Gringo Go Home(Βολιβία)

Δημοσιεύτηκε στο indy argentina στις 13 του Φλεβάρη. Κείμενο του Sebastian Hacher, μέλους του imc argentina που αυτές τις μέρες βρίσκεται στη Βολιβία...

Αυτή τη στιγμή ο αριθμός των νεκρών φτάνει τους 21 στις προηγούμενες δύο ημέρες και εκατοντάδες τραυματίες και συλληφθέντες σε όλη τη χώρα. Όλη μέρα, εργαζόμενοι, αγρότες και νεολαία κινητοποιούνται στο La Paz, στη Cochabamba, και στη Santa Cruz. Στο Potosi οι εργαζόμενοι στο ορυχείο που ανήκει στον Πρόεδρο μπλόκαραν τους δρόμους. Το ίδιο έκαναν και οι αγρότες του Chapare, όπου σύμφωνα με πρόσφατες αναφορές ξέσπασαν συγκρούσεις με αποτέλεσμα άλλον ένα θάνατο και τρεις τραυματισμούς. Εάν χθες είδαμε την κατάρρευση του κράτους με τις συγκρούσεις μεταξύ αστυνομίας και στρατού, με τους διαδηλωτές που ξέσπασαν το απόγευμα, σήμερα στους δρόμους υπάρχει ένα συναίσθημα πολύ παρόμοιο με αυτό που ανέτρεψε την κυβέρνηση De la Rua στην Αργεντινή (πρέπει να φύγουν όλοι) : Gringo go home (Ο Βολιβιανός πρόεδρος Sanchez de Lozado είναι διάσημος για την ομιλία με έντονη βορειοαμερικανική προφορά) Σε κάθε πόλη, οι οργανωμένες κινητοποιήσεις ήταν ειρηνικές. Στο La Paz, οι διοργανωτές ήθελαν μόνο να γίνει διαδήλωση την πλατεία Murillo (η σκηνή των χθεσινών αιματηρών επεισοδίων, σήμερα κάτω από την επιτήρηση εκατοντάδων στρατιωτών και τανκ). Ήταν μόνο μετά τη διαδήλωση, που άρχισαν οι λεηλασίες των κτηρίων και των τραπεζών, τα επεισόδια και οι συλλήψεις των διαδηλωτών. Η κατάσταση ήταν παρόμοια στην Cochabamba και στην Santa Cruz. Αυτές είναι οι τρεις σημαντικότερες πόλεις στη χώρα. Το συναίσθημα που επικρατούσε ήταν οργή. Ενώ τα media προσπαθούσαν να δημιουργήσουν φόβο βανδαλισμών, η κυβέρνηση αποφάσισε εθνική αργία και ανακάλεσε τα αρχικά οικονομικά μέτρα (αυτά ήταν φορολογικές αυξήσεις και περικοπές στην κοινωνικές παροχές) που προκάλεσαν τις διαμαρτυρίες. Παρά όλο αυτά, χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, και τα αιτήματά τους δεν είναι πλέον μερικά. Να παραιτηθεί η κυβέρνηση και να κλείσει το κοινοβούλιο ήταν δύο από τα πιο πολύ-ακουσμένα συνθήματα σήμερα. Από την αρχή των διαδηλώσεων η συμπεριφορά της κυβέρνησης είναι ένα μυστήριο. Χθες η κυβέρνηση είπε: "Κινητοποιηθείτε εάν θέλετε, αλλά ειρηνικά" και σήμερα η πόλη είναι εντελώς στρατικοποιημένη. Ήταν σαν ήμαστε στο δεύτερο γύρο ενός πολέμου που δεν θα τελειώσει όταν τελειώνει η ημέρα.(?)(Λέει: It was as if we were in the second round of a war that will not end when the day ends.) Η EL Prado (η κύρια λεωφόρος της πόλης), από την οποία οι μικρές ομάδες προσπάθησαν να προχωρήσουν, ήταν μια σκηνή αστικού πολέμου - με τους ελεύθερους σκοπευτές στις ταράτσες να στοχεύουν για να πυροβολήσουν στα πόδια ή απλά να δολοφονήσουν τους διαδηλωτές. Σαν σημάδι αυτού που η κυβέρνηση είναι έτοιμη να κάνει: ένας δημοσιογράφος πυροβολήθηκε (και τραυματίστηκε), όπως και δύο νοσοκόμοι - ο ένας από τους οποίους πυροβολήθηκε στο στήθος και σκοτώθηκε από καραμπίνα ενώ προσπαθούσε να διασώσει έναν πληγωμένο διαδηλωτή. Το άλλο στοιχείο της αβεβαιότητας είναι το πώς η αστυνομία θα ενεργήσει. Ακόμα και αν είναι αλήθεια ότι από τις 5 οι αξιωματικοί της αστυνομίας έχουν έρθει σε συμφωνία με την κυβέρνηση, υπάρχουν ακόμα μονάδες(αστυνομίας) στο εσωτερικό που δεν αναγνωρίζουν τη συμφωνία και βρίσκονται στα επεισόδια. Ένα αγανακτισμένο πλήθος περικύκλωσε ένα αστυνομικό τμήμα και σχημάτισε αλυσίδες Αρχικά, η στάση της αστυνομίας δεν ήταν επιθετική: "Κοιτάξτε, το μόνο που έχουμε είμαστε σφυρίχτρες" είπαν. Αλλά όταν το πλήθος απείλησε να προχωρήσει μερικοί αστυνομικοί τράβηξαν τα όπλα τους. Το πρόβλημα των όπλων φαίνεται κεντρικό, και συζητείται όλη μέρα χθες και σήμερα. Το κλασικό σύνθημα "Όπλα στο λαό ,ο λαός δεν θα σωπάσει " και "Λαός οπλισμένος ,ποτέ νικημένος" φωνάχτηκε ξανά και ξανά. Μια γυναίκα εξήγησε ότι "δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το στρατό μόνο με τις πέτρες." Ο δυναμίτης(?!), που χρησιμοποιείται παραδοσιακά από τους ανθρακωρύχους στις διαμαρτυρίες, χρησιμοποιήθηκε ακόμα μια φορά. Κάθε φορά που κάποιος έριχνε έναν προς το στρατό ή που έσκαγε στο δρόμο, όλοι σάστιζαν. Μετά το μεσημέρι η αστυνομία επέστρεψε σιγά σιγά στα "φυσιολογικά" και στο La Paz άρχισε να συνεργάζεται με τον ίδιο στρατό που είχε αντιμετωπίσει χθες. Ο στρατός απέσυρε τους ελεύθερους σκοπευτές του και περιφρούρησε τα δημόσια κτήρια και την πλατεία Murillo ενώ ομάδες αστυνομίας ανέλαβαν τους δρόμους, και κατέστειλαν τις λεηλασίες και συνέλαβαν αρκετούς νέους. Το ίδιο πράγμα συνέβη και στη Santa Cruz, όπου έγιναν επιθέσεις στα γραφεία των επίσημων πολιτικών κομμάτων και των δημόσιων κτηρίων καθώς επίσης και λεηλασίες. Μερικοί από τους αγαπημένους στόχους των διαδηλωτών ήταν τα γραφεία του MNR και του MIR, των κύριων κομμάτων στον κυβερνητικό συνασπισμό. Όλα τα media παρουσίασαν εικόνες από τις λεηλασίες και του Juan Pablo του Β' να ζητά την ειρήνη στη Βολιβία. Τα μέσα παρουσίασαν επίσης την υποστήριξη της κυβέρνησης από την Ουάσιγκτον, τους Προέδρους του MERCOSUR, τις εκκλησίες, και επιχειρηματικών συνομοσπονδιών. Κάποιος θα μπορούσε να αισθανθεί το φάντασμα μιας Αργεντινής ΙΙ Βολιβία και Argentinazo Χθες, ενώ περιοδεύαμε στα κτήρια που η λαϊκή οργή κατέστρεφε και έκαιγε, μερικοί φοιτητές αστειεύονταν: "Πάμε στην Plaza de Mayo". Στην Santa Cruz, η σημερινή διαδήλωση ονομάστηκε "cacerolazo" και όλα τα διεθνή μέσα υπενθύμιζαν την Αργεντινή. Η σύγκριση με την Αργεντινή, η εικόνα του Προέδρου που φεύγει τη χώρα, ήταν παρούσα κατά τη διάρκεια των προηγούμενων δύο ημερών. Όμως το να εξισώσουμε τις συνθήκες στις δύο περιπτώσεις θα ήταν υπεραπλούστευση. Η μεγαλύτερη διαφορά είναι η διάσπαση στις δυνάμεις της καταστολής, των θεμελιωδών στυλοβατών αυτού ή οποιουδήποτε κράτους. Η αστυνομία που συμμετέχει στα επεισόδια, η μάχη στη Plaza Murillo, οι νεκροί και οι τραυματίες και στις δύο πλευρές, είναι ενδεικτική κατάρρευση-όχι ακόμα της κυβέρνησης, αλλά του κράτους. Η αστυνομία, χωρίς να το θέλει, ενήργησε ως καταλύτης της κρίσης, δίνοντας τη δυνατότητα στους πιο δυναμικούς να βγουν στους δρόμους. Ίσως η μέγιστη ομοιότητα με το Argentinazo είναι το συναίσθημα του "Πρέπει να φύγουν όλοι", που εκφράζεται έντονα στα σημερινά συνθήματα και, λιγότερο χθες απόγευμα. Ακόμα, η κατάσταση εδώ είναι διαφορετική: στη σημερινή κινητοποίηση οι ενώσεις ενώθηκαν και ο Evo Morales επιδοκιμάστηκε από το πλήθος. Μερικοί βουλευτές χλευάστηκαν με συνθήματα όπως "Να κλείσει το κοινοβούλιο!", αλλά οι διάφοροι πολιτικοί παράγοντες που , μέσα στα όρια, έχουν ακόμα την ικανότητα να ελέγξουν και να κατευθύνουν την κινητοποίηση. Η δυναμική της κατάστασης και των κοινωνικών ομάδων που συμμετέχουν είναι επίσης διαφορετική από το Argentinazo. Χθες, κοντά στο Plaza Murillo, κάποιο θα μπορούσε να δει άτομα με κοστούμια μαζί με εργάτες και τη νεολαία. Αλλά τη νύχτα, η γενικευμένη λεηλασία, η επίσημη ενημέρωση των media, και ο μεγάλος αριθμός νεκρών και τραυματιών είχαν την αντίθετη επίδραση που είχαν αυτοί οι παράγοντες στο Argentinazo, και χώρισαν τη μέση τάξη από τους εργάτες και τους αγρότες. Η σημερινή κινητοποίηση ήταν κυρίως εργάτες, φοιτητές, και αγρότες. Τέλος, στην Αργεντινή ο De la Rua δραπέτευσε με την υποστήριξη κανενός εκτός από την οικογένειά του. Σήμερα, ο Sanchez de Losada -- παρά την υποχώρηση του -είχε την υποστήριξη των ΗΠΑ και των διάφορων προέδρων της λατινικής Αμερικής που ξέρουν ότι μια εκλογική λύση πιθανώς να ανοίξει μια αβέβαιη κατάσταση για τα οικονομικά σχέδιά τους να συνεχίσουν να λεηλατούν τους φυσικούς πόρους της χώρας. Βολιβία, αγάπη μου! Αυτό που ζούμε στη Βολιβία θα πάρει σίγουρα τη θέση του στον περίπλοκο λαβύρινθο της ιστορίας. Το αίμα στους δρόμους, οι εξαγριωμένες κραυγές, και ο φόβος του καθεστώτος, είναι εικόνες που θα χαραχθούν στα μάτια μας ως γιγαντιαίο βήμα στην τεράστια δουλειά από τη οποία καμία από τις χώρες μας δεν μπορεί να δραπετεύσει. Η μυρωδιά των δακρυγόνων, η καταστροφή του παλαιού συστήματος πριν δημιουργηθεί ένα νέο, οι εκκλήσεις για να αγωνιστούμε στους δρόμους και στα οδοφράγματα, είναι τα πρώτα βήματα ενός λαού που έχει αποφασίσει ότι η μοίρα είναι κάτι που μπορεί να αλλάξει. Η Βολιβία είναι μια όμορφη χώρα, γεμάτη ζωή. Σήμερα, όταν είδαμε τους ανθρακωρύχους να διαδηλώνουν ακούραστα, μαζί με τους νέους εργάτες και τους φοιτητές να ρίχνουν δυναμίτη και να τραγουδούν "Que se vaya el asesino!(Ο δολοφόνος πρέπει να φύγει)" δεν θα μπορούσαμε παρά να επηρεαστούμε. Ήταν μέρος μιας απίστευτης παράδοσης αγώνα με την προέλευσή του στις γιγαντιαίες κινητοποιήσεις του COB (Central Obrera Boliviana, Bolivian Worker's Central) στη δεκαετία του '80 και τους επαναστατικούς αγώνες του 1952. Είναι αυτοί οι αγώνες στους οποίους η τρέχουσα κυβέρνηση είναι και κληρονόμος και προδότης, ενώ οι πρωταγωνιστές του μέλλοντος διαδηλώνουν μαζί και γράφουν την ιστορία τους άλλη μια φορά. Μια ιστορία που γράφεται με αίμα, όπως πάντα γίνεται με τις ιστορίες των λαών. Μια ιστορία που δεν μπορούμε μόνο να καθόμαστε και να βλέπουμε από το άνετο κάθισμα του θεατή.

από τυφλοποντικας 17/02/2003 1:05 μμ.


post image
Ενα φαντασμα πλανιεται πανω απο τις φαβελες τις Λατινικης Αμερικης. Το φαντασμα του κομμουνισμου εκει εχει την μορφη του ΤΣΕ. Μετα την Αργεντινη σειρα του Βολιβιανικου λαου να εξεγειρονται με συνθημα QUE SE VAYAN TODOS!! - ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΛΟΙ !!

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License