Venezuela, Elections 2006: Anarchists Speak

From the Commision of Anarchist Relations (Comision de Relaciones Anarquistas) and its organ El Libertario, we disseminate three texts in which we publically express our perspective on the upcoming Venezuelan elections of December 3, 2006.

* A Call and an Alert to Public Opinion * As a group of activists of critical tendencies we have found it necessary before the present situation to signal an alert to all popular forces: workers, indigenous peoples, Afro Venezuelans, students, women, neighborhood groups, intellectuals and social groups. We maintain that the two options publicized by the established order - Chavez as much as Rosales - represent the domination of financial power and empire over Venezuela, and present a scene of super-exploitation, unemployment, and social exclusion in addition to the fortification of big capital. Eight years into the "revolution" or the so-called Process, we find that there is a social misery that has resulted from the consolidation of the State and the destruction/co-optation of social groups. In recent years, the political regimen has deteriorated into a total submission to transnational capital on the part of the Chavez government, a fact that Rosales and the opposition pretend to not be aware of. The established game consists of the following: faced with the superficial and limited reforms of the current administration - which are driven by the Stalinist left within the capitalist State - the opposition pretends that these measures are communist, when in reality they form part of the dynamic of global capitalism. What we have seen is State management with punctual payments of external debt, the surrender of the Orinoco' Delta oil and the natural gas of Falcon state, destruction of the environment (Imataca, Perija and Paria), hegemony and the increase of the commercial sector, of finacial speculation, and the creation of flexible labor and social exclusion. The ideological discourse of the State is crushing and hegemonic and has managed to block all critical forces, which have been silenced though bribery and cronyism, entangled in a thought process that can only lead to totalitarianism. There has been a increased fragmentation of the social movemements while the power of the cliques has only grown. In the same way, there is an exercise in direct militarism when the high branches of the public sector are in the hands of the military forces. The popular imagination has been channeled into the civil-military lie; arbitrariness is the actual situation, and the military sector need not look upon the past with nostalgia, since El Amparo in the 90`s is exactly the same as La Paragua today (two military massacres). As a result, Chavismo is simply the reproduction of puntofijismo, as demonstrated by its corruption and impunity. Based on these considerations, we call upon all indigenous peoples, peasants, students, professors, intellectuals, workers, women, Afro Venezuelans, neighborhood coalitions, social groups and people in general to abstain from voting because there will be no substantial change. The reality is that representative democracy based on populism vs. opposition symbolizes nothing new, but is merely a backward sector anchored in the cold war, just like Chavismo. This call for abstention is not based on the problem of electoral fraud, which we do not deny; nor does it coincide with the opportunistic call to abstention coming from certain quarters. Required change will never be given through the electoral process, but will rather be produced through the autonomous initiative of the social movements themselves. The grave social, economic and cultural crisis suffered by Venezuela does not find its answer in electoral politics, which banalizes and liquidates all struggle. We bring this alert forward so that all agents of social change may actively organize around and promote absentionism through their own struggles, without messiahs or authoritarian bureaucrats, in order to demonstrate to the scaffold of power that it is ineffective and antidemocratic. Only the collapse of the existing system will guarentee transformation. Otherwise, we alert you to increases in repressive practices in the immediate future within the framework of the worsening of the structural crisis of the country. Faced with the bourgeois, genocidal State of the past 40 years, which is expressed in the candidacy of Manuel Rosales, the alternative cannot be support for the totalitarian State of Hugo Chavez. * Depolarization and autonomy: Challenges to Venezuela’s social movements after D-3 * Rafael Uzcategui uzcategui.rafael(a)gmail.com Visualizing what will happen to Venezuela’s social movements after the elections scheduled for December 3 – every indication points to the re-election of president Chavez – cannot be done without at least a general understanding of their historical path. During the second half of the 80’s the economic crises after the “black Friday” was the catalyst of new forms of organizing and demanding that began to develop in this Caribbean country: student and neighborhood movements, women, counterculture, ecological and pro-human rights. Subjective efforts that although coming from the left, did not automatically follow the organizational schemes of the guevarist-lenninists who claimed to be the heirs of the armed insurrection of the 60’s. The “Caracazo” (February 1989) as the expression of the growing malaise, marks the beginning of a civil society as alienated from the traditional political parties - networks of State’s clients - as it is from the left political parties. The effervescence that ensues weaves a social fabric out of infinite socio-political initiatives, with varied and developing levels of mutual interaction, which played a lead role in the mobilizations for the greatest objective at the time: getting Carlos Andres Perez out of power. Chavez’s original movement raises itself above this dynamic and becomes the face of the people’s malcontent, achieving legitimacy at the polls in 1999 by capitalizing on the prevailing wish for change that ran through the country, but also revitalizing the populist, statist and caudillista ethos so much a part of Venezuela’s historical make-up. The imposition of a personal mode of domination was preconditioned to the break up of the citizen-led dynamics that brought it to power. Among the many causes driving this process there is the polarization imposed by the contending elites: those banned from power representing the traditional productive sectors, and the new “leftist” bureaucracy giving legitimacy to the interests of those sectors crucial to the economic globalization of the country. After 1999 the social fabric is fragmented (neighborhood, student and ecologist movements), neutralized (human rights) and co-opted (indigenous, women, counterculture) by the expectations created by a government rhetorically of the left. In turn this has caused some expression of popular organization with no autonomy within a new network of clients, amidst one of the greatest economic windfalls ever, brought on by the high oil prices. These popular initiatives, instructed from above, have some common elements that distinguish them from other social movements: (1) Vertical solidarity supplants intra-class solidarity: mobilizations follow a political agenda imposed by the top; their calls for solidarity when others in the movement suffer repression are almost non-existent. (2) An identity permeated by personality cult and a lack of history and arguments different from those originating in the seat of power, which prevents any hypothetical “deepening of the revolution”. (3) Their praxis aims to legitimize government’s projects, without any other parallel or different process. (4) A progressing wearing out due to its adoption of politico-electoral cumulative logic. Default on the expectations generated by Chavez has caused the exponential increase of popular protests during 2006, something that will continue to grow in the coming year. But it is precisely the blackmail of polarization – “to give weapons to the right”, “manipulated by imperialism” – which contains the growing discontent against a state that neither transformed itself when it could, nor has a new bureaucracy able to make policies different from Latin American populist welfare. The challenges facing the social movements, after the hypothetical presidential re-election, are not only of a practical order such as its autonomous configuration or experimenting with diverse practices and spaces of learning and counter hegemony. They are also theoretical. Overcoming imperialist Manichaeism, centered exclusively on George Bush, would entail squeezing the multiple dynamics of money flow and the power of global capital. It is precisely the social movements, from both poles, which have internalized the discipline of being a cheap energy exporting country, in spite of any consideration for the environment, deepening in the role assigned to Venezuela by economic globalization. Sticking to the events of the last few months – actions against carbon exploitation in Zulia, protests by street vendors in Caracas and traditional fishermen in Guiria – and how they have been opposed and criminalized by the Chavez’s rank and file, we foresee a long period of conflict among the oppressed: some protesting for a few structural improvements and other opposing them to climb up to positions within the hierarchy of those embedded in the personal state. * Eleven reasons not to vote on Dec. 3 * (…and without making concessions to the opportunist Accion Democrática) 1.- Chavez and Rosales signify the continuation of and not the break up from the political tradition of Venezuela. They represent, in these times of economic and technological globalization, varieties of the statist, populist and caudillista ethos that dominated the country in the XX century. 2.- Chavez and Rosales don’t represent the largest minority of Venezuelans: that percentage of the population that according to all the surveys and previous electoral results does not identify with either. 3.- Chavez and Rosales base their political strategy on a watershed of support for their charisma and the absolute subordination to their person, denying the diversity, plurality and democratic tolerance they claim to uphold in their speeches. 4.- Chavez and Rosales discourses are an insult to Venezuelan’s intelligence. 5.- Chavez and Rosales help each other, sustaining and promoting the blackmail of political polarization and the “with me or against me” logic. 6) Both candidates’ governing programs are improvised electoral demagogies based on the high price of oil. Their hypothetical application will not change the complex structural problems of the country, nor will they significantly reduce poverty and insecurity. 7.- Both candidates’ electoral campaigns and their past political praxis that avails them have not said anything about human rights, the environment, protecting minorities and improving the standard of living of the people; based almost exclusively on the intensity and prevalence of traditional assistance in Latin American populism. 8.- The lack of widespread and combative social movements with their own and not negotiable political agenda condemns the next government to be a collection of impositions from the seat of power. 9.- Chavez and Rosales governments have granted impunity to the corruption and obvious enrichment of their functionaries 10.- Refusal to opt for the “lesser evil” upholds our right to change: to be different, to wish for another alternative, here and now. 11.- Whether it is the “Castro-communist threat” or the “imperialist invasion” Chavez and Rosales attempt to politically capitalize fear by promoting hysterical explanations about the country’s future without them in power, via the media they control. No more blackmail: Don’t vote, reject equally the sad past and the demagogic present. It’s a bet on the future. ellibertario(a)nodo50.org www.nodo50.org/ellibertario/seccioningles.htm

από αυτόνομος 22/11/2006 4:50 μμ.


Σαν ομάδα ενεργών στελεχών των κρίσιμων τάσεων το έχουμε βρει απαραίτητο πριν από την παρούσα κατάσταση να επισημανθεί μια επιφυλακή σε όλες τις δημοφιλείς δυνάμεις: εργαζόμενοι, γηγενείς λαοί, Afro Βενεζουελανοί, σπουδαστές, γυναίκες, ομάδες γειτονιάς, διανοούμενοι και κοινωνικές ομάδες. Υποστηρίζουμε ότι οι δύο επιλογές που κοινοποιούνται από την καθιερωμένη διαταγή - Chavez τόσο όσο και Rosales - αντιπροσωπεύουν την κυριαρχία της οικονομικής δύναμης και της αυτοκρατορίας πέρα από τη Βενεζουέλα, και παρουσιάζουμε μια σκηνή της έξοχος-εκμετάλλευσης, της ανεργίας, και του κοινωνικού αποκλεισμού εκτός από την οχύρωση του μεγάλου κεφαλαίου. Οκτώ έτη στη "επανάσταση" ή την αποκαλούμενη διαδικασία, διαπιστώνουμε ότι υπάρχει μια κοινωνική δυστυχία που έχει προκύψει από τη σταθεροποίηση του κράτους και την καταστροφή/το co-optation των κοινωνικών ομάδων. Τα τελευταία χρόνια, η πολιτική θεραπευτική αγωγή έχει επιδεινωθεί σε μια συνολική υποβολή στο διεθνικό κεφάλαιο εκ μέρους της Chavez κυβέρνησης, ένα γεγονός ότι Rosales και η αντίθεση προσποιούνται να μην γνωρίζουν. Το καθιερωμένο παιχνίδι αποτελείται από τα εξής: αντιμέτωπος με τις επιφανειακές και περιορισμένες μεταρρυθμίσεις της τρέχουσας διοίκησης - που οδηγούνται από το Σταλινιστής που αφήνεται μέσα στο κεφαλαιοκρατικό κράτος - η αντίθεση προσποιείται ότι αυτά τα μέτρα είναι κομμουνιστικά, όταν στην πραγματικότητα αποτελούν μέρος του δυναμικού της σφαιρικής κεφαλαιοκρατίας. Τι έχουμε δει είναι κρατική διαχείριση με τις ακριβείς πληρωμές του εξωτερικού χρέους, της παράδοσης orinoco "του δέλτα πετρέλαιο και ο φυσικός αέριο του κράτους γερακιών, της καταστροφής του περιβάλλοντος (Imataca, Perija και Paria), της ηγεμονίας και της αύξησης του εμπορικού τομέα, της χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας, και της δημιουργίας της εύκαμπτης εργασίας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Η ιδεολογική ομιλία του κράτους συντρίβει και ηγεμονικός και έχει κατορθώσει να εμποδίσει όλες τις κρίσιμες δυνάμεις, οι οποίες έχουν κατασιγαστεί αν και δωροδοκία και cronyism, που μπλέκονται σε μια σκεπτόμενη διαδικασία που μπορεί μόνο να οδηγήσει στον ολοκληρωτισμό. Έχει υπάρξει ένας αυξανόμενος τεμαχισμός των κοινωνικών κινημάτων ενώ η δύναμη cliques έχει αυξηθεί μόνο. Με τον ίδιο τρόπο, υπάρχει μια άσκηση στον άμεσο μιλιταρισμό όταν είναι οι υψηλοί κλάδοι του δημόσιου τομέα στα χέρια των στρατιωτικών δυνάμεων. Η δημοφιλής φαντασία έχει διοχετευθεί στους αστικός-στρατιωτικούς βρίσκεται η αυθαιρεσία είναι η πραγματική κατάσταση, και ο στρατιωτικός τομέας δεν χρειάζεται το βλέμμα επάνω στο παρελθόν με τη νοσταλγία, δεδομένου ότι η EL Amparo 90`s είναι ακριβώς η ίδια με το Λα Paragua σήμερα (δύο στρατιωτικές σφαγές). Κατά συνέπεια, Chavismo είναι απλά η αναπαραγωγή του puntofijismo, όπως καταδεικνύεται από τη δωροδοκία και την ατιμωρησία του. Με βάση αυτές τις εκτιμήσεις, καλούμε όλους τους γηγενείς λαούς, τους αγρότες, τους σπουδαστές, τους καθηγητές, τους διανοούμενους, τους εργαζομένους, τις γυναίκες, το Afro Βενεζουελανοί, τους συνασπισμούς γειτονιάς, τις κοινωνικές ομάδες και τους ανθρώπους γενικά για να απέχουμε από την ψηφοφορία επειδή δεν θα υπάρξει καμία ουσιαστική αλλαγή. Η πραγματικότητα είναι ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία βασισμένη στο λαϊκισμό εναντίον της αντίθεσης δεν συμβολίζει τίποτα νέο, αλλά είναι μόνο ένας οπίσθιος τομέας που δένεται στον ψυχρό πόλεμο, ακριβώς όπως Chavismo. Αυτή η κλήση για την αποχή δεν είναι βασισμένη στο πρόβλημα της εκλογικής απάτης, την οποία δεν αρνούμαστε ούτε συμπίπτει με την καιροσκοπική κλήση στην αποχή που προέρχεται από ορισμένα τέταρτα. Η απαραίτητη αλλαγή δεν θα δοθεί ποτέ μέσω της εκλογικής διαδικασίας, αλλά θα παραχθεί μάλλον μέσω της αυτόνομης πρωτοβουλίας των κοινωνικών μετακινήσεων οι ίδιοι. Η σοβαρή κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική κρίση που υποφέρεται από τη Βενεζουέλα δεν βρίσκει την απάντησή της στην εκλογική πολιτική, η οποία και εκκαθαρίζει όλη η προσπάθεια. Φέρνουμε αυτήν την επιφυλακή μπροστινή έτσι ώστε όλοι οι πράκτορες της κοινωνικής αλλαγής μπορούν ενεργά να οργανώσουν γύρω και να προωθήσουν το absentionism μέσω των προσπαθειών τους, χωρίς τα messiahs ή αυταρχικούς γραφειοκράτες, προκειμένου να καταδειχθεί στο ικρίωμα της δύναμης ότι είναι ατελέσφορο και αντιδημοκρατικό. Μόνο η κατάρρευση του υπάρχοντος συστήματος μετασχηματισμός είναι σίγουρο. Διαφορετικά, σας προειδοποιούμε στις αυξήσεις στις κατασταλτικές πρακτικές στο άμεσο μέλλον στα πλαίσια της επιδείνωσης της δομικής κρίσης της χώρας. Αντιμέτωπο με τους αστούς, το genocidal κράτος των προηγούμενων 40 ετών, που εκφράζεται στην υποψηφιότητα Manuel Rosales, η εναλλακτική λύση δεν μπορεί να είναι υποστήριξη για το ολοκληρωτικό κράτος του Hugo Chavez. * Αποπόλωση και αυτονομία: Προκλήσεις στις κοινωνικές μετακινήσεις της Βενεζουέλας μετά από δ-3 * Rafael Uzcategui uzcategui.rafael(a)gmail.com Απεικονίζοντας τι θα συμβεί στις κοινωνικές μετακινήσεις της Βενεζουέλας μετά από τις εκλογές που σχεδιάζονται για τις 3 Δεκεμβρίου - κάθε ένδειξη δείχνει την επανεκλογή του Προέδρου Chavez - δεν μπορεί να γίνει χωρίς τουλάχιστον μια γενική κατανόηση της ιστορικής πορείας τους. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού της δεκαετίας του '80 οι οικονομικές κρίσεις μετά από τη "μαύρη Παρασκευή" ήταν ο καταλύτης των νέων μορφών οργάνωσης και απαίτησης που άρχισαν να αναπτύσσονται σε αυτήν την χώρα της Καραϊβικής: μετακινήσεις σπουδαστών και γειτονιάς, γυναίκες, counterculture, οικολογικά και υπέρ-ανθρώπινα δικαιώματα. Οι υποκειμενικές προσπάθειες ότι αν και προερχόμενος από το αριστερό, δεν ακολούθησαν αυτόματα τα οργανωτικά σχέδια των guevarist-lenninists που υποστήριξαν ότι είναι οι κληρονόμοι της οπλισμένης εξέγερσης της δεκαετίας του '60. Το "Caracazo" (Φεβρουάριος 1989) ως έκφραση του δυσφορίας ανάπτυξης, χαρακτηρίζει την αρχή μιας κοινωνίας πολιτών όπως αλλοτριώνεται από τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα - δίκτυα των κρατικών πελατών - δεδομένου ότι είναι από τα αριστερά πολιτικά κόμματα. Effervescence που ακολουθεί υφάνσεις ένα κοινωνικό ύφασμα από τις άπειρες κοινωνικοπολιτικές πρωτοβουλίες, με το ποικίλο και αναπτυσσόμενο επίπεδο της αμοιβαίας αλληλεπίδρασης, η οποία διαδραμάτισε έναν καθοδηγητικό ρόλο στις κινητοποιήσεις για το μέγιστο στόχο στο χρόνο: να πάρει τον Carlos Andres Perez από τη δύναμη. Η αρχική μετακίνηση του Chavez αυξάνεται επάνω από αυτό δυναμικό και γίνεται το πρόσωπο της δυσαρεστημένης, νομιμότητας επίτευξης των ανθρώπων στις ψηφοφορίες το 1999 με την κεφαλαιοποίηση στην επικρατούσα επιθυμία για την αλλαγή που έτρεξε μέσω της χώρας, αλλά και αναζωογοηση του λαϊκιστικού, ήθους statist και caudillista τόσο πολύ ένα μέρος της ιστορικής σύνθεσης της Βενεζουέλας. Η επιβολή ενός προσωπικού τρόπου κυριαρχίας προϋποτέθηκε χωρίζει της πολίτης-οδηγημένης δυναμικής που την έφερε στη δύναμη. Μεταξύ των πολλών αιτιών που οδηγούν αυτήν την διαδικασία υπάρχει η πόλωση που επιβάλλεται με τον ισχυρισμό elites: εκείνοι που απαγορεύονται από τη δύναμη που αντιπροσωπεύει τους παραδοσιακούς παραγωγικούς τομείς, και η νέα "αριστερή" γραφειοκρατία που δίνει τη νομιμότητα στα ενδιαφέροντα εκείνων των τομέων κρίσιμων για την οικονομική παγκοσμιοποίηση της χώρας. Μετά από το 1999 το κοινωνικό ύφασμα είναι τεμαχισμένο (μετακινήσεις γειτονιάς, σπουδαστών και οικολόγων), εξουδετερωμένο (τα ανθρώπινα δικαιώματα) και προσδεγμένο (γηγενής, γυναίκες, counterculture) από τις προσδοκίες που δημιουργούνται από μια κυβέρνηση rhetorically του αριστερού. Στη συνέχεια αυτό έχει προκαλέσει κάποια έκφραση της δημοφιλούς οργάνωσης χωρίς την αυτονομία μέσα σε ένα νέο δίκτυο των πελατών, στη μέση ενός από τα μέγιστα οικονομικά αναπάντεχα κέρδη πάντα, που παρουσιάζεται επάνω από τις υψηλές τιμές του πετρελαίου. Αυτές οι δημοφιλείς πρωτοβουλίες, που καθοδηγούνται από ανωτέρω, έχουν μερικά κοινά στοιχεία που τους διακρίνουν από άλλες κοινωνικές μετακινήσεις: (1) Η κάθετη αλληλεγγύη αντικαθιστά την intra-class αλληλεγγύη: οι κινητοποιήσεις ακολουθούν μια πολιτική ημερήσια διάταξη που επιβάλλεται από την κορυφή οι κλήσεις τους για την αλληλεγγύη όταν υφίστανται άλλοι στη μετακίνηση την καταστολή είναι σχεδόν ανύπαρκτες. (2) Μια ταυτότητα που διαπερνιούνται από τη λατρεία προσωπικότητας και μια έλλειψη ιστορίας και επιχειρήματα διαφορετικά από εκείνους που δημιουργούνται στο κάθισμα της δύναμης, το οποίο αποτρέπει οποιαδήποτε υποθετική "εμβάθυνση της επανάστασης". (3) Οι στόχοι praxis τους να νομιμοποιήσουν τα κυβερνητικά προγράμματα, χωρίς οποιαδήποτε άλληδήποτε παράλληλη ή διαφορετική διαδικασία. ( 4) Μια προχωρώντας φθορά που οφείλεται στην υιοθέτηση πολιτικής-εκλογικής συσσωρευτικής λογικής του. Η προεπιλογή στις προσδοκίες που παράγονται από Chavez έχει προκαλέσει την εκθετική αύξηση των δημοφιλών διαμαρτυριών κατά τη διάρκεια του 2006, κάτι που θα συνεχίσει να αυξάνεται στο ερχόμενο έτος. Αλλά είναι ακριβώς ο εκβιασμός της πόλωσης - "για να δώσει τα όπλα στο δικαίωμα", "χειρισμένος από τον ιμπεριαλισμό" - που περιέχει την αυξανόμενη δυσαρέσκεια ενάντια σε ένα κράτος που ούτε μετασχηματίστηκε όταν μπόρεσε, ούτε έχει μια νέα γραφειοκρατία ικανή να καταστήσει τις πολιτικές διαφορετικές από τη λατινοαμερικανική λαϊκιστική ευημερία. Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τις κοινωνικές μετακινήσεις, μετά από την υποθετική προεδρική επανεκλογή, είναι όχι μόνο μιας πρακτικής διαταγής όπως η αυτόνομη διαμόρφωσή της ή ο πειραματισμός με τις διαφορετικά πρακτικές και τα διαστήματα της εκμάθησης και της αντίθετης ηγεμονίας. Είναι επίσης θεωρητικοί. Η υπερνίκηση ιμπεριαλιστικού Manichaeism, που κεντροθετείται αποκλειστικά σε George Bush, θα συνεπαγόταν την πολλαπλάσια δυναμική της ροής χρημάτων και τη δύναμη του σφαιρικού κεφαλαίου. Είναι ακριβώς οι κοινωνικές μετακινήσεις, και από τους δύο πόλους, οι οποίοι έχουν εσωτερικοποιήσει την πειθαρχία της ύπαρξης φτηνή χώρα ενεργειακής εξαγωγής, παρά οποιαδήποτε εκτίμηση για το περιβάλλον, που εμβαθύνει στο ρόλο που ορίζεται στη Βενεζουέλα από την οικονομική παγκοσμιοποίηση. Να κολλήσει στα γεγονότα των τελευταίων μηνών - ενέργειες ενάντια στην εκμετάλλευση άνθρακα σε Zulia, διαμαρτυρίες από τους προμηθευτές οδών στο Καράκας και παραδοσιακοί ψαράδες σε Guiria - και πώς έχουν αντιταχθεί και έχουν ποινικοποιηθεί από τις μάζες του Chavez, προβλέπουμε μια μεγάλη περίοδο σύγκρουσης μεταξύ καταπιεσμένη: μερικοί που διαμαρτύρονται για μερικές δομικές βελτιώσεις και άλλη αντίσταση τους που αναρριχούνται μέχρι τις θέσεις μέσα στην ιεραρχία εκείνοι που ενσωματώνονται στο προσωπικό κράτος. * Ένδεκα λόγοι να μην ψηφίσει στις 3 του Δεκ. * (... και χωρίς παραγωγή των παραχωρήσεων στο καιροσκοπικό Accion Democrαtica) 1. Chavez και Rosales δηλώνουν τη συνέχεια και όχι χωρίστε από την πολιτική παράδοση Βενεζουέλας. Αντιπροσωπεύουν, σε αυτούς τους χρόνους της οικονομικής και τεχνολογικής παγκοσμιοποίησης, τις ποικιλίες του λαϊκιστικού και caudillista ήθους statist, που εξουσίασε τη χώρα στο ΧΧ αιώνα. 2. Chavez και Rosales δεν αντιπροσωπεύουν τη μεγαλύτερη μειονότητα Βενεζουελανών: εκείνο το ποσοστό του πληθυσμού που σύμφωνα με όλα τις έρευνες και τα προηγούμενα εκλογικά αποτελέσματα δεν προσδιορίζει με ούτε. _ 3. Θχαβεζ και Ροσαλες βασίζω τους πολιτικός στρατηγική ένας υδροκρίτης υποστήριξη για τους χάρισμα και ο απόλυτος υπαγωγή τους πρόσωπο, αρνούμαι ο ποικιλομορφία, πολλαπλότητα και δημοκρατικός ανοχή αυτός υποστηρίζω να υποστηρίζω τους ομιλία. 4. Οι ομιλίες Chavez και Rosales είναι μια προσβολή στη νοημοσύνη του Βενεζουαλού. 5. Chavez και Rosales βοηθούν το ένα το άλλο, που στηρίζει και που προωθεί τον εκβιασμό της πολιτικής πόλωσης και "με με ή ενάντια σε με" λογική. 6) Τα κυβερνώντας προγράμματα και των δύο υποψηφίων είναι αυτοσχεδιασμένες εκλογικές δημαγωγίες βασισμένες στην υψηλή τιμή του πετρελαίου. Η υποθετική αίτησh τους δεν θα αλλάξει τα σύνθετα δομικά προβλήματα της χώρας, ούτε θα μειώσουν σημαντικά την ένδεια και την αβεβαιότητα. 7. Και οι εκλογικές εκστρατείες των υποψηφίων και τα προηγούμενα πολιτικά praxis τους που τα ωφελεί δεν έχουν πει τίποτα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, το περιβάλλον, που προστατεύει τις μειονότητες και που βελτιώνει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων βασισμένος σχεδόν αποκλειστικά στην ένταση και την επικράτηση της παραδοσιακής βοήθειας στο λατινοαμερικανικό λαϊκισμό. 8. Η έλλειψη διαδεδομένων και μαχητικών κοινωνικών μετακινήσεων με δικοί τους και μη διαπραγματεύσιμη πολιτική ημερήσια διάταξη καταδικάζει την επόμενη κυβέρνηση για να είναι μια συλλογή των επιβολών από το κάθισμα της δύναμης. 9. Οι κυβερνήσεις Chavez και Rosales έχουν χορηγήσει την ατιμωρησία στη δωροδοκία και τον προφανή εμπλουτισμό των αξιωματούχων τους 10. - η άρνηση να επιλέξει το "μικρότερο κακό" υποστηρίζει το δικαίωμά μας στην αλλαγή: για να είναι διαφορετικός, για να επιθυμήσει για μια άλλη εναλλακτική λύση, εδώ και τώρα. 11, - εάν είναι η "Καστρο-κομμουνιστική απειλή" ή η "ιμπεριαλιστική προσπάθεια Chavez και Rosales εισβολής" να κεφαλαιοποιηθεί πολιτικά ο φόβος με την προώθηση των υστερικών εξηγήσεων για το μέλλον της χώρας χωρίς τους στη δύναμη, μέσω των μέσων ελέγχουν. Όχι άλλος εκβιασμός: Μην ψηφίστε, μην απορρίψτε εξίσου το λυπημένο προηγούμενο και δημαγωγικό παρόν. Είναι ένα στοίχημα στο μέλλον. * Οτι μπόρεσα έκανα

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License