Προκήρυξη της Ο.Κ.Δ.Ε. για την επέτειο του Πολυτεχνείου

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2006 ΠΥΚΝΩΝΟΥΝ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΠΑΝΤΟΥ - ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ Η ΕΛΠΙΔΑ - ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

33 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου το μήνυμα της αντίστασης, καθαρό και ελπιδοφόρο, έρχεται από κάθε γωνιά του πλανήτη. Από την μεγαλειώδη νίκη των γάλλων νέων και εργαζομένων ενάντια στο CPE μέχρι το φοιτητικό κίνημα του Μάη-Ιούνη στην Ελλάδα και την πρόσφατη πανεκπαιδευτική έκρηξη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης. Από την ηρωική ιρακινή και παλαιστινιακή αντίσταση και την πολιτική ήττα των ιμπεριαλιστών στο Λίβανο μέχρι τις επαναστατικές διεργασίες στη Λ. Αμερική. Το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» αντηχεί, όχι αποστειρωμένο στα υποκριτικά λόγια των νεοφιλελεύθερων μεταλλαγμένων «τότε αγωνιστών», αλλά απειλητικό στις φωνές των απεργών, των καταληψιών μαθητών και φοιτητών, των απολυμένων διαδηλωτών, των «αθλίων» στα προάστια του Παρισιού. Ο παγκόσμιος καπιταλισμός σε βαθιά κρίση Οι τελευταίες τρεις δεκαετίες κρίσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και αποτυχίας των νεοφιλελεύθερων πολιτικών έχουν οδηγήσει την ανθρωπότητα σε τραγικά αδιέξοδα. Υπέρογκα ελλείμματα και χρέη (δημόσια και ιδιωτικά), ποσοστά ανεργίας πάνω από 10%, αποβιομηχάνιση και πτώση της παραγωγής, μαστίζουν πρώτα και κύρια τα τρία ιμπεριαλιστικά κέντρα (Η.Π.Α, Ε.Ε, Ιαπωνία). Η παγκοσμιοποίηση, η Νέα Τάξη Πραγμάτων και ο διαρκής πόλεμος μετά την 11η Σεπτέμβρη, όχι μόνο δεν άμβλυναν τα προβλήματα αλλά επέκτειναν το γεωοικονομικό και γεωπολιτικό χάος. Η αποτυχία σε Ιράκ-Αφγανιστάν και η ματαίωση των σχεδίων για την Μεγάλη Μέση Ανατολή, η απόρριψη του Ευρωσυντάγματος, αλλά και η ανάδειξη δύο γιγάντιων ανταγωνιστών (Κίνα, Ινδία), βρίσκουν τους ιμπεριαλιστές με κενό στρατηγικής για την αντιμετώπιση ή έστω την διαχείριση της κρίσης. Κάτω από τον ζυγό της φτώχειας και της ανεργίας Οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και η νεολαία έχουν πληρώσει ήδη ακριβά το τίμημα της «ελεύθερης αγοράς». Ειδικά στην Ελλάδα οι επιπτώσεις της παγκόσμιας κρίσης αντανακλώνται πιο έντονα εξαιτίας τόσο του μικρού ειδικού βάρους της ελληνικής οικονομίας στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα όσο και της εξάλειψης των όποιων περιθωρίων παρέμβασης μετά την ένταξη στην Ε.Ε. Το δημόσιο χρέος βρίσκεται στο 110% του ΑΕΠ (το υψηλότερο στην ευρωζώνη) και το ιδιωτικό (επιχειρήσεις και νοικοκυριά) στο 83%. Το 1/5 του ελληνικού πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και ο επίσημος πληθωρισμός έφτασε το 4% (διπλάσιος από τον μέσο κοινοτικό). Δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις έβαλαν λουκέτο τα τελευταία χρόνια εκτινάσσοντας την ανεργία πάνω από το 10%, οι μισοί μακροχρόνια άνεργοι. Πίσω όμως από τις απρόσωπες στατιστικές, η πραγματικότητα αποτυπώνεται ανάγλυφα στους νέους που ζουν στα 30 τους χρόνια ακόμη με τους γονείς, στις ουρές ανέργων έξω από τον ΟΑΕΔ, στις «πιάτσες» των μεταναστών για ένα μεροκάματο, στην αποπληρωμή μιας τοστιέρας με πιστωτική κάρτα, στα σπίτια που θα μείνουν χωρίς θέρμανση κι αυτό τον χειμώνα. Η ολοκληρωτική επίθεση προ των πυλών Οι κυβερνήσεις και η Ε.Ε. όμως απαιτούν πολύ περισσότερα, την κατάργηση του σκληρού πυρήνα των δικαιωμάτων και των κατακτήσεών μας, όπως αυτή συμπυκνώνεται στις αποφάσεις της Στρατηγικής της Λισαβόνας και σε οδηγίες τύπου Μπολκενστάιν, Σέρκας κλπ.: κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και του κατώτατου μισθού, επέκταση της ελαστικής και επισφαλούς εργασίας, ξεπούλημα των δημόσιων υπηρεσιών (ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, υποδομές), ιδιωτικοποίηση των συστημάτων παιδείας και υγείας, κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης. Καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου και στέρηση κάθε ποιότητας ζωής των λαϊκών μαζών είναι ο στόχος που πρέπει να πετύχει το συντομότερο δυνατό η ευρωπαϊκή αστική τάξη για να συντηρήσει τα αμύθητα πλούτη και κέρδη της, για να επικρατήσει ως η πιο ανταγωνιστική οικονομία. Ξέρουν όμως καλύτερα απ’ όλους ότι ο σοβαρότερος κίνδυνος προέρχεται γι αυτούς από το εργατικό κίνημα και τα κοινωνικά κινήματα, γι αυτό στήνουν ένα ολοκληρωτικό κράτος, συντρίβουν τις δημοκρατικές και πολιτικές ελευθερίες (τρομονόμοι, κάμερες, παρακολουθήσεις επικοινωνιών και ταχυδρομείων, φακέλωμα, επαγγελματικός στρατός). Πυκνώνουν και δυναμώνουν οι αγώνες… Η ένταση της κρίσης και η όξυνση των κοινωνικών προβλημάτων δεν άφησε ανέπαφη τη συνείδηση και τις διαθέσεις των λαϊκών μαζών. Μόνο ο τελευταίος χρόνος έχει να επιδείξει πλήθος σημαντικών αγώνων (αρκετοί νικηφόροι) σε διάφορα σημεία του πλανήτη: βάλτωμα των ιμπεριαλιστών στην Μέση Ανατολή εξαιτίας της ιρακινής αντίστασης, ανατροπή του Συμφώνου Πρώτης Απασχόλησης στη Γαλλία, επαναστατικές εξελίξεις στην Λ.Αμερική, 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στην Αθήνα, ήττα των ιμπεριαλιστών στο Λίβανο, νίκη των φοιτητικών καταλήψεων ενάντια στον νόμο-πλαίσιο, πρόσφατη απεργία των δασκάλων. Δεν είναι μόνο η μαζική συμμετοχή και η πλατειά λαϊκή στήριξη που δίνουν σ’ αυτούς τους αγώνες τεράστια σημασία και δυναμική. Είναι η έκφραση μιας νέας αγωνιστικής διάθεσης, μιας έμπρακτης αμφισβήτησης του νεοφιλελευθερισμού και ακόμη αναζήτησης εναλλακτικών λύσεων, στη βάση των εργατικών και λαϊκών αναγκών. …. Κρισιμότερες οι αδυναμίες του κινήματος Απέναντι στη σκληρότητα και την κρισιμότητα της επίθεσης, χρειάζεται μια τομή στην πολιτική και την πρακτική μας, ώστε αυτή η αγωνιστική διάθεση να μετατραπεί σε οργανωμένη δύναμη αντεπίθεσης των εργαζομένων και της νεολαίας. Οι επίσημες συνδικαλιστικές ηγεσίες και η σημερινή κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος ελάχιστα πράγματα μπορούν να προσφέρουν στην ενίσχυση και πολύ περισσότερο την αποτελεσματικότητα των αγώνων. Ένα μέρος αυτής της γραφειοκρατίας (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ) υιοθετεί πλήρως τα νεοφιλελεύθερα δόγματα (ανταγωνιστικότητα, επιχειρηματικότητα, ανταποδοτικότητα) και αποτελεί φορέα της νεοφιλελεύθερης επίθεσης μέσα στα συνδικάτα. Όχι μόνο δεν προετοιμάζει την εργατική τάξη για τις μάχες που έρχονται, αλλά και όταν υπό την πίεση της βάσης αποφασίζει κινητοποιήσεις, κάνει ότι μπορεί για να τις κρατήσει σε ελεγχόμενα πλαίσια: υποκαθιστά την ζωντανή συζήτηση και αυτοοργάνωση των αγώνων από τα Δ.Σ. και τα τραπέζια του διαλόγου με την κυβέρνηση, εξαντλεί τους αγώνες με σπασμωδικές κινήσεις δίχως προοπτική, διαιρεί και αποπροσανατολίζει τους εργαζόμενους. Από την άλλη μεριά, η τυχοδιωκτική πολιτική του Κ.Κ.Ε. και του ΠΑ.Μ.Ε. αποσκοπεί αποκλειστικά στην προβολή του κομματικού μηχανισμού σε βάρος της ενότητας της εργατικής τάξης και της αποτελεσματικότητας των αγώνων (χωριστές συγκεντρώσεις και πορείες, διάσπαση των σωματείων κλπ.). Οι δυνάμεις της άκρας αριστεράς, αν και παίζουν σημαντικό ρόλο μέσα στους αγώνες, φέρουν κι αυτές μερίδιο της ευθύνης. Ένα μέρος τους στο όνομα της «καθαρής» αντικαπιταλιστικής πολιτικής αρνείται κάθε ενότητα στη δράση για τα άμεσα προβλήματα, και μ’ αυτή την έννοια αναπαράγει τον σεχταρισμό του Κ.Κ.Ε. και την διαίρεση των εργαζομένων. Ένα άλλο μέρος, υπέρμαχος μιας θολής και γενικής «ενότητας», εγκαταλείπει κάθε έννοια αυτόνομης αντικαπιταλιστικής πολιτικής και δρα ακολουθητικά προς τις συνδικαλιστικές ηγεσίες και τον ΣΥΝ. Υπάρχει διέξοδος Η πάλη για την ανασύνθεση και την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού και του εργατικού κινήματος απαιτεί μια άλλη πολιτική, ικανή να συγκρουστεί πρακτικά και ιδεολογικά τόσο με τα άμεσα καθημερινά προβλήματα των εργαζομένων, όσο και με τα καθολικά ζητήματα της εποχής μας και του μέλλοντος, με την πρόταξη μιας εναλλακτικής σοσιαλιστικής κοινωνίας. Η Ο.Κ.Δ.Ε. πιστεύει ότι αυτή η πολιτική πρέπει να έχει δύο άξονες, διαλεκτικά συνδεδεμένους: 1. Ενωτική πολιτική: Για την ενότητα της εργατικής τάξης και τον συντονισμό μέσα στους αγώνες πάνω σ’ ένα πρόγραμμα σωτηρίας. Με την οργάνωση και τον έλεγχο των αγώνων από τη βάση των εργαζομένων μέσα από συνελεύσεις, σωματεία, επιτροπές αγώνα, απεργιακές και συνοικιακές επιτροπές, συντονιστικά. 2. Οικοδόμηση μιας αντικαπιταλιστικής τάσης – Ενότητα των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων: Όλες εκείνες οι οργανωμένες δυνάμεις αλλά και οι ανένταχτοι αγωνιστές, που βλέπουν την διέξοδο στη ρήξη με το καπιταλιστιικό σύστημα, βρίσκονται μπροστά στο καθήκον της οικοδόμησης μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής δύναμης. Το πρόβλημα δεν λύνεται ούτε με τακτικισμούς («ενότητα της αριστεράς», ΣΥΡΙΖΑ), ούτε με ρητορικές καταγγελίες των ρεφορμιστικών ηγεσιών. Η ενότητα των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων μπορεί και πρέπει να οικοδομηθεί μέσα στο εργατικό κίνημα. Με κοινή δράση μέσα στους αγώνες αλλά και ρήξη με τις ρεφορμιστικές αυταπάτες και τις γραφειοκρατικές ηγεσίες, ώστε να αλλάζουμε διαρκώς τους πολιτικούς και κοινωνικούς συσχετισμούς προς όφελος μιας αντικαπιταλιστικής πολιτικής, με τελικό στόχο την σοσιαλιστική κοινωνία. Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License