύλλου, ανεβάζοντας το κόστος του και παράγοντας στις δικές τους "ελεύθερες ζώνες". Το δεύτερο σημείο είναι να προκαλέσουν τον θάνατο σε ένα κομμάτι γής, περισσότερο από πολύτιμο, κυρίως στην Chapare, που με την γονιμότητα της προσελκύει τα τελευταία χρόνια κακοτοποθετημένους αποικιοκράτες σε όλη την χώρα. Και, τέλος, ένα βασικό σημείο είναι να φτιαχτεί ένα αγροτικό κίνημα, το οποίο με τα αιτήματα του και την ικανότητα του να κινητοποιείται μετασχηματίζεται σε συγκροτημένο τομέα και γίνεται σημείο αναφοράς των εργατών και των ιθαγενών της πόλης και της υπαίθρου.

Το αγροτικό κίνημα

Εδώ και 18 χρόνια το αγροτικό κίνημα οργανώνεται για να αντισταθεί στον αφανισμό της κόκας και τα τελευταία χρόνια παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας. Για αυτούς, εξηγεί ο Evo Morales "coca cero είναι το ίδιο με μηδέν ζωή, και αυτό δεν πρόκειται να το αφήσουμε να συμβεί ποτέ".

Έτσι στην Cochabamba, στη ζέστη ζώνη ζούγκλας στην Chapare, ζούν 35.000 αγρότες, η πλειοψηφία των οποίων οργανώνεται μέσω εφτά ομοσπονδιών που μέρα με την μέρα συζητούν τα προβλήματα, συνεργάζονται για την παραγωγή και προσφέρουν στους εαυτούς τους μια εκπληκτική πολιτική δομή μέσω εργαστηρίων και σεμιναρίων σε τοπικό επίπεδο.

Η κρίση στον μεταλλευτικό τομέα επίσης συνεισφέρει το δικό της μερίδιο, δημιουργώντας ένα αντίστροφο κίνημα για την κλασική κοινωνική θέση της οικονομίας, που εξωθεί τα τελευταία χρόνια διάφορους εργαζομένους της πόλης στην ύπαιθρο. Και μαζί με αυτή την μετανάστευση, φτάνουν στους αγρότες οι παραδόσεις ενός από τα πιο μαχητικά κινήματα της Λατινικής Αμερικής, που έφτασε σε κάποιες περιπτώσεις να δημιουργήσει οπλισμένες πολιτοφυλακές και το 1952 κατέκτησε την εθνικοποίηση των ορυχείων. Αυτή η παράδοση, συνηθισμένη σε μεγάλες συγκρούσεις, κάνει τις συνελεύσεις βάσεις της υπαίθρου να νιώθουν την ανάγκη να βρούν μια πηγή έμπνευσης και μια εξήγηση για τα τρέχοντα γεγονότα.

Μαζί με αυτό, μια θεμελιώδη συνεισφορά στη δημιουργία αυτού του κινήματος οφείλουμε να την αναζητήσουμε στην αναδιάρθρωση του ιθαγενικού αισθήματος, σαν φόρμα αντίστασης πολιτισμικής και πολιτικής ενάντια στις ξένες επιβολές και στην κρατική καταστολή. Σύμφωνα με κάποιους από τους ενεργούς στρατιωτικούς του κινήματος των Quechua "τα πιο επιτυχημένα κινήματα είναι αυτά που πετυχαίνουν να κάνουν μια σύνδεση του ιθαγενικού αισθήματος, που ποτέ δεν παύει να αφυπνίζεται, και τις δυτικές φόρμες του πολιτικού γίγνεσθαι". Έτσι, για παράδειγμα, έχουμε το M.I.R. (Ιθαγενικό Κίνημα Pachatuci, στην La Paz), που ηγείται ο Felipe Quispe, ο οποίος μίλησε ακόμα και για "Έθνος των Aymara" και απαίτησε τις κοινωνικές φόρμες οργάνωσης που υπήρχαν πριν την αποικιοκρατία, και το οποίο στις τελευταίες προεδρικές εκλογές πήρε το 7% των ψήφων.

Το αγροτικό κίνημα σαν ηθοποιός στην εθνική πολιτική, σταμάτησε να περνάει μπροστά στην Cochabamba από το 2000, λόγω του καλέσματος "πόλεμος για το νερό", ένα κίνημα κεντραρισμένο τόσο στην πόλη όσο και στις αγροτικές ζώνες, που εναντιώθηκε στην ιδιωτικοποίηση των αρδευτικών έργων και του πόσιμου νερού. Με αυτό το νέο κύμα μπλόκων φαίνεται να ενισχύεται η εθνική αντίσταση, καταλαμβάνοντας το επίκεντρο της κατάστασης με τον χαρακτήρα των αιτημάτων του και με την τεράστια ικανότητα να κινητοποιείται.

Το M.A.S. : ένα νέο πολιτικό κίνημα

Τίποτα δεν γίνεται να κατανοήσει κανείς για την τωρινή κατάσταση της Βολιβίας χωρίς να καταλάβει την φυσιογνωμία του αγροτικού κινήματος και συγκεκριμένα το πολιτικό κίνημα που άναψε το φώς : το M.A.S.

Με ηγέτη τον Evo Morales, έναν καλλιεργητή κόκας (cocalero) που αγωνίζεται εδώ και 18 χρόνια στην Chapare και που εμφανίστηκε για πρώτη φορά μπροστά στις κάμερες σε ένα μπλόκο δρόμου. Το M.A.S. έχει εξελιχθεί σε πρώτη πολιτική δύναμη στη χώρα καταλαμβάνοντας την εκλογική αρένα και στην καθημερινή μάχη με τα νεοφιλελεύθερα κόμματα και με την αριστερά που στη διάρκεια δεκαετιών καθόριζαν την πολιτική φυσιογνωμία της χώρας.

Οι ίδιοι οι ηγέτες του το χαρακτηρίζουν λέγοντας ότι "το M.A.S. δεν δέχεται να είναι ένα παραδοσιακό πολιτικό κόμμα... είναι το όργανο των κοινωνικών οργανώσεων...που υπερασπίζεται τις κοινωνικές οργανώσεις και λαμβάνει από αυτές κριτική και κατεύθυνση με ένα μόνιμο έλεγχο".

Στις τελευταίες εκλογές, αυτό το νέο κόμμα προκάλεσε πολιτικό σεισμό, με σχεδόν το 20% των ψήφων έφτασε σχεδόν σε σημείο να κερδίσει τις προεδρικές εκλογές, αλλά έχασε την προεδρία γιατί 6 παραδοσιακά κόμματα ενώθηκαν υποστηριζόμενα από την πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία ανακοίνωσε ότι "ούτε τρελοί δεν πρόκειται να επιτρέψουμε να γίνει πρόεδρος ο Evo Morales."

Τελικά προσέλαβε για πρόεδρο τον Sanchez de Lozada, τον υποψήφιο του MNR, με το 22% των ψήφων και μια αδύναμη κοινοβουλευτική συμμαχία που του επέτρεψε να κυβερνήσει.

Για το M.A.S., παρά το γεγονός ότι του άρπαξαν την προεδρία της δημοκρατίας, τα αποτελέσματα δεν ήταν κακά : 35 αντιπροσώπους, 2 ιθαγενείς γερουσιαστές και αγρότες εξουσιοδοτημένους, και για πρώτη φορά στην εξουσία, μεταφράσεις σε Quechua και Aymara στο κοινοβούλιο.

"Εμείς θέλουμε να περάσουμε από την διαμαρτυρία στην πρόταση, και αφού αυτοί μας μπλοκάρισαν στο κοινοβούλιο, επιστρέφουμε στους δρόμους και κάνουμε μπλόκα. Με κάθε τρόπο θα δούν ότι πρέπει να ακούσουν," εξήγησε ένας ηγέτης της βάσης της περιοχής Shinaota.

Έτσι καταγράφεται η τωρινή κατάσταση. Αν καλώς το M.A.S. εμφανίζεται σαν ένα πολιτικό σχέδιο ικανό να κινήσει συμμαχίες με τομείς του τοπικού καπιταλισμού και προτάσει ένα μοντέλο σαν αυτό του P.T. του Lula, εγκαθίσταται σε μια κοινωνική βάση που με την δυναμική των πραγμάτων υποχρεώνεται να υιοθετήσει κάθε φορά θέσεις περισσότερο ριζοσπαστικές.

"Απαντάμε στη σφαίρα με σφαίρα", "θα καταλάβουν μόνο όταν κάνουμε μπλόκα σε όλη την χώρα", είναι κάποιες από τις προτάσεις που ειπωθηκαν από διάφορους τομείς στην τελευταία συνέλευση στην Chapare, που εξέφραζαν ότι η απληστία των μονοπωλίων και της πρεσβείας των Ηνωμένων Πολιτειών εξωθεί σε συγκρούσεις κάθε φορά όλο και πιο αποφασιστικές από τις άλλες, με σιγουριά, οι τελευταίες βδομάδες με μπλόκα δρόμων, κινητοποιήσεων και συγκρούσεων δεν θα είναι η τελευταία πράξη.

Χωρίς αμφιβολία, το σύνθημα "αφανίζουν την coca-cola", γραμμένη σε ένα τοίχο της πόλης Cochabamba, συνοψίζει με έξυπνο τρόπο τις προκλήσεις, τις φιλοδοξίες και τα προβλήματα που οι πιο φτωχοί τομείς της κοινωνίας της Βολιβίας πρέπει να αντιμετωπίσουν.

από elpida 18/02/2003 4:41 μμ.


post image
πορεία των αγροτών και συνταξιούχων

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License