17-11-2006-Μια "μικρή" μαρτυρία από το μπλόκο του Hilton

Με τον καιρό να 'ναι κόντρα...

post image

Παραμονή 17-11-2006 στο προαύλιο του πολυτεχνείου. Η ερώτηση ξανά και ξανά, «θα κατέβεις αύριο στην πορεία;». «Δεν ξέρω», «Θα πάω στη συγκέντρωση και βλέπουμε», «Μπα, κάτι μας ετοιμάζουν», «Όχι δε συμμετέχω σε λιτανείες». Αναποφασιστικότητα… Το κλίμα τρομολαγνοίας και εκφοβισμού στην κορύφωση του μέσα από τηλεοθόνες και χάρτινα άρθρα για τους μαυροντυμένους αναρχικούς που μηχανορραφούν για να αμαυρώσουν τη γιορτή της «δημοκρατίας» τους την επομένη μέρα, και τις χιλιάδες των έμμισθων πραιτόρων στα μπλε, πανέτοιμες να προστατεύσουν το πολίτευμα. Μαύρο-άσπρο. Θα κατέβω. Έστω και αν δεν προλάβω την πορεία από την αρχή της μετά το ωράριο της μισθωτής επιβίωσης, θα κατέβω. Στις συνεχείς τους προσπάθειες για καταστολή και επιβολή φόβου ενάντια σε όποιον τολμήσει έμπρακτα να αντιδράσει στον όμορφο κόσμο τους τον αγγελικά πλασμένο και να διεκδικήσει τα αυτονόητα, επιλέγω να κατεβώ, όχι για να συμμετέχω στον εορτασμό της "δημοκρατίας", αλλά για να σταθώ απέναντι στην πειθαρχία, στην υποταγή και το φόβο που προσπαθούν να επιβάλλουν και δίπλα σε όσους συντρόφους και συντρόφισσες επέλεγαν να κατέβουν στο δρόμο για τους δικούς τους λόγους. Περπάτημα από Αλεξάνδρας & Β. Σοφίας. Δρόμοι έρημοι από κόσμο, κάθε τετράγωνο κυριολεκτικά κι ένα τσούρμο ασφαλίτες παρέα μια διμοιρία στα μπλε να περιμένουν τον «εχθρό», ανήσυχοι γαλονάδες με τον ασύρματο στο χέρι, είχε τόση ησυχία που άκουγες καθαρά τις λέξεις στην ενδοεπικοινωνία τους. Τα ΜΑΤ πουθενά. Hilton. Κατενθουσιασμένος ο γαλονάς ανακοινώνει στη διμοιρία ότι υπάρχει μια σύλληψη ενώ αφήνονται ελεύθεροι όσοι έχουν προσαχθεί. Σε ετοιμότητα. Υποθέτω ότι η πορεία ξεκινάει γιατί εμφανίζονται οι πρώτες διμοιρίες ΜΑΤ για να πάρουν θέση πίσω από τις μπλε. Συναντάω το πρώτο μπλοκ περίπου στη Ρηγίλλης, πανό συνδικαλιστών με 4-5 άτομα πίσω απ’ το καθένα. Ο κύριος όγκος μπροστά απ’ τη Βουλή. Βρίσκω το πανό της ΑΚ, 300-400 άτομα, 4-5 παλούκια. Από εκεί και πίσω μέχρι όσο βλέπει το μάτι οι διαδηλωτές με ΜΑΤ δεξιά και αριστερά. Στα 100 μέτρα πίσω αλυσίδες και ακριβώς απ’ έξω χύμα κόσμος από μαθητές στη συντριπτική πλειοψηφία τους με ένα μικρό πανό με αλφάδι. Ελάχιστοι γνωστοί σύντροφοι/σες. Ρηγίλλης. Φεύγουν κάποια μπουκάλια νερό προς τα ΜΑΤ. Ο χώρος πνίγεται αμέσως με δακρυγόνα και κάποια καινούργιας εσοδείας φαίνεται ασφυξιογόνα να ξερνάνε πηχτό άσπρο κανό. Δεν έχω ξαναδεί τόσο κόσμο να μη μπορεί να αναπνεύσει και να τρέχει με τόσο πανικό, μια κοπελιά πέφτει κάτω και ποδοπατείται, προσπαθεί να σηκωθεί, τα ΜΑΤ ορμούν από το πεζοδρόμιο στο δρόμο, καθώς την προσπερνάνε της πετάνε εξ επαφής δακρυγόνο που σκάει στο πρόσωπο. Σοκ. Προλαβαίνουν έναν μικρό σε ηλικία και το μόνο που βλέπω είναι γκλομπς να ανεβοκατεβαίνουν στον αέρα. Τον σέρνουν από το δρόμο στο πεζοδρόμιο ενώ με μανία τα ΜΑΤ συνεχίζουν να τον κλωτσάνε και να τον χτυπάνε με τα γκλομπς. Στη στροφή για Hilton εμφανίζονται περίπου 15 ζητάδες οι οποίοι κλείνουν με τις μηχανές τους την κάθοδο από Β.Σοφίας προς Μιχαλακοπούλου και τη Β. Κωνσταντίνου. Το μακρύ κορδόνι από ΜΑΤ στα δεξιά πυκνώνει και πυκνώνει και πυκνώνει μπροστά στην είσοδο του ξενοδοχείου, ενώ από την αριστερή πλευρά ανεβαίνει πλέον στο πεζοδρόμιο στα μισά του δρόμου, ακριβώς δίπλα από την πορεία, ενώ άλλες χρονιές σε εκείνο το σημείο συνέχιζαν από την κάθοδο της λεωφόρου και πίσω από το άγαλμα του δρομέα. «Βρωμάει από μακριά» ότι θα προσπαθήσουν σ’ εκείνο το σημείο να κόψουν την πορεία στη μέση. Προσπαθώ να βρω τους γνωστούς μου για να ειδοποιήσω. Ανεβαίνω στο πεζοδρόμιο για να προχωρήσω πιο γρήγορα. Το χτύπημα της πορείας έχει ήδη ξεκινήσει αφού αντικρίζω ένα συμπαγή όγκο πλήθους περίπου στα 20 μέτρα μπροστά να κινείται ξαφνικά με ταχύτητα προς τα πίσω υπό τον ήχο συνεχόμενων δυνατών κρότων καθώς τα δακρυγόνα σκάνε σε κάθε κατεύθυνση. Νοιώθω τα πρώτα γκλομπς στην πλάτη μου, στους ώμους και στα πόδια, γροθιά στον αυχένα, μια ασπίδα με σπρώχνει με δύναμη από το πεζοδρόμιο στο δρόμο προκειμένου να πέσω πάνω στον κόσμο που τρέχει. Πέφτω στην άσφαλτο ενώ κόσμος περνάει από πάνω μου. Νοιώθω ένα χέρι να με τραβάει προς τα πάνω προσπαθώ να τρέξω, ένας ΜΑΤάς με τραβάει με δύναμη από το μπουφάν προς τα πίσω. Κινούμαι προς τα μπρος με τα χέρια πίσω προκειμένου να του μείνει το μπουφάν στο χέρι, το μπουφάν σκίζεται, με πιάνει από το παντελόνι, παλεύω να ξεφύγω, ενώ ένας δεύτερος κι ένας τρίτος αρχίζουν ξανά και ξανά να με χτυπάνε με τα γκλοπς με όση δύναμη φαίνεται να τους έχει απομείνει. Κάποιος με κλωτσάει στο αριστερό γόνατο. Πέφτω στο έδαφος ενώ τα γκομπς συνεχίζουν να χτυπάν κάθε σημείο του σώματος κεθώς κείτομαι στην άσφαλτο. Μια φωνή πάνω απ' το κεφάλι μου ακούγεται να φωνάζει «σύλληψη-σύλληψη». Σηκώνω το κεφάλι μου απ΄το έδαφος, κοιτάζω γύρω μου. Ο χώρος μπροστά από το ξενοδοχείο έχει αδειάσει και το μόνο που βλέπω είναι ΜΑΤ σε ομάδες των 3-4 να χτυπάνε ασταμάτητα μεμονωμένα άτομα πεσμένα στην άσφαλτο, κάποιοι σέρνουν ένα μαυροντυμένο προς το παρτέρι. Στο βάθος βλέπω την πορεία να έχει κοκαλώσει και να μας κοιτάει. Μεταφέρουν με αγκωνίες ένα παιδί, τα μάτια του κλειστά, έχει τυφλωθεί από τα δακρυγόνα, το σωριάζουν με δύναμη δίπλα μου. Λίγο μετά, μας φέρνουν και άλλον έναν. Και οι δύο μικροί στην ηλικία. Δεν ξέρουν τι να μας κάνουν. Προσπαθεί ο ένας να μεταφέρει την ευθύνη της σύλληψης και της μεταφοράς στον άλλον, ενίστανται ότι δεν είναι δικιά τους δουλειά. Εκπαιδευμένα σκυλιά να σαπίζουν κόσμο στο ξύλο, αλλά στην ουσία ευθυνόφοβοι δημόσιοι υπάλληλοι… Μας σηκώνουν βρίζοντας μανάδες και παναγίες. Μας ενώνουν με καμιά εικοσαριά άλλους συλληφθέντες, δημιουργούν στενό κύκλο γύρω μας και μας κατευθύνουν προς το άγαλμα του δρομέα ενώ κάποιοι συνεχίζουν να ρίχνουν μεμονωμένες γκλοπιές. Βρίσκομαι στην άκρια. Ο μπροστινός μου τραβολογάει από το χέρι μέσα-έξω ένα συλληφθέντα, ο ΜΑΤάς δίπλα μου γυρίζει και χτυπάει με το γκλοπ τον πίσω μου δημιουργώντας ένα κενό ανάμεσα στις ασπίδες. Κάνω 2 βήματα προς τα έξω και συνειδητοποιώ ότι δεν με αντιλαμβάνονται. Στα 30 μέτρα βρίσκεται παγωμένη η πορεία να μας κοιτάει. Δεν υπάρχει ψυχή ανάμεσα σε μας και σε αυτούς, μόνο δρόμος. Το πάθος για τη λευτεριά όχι απλά σαν σύνθημα… 30 μέτρα που δεν τα θυμάμαι. Το μόνο που θυμάμαι είναι ένα μπλοκ να ανοίγει για να χαθώ μέσα του. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην ολοκληρώσω την πορεία. Τι έμεινε από αυτήν την πορεία; Με λίγα λόγια. Η συντροφικότητα κάποιων σε δύσκολες στιγμές με κίνδυνο της προσωπικής τους ελευθερίας και η αντίσταση στην αυξανόμενη πίεση του κράτους ενάντια σε όποιον αντιδράσει στον εκφοβισμό και την καταστολή. Η άμμος στα γρανάζια τους. Η όξυνση της καταστολής και η στοχοποίηση αναρχικών-αντιεξουσιαστών και γενικότερα όσων αγωνιζόμενων ανθρώπων αμφισβητούν την εξουσία τους πάνω στις ζωές μας έχει, μέσα από την προσωπική μου εμπειρία, το αντίθετο από το αναμενόμενο για αυτούς αποτέλεσμα. Στην απόπειρα διασποράς φόβου το μόνο που τελικώς καταφέρνουν είναι η απώλεια του ίδιου του φόβου. Γιατί αυτό που ποτέ τους δεν θα καταλάβουν είναι ότι η συμμετοχή μας σε διαδηλώσεις ή άλλες δυναμικότερες ενέργειες αποτελεί συνειδητή μας επιλογή με γνώση του κινδύνου όλων όσων μπορούν να επακολουθήσουν. Το να χτυπάς λοιπόν απρόκλητα και κλιμακούμενα ένα συνειδητοποιημένο ως προς τους λόγους και αιτίες αντίστασης κομμάτι της κοινωνίας, το μόνο που τελικά καταφέρνεις είναι η συσπείρωση, η πολυμορφία δράσεων αλλά και η εξάπλωση του. 2 πράγματα. Δεν ξέρω πώς να το εκφράσω έτσι όπως θα ήθελα γιατί θα ήταν πολύ λίγο μπροστά σε αυτό που πραγματικά νοιώθω αλλά αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι η αλληλεγγύη αυτών που με δέχτηκαν στο μπλοκ τους (νομίζω το Ξεκίνημα) και τη συντροφικότητα της κίνησης του «γνωστού-αγνώστου» που μέσα στον πανικό των γύρω κι ενώ τα ΜΑΤ με χτύπαγαν στο έδαφος, τρέχοντας και ο ίδιος, προσπάθησε να με σηκώσει προς τα εμπρός ώστε να τρέξω. Έν@ς απ’αυτούς που σου ‘φυγαν

Εικόνες:

από Tar 20/11/2006 3:15 πμ.


post image
@

Εικόνες:


Η οργή και τα δάκρια που πλημμυρίζουν τα μάτια, ας γίνουν ποτάμι που θα χωρέσει την οργή και τα δάκρια όλων μας και ας κατακλύσει τους πάντες σαν ποτάμι αλληλεγγύης και συντροφικότητας απέναντι στην βαρβαρότητα και το φασισμό του κράτους των λακέδων του και των λογής λογής σκυλιών του. Έχουμε όλοι μας τα ίδια σημάδια, αν όχι στο σώμα, στην ψυχή και την καρδιά. Απόλυτα συντροφικά

από 613 The Evil 21/11/2006 4:28 μμ.


Δυστυχώς όμως τα περιμέναμε. Περάσανε οι εκλογές και τώρα πια άφησαν ελεύθερα τα σκυλιά τους. Δεν τους φοβίζει το πολιτικό κόστος πια. Ίσως αν είχαμε κανένα θάνατο, να έτριζε λίγο η καρέκλα τους, αλλά όπως είδατε όλοι (και νιώσατε) ήταν διατεθειμένοι να το ρισκάρουν κι αυτό. Ανθρωπιά; Τι είναι αυτό; Μετά όμως, που θα μπούνε τίποτα γκαζάκια, θα κλαίγονται πάλι οι γελοίοι στα κανάλια, για τους "τρομοκράτες". Μα πείτε μου, πώς να μη γίνει "τρομοκράτης" ο από πάνω, μετά από τόσο ξύλο; Πώς να μην πάρει το μυαλό του ανάποδες; Δεν ξέρουμε τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος όταν παύει να νιώθει και ίχνος δικαιοσύνης γύρω του; Ποιος μας μετατρέπει από απλούς διαδηλωτές σε καμικάζι αυτοκτονίας; (Στην ακραία περίπτωση.) Να τα σκεφτούν λίγο όλα αυτά όσοι κάνουν το αντίθετο από τα μπλοκ (Ξεκίνημα;) που αναφέρει ο φίλος από πάνω. Είναι άλλο πράμα να είσαι δαρμένος και να έχεις δίκιο και άλλο να είσαι δαρμένος και να φταις. Τες πα απλά κάποιες σκέψεις μου σκόρπιες, λυπάμαι πολύ για όσα έκανε η χούντα (η νέα...) την Παρασκευή και εύχομαι το κτίριο της ΓΑΔΑ να πάθει ότι παθαίνουν και τα δάση μας το καλοκαίρι, αυτά που είναι δίπλα σε κατοικημένες περιοχές, ξέρετε εσείς.

από moonchild 28/11/2006 2:01 μμ.


Τα τάγματα ασφαλείας είναι πάλι εδώ... Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ είναι μονόδρομος πλέον! Ο,ΤΙ ΕΣΠΕΙΡΑΝ, ΘΑ ΘΕΡΙΣΟΥΝ ΤΩΡΑ!

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License