Αυτοί οι αγώνες δεν δικαιώθηκαν…συνεχίζονται

Ανακοίνωση των Παρεμβάσεων για το Πολυτεχνείο Η προσυγκέντρωση των εκπαιδευτικών στις 3 μμ στην Κλαυθμώνος

ανεξάρτητες αυτόνομες αγωνιστικές ριζοσπαστικές Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις Π.Ε. Αυτοί οι αγώνες δεν δικαιώθηκαν…συνεχίζονται Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία Ερώτημα : Σε μια χώρα ψηφίστηκε ένας νόμος για τα πανεπιστήμια. Αμέσως, οι φοιτητές άρχισαν διαμαρτυρίες και απεργίες εναντίον του νόμου αυτού. Πολλές εφημερίδες και διάφορες οργανώσεις υποστήριξαν τους φοιτητές στην προσπάθειά τους αυτή. Μετά από όλα αυτά η κυβέρνηση υποχρεώθηκε να τον αλλάξει. Τι πολίτευμα είχε αυτή η χώρα ; Απάντηση : Η χώρα είχε δημοκρατικό πολίτευμα, γιατί η κυβέρνηση δεν επέμεινε πολύ στην απόφασή της, όταν διαπίστωσε ότι η απόφαση αυτή δε γίνεται αποδεκτή. βιβλίο δασκάλου για την Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή της Στ΄ τάξης, σελ. 38 Οι πολιτικές αντιλήψεις και τα πολιτικά ρεύματα δεν δοκιμάζονται στα εύκολα, αλλά στα δύσκολα. Κι ήταν ακριβώς εδώ, μπροστά στη μεγάλη Απεργία των δασκάλων που έδειξε η κυβέρνηση το πραγματικό της πρόσωπο και την αντιδημοκρατική πολιτική της φυσιογνωμία. Πίσω από τις ρομφαίες και τις σιδερογροθιές του Πολύδωρα, πίσω από αλαζονική προκλητικότητα της Υπουργού Παιδείας, ξεπρόβαλλε κρυστάλλινη η πολιτική γραμμή αδιαλλαξίας και αυταρχισμού του πρωθυπουργού : «θα συνεχίσουμε αταλάντευτα την ίδια πολιτική», «θα υπηρετήσουμε πιστά τις δεσμεύσεις του Συμφώνου Σταθερότητας της Ε.Ε.». Ξεπρόβαλλε ξεκάθαρα, το πρόσωπο μιας αντιλαϊκής πολιτικής που επιδιώκει να τσαλαπατήσει κάθε δίκαιο κοινωνικό αγώνα, χτες τους φοιτητές, σήμερα τους δασκάλους, αύριο τους συμβασιούχους, αργότερα τα ασφαλιστικά δικαιώματα της εργαζόμενης πλειοψηφίας και πάει λέγοντας. «…απεφάσισα μετά τας χθεσινάς αναρχικάς εκδηλώσεις μιας οργανωμένης μειοψηφίας, να κηρύξω τον στρατιωτικόν νόμον καθ’ άπασαν την Επικράτειαν προς αποκατάστασιν της διαδαλευθείσης τάξεως» Γεώργιος Παπαδόπουλος, 17/11/1973 Ο μεγάλος πονοκέφαλος της κυρίαρχης πολιτικής παραμένει και σήμερα ο ίδιος : ο «εχθρός λαός». Κυβέρνηση και αντιπολίτευση, πληρωμένοι δημοσιογράφοι και μεγάλα εκδοτικά - επιχειρηματικά συμφέροντα, εταιρίες δημοσκοπήσεων και πολιτικό προσωπικό, αντιστρέφουν και σήμερα την πραγματικότητα, συσπειρώνονται γύρω από μια κοινή ρητορική : «Όσοι αγωνίζονται είναι μειοψηφίες, αποτελούν δύναμη συντήρησης και στασιμότητας. Εμείς είμαστε το μέλλον, είμαστε με τις μεταρρυθμίσεις – αυτοί είναι συντεχνίες που υπερασπίζονται το παρελθόν». Από κοντά και η νέα ομάδα των «προθύμων», οι πιστοί ακόλουθοι του Βερέμη, όλη η αφρόκρεμα του πανεπιστημιακού κατεστημένου, που σηκώνει κεφάλι κατά της δημόσιας δωρεάν παιδείας. Τα αποτελέσματα αυτής της «μεταρρύθμισης» τα βιώνουμε ήδη στα σχολεία μας μέσα από την τραγωδία των νέων βιβλίων… «Φοβάμαι τους ανθρώπους που σου ‘κλειναν την πόρτα και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν» Μ. Αναγνωστάκης Οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης και μαζί τους ολόκληρη η συμμαχία των «προθύμων» υποκριτικά θα υποκλιθούν και φέτος μπροστά στην τσακισμένη πύλη του Πολυτεχνείου κι ακόμα πιο υποκριτικά θα ξαναγράψουν την ιστορία της εξέγερσης προσπαθώντας να τη φέρουν στα δικά τους μέτρα. -Είναι εκείνοι που επιβάλλουν σήμερα την ιδιόμορφη δικτατορία της αγοράς, των media και των δεικτών της ΕΕ, εκείνοι που πετάνε σαν στημένες λεμονόκουπες τους συμβασιούχους στο δρόμο, που σχεδιάζουν στημένες δημοσκοπήσεις για να αποδείξουν ότι η μεγάλη πλειοψηφία είναι εναντίον της σταθερής και μόνιμης εργασίας ! -Είναι εκείνοι που προωθούν τα νέα αντιασφαλιστικά σχέδια, με στόχο να γκρεμίσουν ότι έμεινε από την κοινωνική ασφάλιση για χάρη των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών. -Είναι εκείνοι που μας λένε ότι το άσυλο σήμερα κινδυνεύει από τους φοιτητές και πρέπει να το υπερασπίσουν τα ΜΑΤ και οι λεγεώνες του Πολύδωρα. Εκείνοι που μας λένε ότι το Πανεπιστήμιο σήμερα κινδυνεύει από τους φοιτητές και τους πανεπιστημιακούς και μόνη του ελπίδα είναι η ολοκληρωτική επέλαση των επιχειρήσεων. Εκείνοι που μας λένε ότι συντήρηση είναι η νεολαία και οι εκπαιδευτικοί που αγωνίζονται για δημόσια δωρεάν παιδεία και πρόοδος είναι ο κύριος Βερέμης και η θλιβερή παρέα του ΕΣΥΠ. -Είναι εκείνοι που μια μόλις μέρα μετά τη λήξη της Απεργίας, οχυρώθηκαν πίσω από τις κλειστές πόρτες του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου για να σχεδιάσουν τους νέους νόμους αξιολόγησης, τώρα που ο εχθρός – λαός των εκπαιδευτικών είναι (νομίζουν) «κουρασμένος». -Είναι εκείνοι που θέλουν να ισοπεδώσουν τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα που απέμειναν από την «ανάπηρη ελευθερία» της μεταπολίτευσης, εκείνοι που οραματίζονται, σχεδιάζουν και προωθούν μια ιδιόμορφη κοινοβουλευτική δικτατορία, όπου μοναδικό «δικαίωμα» του πολίτη θα είναι η ψήφος – μια φορά στα τέσσερα χρόνια. -Είναι εκείνοι που δεκαετίες τώρα πασχίζουν να απαλλαγούν από τα φαντάσματα της μεταπολίτευσης, να ξεμπερδεύουν οριστικά με το ανυπόταχτο πνεύμα της εξέγερσης, εκείνοι που αλέσανε το Πολυτεχνείο στις μυλόπετρες της κεντρικής πολιτικής σκηνής, που πασχίσανε να το στριμώξουν αμετάκλητα στο μουσείο των επετείων, στα παζάρια και τις συνδιαλλαγές των κομματικών μηχανισμών και να το σύρουν στα σαλόνια τους, εξευτελισμένο, οικόσιτο, υποταγμένο, εξημερωμένο, εξαργυρώσιμο, μια ακόμα «εθνική εορτή», αποστεωμένη από περιεχόμενο, ιστορική μνήμη και νόημα, με τη δική της λίγο πιο τρέντυ σημειολογία. Νοέμβρης ’73, μια ρωγμή στο χρόνο που δε λέει να κλείσει… «Εδώ παλέψανε οι φοιτητές με το μεγάλο δράκο. Τα χρόνια πέρασαν κι οι πρώτοι τη βολέψανε. Άλλος στο βουλευτήριο, άλλος στη δημαρχία, άλλος κλειδούχος στο κοινό ταμείο κι άλλος παρατρεχάμενος στου αρχηγού τη βίλλα. Οι δεύτεροι, παρέμειναν ανώνυμοι, σαν τους λοιπούς οπλίτες. της επταετίας αγωνιστές, κορόιδα της μεταπολίτευσης, σαν τα σφαχτάρια κρέμονται απ’ το τσιγκέλι των ιδανικών τους» Γιώργος Χ. Θεοχάρης, επίγραμμα για το Πολυτεχνείο Κι όμως, αυτοί οι δεύτεροι, οι υπέροχοι, συνειδητά ανώνυμοι αγωνιστές, τα «κορόιδα της μεταπολίτευσης», αυτό το Πολυτεχνείο της εξέγερσης, του αγώνα, της αντίστασης και της αξιοπρέπειας, μπόρεσε, σε πείσμα των καιρών, όχι μόνο να μη σκύψει, αλλά να αποτελέσει τη μοναδική μάχιμη, κοινωνική και πολιτική αντιπολίτευση για πάνω από τρεις δεκαετίες. Κι είναι ακριβώς αυτό το πνεύμα της εξέγερσης του Νοέμβρη που δεν χωράει σε επίσημες τελετές και υποκριτικές δηλώσεις, σε συνδιαλλαγές, συμψηφισμούς και πολιτικά παζάρια. Δεν σέρνεται στους διαδρόμους της εξουσίας, δεν συνυπογράφει συλλυπητήριες δηλώσεις μετανοίας στην αμερικάνικη πρεσβεία, δεν εξαργυρώνεται, δεν συμβιβάζεται, δεν συνθηκολογεί. Πλανιέται τριάντα τρία χρόνια τώρα, πάνω από τις μικρές και μεγάλες κοινωνικές αναμετρήσεις, χρωματίζει τα όνειρα της άγουρης εφηβείας και στοιχειώνει τους εφιάλτες των κυρίαρχων. Διαπερνά όλα τα υπόγεια ρεύματα αντίστασης και αμφισβήτησης, αναπνέει μέσα από τους αγώνες και τις αγωνίες όλων όσων παλεύουν για ένα καλύτερο αύριο, ταξιδεύει μέχρι τους ανοιχτούς ορίζοντες της κοινωνικής χειραφέτησης. Αυτό το ατίθασο και ανυπόταχτο πνεύμα του Νοέμβρη, το είδαμε να διαπερνά σαν ηλεκτρικό ρεύμα τον απεργιακό μας αγώνα, το νιώσαμε όταν η πορεία των απεργών έστριβε στην Πατησίων και σταματούσε μπροστά στην πύλη του Πολυτεχνείου για να αποτίσει φόρο τιμής και ταυτόχρονα να δηλώσει την ιστορική συνέχεια του κινήματος, να πάρει δύναμη και απαντοχή για τις δύσκολες στιγμές της μάχης. Αυτό το πνεύμα της εξέγερσης και της ελευθερίας το είδαμε να περιπλανιέται πάνω από τους μαθητικούς και φοιτητικούς αγώνες, μέσα σε σχολικές αίθουσες και αμφιθέατρα. Αυτό το πνεύμα του ανυποχώρητου αντιιμπεριαλιστικού αγώνα για την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη ταξιδεύει στις τέσσερις άκρες του πλανήτη : -Εκεί στο Ιράκ, όπου η αντίσταση στην αμερικάνικη κατοχή συνεχίζεται περήφανα, σε πείσμα της παντοδυναμίας της Pax Americana. -Εκεί στο Λίβανο, όπου ένα μικρό αντάρτικο εξευτέλισε με τον ηρωικό του αγώνα μια από τις πιο ισχυρές πολεμικές μηχανές του κόσμου. -Εκεί στην μαρτυρική Παλαιστίνη, όπου ο λαός ανοίγει με το αίμα του το δρόμο της ελευθερίας απέναντι στις θηριωδίες του ισραηλινού κράτους. -Εκεί στο μακρινό Μεξικό, στην πόλη της Οαχάκα, όπου εδώ και μήνες με πρωτεργάτες τους απεργούς δασκάλους βρίσκεται σε εξέλιξη μια πραγματική λαϊκή εξέγερση για το καθολικό δικαίωμα στη μόρφωση και την εργασία. Την Παρασκευή στις 17 Νοέμβρη, οι απεργοί δάσκαλοι θα είμαστε ξανά εκεί, μαζί με τους φοιτητές, τη νεολαία και το λαό. Θα είμαστε ξανά εκεί, στα πανό των Συλλόγων μας, θα γεμίσουμε ξανά τους δρόμους και τις πλατείες διαδηλώνοντας το δίκιο μας και τη θέλησή μας να συνεχίσουμε σε πείσμα των καιρών, σε πείσμα των σιδερένιων συσχετισμών, κόντρα στον άνεμο. Ο δρόμος είναι ανηφορικός, αλλά εμείς θα συνεχίσουμε. «Θα ρίξω τα μαλλιά μου πίσω θα φορέσω το πρόσωπο ανάποδα και θα βγω στους δρόμους και στις πλατέες με ντουφέκια - φωνές, με συνθήματα να διεκδικήσω, Ψωμί και Ελευθερία» Δώρος Λοϊζος www.paremvasis.gr

από Νοέμβρης 15/11/2006 8:17 μμ.


post image
Αυτοί οι αγώνες συνεχίζονται δεν εξαγοράζονται δεν δικαιώθηκαν

Εικόνες:

από παρεμβασίας 15/11/2006 8:45 μμ.


...που μας έδωσε τον τίτλο της ανακοίνωσης και όχι μόνο. Μια εξαιρετική έκδοση της Αυτόνομης Πρωτοβουλίας Πολιτών (Νοέμβρης 1983) που μπορεί κανείς να τη βρει και σήμερα στα βιβλιοπωλεία του κέντρου (επανεκδόθηκε το 1996) Ολόκληρο το ποίημα του Δώρου Λοϊζου, στις πρώτες σελίδες του βιβλίου. Ο Δώρος Λοίζος ήταν γραμματέας της νεολαίας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Κύπρου και δολοφονήθηκε από φασίστες στη Λευκωσία το 1974

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License