Η σημασία της νίκης του Λούλα

Άρθρο του Φρέι Μπέττο για το λατινοαμερικάνικο πρακτορείο ειδήσεων ALAI.Γράφτηκε στις 16/12/2002 και υπάρχει στην σελίδα του MST.H μετάφραση έγινε απο τα ιταλικά. Το άρθρο συνοδεύεται και απο ένα τραγουδάκι του MST.Η διάρκεια του ειναι 2.36 δευτερόλεπτα περίπου.

post image

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΛΟΥΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ του :Φρέι Μπέττο Ο Λουλα εκλέχτηκε πρόεδρος της δημοκρατίας με παραπάνω από 52 εκατομ. ψήφων. Για μια χώρα σαν την Βραζιλία, μια από τις δέκα μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου και τρίτη σε κοινωνικές ανισότητες(μετα τη Σιέρα Λεόνε και την Δημοκρατία της Κεντρικής Αφρικής) κάτι τέτοιο μοιάζει απίστευτο. Πως είναι δυνατόν ένας τορναδόρος, ο ιδρυτής ενός κόμματος που στη Διακήρυξη Αρχών του υποστηρίζει το σοσιαλισμό, να ανέβει στην κυβέρνηση με τη λαϊκή ψήφο;. Προσέξτε, γράφω κυβέρνηση και όχι εξουσία επειδή αυτά τα δυο είναι διαφορετικά πράγματα. Όποιος έχει την εξουσία δεν συνηθίζει να είναι και στην κυβέρνηση κι αυτή είναι η περίπτωση του χρηματιστικού κεφαλαίου. Και αυτός που κατέχει την κυβέρνηση δεν κατέχει απαραίτητα και την εξουσία, όπως π.χ. συμβαίνει με τα κράτη της Λατινικής Αμερικής που εξαρτώνται από τη ροή των ξένων κεφαλαίων) Η άνοδος του Λουλα στην πιο σημαντική θέση της δημοκρατίας έφερε την αριστερά στην κυβέρνηση;. Ορισμένοι λένε πως όχι διότι κατά τη γνώμη τους ο Λουλα εκλέχτηκε επειδή δεν έκανε ένα προεκλογικό αγώνα με ιδεολογικό περιεχόμενο, ακολουθώντας τις συμβουλές των διαφημιστών αλλά και λόγω της μετατόπισης της αριστεράς προς το κέντρο (η της αριστεράς προς τη σοσιαλδημοκρατία). Κατ’άλλους ο Λουλα συμπεριφέρθηκε σαν χαμαιλέοντας καλύπτοντας το κόκκινο χρώμα του με το πράσινο-κίτρινο της βραζιλιάνικης σημαίας και ότι από τη στιγμή που θα εκλεγόταν θα αντικαθιστούσε την ειρήνη και την αγάπη με τη σύγκρουση κατά των δυνάμεων της συντήρησης. Αλλάξαμε εμείς ή άλλαξαν τα Χριστούγεννα; Αυτή την ερώτηση έκανε ο Ματσάντο ντε Άσις. Αλλάξαμε και οι δυο. Αν εξαιρέσουμε τους αγωνιστές του PSTU και του PCO, κανένα άλλο κόμμα της βραζιλιάνικης αριστεράς δεν διαφώνησε με την υποψηφιότητα Λουλα. Και δεν αμφιβάλλω ότι οι ψηφοφόροι αυτών των δυο μικρών κομμάτων, στο δεύτερο γύρο των εκλογών ψήφισαν τον υποψήφιο του PT.Αυτό σημαίνει ότι το σύνολο, σχεδόν, της βραζιλιάνικης αριστεράς, εκτός από τα δυο προαναφερόμενα κόμματα στήριξε και συμμετείχε στην εκλογή του Λουλα. Κατ’αυτήν την έννοια η εκλογή του υπήρξε μια νίκη όλης της αριστεράς. Όταν αναφέρομαι στην αριστερά, δεν αναφέρομαι σαυτούς τους οργισμένους αγωνιστές που γεμίζουν το στόμα τους με κοινοτυπίες και υποφέρουν που δεν μπορούν να πεθάνουν σαν αντάρτες στα βουνά της Σέρα ντα Μαντικέρα… Αγωνιστές που δεν είναι πάντα ικανοί να ενδιαφερθούν για τα προβλήματα που απασχολούν το στενό τους οικογενειακό περιβάλλον η να κάνουν την αυτοκριτική τους μπροστά στους φίλους τους. Δεν αναφέρομαι σε όσους αρέσκονται σε κινηματογραφικά στερεότυπα, φορούν μπερέ αλά Τσε Γκεβάρα και χαρακτηρίζουν «αστό» όποιον δεν συμφωνεί μαζί τους. Αναφέρομαι σαυτούς που ο Νορμπέρτο Μπόμπιο θεωρεί ως ενταγμένους στην αριστερά: αυτούς που θεωρούν την κοινωνική ανισότητα σαν εκτροπή (ενώ σύμφωνα με τον ιταλό πολιτικό επιστήμονα, η δεξιά θεωρεί την ανισότητα σαν αποτέλεσμα της φυσικής τάξης πραγμάτων η όπως άλλοι λένε, σαν σύμπτωμα της αγοράς). Μετα την πτώση του τείχους του Βερολίνου το 1989, είναι η πρώτη φορά που το αστέρι το σύμβολο της αριστεράς (που υπάρχει στη σημαία της Κίνας, της Κούβας, του PT και στο μπερέ του Τσε) διέγραψε μια τροχιά ανόδου. Τα τελευταία χρόνια η αριστερά είχε καταδικαστεί να βρίσκεται στο πυρ το εξώτερο. Είδε πάλι τα λάθη της, έκανε την αυτοκριτική της, προσπάθησε να ξαναοργανωθεί σε νέα κόμματα, οργάνωσε εκδηλώσεις αντίστασης στο σημερινό μοντέλο παγκοσμιοποίησης. Ορφανή από παραδείγματα, η αριστερά που τόσο πολύ υπερηφανευόταν για την κριτική της συνείδηση και την διαλεκτική της λογική, είδε να καταρρέουν τα θρησκευτικού τύπου δόγματα της. Η επιστροφή των σοσιαλιστικών χωρών στο καπιταλιστικό στρατόπεδο έσπασε την ραχοκοκαλιά του ιστορικού υλισμού. Η κβαντική φυσική τίναξε στον αέρα τους θεμελιώδεις κανόνες του ντετερμινισμού. Η μιζέρια της Βόρειας Κορέας και το άνοιγμα της Κούβας προς τον τουρισμό, εισάγοντας όλες τις υποδομές από τις καπιταλιστικές χώρες, απέδειξαν ότι η θεωρία απέχει από την πραγματικότητα. Τι σημαίνει σήμερα να είσαι αριστερός; Κάποτε σήμαινε να κατέχεις μια πληθώρα από αρχές βασισμένες στις θεωρίες του Μαρξ και του Ένγκελς, σύμφωνα με τις ερμηνείες του Λένιν, του Τρότσκι, του Στάλιν και του Μάο Τσε Τουνγκ. Μετα την πτώση του τείχους του Βερολίνου, στα ταξίδια που έκανα στις σοσιαλιστικές χώρες είδα ανθρώπους που έμοιαζε σαν μια ομάδα καρδιναλίων οι οποίοι πεθαίνοντας ανακάλυπταν ότι δεν υπάρχει Θεός, ούτε και Παράδεισος. Θεωρητικούς του Κόμματος να προσχωρούν ταχύτατα στο στρατόπεδο του νεοφιλελευθερισμού και ελάχιστους αγωνιστές να καταφεύγουν στα χαρακώματα για να ξαναρχίσουν τη μάχη για το σοσιαλισμό. Κι ακόμη λιγότερους να στέκονται αλληλέγγυοι στο πλάι των φτωχών σαυτά τα μεγάλα θύματα της εξαφάνισης του υπαρκτού σοσιαλισμού. Επί τέλους τι στο διάβολο νέοι άνθρωποι ήσαν αυτοί που μπροστά στον κλονισμό που υφίστατο το σύστημα δεν διέθεταν απόψεις και υποκειμενικές αξίες που να μπορούσαν να διατηρήσουν έντονη την επαναστατική τάση; Με την πτώση του Τείχους έγινε ξεκάθαρο ότι υπήρχαν τρεις τύποι αγωνιστών της αριστεράς :Οι κομφορμιστές, οι ιδεολογικοί και οι οργανικοί. Οι κομφορμιστές ήσαν αυτοί που είχαν προσαρμοστεί στο σοσιαλισμό με το ίδιο οπορτουνιστικό πνευμα με το οποίο προσαρμόστηκαν στη συνέχεια και στον καπιταλισμό. Ο ρόλος τους ήταν να βυζαίνουν τα στήθη του κράτους. Αυτοί χρησιμοποιούσαν το κόμμα σαν εφαλτήριο για την ικανοποίηση των προσωπικών τους επιδιώξεων. Φυσιολογικά ανήκουν στην αριστερά, χωρίς όμως, να πιστεύουν ενδόμυχα ούτε λέξη απ’όσα βγαίνουν από το στόμα τους…. Οι ιδεολογικοί, γνώριζαν από μνήμης τα μαρξιστικά κείμενα, παρέθεταν τεράστιες βιβλιογραφίες για να στηρίξουν τις απόψεις τους, λάτρευαν τις ατέλειωτες συνεδριάσεις, δόξαζαν τους αρχηγούς τους στην εξουσία, αλλά δεν έδειχναν την ίδια αγάπη και προς τους απλούς ανθρώπους τους οποίους χειριζόντουσαν όπως ένας αστός χειρίζεται τα κείμενα του Γκόρκυ και δεν δημιουργούσαν ποτέ δεσμούς με τα πιο φτωχά τμήματα του πληθυσμού. Οι οργανικοί αγωνιστές παρέμειναν πάντα συντονισμένοι με το κοινωνικό κίνημα, βοηθώντας το να ενισχύσει τις οργανώσεις της πολιτισμένης κοινωνίας και. όπως συνέβη στη Βραζιλία όπου ορισμένοι κομουνιστές συνεργάστηκαν με τα συνδικάτα της πόλης και τα αγροτικά συνδικάτα μαζί με χριστιανούς των εκκλησιαστικών κοινοτήτων βάσης και των λαϊκών ποιμενικών, συνέβαλλαν στην ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος. Μόνο οι οργανικοί αγωνιστές επιζούν στην αριστερά των πρώην σοσιαλιστικών χωρών. Μόνο αυτοί στη Βραζιλία, δεν παρασύρθηκαν από την αποτυχία του σοσιαλισμού στην Ανατολική Ευρώπη, σαν να έπεσε το Τείχος του Βερολίνου επάνω στα κεφάλια τους. Ο Λουλα είναι δημιούργημα της αριστεράς, είναι δημιούργημα της εργατικής τάξης. Θυμάμαι όταν ιδρυόταν το PT.Τότε, οι πολιτικοί που ήταν στελέχη των κομμάτων της αριστεράς έκαναν σαν λυσσασμένοι μπροστά στο θράσος ενός εργάτη που αρνιόταν να γίνει μέλος σε κόμματα που υποτίθεται ότι εκπροσωπούσαν τα συμφέροντα των εργαζομένων και με μια γενναία κίνηση προχωρούσε στη δημιουργία εκείνου που μέχρι τότε κανείς δεν πίστευε ότι μπορούσε να γίνει :το κόμμα των εργαζομένων. Είδα τότε κάποιο στέλεχος κομουνιστή, διάσημο διανοούμενο, να τραβάει τα μαλλιά του σαν να έλεγε: Πώς ένας προλετάριος θέλει να γίνει η πρωτοπορία του προλεταριάτου; Δεν ξέρει από ιστορία; Δεν ξέρει ότι τα κόμματα της πρωτοπορίας του προλεταριάτου διευθυνόντουσαν, σχεδόν πάντοτε, από διανοούμενους (Λένιν, Στάλιν, Μάο, Φιντέλ, κλπ) ;. Αν βλέπουμε το Λουλα μέσα από μια ιδεολογική οπτική χωρίς πρώτα να εστιάζουμε στην κοινωνική του προέλευση, τότε αυτό σημαίνει ότι αντιστρέφουμε τους όρους της πολιτικής εξίσωσης. Όμως ο Λουλα δεν είναι δημιούργημα του ίδιου του του εαυτού αλλά δημιούργημα ενός κινήματος κοινωνικού το οποίο έχει διανύσει μια πορεία 40 χρόνων (1962-2002).Ενός κινήματος όπου οι θεωρίες του Μαρξ έπαιξαν μικρότερο ρόλο από την παιδαγωγική του Πάουλο Φρέιρε. Ο Λουλα είναι δημιούργημα των κοινοτήτων βάσης και της θεολογίας της απελευθέρωσης, δημιούργημα της αριστεράς που αντιμετώπισε τη δικτατορία, δημιούργημα των συνδικαλιστικών αγώνων, δημιούργημα της CUT και του MST, δημιούργημα της επιδείνωσης της κρίσης της βραζιλιάνικης κοινωνίας και της σημερινής παγκοσμιοποίησης. Ο Λουλα ανήκει σ' αυτό που απομένει από την οργανική αριστερά μετα την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Και τώρα αυτό το αστέρι ανεβαίνει ψηλά. Μετα το 1989, στην εθνική και τη διεθνή συγκυρία, έγιναν ουσιαστικές αλλαγές. Ο μονοπολικός κόσμος τώρα βρίσκεται κάτω από την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού. Το κερδοσκοπικό κεφάλαιο υπερίσχυσε του παραγωγικού. Οι ανισότητες εντάθηκαν. Οι θεωρίες της αριστεράς υπέστησαν μια έντονη κριτική επανεκτίμηση. Κινήματα σαν το MST ανανέωσαν τις μορφές πάλης τους προσαρμόζοντας προτάσεις και κατακτήσεις. Οι επαναστάσεις, αντιμετωπίζοντας τους πολέμους χαμηλής έντασης των Μητροπολιτικών Δυνάμεων, έγιναν ανέφικτες (Νικαράγουα, Ελ Σαλβαντόρ, Κολομβία, κλπ). Συγχρόνως, ο ακρογωνιαίος λίθος όλου του αριστερού οικοδομήματος, από τους σοσιαλιστές ουτοπιστές ως τον Φιντέλ Κάστρο, όχι μόνο διατηρήθηκε αλλά και αναπτύχθηκε :η φτώχεια σαν συλλογικό φαινόμενο. Το να είσαι αριστερός, από ηθικής πλευράς σημαίνει ότι αγωνίζεσαι για να έχουν όλοι πρόσβαση στα ουσιαστικά αγαθά, στη ζωη και την ευτυχία. Ο Λουλα κέρδισε τις εκλογές σε μια περίοδο επιδείνωσης του κοινωνικού ζητήματος. Οι πολιτικές δυνάμεις που τον υποστήριξαν, όπως την CUT και το MST, ήταν αυτές που υποχρέωσαν την πολιτική ατζέντα να συμπεριλάβει αιτήματα όπως είναι η μεταρρύθμιση της εργασίας και η αγροτική μεταρρύθμιση. Η ανεργία, η πείνα, η κακή ποιότητα υπηρεσιών στο χώρο της υγείας και της εκπαίδευσης ήταν αυτά που οδήγησαν το εκλογικό σώμα να καταλάβει, μαζί με το Λουλα, ότι υπάρχει η δυνατότητα οικοδόμησης μιας άλλης Βραζιλίας. Η δυνατότητα αυτή υπάρχει εφ’όσον, όμως, η αριστερά κατανοήσει ότι οι εκλογές δεν είναι η επανάσταση. Η επανάσταση είναι η συντριβή του συστήματος, ενώ οι εκλογές μόνο μια κυβερνητική αλλαγή. Ο Λουλα δεν θα εγκαθιδρύσει το σοσιαλισμό με διατάγματα αλλά θα εκσυγχρονίσει τον καπιταλισμό, αυξάνοντας την παραγωγικότητα της χώρας και μειώνοντας την ανεργία και την πείνα. Δεν θα κάνει το επιθυμητό αλλά το εφικτό. Δεν θα ανακαλύψει τον τροχό αλλά θα αυξήσει την ταχύτητα περιστροφής του για να μειώσει τα κοινωνικά βάρη. Για να πραγματοποιήσει αυτό το στόχο ο Λουλα υπολογίζει στην υποστήριξη της πλατειάς πλειοψηφίας του λαού. Ακόμη κι αν οι αγωνιστές θέλουν να τους μιλήσει ιδεολογικά, κάτι που θα ακουγόταν υπέροχα στα αυτιά όσων είναι συνηθισμένοι να ακούν ορθόδοξη μουσική (κάτι, όμως, που θα ανησυχούσε το λαό),θα πρέπει να του αναγνωρίσουμε ότι, μεταξυ των άλλων, διατήρησε και μια ξεχασμένη, πολύτιμη αρετή της αριστεράς :την καλή ψυχική του διάθεση. Ναι την καλή ψυχική διάθεση επειδή είχαμε συνηθίσει τον κλισαρισμένο τύπο του οργισμένου και βλοσυρού αγωνιστή που ήταν σχεδόν ανίκανος να διασκεδάσει και να ευχαριστηθεί τα όμορφα της ζωής. Αυτόν τον αγωνιστή για τον οποίο το ποδόσφαιρο σημαίνει αλλοτρίωση, η θρησκεία όπιο του λαού, το καρναβάλι «μπλέξιμο», ο γραβατωμένος αστός, μια καλοντυμένη γυναίκα επιπόλαια. Ο αγωνιστής που ονειρευόταν ένα νέο κόσμο αλλά που υιοθετούσε παρ’όλα αυτά την τυπική συμπεριφορά του ανθρώπου του παλιού κόσμου. Την οργή, τη ζήλια, την δίψα για εκδίκηση, τον αυταρχισμό, την φιλοδοξία για εξουσία. Η αριστερά που αναφερόταν πάντα σε ζητήματα τακτικής που συνδέονται με την κατάληψη της εξουσίας, δυσκολεύτηκε να καταλάβει την εφαρμογή αυτής της τακτικής στην εκλογική διαδικασία. Η εκλογική τακτική ήταν πετυχημένη. Είχε σαν αποτέλεσμα την υπερψήφιση του Λουλα από τμήματα του πληθυσμού που μέχρι τότε την αντιμετώπιζαν με επιφύλαξη. Επέκτεινε τον κύκλο των υποστηρικτών της μέχρι τα κόμματα (η υποστήριξη δεν σημαίνει και συμμαχία. Ο Λουλα δεν υποσχέθηκε κανένα αξίωμα σε κανένα κόμμα ούτε κι έκανε καμία υποχώρηση στο κυβερνητικό του πρόγραμμα, δεν έγινε δηλαδή κανένα πάρε-δώσε). Ο Λουλα δεν διεξήγαγε ένα εκλογικό αγώνα που θα ικανοποιούσε το PT, η την αριστερά ούτε και θα συγκροτήσει μια κυβέρνηση με αυτούς τους στόχους, θα είναι ο πρόεδρος όλων των βραζιλιάνων, συνεπής με τις αρχές που τον οδήγησαν στην ίδρυση του PT και στο κυβερνητικό του πρόγραμμα. Θα θέσει άμεση προτεραιότητα στα κοινωνικά προβλήματα στα οποία η οικονομία θα υποταχθεί. Αν αυτό δεν είναι αριστερή πολιτική τότε ποια είναι η αριστερή πολιτική; Ορισμένοι λένε ότι το να είναι κάποιος αριστερός σημαίνει ότι βάζει σαν στόχο του το γκρέμισμα του καπιταλισμού και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Συμφωνώ απόλυτα μ' αυτή τη θέση, ακόμη και για λόγους απλής αριθμητικής. Πως όμως θα βάλουμε ένα τέλος σ' αυτό το σύστημα που βάζει το ατομικό κέρδος πάνω από το συλλογικό δίκαιο; Μέσω επαναστάσεων; Αμφιβάλλω ότι στη σημερινή συγκυρία κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Μετα την κουβανέζικη επανάσταση, εδώ και 43 χρόνια, από τότε καμιά άλλη επανάσταση δεν μπόρεσε να γίνει στην Λατινική Αμερική, εκτός από την επανάσταση των Σαντινίστας στη Νικαράγουα που όμως είχε άδοξο τέλος μερικά χρόνια αργότερα. Ίσως το φαινόμενο Λουλα να μπορέσει να αποδείξει ότι μέσα από την βαθμιαία ανάπτυξη των κοινωνικών κινημάτων, είναι δυνατόν να κατακτηθούν τμήματα της εξουσίας. Αν αυτό θα σημάνει και την βαθμιαία υπέρβαση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και την βελτίωση της ποιότητας ζωής της πλειοψηφίας του πληθυσμού, τότε θα το επικροτήσω θεωρώντας το σαν ένα μεγάλο άλμα προς τα εμπρός. Σε αντίθετη περίπτωση, θα δώσω δίκιο στον Ρόμπερτ Μίτσελς, ο οποίος το 1912 στο κλασσικό του έργο «Τα πολιτικά κόμματα» υποστήριξε την παρακάτω θέση που μέχρι τώρα έχει επιβεβαιωθεί ιστορικά: «Κάθε επαναστατικό κόμμα που επιμένει να διεκδικεί χώρο στους αστικούς θεσμούς καταλήγει να ενσωματώνεται σαυτούς αντι να τους μετασχηματίζει.» Τώρα ο κύβος ερίφθη και δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε για το τι θα κάνει ο Λουλα για τη Βραζιλία, αλλά να αναρωτιόμαστε για το τι θα πρέπει να κάνει ο καθένας από εμάς για να ενισχύσει το λαϊκό χαρακτήρα της κυβέρνησης του.

Εικόνες:

Αρχεία:

από Κουλ Ουάχατ 13/01/2003 2:18 πμ.


Αλλά μην το πάρεις επάνω σου! Μαθαίνουμε ότι ετοιμάζεις συνέντευξη για ΔΝΤ. Περιμένουμε!

Αλλά ένα αρκετά σοβαρό.Ας το πάρετε υπ'όψη.Εκεί που λέει:"Η μιζέρια της Βόρειας Κορέας...απέδειξαν οτι η πρακτική απέχει απο την πραγματικότητα..." η λέξη πρακτική να αντικατασταθεί απο τη λέξη: θεωρία

από Α.Γ. 13/01/2003 9:42 πμ.


είναι καθολικός μοναχός (εξ ού και το Φρέι=αδελφός). Επειδή παλιότερα είχε αναφερθεί το ρεύμα της "θεολογίας της απελευθέρωσης" και κάποιος/-α είχε ρωτήσει πληροφορίες γι' αυτό, να λοιπόν ένα δείγμα του.

ειχανε δωσει τοτε ηταν πολυ κατατοπιστικες, ευχαριστω πολυ τον Ω γι αυτο το "δειγμα"!

από RED ALERT 13/01/2003 3:15 μμ.


....βρε τσακάλι Ω. αυτά τα αρθράκια?? Βέβαια με τον κ. Μπέτο έχω σοβαρές διαφωνίες, αλλά σε ένα έχει δίκιο. Το ζήτημα δεν είναι (κυρίως) πόσο αριστερός είναι ο Λούλα και πόσες υποχωρήσεις έκανε για να βγει. Το ζήτημα είναι τι δυνατότητες ανοίγει στο κίνημα η εκλογή ενός Λούλα, Τσάβες κλπ. Διότι όταν μεγαλώνουν οι προσδοκίες και η ελπίδες ενός λαού, μεγαλώνουν και οι απαιτήσεις του. Ο Λούλα μπορεί (και πρέπει) κάποια στιγμή να ξεπεραστεί, η εκλογή του όμως έχει ανοίξει δρόμους. Μακάρι η Αριστερά στις χώρες αυτές, να μη λειτουργήσει κοντόφθαλμα και να τις εκμεταλλευτεί.

από Π.Λ. 13/01/2003 3:49 μμ.


ένα απο τα σοβαρότερα άρθρα στο ΙΝΤΥ και αναμφισβήτητα το καλύτερο για το θέμα Βραζιλία-Λούλα-Αριστερά. Πολλές φορές, το μέτρο κρίσης (κριτικής) μιάς κατάστασης πρέπει να είναι πιό έντιμα διαμορφωμένο/μελετημένο απο το πρόβλημα που πραγματεύεται. Ο δρόμος είναι μακρύς, η υπομονή και επιμονή απαραίτητη.

...Για να έχει κάποιος μια ακόμη σφαιρικώτερη άποψη του τι σημάινει MST,θα έφτανε να διαβάσει ενα οδειπορικό ενός Ιταλού,"υψηλοβαθμου" στελέχους της Rifondazione στη Μπολόνια και τοποθετημένος στα αριστερα της,ο οποιος ειχε πάει Βραζιλια και ειχε μεινει με το MST κάποιους μηνες.Αυτό θα ειναι,όταν το ανεβάσω,ό,τι πιο περιεκτικό και σαφές έχετε μεχρι τώρα διαβάσει για το Κίνημα αυτό.Γιατί και μονο απο το γεγονός οτι πρόκειται για οδειπορικό καταλαβαίνετε οτι μιλάει για τα πράγματα με τρόπο που δεν μπορεί να το κάνει ενα καθαρά κομματικό κείμενο.Βγάζει δηλαδή αυτό το συναίσθημα της αμεσότητας που δεν επιτρέπεται σ'ενα κομ.κειμενο να βγει(αφου θα έμοιαζε υποκειμενικό,αρα ασυμφορο.Οταν βρω χρόνο θα το ανεβάσω. Η πηγες μου ειναι πάντα η επίσημη σελίδα του MST(στα αγγλικά,ιταλικά,σουηδικά κλπ) και το δίκτυο των υποστηρικτών του Κινηματος στην Ιταλία,το οποίο λειτουργεί με ε-μεηλ.Και επειδη καποιοι αναρωτιουνται(ενδομυχα)πως γινεται,βρε αδελφε,να μαζευεταικαθε τρεις και λιγο 10,20,30,100 χιλιαδες κοσμος στις πλατειες και τους δρομους της Ιταλιας,να τους πω οτι τιποτε δεν ξεκινησε απο μονο του.Προηγηθηκε μια μακροχρονη δουλεια ανασυγκροτησης μεσα απο πολυ μικρες ομαδες ανθρωπων(συλλογικοτητες)που καταπιαστηκαν στην πραξη και οχι μονο στα λογια,με χιλιαδες θεματα.Απο ενα απο αυτα βγηκε και η αλληλεγγυη με το βραζιλιανικο MST.Και εκει να δειτε πρωτοβουλιες.Τι εκθεσεις φωτογραφιες του Salgado(ενας απο τους καλλιτερους εν ζωη φωτογραφους,παντα πρωτος στα κοινωνικα μετωπα),τι προβολη κινηματογραφικων ταινιων(αληθεια ποσες ταινιες βραζιλιανικες εχουμε δει στην Ελλαδα;).Τι κινησεις για την "υιοθεσια" αγωνιστων του MST κλπ,κλπ).Αμ τι ετσι νομιζουμε,οτι ξανακατεβαινει ο κοσμος κατω;Αυτη η "χαμαλοδουλεια" εφερε το αποτελεσμα που βλεπουμε σημερα,σε Γενοβα,Φλωρεντια κ.α.Εμεις εδω,θελουμε να θερισουμε χωρις να σπειρουμε.Αν ειναι δυνατον!.Ασε μετα τη λογικη των μαγαζιων(και να ειχανε εμπορευμα παει στο διαολο,θα ελεγα ας ειναι κι ετσι,εχουν ομως;).Αυτα.Και να με συγχωρειτε για την ελλειψη τονων σε οσα εγραψα.

από Ω. 13/01/2003 7:12 μμ.


Η φωτογραφία που βλέπετε είναι από ένα από τα σχολειά του MST στους καταυλισμούς των χωρίς γη.Οταν δεν περιμένουμε από το κράτος να εκφράσει την κοινωνική μας αλληλεγγύη.

από A.Γ. 13/01/2003 7:37 μμ.


Εφόσον ο Ω. το έχει πάρει ζεστά, να τον πληροφορήσω (όπως και οποιονδήποτε άλλον ενδιαφερόμενο φυσικά) ότι υπάρχει ένα δίκτυο "Ευρωπαίων Φίλων του MST", το οποίο συναντιέται κάθε δύο χρόνια με τη συμμετοχή δύο-τριών μελών του γραφείου διεθνών σχέσεων του Κινήματος (διαφορετικών κάθε φορά για να μη δημιουργηθεί ένα στρώμα "επαγγελματιών διεθνοσχεσιτών") που έρχονται από τη Βραζιλία. Η τελευταία (4η) συνάντηση έγινε το καλοκαίρι του 2001 στο Παρίσι και η επόμενη είναι αυτό το καλοκαίρι στη Λισαβώνα. Υπάρχει ένα παλιότερο δημοσίευμα στην "Εποχή" (φοβάμαι όμως όχι σε ηλεκτρονική μορφή) και κάποια επαφή πρέπει να 'χουν τα "Σήματα Καπνού". Καλό θα ήταν να πήγαινε κάποιος/α από Ελλάδα.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License