Η Ιστορία με την οπτική της Νέας Τάξης

Σήμερα η ιδεολογία της "Νέας εποχής" καθίσταται και για τη "νικημένη" αριστερά το κλειδί ερμηνείας της ιστορίας και της κοινωνίας.

Θεωρώ ότι κακώς κρύφτηκε η «αποκάλυψις Ιωάννου». Ούτε ο Ένγκελς δεν την .έσωσε. Ίσως αυτό να συνετέλεσε και στο κρύψιμο. Υπήρχε κίνδυνος να «ανάψει» μια συζήτηση που δεν αρέσει καθόλου στους σύγχρονους «φωταδιστές». Κύριοι της Δ.Ο. δεν αρχίσατε καλά τον καινούργιο χρόνο. Εκτός και αν θέλετε να μας στείλετε το τρομοκρατικό μήνυμά σας: «Το 2003 θα είναι ο χρόνος της φίμωσης». Ματαιοπονείτε. Ό,τι τσακίζει τους άλλους εμάς μας εμπνέει και δυναμώνει. Θα παρέμβω, λοιπόν, με ένα κείμενό μου που θίγει «πεζά» ζητήματα Ιστορίας και πολιτικής και δεν παρέχεται για «κρύψιμο». Η Ιστορία με την οπτική της Νέας Τάξης ΣΕ ΚΑΘΕ εποχή η ιδεολογία των ισχυρών γίνεται το κλειδί για την ερμηνεία της πραγματικότητας. Σήμερα η ιδεολογία της «Νέας Τάξης» καθίσταται και για τη νικημένη «αριστερά» το κλειδί ερμηνείας της πραγματικότητας. Η ιστορία του 20ού αιώνα περνάει μέσα από τα ιδεολογικά φίλτρα της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας και προσαρμόζεται στην εικόνα που προβάλει και επιβάλει η «νέα εποχή» για τον εαυτό της. Η ΝΙΚΗΜΕΝΗ «αριστερά» έχει αποδεχτεί την οπτική του νικητή, δηλαδή την εικόνα που προβάλει ο κυρίαρχος μύθος του νεοφιλελευθερισμού για τον εαυτό του. Έτσι έχει μετατραπεί σε φερέφωνο της Νέας Τάξης, σε σφογγοκωλάριο της Δύσης και του αμερικανισμού. Η νικημένη «αριστερά» δεν έχει εγκαταλείψει απλώς ό,τι το ζωντανότερο είχε η σοσιαλιστική μαρξιστική παράδοση, δηλαδή την ανελέητη απομυθοποίηση του καπιταλισμού και των νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων, αλλά έχει γίνει και η ίδια δυναμικός συντελεστής παραγωγής και αναπαραγωγής των νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Έχει γίνει ένα άθλιο και αξιοθρήνητο φερέφωνο της Νέας Τάξης. ΕΙΝΑΙ αυτή η νικημένη «αριστερά» σε όλες τις ποικίλες αποχρώσεις της που ενώ στο διάβα του 20ού αιώνα παραληρούσε για τον «εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των λαών» και κατά του ιμπεριαλισμού σήμερα κεραυνοβολεί «κάθε εθνικισμό» και ενστερνίζεται ως ερμηνεία της πραγματικότητας τα ιδεολογήματα της Νέας Τάξης: Τον οικουμενισμό μέσω της ενιαίας παγκόσμιας αγοράς και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Αυτή η «αριστερά» γίνεται σήμερα ο γελοιωδέστερος και γλοιωδέστερος φορέας της ολοκληρωτικής νεοταξικής ιδεολογίας, ακριβώς γιατί δεν αποτελεί τον πρωταρχικό εμπνευστή και θεμελιωτή αυτής της ιδεολογίας, αλλά το παρασιτικό ηθικολογικό της περιτύλιγμα. ΣΗΜΕΡΑ οι όψιμοι αυτοί «αριστεροί» σφογγοκωλάριοι του νεοφιλελευθερισμού και του πλανητικού ιμπεριαλισμού επιχειρούν να «ξαναδιατυπώσουν» τα γεγονότα που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα και να τα προσαρμόσουν στην ιδεολογική εικόνα που προβάλει και επιβάλει η πλανητική εξουσία για τον εαυτό της. Επιχειρούν δηλαδή να «γράψουν» την ιστορία του 20ού αιώνα σύμφωνα με τις ιδεολογικές απαιτήσεις και ανάγκες της καλπάζουσας νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας ομοιομορφίας και Τάξης. ΤΟ ΓΕΛΟΙΟ και το γλοιώδες όλων αυτών των «αριστερών» είναι ότι καλύπτουν την υποταγή τους και τη συμπαράταξή τους στο δίκαιο των ισχυρών του πλανήτη με ηθικολογία ακατάπαυστη και κατάπτυστη. Αποδέχονται και αναπαράγουν την ιδεολογία της Νέας Τάξης και ταυτόχρονα επικρίνουν κάποια πολύ ορατά μελανά σημεία της νεοφιλελεύθερης πλανητικής βαρβαρότητας. Αποδέχονται δηλαδή υποκειμενικά κάποια αντιληπτά μελανά σημεία της πραγματικότητας όταν αντικειμενικά συμμετέχουν στην πλανητική βαρβαρότητα: γιατί η ιδεολογία της «νέας εποχής» που αποδέχονται και αναπαράγουν είναι εξίσου μέρος της πραγματικότητας όσο και τα μελανά της σημεία (Παναγιώτης Κονδύλης, «από τον 20ο στον 21ο αιώνα»). ΕΤΣΙ στην ιστορική αποτίμηση του 20ού αιώνα υποβαθμίζουν δραματικά τη φρίκη του καπιταλιστικού κόσμου και εξίσου δραματικά διογκώνουν τα «ελαττώματα» των επαναστάσεων κατά του κόσμου αυτού. Οι δύο παγκόσμιες ανθρωποσφαγές και τα άπειρα εγκλήματα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας «ξεχνιούνται» ή περιτυλίγονται από μια γλυκερή ηθικολογία που αποκρύπτει το βάθος και την ουσία των πραγμάτων που οδηγεί στη γενική καταδίκη και απόρριψη του καπιταλιστικού συστήματος. ΑΝΤΙΘΕΤΑ η ιστορική αποτίμηση του αιώνα, με την ίδια αφοριστική ηθικολογία, κηδεύει τα επαναστατικά γεγονότα και την κοσμογονία των ανατρεπτικών ιδεών του 20ού αιώνα με τη μέθοδο της απομόνωσης και διόγκωσης κάποιων εξωτερικών και τυπικών «ελαττωμάτων». Η ΡΩΣΙΚΗ Επανάσταση το 1917, η κορυφαία επαναστατική τομή του 20ού αιώνα γίνεται «πραξικόπημα» των Μπολσεβίκων και ταυτίζεται με την προδοσία και το σφετερισμό της: Το σταλινισμό. Ο Λένιν, ο Τρότσκι, η Ρόζα Λούξεμπουργκ και άλλες επαναστατικές ηγετικές φυσιογνωμίες του 20ού αιώνα «μακιγιάρονται» με τα χρώματα του σταλινικού τέρατος. Στο όνομα αυτής της «ιστορικής εκτροπής», της σταλινικής δικτατορίας, όχι απλώς συμψηφίζονται, αλλά «εξαφανίζονται» τα γιγάντια εγκλήματα της καπιταλιστικής θηριωδίας. Και φυσικά κατασυκοφαντείται κάθε ιδέα που αρνείται τον καπιταλισμό και ζητάει την ανατροπή του. Εδραιώνεται έτσι η μυθολογία του νεοφιλελευθερισμού και η απόλυτη ιδέα της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Η ΝΙΚΗΜΕΝΗ «αριστερά» μετά την κατάρρευση της σταλινικής μυθολογίας ταύτισε αυτή τη μυθολογία με το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό και πέρασε στο νικητή, την πλανητικά κυρίαρχη μυθολογία του νεοφιλελευθερισμού. Από τη μια μυθολογία πέρασε σε μια άλλη. Και την ιστορία του 20ού αιώνα την εξετάζει με την οπτική της νέας μυθολογίας: Η οποία θεμελιώνει το απόλυτο και το ακίνητο της παγκόσμιας αγοράς, τον ολοκληρωτισμό της «ενιαίας σκέψης». ΒΛΕΠΟΥΜΕ, λοιπόν, σήμερα τις γραφίδες της νικημένης «αριστεράς» να δολοφονούν την ιστορία του 20ού αιώνα. Να αφαιρούν από τα πράγματα, τα γεγονότα και τις ιστορικές κινήσεις του 20ού αιώνα τα κοινωνικά χαρακτηριστικά και ταξικά τους διακριτικά. Να σχηματοποιούν τον 20ό αιώνα σε υπεριστορικές αφαιρέσεις. Να αντιπαραθέτουν π.χ. το σταλινικό μίασμα, μια ιστορική πραγματικότητα, στη «Δημοκρατία», μια υπεριστορική αφαίρεση. Με το ίδιο σοφιστικό τέχνασμα κρίνουν και το τέρας του φασισμού. ΞΕΧΝΟΥΝ, βεβαίως, ότι και η δημοκρατία έχει μια ιστορία από όπου δεν λείπει το μίασμα, ότι δεν ήλθε στον κόσμο από δημοκρατικό δρόμο. Ήρθε με τη βία και τις ξιφολόγχες, με Ροβεσπιέρο. Ξεχνούν ότι αυτή η αστική δημοκρατία γέννησε τις παγκόσμιες ανθρωποσφαγές του 20ού αιώνα, την ιμπεριαλιστική ασυδοσία και βαρβαρότητα. Και σήμερα στο όνομα αυτής της δημοκρατίας και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» ασκείται η εξουσία της Νέας Τάξης και επιβάλλεται ο κτηνώδης ολοκληρωτισμό της. ΔΕΝ ξεχνούν απλώς, αλλά ακρωτηριάζουν και την πολιτική σκέψη. Καταγγέλλουν τη βαρβαρότητα ενός καθεστώτος που στραγγάλισε βάναυσα και σφετερίστηκε τη σοσιαλιστική επανάσταση για να συκοφαντήσουν τη μεγαλύτερη επανάσταση της ανθρωπότητας που σημάδεψε τον αιώνα μας. Για το τερατώδες καπιταλιστικό απόστημα του φασισμού ή σιωπούν ή το αντιμετωπίζουν ηθικολογικά, σαν προϊόν ανθρώπινης παράνοιας. Δεν θέλουν να δουν ότι ο φασισμός δεν είναι μια ανθρώπινη διαστροφή, αλλά η «σύνθεση» της ιμπεριαλιστικής αχρειότητας. Και δεν θέλουν να το δουν ακριβώς γιατί σήμερα υπηρετούν αυτή την ιμπεριαλιστική αχρειότητα στην πλανητική της μορφή. Υπηρετούν τον πλανητικό φασισμό, τη Νέα Τάξη. Αναφορικά τέλος με το σταλινισμό δεν κατάλαβαν ποτέ και τότε που αποτελούσαν το «χρήσιμο ηλίθιό» του, ότι αυτός ήταν το προϊόν της ιμπεριαλιστικής πίεσης πάνω σε ένα καθυστερημένο και απομονωμένο εργατικό κράτος, ένα ιδιόμορφο και συμμετρικό συμπλήρωμα του φασισμού. ΕΙΝΑΙ τέτοια η εξαχρείωση αυτών των «χρήσιμων ηλιθίων» της Νέας Τάξης που αδίστακτα πλέον και χωρίς καμιά συστολή ενοχής για το παρελθόν τους χλευάζουν αυτό που υμνούσαν χθες και υμνολογούν αυτό που έφτυναν. Γι' αυτό η νικημένη «αριστερά» αποτελεί σήμερα το γελοιωδέστερο και γλοιωδέστερο φορέα των ιδεολογημάτων της πλανητικής εξουσίας: Του υπερεθνικού ιμπεριαλισμού. ΟΣΟ, όμως, κι αν αυτή η «αριστερά» άλλαξε τρένο και αποσκευές το τραγικό μεγαλείο του 20ού αιώνα δεν μπορεί να το εξαφανίσει. Ακριβώς γιατί αυτό βρίσκεται στην αντίσταση απέναντι στον καπιταλιστικό εφιάλτη που σήμερα προσκυνάει. Αυτή η αντίσταση έγραψε τις πιο ωραίες σελίδες αυτού του αιώνα και έδωσε τα μεγάλα δημιουργήματα του πνεύματος. Αυτή η αντίσταση πυροδότησε το συναίσθημα, τις επιστήμες και τις τέχνες. Σε αυτή την επαναστατική αντίσταση καταγράφεται η ποίηση του 20ού αιώνα και η ελπίδα της ανθρωπότητας. Ιανουάριος 2001

από NewYorker 06/01/2003 5:28 μμ.


Αγαπητε Θυμιο, Φυλαξε το αυτο το κειμενο. Θα το χρειαστεις στο μελλον, για να το δημοσιευσεις ξανα και ξανα, τον Ιανουαριο του 2004, του 2005, του 2015, και οσο ζεις. Ειναι η δικια σου δικαιολογια, οτι ολοι οι αλλοι φταινε και κανουν λαθος, κι εσυ μονο κρατας ψηλα την λαμπαδα. Ο μαρξισμος ηταν μια θεωρια, που απετυχε στην πραξη, οπως ηταν επομενο για μια ουτοπια. Δεν απετυχε με τον Σταλιν, γιατι ειχε ηδη καταργηθει πολυ πιο μπροστα με την Νεα Οικονομικη Πολιτικη και με τον κρατικο και κομματικο καπιταλισμο που εβαλαν σε εφαρμογη ο Λενιν και μετα ο Σταλιν. Το ιδιο εγινε σε καθε χωρα οπου η "επανασταση" ηταν νικηφορα. Την μια φορα που ο Μαο προσπαθησε να εφαρμοσει μια δικτατορια των μαζων, πηγαινοντας εναντια στο ιδιο το κομμα, κατεληξε σε αιματοβαμμενη καταστροφη. Απετυχε ο Μαρξισμος, γιατι δεν ειναι εφαρμοσιμη θεωρια. Σου εγραψα και παλιωτερα εδω , να μου περιγραψεις, πως μπορει κανεις να διαχειριστει ενα κομμουνιστικο μπακαλικο, ενα αναρχικο μπακαλικο. Ολοι σας απαντησατε με χλευασμους, γιατι αυτες ειναι λεπτομερειες, που δεν απασχολουν εσας τους θεωρητικους του δογματος, που ζειτε πανω απο τα συννεφα. Απετυχε, γιατι αυτες ακριβως οι καθημερινες λεπτομερειες τον χαντακωνουν. Ο μαρξισμος δεν ειναι πολιτικη θεωρια, ουτε οικονομικη υεωρια. Ειναι μια θρησκεια, ο Μαρξ εγραψε το ευαγγελιο της, χωρις πραγματικη εμπειρια, χωρις πειραματισμο, χωρις αποδειξεις. Ειναι μια ουτοπιακη ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ στον καπιταλισμο. Και στην εφαρμογη του ο μαρξισμος ειναι χειροτερος απο μια απλη ουτοπια. Ειναι μια ΔΥΣΤΟΠΙΑ, που προσβαλλει και διαστρεφει τα πραγματικα αιτηματα και δικαιωματα των εργατων, γιατι τους θεωρει σαν μια απροσωπη μαζα, τους αφαιρει την ανθρωπια τους, και τους χαρακτηριζει μονο απο αυτο που κανουν, την δουλεια, και οχι γιαυτο που ειναι. Εσυ θελεις να καθεσαι στην αυταπατη σου, οτι εισαι ο μονος αγνος αριστερος, οτι ο μαρξισμος προδοθηκε, η δεν εφαρμοστηκε ποτε. Ο υπολοιπος κοσμος, που δεν ειναι τοσο τελειος οσο εσυ, θα προσπαθησει να βρει νεους τροπους να διεκδικησει τα δικαιωματα του, και να διατηρησει την ανθρωπια του.

από Klaritis 06/01/2003 6:23 μμ.


Agapite new yorker, Parakoloutho tin parousia sou sto site me endiaferon kai theoro oti einai idiaitera hrisimi kathos einai kalo gia emas tous aristerous ypo tin evria i steni ennoia na afinoume tis diafores mas kai na asholoumaste me anthropous pou opos esi ehoun propolou symbibastei me tin taxi pragmaton kai diepomenoi apo ti gnosti neo teleologiki proseggisi, epithimoun ti dieonisi tis. Akou ta loipon neoourkeze kai balta kala sto mialoudaki sou. Tha sta po sti glossa sou kai elpizo na bgaleis tis fileleftheres paropides dou kai na ta katalabeis. Isxirizesai oti o marxismos apetyhe me tin katarreusi ton laikon dimokration kai os ektoutou as petaxoume tin aristera sta skoupidia anazitontas ena kalitero, pio "realistiko", pio "dimokratiko" avrio. Oi aplousteuseis pou kaneis zntigrafontas tis blakeies tou epeteiakou teuhous tou Economist gia to 2003 einai oi akolouthes: a) O Kapitalismos os oikonomiko systima pou diamorfonei kai tis politikes isorropies exei apodeixei pollakis tis domikes tou adynamies, eno exei odigisei oloklirous laous se ftohia kai exathliosi. Na xekiniso apo tin periodo tis apoikiokratias? (H MIPOS SOU ARESOUN OI NEOTAXIKES ANAFORES TOU ECONOMIST KAI TON YPOLOIPON FYLLADON TON POLITIKON SOU KATAVOLON GIA TON EVERGETIKO ROLO TIS APOIKIOKRATIAS STIS HORES TIS AFRIKIS KAI TIS ASIAS?) Na synehiso me tous 2 pagosmious polemous (i mipos nomizeis oti autoi ofeilontai sti dolofonia tou austriakou prigkipa o enas kai o allos sta agna aisthimata ton ditikon gia tis polonezes pou simera sernoun sta porneia ton anaptygmenon tous horon?)... me tis mistikes epembaseis sti Notia ameriki, Afriki, Asia PANTOU prokeimenou na pnigei kathe morfi antistasis stous kapitalistes kai ta puppets pou eihan skorpisei se olokliro ton kosmo... na synehiso me tin Kipro, tin B. Irlandia, Algeria, bietnam... o katalogos tou aimatos einai ateleiotos. KAI OLA AYTA NEOTAXISTI FILE EPEIDI O KAPITALISMOS THETEI TO KERDOS KAI TIN IDIOPOIHSI TOU APO TOUS LIGOUS PANO APO MIA BASIKI ENNOIA POU SAN KALOS "HRISTIANOS" THA EPREPE NA XEREIS KAI NA SEVESAI: THN ANTHROPINI AXIOPREPIA. ...alla mallon stavroforos eisai para hristianos... b) O Sosialismos apetyhe giati katerreuse i sobietiki enosi. ARA eno dineis perithorio hronou se enan kapitalismo pou einai synonimos me tin anthropini mizeria kai exathliosi, o sosialismos me to proto strabopatima apetyhe kai ara einai anefarmostos. Oraia, ta skatosane oi sovietikoi, to dehomai. DEN EINAI OMOS DINATO NA ARNEISAI GIA TON SOSIALISMO AUTO POU A PRIORI DEXESAI GIA TON KAPITALISMO!!!!!!: DILADI OTI XREIAZETAI HRONO, PROSPATHEIA KAI EPIMONI GIA NA OIKODOMITHEI. OTI O MARXISMOS DEN EINAI THRISKEIA ALLA ENA SYSTIMA APO TOUS ANTHROPOUS GIA TOUS ANTHROPOYS EPOMENOS KONTOFTHALME NEOTAXISTI EINAI DINATON NA APOTYXEI EXAITIAS TON ANTHROPINON KAKON XEIRISMON. ELEOS AUTA KAI ENA GYMNASIOPAIDO BOREI NA TA KATALABEI. c) Gia na ertho sto zitima tou yparktou sosialismou... o sosialismos akoma kai se auti tin periptosi ton laikon dimokration kai tis CCCP edeixe tin anoterotita tou stin ikanotita tou os oikonomiko kai politiko systima na exaleipsei tis koinonikes adikies pou basizontai stin klironomikotita (anaferomai sto dikaio tis klironomikotitas) kai ton oportounismo tou kerdous. Sta "kathestota" pou esy mixoklaigontas katadikazeis, i oikonomiki psalida eixe megalytero anoigma tis 5 monades (px o ergatis apo to anotato stelehos tou topikou kk) eno simera stis idies hores opou exei epikratisei i astiki dimokratia kai i eleftheri agora (Gioupiiii) i diafora exei ektoxeuthei se pano apo 60 monades. Auta einai metrisima oikonomika megethi. Bes ston Kopo kai psaxta. Auta. Prepei na figo kai distihos ta stamatiso edo. Perimeno na akouso tis fileleftheres sou paratiriseis. ELEOS AN DEN G GNORIZEIS PRAGMATA, EPOHES KAI KATASTASEIS MIN ANAFERESAI ME TOSI EUKOLIA APEIDI DIABASES MIA BOURDA STO ECONOMIST... ELEOS ANEBASE TO EPIPEDO TON EPIXEIRIMATON SOU....

από Λευτέρης 06/01/2003 7:27 μμ.


-«να μου περιγραψεις, πως μπορει κανεις να διαχειριστει ενα κομμουνιστικο μπακαλικο, ενα αναρχικο μπακαλικο» Αυτή η φράση θα μπορούσε κάλλιστα ν'ανήκει στον Φουκογιάμα (αυτόν με το «τέλος της ιστορίας») ή και στο εκόνομιστ βέβαια. Δηλαδή ένας «σοσιαλιστικός κόσμος» θα αποτελούταν «προφανώς» από «σοσιαλιστικά μπακάλικα», θα κυκλοφορούσε «σοσιαλιστικό χρήμα», θα είχε «σοσιαλιστικές πολυεθνικές» και «σοσιαλιστές καταναλωτές». Πώς είπατε ; Αυτά είναι στοιχεία του καπιταλισμού ; Τί λέτε ρε άσχετοι ; Όλα τα παραπάνω απορρέουν από την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση. Η φύση του ανθρώπου υπαγορεύει τον φιλελευθερισμό ! Όλοι το λένε : ο Φουκογιάμα, ο εκόνομιστ, ο Μπους, ο Καραμανλής, ο Νιου γιόρκερ.... -«προσβαλλει και διαστρεφει τα πραγματικα αιτηματα και δικαιωματα των εργατων, γιατι τους θεωρει σαν μια απροσωπη μαζα, τους αφαιρει την ανθρωπια τους, και τους χαρακτηριζει μονο απο αυτο που κανουν, την δουλεια» Ο καπιταλισμός φροντίζει για την ανθρωπιά του εργάτη: τί αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, οδοντόκρεμες, σινεμάδες και θεάματα... Ενώ ο Μαρξ ονειρευόταν εργατες-ρομπότ...τον αχρείο... μόνο δουλειά καθόλου διασκέδαση...

από baznr 06/01/2003 7:31 μμ.


Το μπακάλικο σου θα λειτουργεί έτσι άκριβώς όπως θα λειτουργούσε και τώρα. Το βασικό κριτήριο που θα επιβάλει την κοινωνική παρέμβαση θα είναι οχι η οικονομική αυτή καθαυτή δραστηριότητα, αλλά η υπονόμευση του Αταξικού χαρακτήρα της Κοινωνίας. Αν δηλαδή μιά οικονομική δραστηριότητα παράγει τόσο πλούτο (ώστε να υπερβαίνει τα θεσμοθετημένα ανώτερα όρια και άρα απειλείται η δημιουργία πλουτοκρατών) τότε η κοινωνία παρεμβαίνει και κοινωνικοποιεί την δραστηριότητα, αποζημιώνοντας τους ιδιοκτήτες. Το αστείο πάντως εσένα και των ομοίων σου είναι οτι μια ζωή κόφτεστε για τους κακομοίρηδες τους μπακάληδες (που ξυπνάνε κάθε μέρα στις 4 το πρωί για να βγάλουν το μεροκάματο) ενώ αποσκοπείτε στο να υπερασπίσετε τα κεφαλαιοκρατικά παράσιτα που δεν θα δίσταζαν να βομβαρδίσουν και την μάνα τους για να αυξήσουν τα κέρδη τους.

....οι απαντήσεις που αναγκαζόμαστε να δίνουμε είναι ακόμα πιο μπακάλικες. Υπάρχει κανείς λόγος να απαντήσουμε? Αν ρωτούσε ένα τυχαίο Αμερικανάκι ίσως. Όταν ρωτάει ο Newyorker όμως.....

Εδώ θα αφιερώσω λίγες γραμμές στον NewYorker επειδή τελικά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι δεν είναι προβοκάτορας αλλά όντως ζητάει επικοινωνία στο Ιndy: Αν ο θάνατος ενός περίπου εκατομμυρίου Ιρακινών, εξ αιτίας του εμπάργκο, δεν είναι απάνθρωπο έγκλημα τότε τι είναι? Και το εμπάργκο αυτό γίνεται για την αποτροπή χρήσης όπλων που προμήθευσαν στον δικτάτορα, και σε όλους τους δικτάτορες, τα αφεντικά της Νέας Τάξης.Και το κάνουν αυτό γιατί όταν μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα εννοούμε των δικών μας. Οι άλλοι απλά δεν είναι άνθρωποι. Και είναι το πρώτο αφεντικό, ο αρχιγκάγκστερ, που αρνείται τον έλεγχο του οπλοστασίου του και τον διεθνή νόμο (Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο). Πες μας NewYorker, οι νεοφιλελεύθεροι συζητάνε συχνά για πράγματα πέραν της αγοράς? Ο σταλινισμός νικήθηκε. Ο αγώνας των ανθρώπων για μια Ανθρώπινη αταξική κοινωνία δεν θα σταματήσει ποτέ. Όσο και να προσπαθήσουν οι έμμισθοι διανοούμενοι, τύπου Οργουελιανού 1984, να ξαναγράψουν (η και να σταματήσουν!)την ιστορία, η Ιστορία είναι πάντα εδώ και κραυγάζει!

από NewYorker 06/01/2003 9:03 μμ.


Για να δουμε πως ειναι η σοδεια μεχρι τωρα.... Τεσσερεις απαντησεις για την ωρα, και η καθε μια διαμαντι. Πρωτα απο ολα, θα ηθελα να σας πω οτι θεωρω το ζητημα του μπακαλικου πολυ σοβαρο. Εσεις ολοι οι "θεωρητικοι" και διανοουμενοι δεν καταδεχεστε να ασχοληθειτε με αυτο "Ο Μαρξ δεν ανεφερε για μπακαλικα.... Μιλαμε για ταξικη παλη... καπιταλισμο..." Αλλα ο λαος ζει με τα μπακαλικα, κι οι προλεταριοι, γυριζοντας σπιτι απο την θριαμβευτικη παρελαση μετα την νικη του μαρξισμου, στο μπακαλικο θα πανε να ψωνισουν για φαγητο. Κι ο NewYorker ξερει απο μπακαλικα. Εφαγα τα νιατα μου δουλευοντας δωδεκαωρα σε μπακαλικα, κι εχω καταστρεψει την πλατη μου κουβαλωντας σακκια 50 κιλα πατατες και κρεμμυδια. Τι μας λενε οι απαντησεις; Καποιος Κλαριτης θεωρει σημαντικη την συμβολη μου εδω, γιατι θα βοηθησω να ενωθουν ολοι οι αριστεροι σε μια νικηφορο μαζα. Να με συγχωρησεις, φιλε μου, αλλα δεν θα κρατησω την ανασα μου, περιμενοντας να γινει κατι τετοιο. Μετα, αναφερθηκε στο σημερινο φυλο του βρεττανικου περιοδικου Economist, νομιζοντας οτι αυτα που εγραψα δεν μπορουσα να τα συμπερανω απο μονος μου, η να τα δω στην ιστορια, και περιμενα καποιο καπιταλιστικο περιοδικο να μου τα διδαξει..... Μετα θελει να μου μιλησει γαι καπιταλισμο, αλλα μιλαει μονο για τα κακα του ιμπεριαλισμου, σαν να ειναι ταυτοσημα τα δυο. Ξερω, ξερω, ο μεγαλος προφητης ο Λενιν εκανε την ταυτωση. Δεν σημαινει με αυτο οτι ηξερε τι του γινεται. Δεν ειναι λιγα τα αιματηρα παραδειγματα του κομμουνιστικου ιμπεριαλισμου. Και μετα ο ανθρωπος αυτος ετρεξε και παλι στην συνηθισμενη βλακεια. Επεσε ο ανυπαρκτος σοσιαλισμος γιατι επεσε η Σοβιετικη Ενωση (σταλινισμος!!!) σαν αυτο να ειναι απαντηση (Για την Κινα, την Κουβα την Κορεα ουτε λεξη). Διαμαρτυρεται, λεει γιατι "με το πρωτο στραβοπατημα κατηγορω τον σοσιαλισμο οτι απετυχε, ενω ο καπιταλισμος ειναι συνωνυμος με ανθρωπινη μιζερια και εξαθλιωση, κι ο σοσιαλισμος θετει υπερανω ολων την ανθρωπινη αξιοπρεπεια. Για να ρωτησουμε τα εκατομμυρια που περασαν απο τα γκουλαγκ, με τι αξιοπρεπεια εσκαβαν τα ορυχεια στην Σιβηρια, για ενα κομματι ψωμι με σκουλικια. Να μαθουμε με τι αξιοπρεπεια περασαν τα εκατομμυρια Κινεζων απο την Πολιτιστικη Επανασταση του θεοτρελλου Μαο. Ρωτησε αυτους που σαπιζουν δεκαετιες τωρα στις φυλακες του χαρισματικου Φιντελ. Μιλησε στους Κορεατες που προσπαθουν απεγνωσμενα να δραπετευσουν ... στηην Κινα, με τι αξιοπρεπεια ζουν στον σοσιαλιστικο παραδεισο. Και λεει, ο σοσιαλισμος ειναι συστημα απο ανθρωπους για ανθρωπους, επομενως ειναι ευλογο οτι θα κανει λαθη.... Μπα! Αυτο πρωτη φορα το ακουω. Συμφωνα με ολες τις δοξασιες σας, ο σοσιαλισμος ειναι το πιο τελειο συστημα, που θα επικρατησεις αναποφευκτα, θα φερει ανακουφιση στις μαζες, θα... θα.... Ξεχνας αγαπητε μου, οτι οι πραγματικοι σοσιαλιστες δεν κανουν λαθη. Αν κανουν λαθη, ειναι ρεφορμιστες.... Και αλλα γραφει: c) Gia na ertho sto zitima tou yparktou sosialismou... o sosialismos akoma kai se auti tin periptosi ton laikon dimokration kai tis CCCP edeixe tin anoterotita tou stin ikanotita tou os oikonomiko kai politiko systima na exaleipsei tis koinonikes adikies pou basizontai stin klironomikotita (anaferomai sto dikaio tis klironomikotitas) kai ton oportounismo tou kerdous. Τι μου λες.... Δηλαδη ιδεα δεν εχεις για τα ιδιαιτερα μαγαζια οπου ανωτερα μελη του κομματος μονο μπορουσαν να ψωνιζουν, και νοσοκομεια μονο για μελη του ανωτατου σοβιετ, και ολα τα παιδια των στρατηγων, και των στελεχων του κομματος, που πηγαιναν σε ιδιαιτερα σχολεια, και εβρισκαν ολες τις καλες θεσεις σε επιτροπες του κομματος....Ιδεα δεν εχεις πως ζουσαν οι ηρωες του κομμουνισμου στην Ουγγαρια και την Τσεχοσλοβακια, στην Πολωνια και την Βουλγαρια, με τα εξοχικα τους σπιτια, και τις μαυρες Μερσεντες.... Και δεν περιοριζονταν αυτο στους 50 η 100 ανωτατους "συντροφους". Χιλιαδες ηταν αυτοι που ζουσαν πλουσιοπαροχα οταν το προλεταριατο ξεροσταλιαζε στις ουρες για ενα ζευγαρια κακοφτιαγμενα παπουτσια. Αυτος ο Κλαριδης. Καποιος Λευτερης σπαζει πλακα με την ιδεα του μπακαλικου, και αναφερει τον Φουκογιαμα, και τον Econοmist κι αυτος, κι επαναλαμβανει τα λογια μου, σαν να ειναι αστεια. Αλλα δεν λεει καμμια δικια του σκεψη. Φανταζομαι κατι τετοιο θα ηταν πολυ επικινδυνο. Αν ποτε εμπαινε καμμια πρωτοτυπη ιδεα στο μυαλο του, θα παθαινε εκρηξη το κεφαλι του. Ακολουθει ο baznr, που αντιμετωπιζει το ζητημα πιο σοβαρα. Λεει: ********* Το μπακάλικο σου θα λειτουργεί έτσι άκριβώς όπως θα λειτουργούσε και τώρα. Το βασικό κριτήριο που θα επιβάλει την κοινωνική παρέμβαση θα είναι οχι η οικονομική αυτή καθαυτή δραστηριότητα, αλλά η υπονόμευση του Αταξικού χαρακτήρα της Κοινωνίας. Αν δηλαδή μιά οικονομική δραστηριότητα παράγει τόσο πλούτο (ώστε να υπερβαίνει τα θεσμοθετημένα ανώτερα όρια και άρα απειλείται η δημιουργία πλουτοκρατών) τότε η κοινωνία παρεμβαίνει και κοινωνικοποιεί την δραστηριότητα, αποζημιώνοντας τους ιδιοκτήτες. *********** Δηλαδη, ας υποθεσουμε οτι καποιος μπακαλης τα παει καλα, και κανει δουλειες, και θελει τωρα, απο τον ιδρωτα του προσωπου του, να ανοιξει αλλο ενα μπακαλικο, να βαλει εκει τον κουνιαδο του ---- ΟΧΙ!! Δεν δεχομαστε τετοιες πλουτοκρατικες εξελιξεις. Τερμα η επιχειρηση, συντροφε μπακαλη, και παρε κι αυτο το κομματι χαρτι, για αποζημιωση. Κι αν θελεις πραγματικα αποζημιωση, αντι να κατσεις στα αυγα σου, τρεχα να ξημεροβραδιαζεσαι στις σκαλες του Ειδικου Σοβιετ για Μπακαλικα. Αν δεν σου αρεσει, μεινε με ενα μπακαλικο. Αλλα τα πραγματα που πουλας εμεις θα τα κανονιζουμε. Και θα σου φερουμε και τον χαραμοφαη γυιο του ντοπιου αντιπροσωπου του κομματος να κανει εποπτηση στο μαγαζι, να ξερουμε οτι δεν πουλας στην ζουλα καπιταλιστικα προιοντα, απλως και μονο γιατι ειναι καλυτερης ποιοτητας. Ευχαριστω, για την συζητηση, baznr, αλλα τα ξερουμε αυτα τα κολπα. Και τελος, ο φιλος μου, το Κουρδιστο Πορτοκαλλι, --- συγγνωμη, πως μου ξεφυγε -- ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ, που πρωτα σκεφτεται να απαντησει.... μπακαλικα (οτιδηποτε κι αν σημαινει αυτο), μετα καταλαβαινει οτι απο μπακαλικα εχει βαθια στραβομαρα, και μετα αποφασιζει οτι με τον NewYorker δεν κανει παρε-δωσε (Υπαλληλος, της πρεσβειας, χαφιες,......) Οχι μεγαλα πραγματα, αλλα 4 απαντησεις ειναι καλυτερο απο το τιποτε. Θα επιστρεψουμε ξανα στην παγιδα, να δουμε αν πιασαμε κι αλλους καβουρες. Τον πετρο θελω, που ειναι ο πετρος.

Στην κομμουνιστική κοινωνία δεν θα υπάρχει ιδιοκτήτης μπακάλικου. Θα πηγαίνεις στη δουλεία σου, θα γυρνάς σπίτι, θα πηγαίνεις στο μπακάλικο (και όπου αλλού), θα πείρνεις ότι θέλεις και θα φεύγεις (χωρίς να πληρώνεις, αφού άλλωστε δε θα πληρώνεσαι κιόλας). Έτσι απλά. Δε πρόκειται να σου εξηγήσω πως θα γίνεται αυτό, διότι είναι χρονοβόρο (ιδιαίτερα μέσω INDY) και κυρίως....χωρίς νόημα για την περίπτωση σου. Πάντως προς γνώσην σου, δεν υπήρχαν μπακάλικα σε όλη την ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης.

θα στο κάνω πιό λιανά... Στην Ελλάδα σήμερα οι εταιρίες που έχουν κέρδη πάνω από 3ΜΕυρώ είναι περίπου 200. Αν για πρώτη δόση κοινωνικοποιούνταν αυτές οι 200 (Τράπεζες, διυλιστήρια, Λαμπράκικο, Μπομπολάδικο, Βαρδινογιαννέϊκο, Λατσέϊκο, Κοκκαλέϊκο και άλλα τέτοια) και με ταυτόχρονη εξάλειψη της μισθωτής εργασίας σε όλες τις οικονομικές δραστηριότητες και την αντικατάστασή της με τον θεσμό της συμμετοχής στα κέρδη και στην διαχείρηση και με την αμεσοδημοκρατική οργάνωση της εξουσίας (λαϊκής εξουσίας, όχι της γραφειοκρατικής που περιγράφεις) τότε Θα κάναμε ήδη ένα τεράστιο βήμα προς την Αταξική κοινωνία. Θα σου δώσω και ένα παράδειγμα που σίγουρα καταλαβαίνεις πιό εύκολα γιατί συχνά το κάνουν και οι καπιτάλες: Φτιάχνουν μια εταιρία, την ανεβάζουν, την κάνουν παραγωγική και όταν κρίνουν οτι μπορούν να την πουλήσουν αποκομίζοντας κέρδος, το κάνουν (δες για παράδειγμα την ΦΙΑΤ). Αρα δεν θα είναι και τόσο "παράξενο" να κοινωνικοποιηθεί όταν έχουμε αποφασίσει οτι η συγκέντρωση του πλούτου, περα ενός ορίου, υπονομευει την αταξικότητα της κοινωνίας. Ακόμα και οι χριστιανοί θα το δεχτούν αυτό, αφού ακόμη και ο περιωρισμένης φιλοσοφικής εμβέλειας Ναζωραίος είχε διαγνώσει οτι "Πιό εύκολα περνάει μια καμήλα από το μάτι της βελόνας παρά ένας πλούσιος από την πύλη του Παραδείσου"...

από Ροβεσπιέρος 06/01/2003 10:30 μμ.


Το να απαντάμε στη βλακεία είναι ανώφελο. Το να σκεφτούμε και να ερμηνεύσουμε την ανοησία είναι ωφέλιμο. Και τούτο γιατί η αλαζονική ανοησία, σαν και αυτή του θλιβερού Ν.Υ., αποτελεί το προϊόν ιστορικής οπισθοδρόμησης και αντιδραστικοποίησης. Μόνο η επελαύνουσα αντίδραση οδηγεί στην κατάπτωση του θεωρητικού επιπέδου και την πολιτική αποβλάκωση. Όταν σήμερα ζούμε το πιο ασύλληπτο ιστορικό σχήμα της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής βαρβαρότητας και μεγάλα κομμάτια της παραδοσιακής αριστεράς έχουν μετατραπεί σε «χρήσιμους ηλίθιους» της Νέας Τάξης, οι χοντροκοπιές του Ν.Υ. είναι απλώς ένα διασκεδαστικό καλαμπούρι. Ας είναι καλά ο άνθρωπος που μας διασκεδάζει με την τόση χαζομάρα του. Αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να τον εφεύρουμε. Ας εξηγήσουμε τώρα μερικά πράγματα. Η κατάρρευση των καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης έδωσε την ευκαιρία στους απολογητές της Δύσης για μια σταυροφορία εναντίον του μαρξισμού και του σοσιαλισμού. Ανοίξανε όλοι οι κρουνοί της σύγχυσης, της μυθολογίας, της δημοκοπίας και της ανενδοίαστης υποκρισίας. Η βαρβαρότητα του σταλινισμού χρησιμοποιήθηκε για να νομιμοποιήσει το νεοφιλελεύθερο εφιάλτη και την καπιταλιστική κτηνωδία. Χρησιμοποιήθηκε επίσης για την παγκόσμια κηδεία του μαρξισμού και του σοσιαλισμού. Και η παραδοσιακή Αριστερά δεν τόλμησε ούτε να ψελλίσει: Μήπως η κηδεία αυτή είναι για λάθος νεκρό; Ιστορική αλλοίωση Η επίθεση κατά του μαρξισμού στηρίχτηκε σε μια δόλια μεθοδολογική και πολιτική αυθαιρεσία: Στη σύνδεση του σταλινισμού με το μαρξισμό. Με το τέχνασμα αυτό που εμφανίζει το σταλινισμό ως φυσική συνέπεια του μαρξισμού δεν αλλοιώνεται μόνο η πραγματικότητα, αλλά δολοφονείται η Ιστορία και η επιστημονική γνώση που αποδείχνουν: α). Ότι ο σταλινισμός δεν είναι η φυσική συνέπεια του μαρξισμού, αλλά η διαλεκτική του άρνηση. β). Ότι οι μαρξιστές είναι εκείνοι που πρώτοι εντόπισαν και ανέλυσαν το γραφειοκρατικό εκφυλισμό και πρόβλεψαν την κατάρρευσή του. γ). Ότι η κρίση των Κομμουνιστικών Κομμάτων ξεκινάει από την αναθεώρηση του μαρξισμού... Οι μεγάλες πολιτικές ήττες προκαλούν ανατροπή των αξιών, η οποία γίνεται προς δύο αντίθετες κατευθύνσεις. Από τη μια τα πρωτοπόρα και ανατρεπτικά πνεύματα, πλουτισμένα από την εμπειρία της ήττας, υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια την κληρονομιά της επαναστατικής σκέψης. Από την άλλη τα νωθρά και οκνηρά πνεύματα και οι ρουτινιέρηδες πολιτικοί, τρομαγμένοι από την ήττα, κάνουν ό,τι μπορούν για να καταστρέψουν το κύρος της επαναστατικής παράδοσης και, με το πρόσχημα της αναζήτησης μιας «καινούργιας αλήθειας», γυρίζουν προς τα πίσω. Θα μπορούσε κανείς να αναφέρει πολλά παραδείγματα ιδεολογικής αντίδρασης, που συχνά παίρνει τη μορφή γονατίσματος μπροστά στους κινδύνους και δυσκολίες της ιστορίας. Ωστόσο είναι και από μόνο του αποκαλυπτικό αυτό που συντελείται σήμερα στην Αριστερά. Σε μια εποχή ιδεολογικής πτώσης, αποσυνθετική και νοσηρά εκφυλιστική, η Αριστερά όχι μόνο δεν αντιστέκεται, αλλά παρασυρμένη από το ρεύμα της οπισθοδρόμησης υποβιβάζει το επίπεδο της γνώσης και ρίχνει πίσω την πολιτική σκέψη σε στάδια από πολύ καιρό ξεπερασμένα. Όταν οι ιδεολόγοι του νεοφιλελευθερισμού και του νέο-συντηρητισμού γυρίζουν τη σκέψη στις προκαταλήψεις του 17ου αιώνα η παραδοσιακή αριστερά «ντρέπεται» να μιλήσει για το μαρξισμό. Κάποιοι τον θεωρούν και μουσειακό είδος. Πώς να εξηγηθεί αυτή η οπισθοδρόμηση; Αυτό το πισωγύρισμα της σκέψης; Επί δεκαετίες ο σοσιαλισμός και ο μαρξισμός ταυτίστηκαν με τον εκχυδαϊσμό τους και την εκπόρνευσή τους: Το σταλινισμό. Τα εγκλήματα επίσης που έγιναν στο όνομα του σοσιαλισμού και του μαρξισμού από τα γραφειοκρατικά καθεστώτα, άνοιξαν το δρόμο για την αστική ιδεολογία σε πλατιά τμήματα του πληθυσμού, τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση. Αυτό έφερε την Αριστερά σε μια κατάσταση βαθιάς σύγχυσης και αμηχανίας. Αφέθηκε να παρασυρθεί από τις νεοφιλελεύθερες προκαταλήψεις γιατί η ίδια έζησε με προκαταλήψεις... Πέθανε ο μαρξισμός; Ο μαρξισμός σήμερα είναι επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε. Αυτοί που νομίζουν ότι οι κυρίαρχοι αυτού του κόσμου θα μπορούσαν να εξαλείψουν τις μαρξιστικές αντιλήψεις σφάλουν παντελώς. Πρόκειται για αντιδραστικές ουτοπίες. Όπως αντιδραστική ουτοπία είναι ότι ο σοσιαλισμός είναι ιστορική απάτη. Όσο θα υπάρχει η καταστρεπτική δυναμική του καπιταλισμού, που σήμερα απειλεί το ανθρώπινο γένος με αφανισμό, ο σοσιαλισμός θα παραμένει η μόνη ιστορική διέξοδος και ο μαρξισμός η μόνη επαναστατική, ανθρωπιστική αντίληψη. Ο σοσιαλισμός και η επαναστατική θεωρία του μαρξισμού έχουν άμεση σχέση με τον αιώνιο αγώνα του ανθρώπου. Αποτελούν τη νόμιμη κληρονομιά όλων των μαχών ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση που συνοδεύουν την παγίωση της ταξικής κοινωνίας. Όσο θα υπάρχουν σε αυτή τη γη τα φαινόμενα της καταπίεσης, της εκμετάλλευσης, της αδικίας, μαζικά και γενικευμένα, η αντίδραση ενάντια σ' αυτά θα παραμένει απτόητη. Η ιστορική φορά αυτής της αντίδρασης είναι ο μαρξισμός και ο σοσιαλισμός. Και όταν μια αντίληψη είναι βαθιά ανθρωπιστική, η πολιτική της σημασία είναι τεράστια σε συνθήκες που απανθρωπιά αποτελεί κυρίαρχο συστατικό μιας κοινωνικής δομής: Της καπιταλιστικής.

από 00000 06/01/2003 10:40 μμ.


Φίλε NewYorker θα σου περιγράψω την εμπειρία δύο Ολλανδών ανθρωπολόγων άν θυμάμαι καλά. Πήγαν λοιπόν, αυτοί οι δύο ανθρωπολόγοι να μελετήσουν την ζωή μιάς φυλής στην Αφρική που κατά γενική εκτίμηση ήταν η φυλή με την πλέον καθυστερημένη μορφή κοινωνικής εξέλιξης. Η φυλή ζούσε σε μία περιοχή η οποία απείχε από το πλησιέστερο ποτάμι και το δάσος γύρω από αυτό, περισσότερα από δέκα χιλιόμετρα. Ζήσαν μαζί τους περίπου πέντε χρόνια κατά τα οποία βλέπαν κάθε μέρα τα μέλη της φυλής να επαναλαμβάνουν τις ίδιες "ανόητες" συνήθειες. Ξυπνούσαν και παίρναν κάθε μέρα τον ίδιο δρόμο προς το ποτάμι από το οποίο κουβαλούσαν νερό, φρούτα, χορταρικά, ψάρια, κυνήγι και πάλι την άλλη μέρα τα ίδια από την αρχή. Οταν αποφάσισαν να φύγουν η φυλή έκανε ειδική αποχαιρετιστήρια τελετή προς τιμή τους, στο τέλος της οποίας αποτόλμησαν την προφανή ερώτηση προς τον αρχηγό της φυλής. Αρχηγέ συγχώρεσε την αδιακρισία μας, αλλά γιατί μένετε τόσο μακριά από το ποτάμι και κάνετε κάθε μέρα την ίδια διαδρομή για να κουβαλήσετε το νερό, τα φρούτα, τα ψάρια κλπ, δεν θα ήταν πιό λογικό να μεταφέρεται το χωριό δίπλα στο ποτάμι; Ο αρχηγός τους απάντησε ότι δεν είναι καλή η σκέψη τους, γιατί όπως τους εξιστόρησε όταν ο ίδιος ήταν μικρός έγινε αυτή η μετακόμιση αλλά πολύ γρήγορα έπεσε η διχόνια και οι καυγάδες στην φυλή, αφού πλέον ο καθένας έπερνε περισσότερα φρούτα και ψάρια από όσα χρειαζόταν και γρήγορα τα ψάρια άρχισαν να γίνονται λιγώτερα και το ίδιο τα φρούτα κλπ. Ετσι αποφάσισαν να γυρίσουν πάλι πίσω ώστε ο καθένας να παίρνει τόσα χρήσιμα προιόντα όσα μπορούσε να κουβαλήση στον κουραστικό δρόμο της επιστροφής και ήταν απολύτως απαραίτητα. Οσο και να φαίνεται από μιά πρώτη ανάγνωση ότι το παραπάνω παράδειγμα δεν έχει καμμία σχέση με το σήμερα, στην πραγματικότητα άν αντικαταστήσεις τα είκοσι χιλιόμετρα ποδαρόδρομο με την εργασία, το αποτέλεσμα είναι ίδιο, η διαφορά βρίσκεται στην μονοδιάστατη και αναμφισβήτητη αξία του χρήματος ώς διαμεσολαβητή. Πιστεύω λοιπόν ότι θα βρεθεί ένας άλλος τρόπος λειτουργίας του σοσιαλιστικού μπακάλικου και ακόμη, ότι ασφαλώς και είναι επιτακτικό να βρεθεί ένας άλλος τρόπος λειτουργίας του μπακάλικου. Υ.Γ. Πάντως συμφωνώ μαζί σου, στην κεντρική ιδέα που διέπει τις παρεμβάσεις σου για τον καθοριστικό ρόλο που παίζει στις παρατηρήσεις σου η ατομική πρωτοβουλία, η μικρή ιδιωτική επιχείρηση. Μαζί σου πάντως συμφωνούσε και ο Μάρξ που ήθελε την μικρή ατομική επιχείρηση τον κινητήρα του καπιταλισμού. Ισως θάπρεπε να ανοίξει κανείς μιά συζήτηση γύρω από το δίλημα. Θα καταρεύσει ο καπιταλισμός όταν δεν θα μπορεί να επεκταθεί άλλο η μαζική παραγωγή λόγω υπερκάλυψης των αγορών ή όταν δεν θα μπορεί να διανοηθεί κανείς να ιδρύσει μια νέα ατομική επιχείρηση (όταν δηλαδή θα καεί ο κινητήρας του);

Σημερα και μεχρις στιγμης ο φιλος newyorker δεν το παραξηλωσε!μολις.... 06/01/2003 22:47 06/01/2003 21:03 06/01/2003 18:30 06/01/2003 18:16 06/01/2003 17:55 06/01/2003 17:28 06/01/2003 01:41 Μπα!σημερα λιγες φορες παρενεβης!μηπως επειδη ειναι αργια?σε λυπηθηκαν οι ασυδοτοι εργοδοτες,ε?αχ,οπου να ναι ομως το 8ωρο συμπληρωνεται και ελπιζω τα δικαιωματα του ως εργαζομενος να τα εχει κατοχυρωσει!βεβαια,αλλοι τα κατοχυρωσαν γι α αυτον,με πρωτοπορους καποιους που ειχαν κοκκινες σημαιες.Τεσπα,δεν πειραζει που δεν απαντησες την αλλη φορα!αλλωστε οι αεναοι «αγνωστοι ταγματασφαλιτες» παντοτε λακιζουν στα δυσκολα.... Σε ξαναρωτω ομως:ποιες ειναι οι πηγες σου οταν μιλας για την ΕΣΣΔ(και ειδικα της εποχης Σταλιν)?Γιατι δεν απαντας?Μια απλη ερωτηση ειναι.....Μηπως επειδη ως πηγες σου θα παραθεσεις το Χολιγουντ,τον «εγκριτο»economist,τον Τροτσκι(που εκανε και «βιογραφια» για το Σταλιν-ετσι κι εγω θα παρω την «ιστορια του Ολυμπιακου»απο τις εκδοσεις Θυρα 13-ξαναλεω τ’αστειακια αυτα,αν και γινομαι βαρετος,γιατι μονο με «γηπεδικους»χαρακτηρισμους κανεις διαλογο με ατομα τυπου newyorker,αφου τοσο απλοϊκα τα αντιμετωπιζουν τα πραγματα),τους διαφορους τροτσκιστες και οσους «ταλαιπωρημενους»και «βασανισθεντες»(απο την «αθεϊστικη δικτατορια»που λεει και ο Ιεροδουλος Παρασκευαϊδης)το «εσκασαν»(με την αδεια φυσικα των λαϊκων δημοκρατιων,αλλα αυτο σκοπιμως παραλειπεται),ή απο οσους την κοπανησαν με την αποχωρηση των ναζι απο τα κατεχομενα εδαφη της ανατολικης Ευρωπης και μετα το «επαιζαν» «αντικαθεστωτικοι διανοουμενοι»?Πες μου μονο αυτο......

post image
δε μου λετε,ποιο ειναι το τριτο ατομο εκει περα στο "βημα" που μιλα ο Λενιν?

Εικόνες:

από k.o. 07/01/2003 4:18 πμ.


Πολλές από τις επικρίσεις που έγιναν στον New Yorker με καλύπτουν απόλυτα. Όμως, αν όντως επιθυμεί το διάλογο, δεν μας απάντησε σε κάτι πραγματάκια που τέθηκαν στο τραπέζι: 1) Για τη βαρβαρότητα του σταλινισμού και τα προνόμια της νομενκλατούρας μίλησες. Για τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού δεν καταδέχτηκες. Μήπως χρησιμοποιείς και εσύ λενινιστικά τρυκ (όπως είπες σε έναν άλλο που τόλμησε να γράψει για τη μαύρη σελίδα του καπιταλισμού) όταν ταυτίζεις μαρξισμό/σοσιαλισμό/Αριστερά με το σταλινισμό, ενώ δεν βλέπεις κανένα από τα καπιταλιστικά εγκλήματα; Μήπως γιατί ο μαρξισμός ήταν εξαρχής έγκλημα, ενώ όσα στραβά δημιουργεί σε μόνιμη βάση ο καπιταλισμός είναι απλά παρεκτροπές και λάθη; Και τρεις αιώνες τώρα, γιατί δεν διορθώνονται; Πότε θα διορθωθούν; Δύο μέτρα και δύο σταθμά, φίλτατε... 2) Εγκαλείς κάποιους για νομοτελειακή οπτική. Βέβαια εσύ λίγο πολύ μας λες πως ο Μαρξ είχε προδιαγράψει τα γκούλαγκ (όπως πριν 50 χρόνια έλεγαν ότι ο Λούθηρος ήταν ο προάγγελος του ναζισμού) στη "δυστοπία" του. Ρίξε μια ματιά γύρω σου στον κόσμο, διάβασε και κάμια έκθεση για τη φτώχεια και την εξαθλίωση στον πλανήτη(ΟΗΕ, Δ. Αμνηστεία, Ουνέσκο) και ξαναδιάβασε Άνταμ Σμιθ, Μάλθους, Ρικάρντο, Χάγιεκ, Φρήντμαν ή απ' όποιους άλλους εμπνέεσαι, και έλα να μου πεις αν δεν θα βρεις εκεί τους προφήτες της σύγχρονης δυστυχίας. Οι ύμνοι στο κέρδος και την ατομική επιχειρηματικότητα δεν έχουν σχέση με την τερατώδη σημερινή ανισότητα; 3) Μα τίποτε δεν πρόσφερε η μαρξιστική Αριστερά σε τούτο τον κόσμο; Μόνο "τρομοκρατία"; Ας μετρήσουμε μερικά παραδείγματα, διόλου "εξτρεμιστικά". Η εμπέδωση της δημοκρατίας (έστω στη φιλελεύθερη μορφή της) δεν οφείλει τίποτε στην Αριστερά που ορθώθηκε απέναντι στους φασισμούς και τις δικτατορίες; Οι όποιες βελτιώσεις στην προσφιλή σου καθημερινότητα των κατοίκων του τρίτου κόσμου σε ποιον οφείλονται, στους ηγετίσκους πελάτες της Ουάσιγκτον ή στα "λαϊκιστικά" αριστερά κινήματα; Η ευαισθητοποίηση για το οικολογικό πρόβλημα χρεώνεται στους καρχαρίες των πολυεθνικών; Το μεταπολεμικό δυτικό κοινωνικό κράτος δεν οφείλεται σε κάποιο βαθμό στην πίεση του εργατικού κινήματος και - θου Κύριε - σε κάποιες ιδέες από το κομμουνιστικό σύστημα; Α, ξέχασα, το welfare state οδηγεί "νομοτελειακά" στη δουλεία (μεγάλε Χάγιεκ), ποιος το χέζει τώρα... 4) Κάτι λίγα για το μπακάλικο. Τα περί μπακάλικου φανερώνουν την ατομικιστική οπτική της κοινωνίας-επιχείρησης. Το παν είναι να βρεις ένα καλό μάνατζερ ή εργοστασιάρχη, πετυχημένο στις δουλείες του, και αυτός θα βάλει τάξη. Πως βρήκαν οι Ιταλοί τον Μπερλουσκόνι τους και οι Αμερικάνοι την επιχειρηματική ελίτ γύρω από τον Μπους; Ή, όπως το είχε πει και η σούπερ-Μάγκυ της Αγγλίας, "δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα και οικογένειες"... Τώρα αν η οικονομική ανάπτυξη συμβιβάζεται με τα δισεκατομμύρια παρίες του πλανήτη, αν το μαγαζί πάει καλά τι σημασία έχει. Για να μη θυμηθώ ότι ο Πινοτσέτ παρέα με τη "σχολή του Σικάγου" το δούλευε καλά το μαγαζί και οι δείκτες ευημερούσαν. Ο καλύτερος μαθητής του ΔΝΤ ήταν η Χιλή. Βέβαια είχε ορισμένες περίεργες ιδέες για τη δημοκρατία... 5) Το κομμουνιστικό πείραμα μας λες ότι απέτυχε, γιατί είναι ανεφάρμοστο. Δεν ήμουν ποτέ οπαδός του ανατολικού μπλοκ ή της Β. Κορέας, αλλά γιατί ακριβώς δεν είναι δυνατή εφεξής μια σοσιαλιστική κοινωνία διαφορετική από τον κρατικό καπιταλισμό της ΕΣΣΔ; Πότε μπήκε η ταφόπλακα του σοσιαλισμού; Και γιατί ακριβώς είναι επιτυχημένος ο καπιταλισμός; Με τι ακριβώς μετράται η επιτυχία, με την επιβίωση ή με τα επιτεύγματα; Αν συμβαίνει με το πρώτο, έχει ο καιρός γυρίσματα και τίποτε δεν είναι αιώνιο ή φυσιολογικό όσον αφορά τα κοινωνικά φαινόμενα. Αν είναι με το δεύτερο, τότε εκτός από τη "Μαύρη Βίβλο του Κομμουνισμού" διάβασε και την αντίστοιχη του Καπιταλισμού (καθώς και τον Αιώνα των Κομμουνιστών) που κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία και πες μου ποιος είναι πιο επιτυχημένος... ........................... Και μια τελευταία ερώτηση για τον Θ.Π. Συμφωνώ με το μεγαλύτερο μέρος του κομματιού σου παρά τις 1-2 ενστάσεις που έχω. Όμως μου κίνησε την περιέργεια το ότι παραθέτεις ένα βιβλίο του Κονδύλη. Θεωρείς πως μπροστά στους πομφόλυγες των νεοταξιτών, αυτός - που ήταν ξεκάθαρα συντηρητικός - μπορεί να προσφέρει στην Αριστερά ένα εργαλείο ανάλυσης της ιστορίας και της κοινωνικής πραγματικότητας;

από Klaritis 07/01/2003 2:07 μμ.


Ofeilo merikes apantiseis ston new yorker. a) Milises gia kommounistiko imperialismo. Ektos apo to adokimo tou orou -anoixe kanena lexiko- thelo na mou anafereis ta paadeigmata pou les oti exeis. Ase, ase ta ehoume akousei polles fores: Afganistan, Ouggroi, Tsehoslovakoi. Kathe mia apo autes tis "epembaseis" opos tha tis haraktirizes parousiazei polles idiomorfies. Omos i koini synistameni einai i akolouthi. Kai apo tis 3 hores apo opou ypohorise o sosialismos, akolouthise to haos... 1. Afganistan... theleis analysi an nai traba sto WTC pou einai konta sou gia na psoniseis. Epikratise o thriskeftikos fanatismos kai i misalodoxia 2. Cheho/Ouggaria? Oi idioi oi opoioi diadilonan gia enan pio anthropino sosialismo geutikan ton anthropino kapitalismo sta skelia ton ginaikon tous kai ton koron tous pou bgikan sto pezodromio gia na anazitisoun auta pou akoma kai gia tis pleon austires LD itan autonoita... douleia, spiti, anthropines synthikes diabiosis. To thema hora perissoteri analysi kai gia auto se kalo na parousiaseis ta stoixeia sou se morfi arthrou kai meta na ta poume pio diexodika. b) Eisai kai anistoritos giati tautizeis tin anodo tis nomenklatouras me to stalinismo. Edo akoma kai enas synaspistis tha sou elege oti file NewYorker: H ANODOS THS NOMENKLATOURAS EGINE META TIN APOSTALINOPOIISI STIN ESSD.Auta bebaia einai psila grammata gia sena... simasia ehoun ta bakalika... Loipon sto diatauta. O stalinismos stin CCCP apotelese tin pio karpofora kai paragogiki periodo. Katargithikan oi feoudarhikou kai despotikou tipou domes ergasias kai prohorise stin biomihanopoiisi kai tin ishiropoiisi os kratos pou eixe mono ehtrous. MONO. Sou thimizo O Stalin parelabe mia hora me anyparktes ipodomes kai katestrammeni oikonomiki basi logo antepanastasis tin odigise a) se enan nikiforo polemo kata ton Germanon, tis No1 biomihanikis dinamis tis epohis eno b) apo to 1949 kai meta espase to piriniko monopolio ton HPA. H symboli tou STALIN stin ishiropoiisi tou Sovietikou laou einai aperioristi kai opoios to amfisbitei as diavasei ligo tin istoria xana. Den hreiazetai na eisai aristeros gia na ftaseis se auto to symperasma. Apli analysi ton dedomenon. Oso gia ta Goulag filtate new yorker, otan zeis perikiklomenos apo ehtrous oi opoioi enishioun kai tin ntopia antidrasi prepei na perifrouriseis ton lao sou kai na exaleipseis kathe morfi antilaikis dinamis. Ta goulag hrisimevan gia auto to skopo. Den tous kaigane, oute tous bazane filaki. Ta goulag itan horoi gia autos tous ektopismenous. Tha mou peis oti mazi me ta xera kaikan kai kapoia hlora? Boro na to dehto. Mi xehnas episis oti meta ton B'PP o Stalin stin prospatheia tou na ohirosei ton sosialismo eprepe na xekatharisei palious logariasmous me tous Nazi Oukranous, Lettonous kai allous pou polemousan plai plai me ton Hitler. c) Apodehomenos oti pano sti biasini mou edosa edafos gia paranoiseis leo to exis: Ekei pou eipa oti o sosialismos einai fitagmenos apo anthropous gia anthropous den anaferomoun stin ideologia. H ermineytiki ishis tou marxismou einai syntriptika terasteia. Den periexei lathi i antifaseis. Ta lathi eginan apo tis igesies kai kata ti gnomi mou to megalitero lathos, ekei pou ta skatosan oi sovietikoi itan oti epetrepsan ston Gorbatsov kai tin omada tou na anebei stin exousia. H synexeia gnosti... Hreiazontousan oikonomikes allages kai mia nea epanastatiki pnoi... allages pou o antropov ean eixe zisei tha tis eixe eisagei. O Gorbatsov omos itan eglimatias kai o ithikos autourgos oson akolouthisan stin proin ESSD. d) Nomenklatoura. H nomenklatoura otan dimiourgithike stin ESSD se kamia periptosi den iperebei to anoigma tis psalidas etsi opos sto parousiasa shimatika. Apolambanan orismena pronomia, ta opoia omos itan analoga tou ergou pou proseferan gia ti sovietiki patrida. Prosbasi stin ygeia, tin ekpaideusi kai tin ergasia eixan oloi!!!!! Kati pou stin oneiremeni sou patrida tin Ameriki den symbainei kai oute prokeitai. Kano lathos oti iparhoun 5 ekatommyria astegoi autoi ti stigmi? Gia des exo apo to bakaliko sou tous aporous pou kyklogoroun stous dromous. e) Den anefera oti o sosialismos den efarmostike. Efarmostike alla oi logoi pou kattereuse itan politikoi kai oxi oikonomikoi. H eiriniki syniparxi einai kata ti gnomi mou to pleon adinato simeio tou sosialismou. O kapitalismos exei methodous na yponomevei akoma kai to pio axio systima, akoma kai tous pio axious anthropous. Des ti egine stin Ellada ti dekaetia tou 40. Ena olokliro ethnos ipo tin kathodigisi tou EAM-ELAS apeleutherose ti hora kai meta odigithike stin tromokratia tis dexias kai stis makronisous. Anaforika me tin CCCP o sosialismos ipoxorise logo POLITIKON ADINAMION POU EMFANISTIKAN ME TIN "FILELEYTHEROPOIISI" TON POLITIKO THESMON POU EISIGAGE O GORBATSOV! Kina. O Mao odigise tous kinezous apo tin doulia tou opiou kai tis apoikiokratias, stin epanastasi kai tin isxiropoiisi pou omoia tis den gnorise pote ma pote i KINA. O mao den itan trelos otan exapolise tin politistiki epanastasi tou. Ixere oti o megaliteros kindinos se ena laokratiko kratos einai i diafthora kai i despotiki nootropia pou mporei na anaptixoun ta anotata stelehi tou. Gia to logo auto i politistiki epanastasi edose nea pnoi sto KKK kathos apomakrinthikan ta blabera stoiheia tou. Ean oloklironotan kiolas simera ta pragmata tha itan poli poli diaforetika. To idio tha isxie kai an o Antropov ekane kati antistoiho stin ESSD tin dekaetia tou 80. Irthe omos o Pizza hut kai ta gamise ti mana. Oso gia tin Kouba pare ena aeroplano gia Madriti kai meta Abana kai desta monos sou. Gia tin LD Koreas, epese thima tis pio banafsis epembasis tou imperialismou meta to Vietnam kai sti synexeia periharakothike koitazontas pros ta mesa. I istoria tha deixei. Loipon auta. To xero oti den se epeisa kai bebaia den itan stis protheseis mou. Akou. Den eimai kanena thermokefalo kommatiko stelehos, oute eimai melos ton aristeriston. Aplos filos kai opados tou KKE. Odigithika se auta pou sou leo monos mou, mesa apo tis kata ta alla dexies spoudes mou. Ean endiaferesai pragmatika tote katse psaxe kai ase tis bourdes pou diavazeis ston economist kai tis alles amerikanikes fillades. Diaforetika boulosto kai traba sta bakalika sou san kalos astos. Sto kato kato eisai tyheros giati den nomizo na prolabeis ziseis tin epanastasi sti hora sou tin Ameriki. Traba to dromo sou kai ase emas tous ypoloipous na kanoume auto pou theoroume sosto gia enan kosmo dikaio, ataxiko, eiriniko kai Sosialistiko. PS Einai Klaritis kai oxi klaridis. Ana thes na matheis ti simainei psaxe tin neoteri elliniki istoria.

από jozef 07/01/2003 6:29 μμ.


πάντα ενδιαφέρουσα και ρεαλιστική η "αιρετική" προσέγγιση του NewYorker... Απλά κάποιες παρατηρήσεις σχετικά με την ουτοπία Ουτοπία ήταν και πριν διακόσια χρόνια το 8ωρο εργασίας (ουτοπία κοντεύει να ξαναγίνει) Ουτοπία ήταν το μεσαίωνα η μόρφωση και εκπαίδευση για όλους (ουτοπία κοντεύει να ξαναγίνει) Ότι έχουμε κατακτήσει σήμερα (και το έχουμε κατακτήσει με τους αγώνες και το αίμα χιλιάδων ανθρώπων) φάνταζε ουτοπικό πριν 300 χρόνια, γιατί λοιπόν να μην οραματιζόμαστε μια κοινωνία πιο δίκαιη και πιο ελεύθερη ; και τέλος υποστηρίζεις ότι "Ο υπόλοιπος κοσμος... θα προσπαθησει να βρει νεους τροπους να διεκδικησει τα δικαιωματα του, και να διατηρησει την ανθρωπια του." δηλαδή απο ποιόν κινδυνεύουμε να χάσουμε την ανθρωπιά μας; μήπως απο την επέλαση της "νέας τάξης" και τα νέα ήθη που φέρνει; (λεω εγω) κατά τη γνώμη σου ποιοι μπορεί να είναι αυτοί οι νέοι τρόποι διεκδίκησης; πρέπει να κρατήσουμε τίποτα απο το παρελθόν; ή να τα διαγράψουμε όλα;

Ζήτω η υπερ-ιστορική κατηγορία "μπακάλικο"! Ακόμα κι όταν ο ήλιος γίνει μαύρη τρύπα τα μπακάλικα θα συνεχίσουν να υπάρχουν ίδια κι απαράλλαχτα! Δεν πρόκειται να υπάρξει τίποτε άλλο στη θέση τους! Κινητήρια δύναμη της ιστορίας είναι η πάλη των διαφόρων θεωρητικών σχολών πάνω στο θέμα "πώς διευθύνουμε ένα μπακάλικο", δε μπορείτε να το καταλάβετε πια;

Προσχωμεν, σοφια, προσχωμεν. Αγαπητοι συντροφοι. Ειμαι σιγουρος πως πολλα ακομα εχουμε να συζητησουμε πανω στο θεμα, ιδιαιτερα με εκεινους που δεν παιρνουν την ιδεα του μπακαλικου στα σοβαρα (προς τους αμφισβητουντας, μπακαλικα υπηρχαν και στην Σουμερια και την Βαβυλωνια, κι αν πατε στο Ακρωτηρι της Θηρας, που καλυψε η εκρηξη του ηφαιστειου το 1628 π. Χ., θα δειτε κι εκει το Μινωικο μπακαλικο). Για την ωρα, εχουμε δουλειες. Οταν ανηκει κανεις στους masters of the universe, οπως εγω, τα καθηκοντα μας ειναι πολλαπλα. Ετσι, θα θελω να σας αφησω να διαβασετε μια υπεροχη αναλυση, για οσα μιλαμε. Γραφτηκε πριν πολλα χρονια, αλλα ακομα ισχυει, και περισσοτερο. Οσοι την εχετε διαβασει, καιρος ειναι για ξαναδιαβασμα. Για τους νεους, ειναι απαραιτητο κειμενο. Λεει με απειρη ευγλωττια ολα οσα η δικια μου φτωχη γλωσσα δεν δυναται. Αναφερομαι βεβαια στον Καπιταλισμου Εγκωμιον, γραμμενο απο το μαεστρο, τον Νικο Δημου. Απολαυστε. ***************** ΠΡΟΟΙΜΙΟ Σε χρόνια περασμένα, όταν ένας ρήτορας ήθελε να δώσει το μέτρο της ρητορικής του δεινότητας, διάλεγε το πιο ασήμαντο, το πιο ανάξιο θέμα και το στόλιζε με τον πιο πλούσιο, τον πιο γλαφυρό έπαινο. Όσο πιο ταπεινό το θέμα, και πιο πειστικό το εγκώμιο, τόσο μεγαλύτερη η δόξα του ρήτορα. Έτσι έγραψε ο γλυκύς Λουκιανός το Εγκώμιο της Μύγας, ο νεοπλατωνικός επίσκοπος Συνέσιος το Εγκώμιο της Φαλάκρας, ο Ρωμαίος Φαβορίνος το Εγκώμιο του Θερσίτη και του Τεταρταίου Πυρετού. Ο Βυζαντινός Μιχαήλ Ψελλός έγραψε εγκώμια για τον ψύλλο, την ψείρα και τον κοριό. Ο Έρασμος το αθάνατο Μωρίας Εγκώμιον και ο Βολταίρος το Εγκώμιο της Υποκρισίας. Πολλά άλλα μικρά και ανάξια επαινέθηκαν: ο γάιδαρος, οι αρουραίοι, η λάσπη, ο διάβολος. Και το 1799 ο Γάλλος λόγιος Μερσιέ Ντε Κομπιέν έγραψε το εμβριθέστατον Πορδής Εγκώμιον - μόνο που, για την ηχηρή αυτή περίπτωση, διάλεξε το βροντώδες ψευδώνυμο Ροντόλφους Γκοκλένιους. Ψάχνοντας κι εγώ να βρω θέμα ποταπό και όλως διόλου ανάξιο να επαινεθεί -έτσι, για να ακονίσω τις ρητορικές και διαλεκτικές μου ικανότητες- σκόνταψα στον καπιταλισμό. Πραγματικά, σκέφθηκα, πιο περιφρονημένο και κατάπτυστο θέμα δεν υπάρχει σήμερα στον κόσμο. Κανένας δεν λέει καλό λόγο γι' αυτό. Ακόμη κι αυτοί που τον εφαρμόζουν, τον μασκαρεύουνε κάπως -που να μη μοιάζει- και φυσικά ποτέ δεν λένε τ' όνομά του. Για κοιτάξτε σ' αυτό τον τόπο: όλα τα κόμματα είναι κεντρώα, αριστερά και αριστερότερα. Μέχρι που θα φτιάξουνε νέα αίθουσα Βουλής με αριστερές μόνο πτέρυγες. Αληθινά, ο καπιταλισμός για μας, σήμερα, είναι χειρότερος απ' ό,τι ο διάβολος το Μεσαίωνα. Όπου συναντάς τη λέξη (μακριά από μας, κι οξ' από δω) είναι για βρισιά ή ξόρκι. Ομολογώ πως μ' έπιανε λύπηση όσο τον σκεφτόμουνα. Κι έχω και μιαν αδυναμία στους κατατρεγμένους! Είπα λοιπόν: να, στόχος υψηλός ρητορικής δεξιοτεχνίας! "Εγκώμιον του καπιταλισμού" να γράψεις, λογιότατε, κι αν πετύχεις, η δόξα σου στους αιώνες! Όχι βέβαια πως θα σώσεις τον καπιταλισμό! Πάει πια αυτός, πνέει τα λοίσθια... και τίποτα δεν τον ανασταίνει. Αλλά τι ωραίο -απροσδόκητο- θέμα για γυμναστική του μυαλού και της πέννας! Τον άτιμο, θα πούνε, τον μπαγαπόντη, πού βρήκε επιχειρήματα, πού βρήκε αποδείξεις, πού βρήκε λόγους να στηρίξει - ποιον; τον καπιταλισμό; Το θεό του δεν έχει ο θεομπαίχτης! Κι όμοια με ταχυδακτυλουργό, που πετυχαίνει να εμφανίσει λαγούς από άδειο καπέλο, έτσι θα με θαυμάσουνε. Ο ταχυδακτυλουργός παραβαίνει το νόμο του τίποτα (ex nihilo nihil fit) κι εγώ το ίδιο. Γιατί, βέβαια, επιχειρήματα υπέρ του καπιταλισμού δεν υπάρχουν (από τον καιρό του Κάρολου Μαρξ κι εδώθε) και γι' αυτό δεν υπάρχουν και υπερασπιστές. Όλοι οι διανοούμενοι είναι αντικαπιταλιστές. Όλοι οι πολιτικοί είναι σοσιαλιστές - διαφέρουν μόνο στις διαβαθμίσεις της προσδοκώμενης κοινοκτημοσύνης. Όλοι οι καλλιτέχνες είναι αριστεροί - διαφέρουν μόνο στις αποχρώσεις. Όλοι οι λόγιοι είναι προοδευτικοί - διαφέρουν μόνο στο βαθμό της προόδου. Αυτά που γράφω δεν είναι διαπιστώσεις. Είναι αξιώματα της σύγχρονης κοινωνικής λογικής που ισχύουν -όπως θα' λεγε κι ο Καντ- αναγκαστικά και γενικά. Δεν μπορείς καν να συλλάβεις το αντίθετο μιας τέτοιας λογικής πρότασης (όπως δεν μπορείς να σκεφθείς ένα "ξύλινο σίδερο"). Μπορείς να φαντασθείς διανοούμενο - καπιταλιστή; Ή καλλιτέχνη - δεξιό; Το μυαλό σαλεύει! Αν είναι δεξιός δεν θα' ναι διανοούμενος, αν πάλι διανοούμενος... Κι εδώ έρχομαι στο σημαντικότερο πλεονέκτημά μου - αυτό που θα μου ανοίξει τις πύλες της Φήμης. Φίλοι μου, είμαι ο μόνος που μπορεί να γράψει αυτό το εγκώμιο - το δυσκολότερο της εποχής μας. Ο μόνος. Γιατί είναι προφανές πως, τούτο το εγκώμιο, δεν μπορεί να το γράψει διανοούμενος. Έστω κι αν το έγραφε μόνο για ρητορικό γύμνασμα, θα δημιουργούσε οπωσδήποτε αμφιβολίες για την προοδευτική του τοποθέτηση. Βέβαια είναι δύσκολο να υποστηρίζει κανείς τώρα, πως ο Έρασμος ήταν υπέρ της Μωρίας κι ο Βολταίρος υπέρ της Υποκρισίας - αλλά, σήμερα να βρεθείς υπερασπιστής του καπιταλισμού; Έτσι και τον πάρουν λίγο στα σοβαρά (ή έτσι και δεν διαβάσουν το κείμενο αλλά μόνο τον τίτλο - πράγμα που συνηθίζεται στους διανοούμενους) χάθηκες! Πάνε και οι επιφυλλίδες, και τα βραβεία, και ο "έπαινος των σοφιστών"... Ενώ εγώ! Εγώ δεν είμαι διανοούμενος! Όλοι οι διανοούμενοι συμφωνούν σ' αυτό. Για μένα δεν υπάρχει φόβος να κλείσουν οι φιλολογικές στήλες των εφημερίδων - είναι ήδη κλειστές. Ούτε βραβεία περιμένω, ούτε επαίνους. Έτσι, τι ρισκάρω; να με πουν καπιταλιστή; Μα ήδη με λένε. Κι ας τρίζουν τα κόκαλα του Μαρξ, σαν ονομάζουν καπιταλιστή έναν άνθρωπο που μοναδική του περιουσία είναι μερικές χιλιάδες βιβλία και μοναδικό του κεφάλαιο το κεφάλι του. (Βέβαια, αν στύψω το κεφάλι μου άλλα δέκα χρόνια, από το εισόδημά μου θα αποταμιεύσω κεφάλαια - ίσως αγοράσω και ακίνητο! Αλλά, άραγε, είμαι καπιταλιστής όταν δουλεύω εγώ για το κεφάλαιο - κι όχι το κεφάλαιο για μένα;). Δεν έχω λοιπόν να χάσω τίποτα. Σε αντίθεση, μπορεί να κερδίσω. Γιατί, έξω από τη δόξα που περιμένω μετά θάνατον (τη μόνη που μπορεί να προσμένει Έλληνας γραφιάς), σκέπτομαι πως το εγκώμιο αυτό μπορεί να μου ανοίξει πόρτες. Αν το πάρουν στα σοβαρά οι δεξιοί, μπορεί να με αναγορεύσουν θεωρητικό τους (αν και η δεξιά τρέμει τους διανοούμενους - ακόμη κι αυτούς που δεν είναι). Αν πάλι το πάρουν στα σοβαρά οι αριστεροί, μπορεί κάποιος μεγαλοφυής μαρξιστής να με κατακεραυνώσει με κανένα αντί-σύγγραμμα, και να μείνω στην ιστορία, όπως έμειναν ο Ντύριγκ (που μερικοί σχεδόν τον λένε... Αντιντύριγκ) και ο Φόυερμπαχ. Από ολότελα, καλύτερα σαν Αντιδήμου στην αιωνιότητα. (Τώρα θα μου πείτε τι γίνεται αν δεν το πάρουν στα σοβαρά; Ε! λοιπόν τότε, τόσο το καλύτερο). Αρκετά όμως οι πρόλογοι. Στο ψητό! ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΕΓΚΩΜΙΟΝ Προτίθεμαι, φίλοι, στο κείμενο αυτό να παινέψω τον καπιταλισμό. Γιατί νομίζω πως άδικα τον κατηγορούν και του αποδίδουν την ευθύνη για όλες τις πληγές του Φαραώ. Και χωρίς να προσπαθήσω (πράγμα που δεν το σηκώνει ο χώρος ενός ρητορικού γυμνάσματος) να αντικρούσω όλα τα επιχειρήματα που εκατό χρόνια τώρα σωρεύονται εναντίον του - θα διατυπώσω μονάχα μερικές θέσεις. Αν είναι σωστές - κι εγώ πιστεύω πως είναι - τότε κι αν ακόμη δεν έχω αποδείξει την υπεροχή του καπιταλισμού, θα έχω καταδείξει πως έχει και τούτο το σύστημα τα καλά του. Κι αυτό είναι ήδη άριστο αποτέλεσμα για ένα εγκώμιο (τι παραπάνω έκανε ο Λουκιανός για τη μύγα;) Το πρώτο που πρέπει να πούμε για τον καπιταλισμό (αχ αυτή η λέξη: τι ζημιά μου κάνει κάθε φορά που τη γράφω - είναι σαν να διαφημίζεις απορρυπαντικό καμπινέδων), το πρώτο λοιπόν πράγμα είναι πως το σύστημα αυτό γεννήθηκε με την ανθρώπινη κοινωνία και εξελίχθηκε μαζί της εντελώς φυσιολογικά. Από την πρώτη στιγμή που υπήρξε, η οικονομία ήταν ελεύθερη. Θα έλεγα πως ο άνθρωπος γεννιέται καπιταλιστής - σοσιαλιστής όμως γίνεται (αν γίνεται). Οι ανάγκες της ιδιοκτησίας, του κέρδους, το μεράκι της εμπορίας, είναι βαθιά ριζωμένες στον άνθρωπο - κι αυτές τις ανάγκες εκφράζει ο καπιταλισμός. Σύμφωνοι, οι ανάγκες αυτές οδηγούν σε καταχρήσεις, αλλά το ίδιο κάνουν όλες οι ανάγκες. Σκέφθηκε κανείς να καταργήσει το φαΐ επειδή υπάρχουν οι λαίμαργοι; τον ύπνο επειδή υπάρχουν υπναράδες; Όλα τα πράγματα, σε μεγάλες δόσεις, κάνουν κακό - έτσι και η συσσώρευση κεφαλαίου, ιδιοκτησίας και κέρδους. Αλλά, σε λογικά πλαίσια, το σύστημα αυτό φαίνεται να είναι εκείνο που ανταποκρίνεται στην ανθρώπινη φύση. ’λλωστε "δυνάμει" καπιταλιστική ήταν η ανθρώπινη οικονομία από την εποχή του πρώτου σπηλαιάνθρωπου, που χώρισε το "δικό μου" από το "δικό σου". Σουμέριοι και Βαβυλώνιοι, Φοίνικες και Ασσύριοι, Έλληνες και Ρωμαίοι, Κινέζοι και Ινδοί, Βυζαντινοί και Αζτέκοι είχανε και ιδιοκτησία και εμπόριο και κέρδη. Και πλούσιοι υπήρχαν και κεφάλαια σωρεύονταν - μόνο που, με την εμπορική και βιομηχανική επανάσταση, τα μεγέθη αυτά μεγάλωσαν και ξαφνικά έγιναν αισθητές μερικές (εγγενείς) αδυναμίες του συστήματος. Αλλά και αυτές εξισορροπήθηκαν, μέσα στο ίδιο το σύστημα. Υποστηρίζω λοιπόν όχι απλώς πως ο καπιταλισμός είναι το καλύτερο σύστημα - αλλά βασικά πως είναι το μόνο που υπάρχει. Ο σοσιαλισμός δεν υπήρξε ποτέ, παρά μόνο σαν αντίδραση στον καπιταλισμό. Αντίδραση που γεννήθηκε από μια δυσλειτουργία του καπιταλισμού. Ο σοσιαλισμός είναι μια απλή υποσημείωση στην πενταχιλιάχρονη ιστορία του καπιταλισμού.* (* Στο κείμενο αυτό, χρησιμοποιώ την έννοια καπιταλισμός σαν ταυτόσημη με την έννοια ελεύθερη οικονομία. Φυσικά ο καπιταλισμός, στη στενή σημασία του όρου, αρχίζει από τον 16ο αιώνα.) Σαν αντίδραση μόνο έπαιξε ρόλο στην εξέλιξη του καπιταλισμού. Τον βοήθησε να ξεπεράσει διαλεκτικά τις αδυναμίες του - και να δημιουργήσει τη νέα εξελικτική του βαθμίδα: τη μικτή οικονομία. Σκεφθείτε το άλλη μια φορά και θα δείτε πως αληθινά δεν υπάρχει - ούτε υπήρξε - άλλο σύστημα από τον καπιταλισμό. Γιατί κι αυτό που σήμερα ονομάζουμε εφαρμοσμένο σοσιαλισμό, ξέρουμε όλοι πως ουσιαστικά είναι ένας κρατικός καπιταλισμός - με όλα τα γνωρίσματα του ιδιωτικού και με μόνη διαφορά στον ιδιοκτήτη. (’λλαξε ο Μανωλιός!). Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει, όταν ο σοσιαλισμός δεν είναι εφαρμόσιμος, γιατί δύσκολα συμβιβάζεται με την ανθρώπινη φύση! Ο άνθρωπος πονάει το έχει του, το βιος του, την περιουσία του. Ενδιαφέρεται για το κέρδος, την προβολή, τη διαφοροποίηση. Χαίρεται την ελευθερία του και απεχθάνεται να τον χρησιμοποιούν σαν άλογο του μαγγανοπήγαδου, στα πλαίσια μιας "προγραμματισμένης" οικονομίας. Ίσως η πιο ανεδαφική φράση που γράφτηκε ποτέ (γεμάτη ηθικό μεγαλείο, αλλά για τούτο όχι λιγότερο ανεδαφική) είναι η γνωστή ρήση του Μαρξ: "από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του". Σκεφθήκατε στην πράξη τον ικανότατο κύριο "Α" να δουλεύει για 10 και να εισπράττει 1, επειδή τα 9 τα εισπράττει ο πολύ λιγότερο ικανός (ίσως κι ολότελα ανίκανος) κύριος "Β", που είχε όμως το ταλέντο να δημιουργήσει ανάγκες; Κι έπειτα λέμε ουτοπικό το Χριστιανισμό! Αμ ετούτο; δεν είναι σαν να γυρίζεις κάθε μέρα το άλλο μάγουλο; Νομίζω, λοιπόν, πως έγινε σαφές ότι ο καπιταλισμός είναι το μόνο σύστημα που οικονομικά εκφράζει τον άνθρωπο. Κι επειδή ο άνθρωπος δεν είναι τέλειος - έτσι κι ο καπιταλισμός δεν είναι τέλειος. Είναι όμως ανθρώπινος (και καμιά φορά απάνθρωπος - και τούτο από τον άνθρωπο έρχεται). Ο σοσιαλισμός πάλι είναι ξένος προς τον άνθρωπο. Είναι ένα θεωρητικό, "συνθετικό" κατασκεύασμα, που γεννήθηκε στα χαρτιά, όχι στην πιάτσα. Ο καπιταλισμός πρώτα υπήρξε και μετά περιγράφηκε - ο σοσιαλισμός, ως τώρα, μόνο περιγραφή είναι. Μπορεί να κάνει για τα μυρμήγκια και τις μέλισσες (που με κάποιο τρόπο τον εφαρμόζουν) αλλά το αν κάνει για μας, μένει ακόμη να αποδειχθεί. Κανονικά εδώ θα έπρεπε να λήξει το εγκώμιο, γιατί καλύτερος έπαινος από τα στοιχεία του μοναδικού και του πραγματικού δεν υπάρχει. Αλλά έχουμε κι άλλα να πούμε, σαν καλοί ρήτορες. Και συνεχίζουμε. Μια δεύτερη "θέση" είναι πως, όταν κρίνουμε τον καπιταλισμό, κρίνουμε ένα σύστημα του παρελθόντος με τα κριτήρια ενός συστήματος του μέλλοντος. Αντιπαραθέτουμε δηλαδή δύο ανύπαρκτα συστήματα. Ούτε ο καπιταλισμός που κρίνουμε υπάρχει πια -εδώ και πολλές δεκαετίες- ούτε ο σοσιαλισμός, με βάση τον οποίο κρίνουμε, πραγματώθηκε ακόμη. Τούτο όμως είναι διπλά άδικο. Μια φορά, γιατί κρίνουμε κάτι που δεν υπάρχει, και δεύτερη, γιατί το κρίνουμε με κριτήρια εξωπραγματικά. Όταν μιλάμε για καπιταλισμό έρχονται στο νου μας οι φτωχοί του Ντίκενς που, αφεντικά, τύπου Σκρουτζ, τους πίνουν το αίμα. Κι αλήθεια, αυτός είναι ο καπιταλισμός που κατακεραύνωσε ο Μαρξ - κι εκεί η εκμετάλλευση ήταν κανόνας και η υπεραξία νόμος. Όμως, πέρασε ο δέκατος ένατος αιώνας, και μαζί του έσβησαν και τα σκοτεινά τοπία του Ντίκενς, του Μπαλζάκ, του Ζολά. Οι εργαζόμενοι συνδικαλίστηκαν, οργανώθηκαν, συνασπίσθηκαν. Με το όπλο της απεργίας, με το βάρος της ψήφου τους, κατέλυσαν την ασυδοσία των αφεντικών. Η παλιά έννοια της εκμετάλλευσης έμεινε κενή. Πανίσχυρα συνδικάτα καθορίζουν σήμερα όρους και θεσμούς - σε μερικές χώρες μάλιστα ελέγχουν την πορεία της οικονομίας. Σίγουρα, σε κράτη που τώρα περνάνε τη βιομηχανική τους επανάσταση, υπάρχει ακόμη εκμετάλλευση με την έννοια του 19ου αιώνα. Αλλά στις σημερινές βιομηχανικά αναπτυγμένες χώρες - αυτές που σύμφωνα με τις προβλέψεις του Μαρξ θα έβλεπαν πρώτες την κατάρρευση του καπιταλισμού - έγινε μέγα θαύμα: και ο καπιταλισμός επέζησε και η θέση των εργαζομένων βελτιώθηκε. Αντί μάλιστα το προλεταριάτο να κυριαρχήσει πάνω στην αστική τάξη, αστικοποιήθηκε εκείνο. Στη Σουηδία, στην Ολλανδία, στη Δυτική Γερμανία, στο Βέλγιο, στην Ελβετία, προλετάριοι -με την κλασσική έννοια- δεν υπάρχουν. Μονάχα μικροαστοί, μεσοαστοί και μεγαλοαστοί. Όπως γράφει ο Σάμουελσον, "ο καπιταλισμός με την έννοια του άκρατου laisser - faire, πέθανε πριν από τη βασίλισσα Βικτωρία". (Αυτό για όσους επιμένουν να πυροβολούν τα πτώματα). Όταν λοιπόν κρίνουμε τον καπιταλισμό - ποιον κρίνουμε; Όχι βέβαια το σημερινό! Ποια σχέση έχει με τους πάτρωνες του Ντίκενς ο σημερινός καπιταλίστας, που από εκμεταλλευτής έγινε θήραμα! Ξοπίσω του τρέχουν όλα τα λαγωνικά της Γης: συνδικάτα, κράτη, εφορίες, εργατικές νομοθεσίες, ΙΚΑ, εισφορές! Όποιος έχει κάνει εργοδότης ξέρει τι τρομερές υποχρεώσεις έχει - και πόσο λίγα δικαιώματα. Ξέρει πως ο κάθε εργαζόμενος μπορεί να σηκωθεί να φύγει ό,τι ώρα θέλει χωρίς καμιά συνέπεια, έστω κι αν με την αναχώρησή του κάνει τεράστια ζημιά στην επιχείρηση. Μπορεί να σαμποτάρει τη δουλειά, να κωλυσιεργεί, να απουσιάζει - στο όριο του νομίμου. Εσύ όμως δεν μπορείς να τον απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις, να του καθυστερήσεις τις αποδοχές, να μην του πληρώσεις το ΙΚΑ, να του ζητήσεις πληρωμένες υπερωρίες: πας φυλακή! Αυτός λοιπόν είναι ο εργάτης του Ντίκενς που δούλευε 84 ώρες την εβδομάδα (και Κυριακές!) για ένα κομμάτι ψωμί; Όχι βέβαια! Η εκμετάλλευση, σίγουρα, δεν καταργήθηκε ολότελα. Πάντα θα υπάρχει (και μιλάω για την εκμετάλλευση κι όχι για το νόμιμο κέρδος του κεφαλαίου που αυθαίρετα ονομάζεται υπεραξία). Θέλω όμως να ρωτήσω: πού δεν υπάρχει εκμετάλλευση; Σε ποιο σύστημα; Γιατί εδώ είναι το δεύτερο σκέλος της θέσης μου. Για να βγάλουν σκάρτο τον καπιταλισμό οι κριτικοί του, από τη μια μεριά "ξεχνάνε" όλες τις αλλαγές που σημειώθηκαν στα τελευταία 100 χρόνια, και από την άλλη τον κρίνουν με βάση ένα σύστημα που δεν λειτούργησε ποτέ - κι άγνωστο αν μπορεί να λειτουργήσει. Γιατί βέβαια, στις μέχρι σήμερα εφαρμογές του, ο σοσιαλισμός δεν κατάργησε την εκμετάλλευση. Την τροποποίησε απλώς - κι αντί να σε εκμεταλλεύεται το αφεντικό, εκεί σε εκμεταλλεύεται το κράτος και το κόμμα. Και πολύ πιο σκληρά - μια και ούτε να συνδικαλίζεσαι μπορείς, ούτε ν' απεργήσεις, ούτε να διαμαρτυρηθείς. Ούτε, φυσικά, αν δεν σ' αρέσει αυτή η κυβέρνηση να την αλλάξεις με την ψήφο σου. Ούτε ακόμη να φύγεις από τη χώρα - αν το θελήσεις. Γιατί εδώ, κοντά στην εκμετάλλευση, προστέθηκε και η ανελευθερία. Σε τελευταία σφυγμομέτρηση ρώτησαν τους Γάλλους ποιοι λαοί είναι κατά τη γνώμη τους οι πιο ευτυχισμένοι: 77% ανέφεραν τους Ελβετούς, 64% τους Αμερικάνους, 56% τους Δυτικογερμανούς και 52% τους Σουηδούς. Ακολουθούν πολλά άλλα κράτη (όλα καπιταλιστικά) και το πρώτο σοσιαλιστικό, η Σοβιετική Ένωση, αναφέρθηκε μόνο από 11%. Φαίνεται πως ούτε οι Γάλλοι κομμουνιστές πιστεύουν στη σοσιαλιστική ευτυχία. Όσοι επικρίνουν τον καπιταλισμό, που είναι ένα υπαρκτό και συγκεκριμένο σύστημα, μπορούν να το συγκρίνουν μόνο με ένα εξίσου υπαρκτό πρότυπο. Κριτική και συγκρίσεις με βάση ουτοπίες δεν έχουν καμιά ουσιαστική αξία. Βέβαια οι ουτοπίες χρειάζονται - γιατί μ' αυτές προκόβει ο άνθρωπος. Και τα οράματα χρήσιμα και η κριτική. Αλλά να μην ξεχνάμε ποια είναι η πραγματικότητα. Και αυτή είναι πως συγκρίνοντας σήμερα το υπαρκτό καπιταλιστικό και το υπαρκτό σοσιαλιστικό σύστημα στην καλύτερη μορφή τους, βλέπουμε πως το καπιταλιστικό σύστημα εξασφαλίζει στον άνθρωπο λιγότερη εκμετάλλευση, καλύτερη ποιότητα ζωής, μεγαλύτερη ελευθερία. Δεν χρειάζονται καθόλου οι θεωρίες όταν υπάρχουν τα αποτελέσματα. Πάρτε ανθρώπους αμερόληπτους, δείξτε τους την Ελβετία και τη Σοβιετική Ένωση, ρωτήστε τους: πού θέλουν να ζήσουν; Ούτε ένας στους χίλιους δεν θα προτιμήσει τη Ρωσία! Φοβάμαι, άλλωστε, πως η αποφασιστική στιγμή του σοσιαλισμού πέρασε ανεπανόρθωτα. Τότε ήταν η ώρα, τότε που κυριαρχούσε η ασύδοτη εκμετάλλευση. Τότε που οι εργάτες δεν είχαν άλλο να χάσουν παρά τις αλυσίδες τους! Τώρα γιατί να ρισκάρουν το διαμέρισμά τους, το αυτοκίνητό τους, την περίθαλψή τους, τις εξωτικές διακοπές τους, και την έγχρωμη τηλεόραση; Και, κυρίως, γιατί να ρισκάρουν την ελευθερία τους; Για πολλά κατόρθωσε να μας πείσει ο σοσιαλισμός - για τούτο το τελευταίο, την ελευθερία, δεν τα κατάφερε. Πουθενά δεν μπόρεσε να πραγματωθεί σοσιαλισμός με ελευθερία. Στις "σοσιαλδημοκρατίες" τελικά το δεύτερο συνθετικό έφαγε το πρώτο (ευτυχώς). Κι ενώ η δικτατορία βολεύεται και με σοσιαλισμό και με καπιταλισμό, η δημοκρατία, ως σήμερα, μόνο με το καπιταλιστικό σύστημα μπόρεσε να συνυπάρξει. Και τούτο είναι φυσικό: αφού ο καπιταλισμός είναι το σύστημα της ελεύθερης οικονομίας! Και μη μου πείτε το παλιό επιχείρημα πως η ελευθερία του καπιταλισμού είναι η ελευθερία να διαλέξω τη σκλαβιά μου - γιατί θα απαντήσω πως, έστω κι αν έτσι ήταν (που δείξαμε πως δεν είναι), προτιμώ να διαλέγω εγώ τη σκλαβιά μου, παρά να διαλέγουν άλλοι για μένα! Αλλά το ερώτημα παραμένει: είναι δυνατός ένας δημοκρατικός σοσιαλισμός; Όλοι οι "νέοι φιλόσοφοι" λένε όχι - ούτε θεωρητικά είναι δυνατός. Η ίδια η θεωρία του σοσιαλισμού, γράφουν, περικλείει την ανελευθερία. Αλλά εδώ δεν μιλάμε θεωρητικά. Ζητάμε την πρακτική απόδειξη: πού λειτουργεί ένα σοσιαλισμός με ελευθερία επιλογών; - να πάμε να τον δούμε! Το θέμα της ελευθερίας είναι -τελικά- το πιο σημαντικό. Γιατί κι αν ακόμη φθάσουμε στο σημείο διαζευκτικής εκλογής: ελευθερία με ανισότητα, ή ανελευθερία με ισότητα - νομίζω πως οι περισσότεροι άνθρωποι θα προτιμούσαν την ελευθερία. Εδώ προτιμούμε την ελευθερία από την ίδια τη ζωή! Είπαμε δύο καλά για τον καπιταλισμό. Είπαμε πως είναι -φαίνεται- προϋπόθεση της δημοκρατίας. Είπαμε πως τελικά εξασφαλίζει καλύτερη ποιότητα ζωής και λιγότερη εκμετάλλευση. Είπαμε πως αποδείχθηκε πολύ πιο μακρόβιος από ό,τι τον περίμεναν ακόμη και οι φίλοι του. Θα πούμε κι άλλα. Θα πούμε πως ο καπιταλισμός είναι το μόνο αποτελεσματικό σύστημα - γιατί δίνει στον άνθρωπο κίνητρα για τη δράση του. Ποταπό κίνητρο το κέρδος; Ίσως, αλλά άκρως αποτελεσματικό! Το κέρδος σημαίνει καλύτερη ζωή, πιο πλούσια σε αγαθά, σε απόλαυση, σε ευτυχία. Αν είναι αυτό ποταπό - τότε, αλήθεια, δεν κάνω για... πουριτανός. Αυτοί που τοποθετούν την ευτυχία στη μέλλουσα ζωή - μόνο αυτοί έχουν το δικαίωμα να περιφρονούν το κέρδος... Το κέρδος κινεί τους ανθρώπους, ο ανταγωνισμός τους βελτιώνει και τους προστατεύει· Από τον καιρό του Aνταμ Σμιθ ξέρουμε πως οι νόμοι της αγοράς λειτουργούν για το καλό του συνόλου. Κοιτάξτε τα προϊόντα των χωρών όπου δεν υπάρχουν κίνητρα, ούτε ανταγωνισμός: Θέλετε να συγκρίνουμε - τι; ραδιόφωνα; αυτοκίνητα; φάρμακα; ρούχα; Τα καπιταλιστικά είναι καλύτερα, πιο προηγμένα, και κυρίως... φθηνότερα. Η δύναμη εκλογής του καταναλωτή καταστρέφει τα κακά προϊόντα, φθηναίνει τα ακριβά, βελτιώνει τα μέτρια. Οδηγεί σε συστηματικότερη έρευνα, καλύτερη κατασκευή, σωστότερη μελέτη, καλύτερη εξυπηρέτηση. Και φυσικά υπάρχει η ένδοξη ποικιλία (έστω σπατάλη!) των παραλλαγών. Όχι να μυρίζουμε όλοι λεβάντα - επειδή μόνο αυτή την κολόνια παράγει το κρατικό εργοστάσιο! Η ποικιλία είναι το αλάτι της ζωής. Η επιλογή είναι η ηδονή της ελευθερίας. Και μη μου μιλήσετε για τη σπατάλη των "άχρηστων" προϊόντων - γιατί θα σας ζητήσω τα αντικειμενικά κριτήρια του "χρήσιμου" και δεν τα έχετε. Όχι! να μου βγάλετε άχρηστα τα ρόδα και τα ποιήματα! Σας ξέρω 'γω τι πουριτανοί και ψοφοδεείς είσαστε μπροστά στη ζωή! Καλά, θα πείτε, και τα μονοπώλια και οι πολυεθνικές που μας κυβερνούνε; Αχ! αυτοί οι μπαμπούλες! Είναι σαν τους μυστηριώδεις "Επτά Σοφούς της Σιών" που κυβερνούνε τον κόσμο (δεν τους ξέρετε;). Είναι η αρρώστια των υπανάπτυκτων λαών, να βλέπουν παντού συνωμοσίες - να βλέπουν όλη την ιστορία να κινείται από κρυμμένα καταχθόνια νήματα. "Πέστε μου, παρακαλώ, αυτές οι πολυεθνικές εταιρίες για ποιανού λογαριασμό δουλεύουν;" "Μα των μετόχων τους φυσικά". "Και ποιοι είναι αυτοί οι μέτοχοι;". "Μα οι πέντε-δέκα Αμερικανοί δισεκατομμυριούχοι, βέβαια...". Λάθος λοιπόν, φίλοι μου - οι μέτοχοι των πολυεθνικών είναι εκατομμύρια άνθρωποι. Οι μισοί, π.χ., Αμερικανοί έχουν μετοχές τους. Οι μέτοχοι της Τζένεραλ Μότορς είναι δεκάδες χιλιάδες άτομα - και κανένας δεν έχει πάνω από το 2% των μετοχών. Το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις πολυεθνικές. Ο σημερινός καπιταλίστας, είναι η κυρα-Μαρία. Όλοι αυτοί λοιπόν οι μέτοχοι, τα εκατομμύρια των ανθρώπων, συνωμοτούν εναντίον μας; (Και εναντίον του εαυτού τους; Γιατί αυτόν που έχει 5 μετοχές της ESSO δεν τον συμφέρει να ανεβάσει την τιμή της βενζίνης!). - Μα, θα μου πείτε, τελικά και στις πολυεθνικές αποφασίζουν οι γραφειοκράτες. (Δηλαδή γραφειοκράτες και στον καπιταλισμό όπως και στον κομμουνισμό). Ίσως, αλλά τουλάχιστον εδώ οι γραφειοκράτες έχουν 3 ελέγχους: 1) τους μετόχους, 2) τον ανταγωνισμό, και 3) την κυβέρνηση. Από... κει δεν έχουν κανένα. Γιάννης κερνάει και πίνει. Και πρέπει να πω πως προτιμώ να υπάρχουν πολυεθνικές και κράτη -κάτι βγαίνει πάντα από τον ανταγωνισμό- παρά να είναι το κράτος μου μια μεγάλη μονοπωλιακή πολυεθνική εταιρία! Για να μην αναφέρω όλα τα άλλα καλά των πολυεθνικών, που επισημαίνει ο Γκάλμπραιηθ. Τότε, γιατί φωνάζουν οι διανοούμενοι; θα ρωτήσετε. -Μα, φίλοι μου, οι διανοούμενοι πάντα είναι φύσει και θέσει ενάντια στο κατεστημένο! Όταν το κατεστημένο είναι καπιταλιστικό, τότε οι διανοούμενοι είναι αριστεροί. Έτσι κι αλλάξει το κατεστημένο και πάει αριστερά - θα τοποθετηθούν δεξιότερα. Τώρα που έχουν ελευθερία, φωνάζουν για ψωμί. Όταν θα έχουν ψωμί, θα ζητούν ελευθερία. (Βλέπε και τα συμβαίνοντα στα ανατολικά κράτη. Κι εκεί η ιντελιγκέντσια διαμαρτύρεται - όπως κι εδώ. Για τους ακριβώς αντίθετους λόγους). Ποτέ οι διανοούμενοι δεν είναι ευχαριστημένοι - κι ευτυχώς. Ένας ευχαριστημένος διανοούμενος, θα έπαυε να είναι διανοούμενος. Πρέπει οι διανοούμενοι να γκρινιάζουν, γιατί έτσι και αυτοί δημιουργούν - κι όλοι και κάτι βελτιώνεται. Αλλά τότε, θα με ρωτήσετε, αν είναι τόσο καλός ο καπιταλισμός, γιατί εδώ στη χώρα μας, που έχουμε καπιταλισμό, δεν πάμε καλά; Πρώτα, γιατί είμαστε ακόμη σε φάση ανάπτυξης (και ίσως, μόνο για τις υπανάπτυκτες οικονομίες, ο σοσιαλισμός -με την απαραίτητη δικτατορία- παρουσιάζει μερικά πλεονεκτήματα). Ύστερα, γιατί όλο και τον νοθεύουμε τον καπιταλισμό μας. Κρατικοποιούμε, εθνικοποιούμε -δεν δίνουμε κίνητρα, τρελαινόμαστε στα αντικίνητρα- κι έτσι έχουμε ένα καπιταλισμό χωρίς καπιταλιστές - μια και τους τρέψαμε σε φυγή! Γιατί τούτο είναι το ξεχωριστό χαρακτηριστικό του καπιταλισμού - ότι κεντρίζει τους δημιουργικούς, τους πολυμήχανους και τους βάζει να δουλέψουν, να χτίσουν, να δημιουργήσουν για το κέρδος το δικό τους - και το καλό όλων. Αντίθετα, γιατί να "σκιστείς" στο σοσιαλισμό; Εκτός αν αρχίσουμε κι εδώ τις ταξικές διακρίσεις κι αν χορηγούμε επιδόματα, αυτοκίνητα και "ντάτσα" στην Κριμαία. (Αλλά τότε: πού το "από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, κλπ.";). Έτσι λοιπόν μπορούμε να καταλήξουμε. Ο καπιταλισμός είναι το μόνο οικονομικό σύστημα που έχουμε. Το μόνο που εφαρμόσθηκε - με τα αναπόφευκτα ανθρώπινα λάθη. Είναι το μόνο που μπορεί να συμβιώσει με τη δημοκρατία και τις ατομικές ελευθερίες. Είναι το μόνο που οδηγεί σε καλύτερη ποιότητα προϊόντων και υπηρεσιών, σε αποτελεσματικότερη αξιοποίηση των δυνατοτήτων μας. Είναι το μόνο που μας δίνει ευκαιρίες επιλογής. Και πέρα από το να είναι ξεπερασμένο - είναι σήμερα πιο ζωτικό και πιο ζωντανό παρά ποτέ. Μα, θα μου πείτε, οι αδυναμίες του καπιταλισμού; Η εκμετάλλευση; Η ανισότητα; Πρώτα, είπαμε, πως με τη δημοκρατική συνύπαρξη διαφόρων ομάδων, η εκμετάλλευση μπορεί να περιορισθεί στο ελάχιστο. Το ίδιο και η ανισότητα. Αυτό άλλωστε είναι το ωραίο στη δημοκρατική κοινωνία: οι διάφορες ομάδες συμφερόντων πολεμάνε ελεύθερα μεταξύ τους και από τον πόλεμο και τη διαμάχη πηγάζει η ισορροπία. Σωστό είναι και η ανισότητα να περιορισθεί και η εκμετάλλευση να σταματήσει. Και είναι αυτά δυνατά - πιο δυνατά, θα έλεγα, στα πλαίσια του καπιταλισμού, από ό,τι του σημερινού σοσιαλισμού. Η τεχνολογική ανάπτυξη και η αφθονία των αγαθών της δεν μας επιβάλλουν πια τη διαζευκτική σκέψη "πλούσιοι - φτωχοί". Όλοι μπορούν τώρα να είναι πλούσιοι, όπως όλοι είναι πλούσιοι, σε σύγκριση με μας, σε μια χώρα σαν την Ολλανδία ή την Ελβετία. Βέβαια θα υπάρχουν και μερικοί "πιο πλούσιοι". Αλλά τι ενοχλεί αυτό, όταν όλοι θα έχουν τα απαραίτητα, μαζί με τη δυνατότητα, αν βαστάνε τα κότσια τους, να γίνουν κι αυτοί "πιο πλούσιοι"; Κι άραγε μόνο και μόνο για να μην υπάρξουν αυτοί οι λίγοι "πιο πλούσιοι" πρέπει να καταδικασθούν όλοι να ζήσουν μια ζωή φτωχή, ανιαρά προγραμματισμένη, κάτω από την εκμετάλλευση του πιο ανελέητου εργοδότη - του κράτους; Αν ζούσε σήμερα ο Μαρξ δεν θα ξεσηκωνότανε ενάντια στον καπιταλισμό -γιατί πάει αυτός ο μπαμπούλας, φρονίμεψε (χάρη και στα δικά του γραπτά)- θα χτυπούσε όμως την κρατική εξουσία και γραφειοκρατία. Από κει κινδυνεύουμε όλοι, δεξιοί κι αριστεροί, καπιταλιστές και σοσιαλιστές. Κι αχ! Τι ειρωνεία, αυτός, που οραματιζόταν την κατάργηση του κράτους, να γίνει (με το ζόρι) ο πατέρας του φοβερότερου κρατικού Μολώχ! Το εγκώμιο τελείωσε - μένει, τώρα, το στερνό σάλπισμα: Καπιταλιστές* (* Με τη λέξη καπιταλιστές εννοώ εδώ τους οπαδούς της ελεύθερης οικονομίας - κι όχι βέβαια μόνο όσους έχουν κεφάλαια.) όλων των χωρών ενωθείτε! Πάψτε να ντρέπεστε για το όνομά σας. Ό,τι καλό υπάρχει σήμερα στον πλανήτη, οφείλεται σε σας (ακόμη κι ο σοσιαλισμός!). Οι πιο πλούσιες, δίκαιες, εύρυθμες κοινωνίες, οι πλησιέστερες προσεγγίσεις στον παράδεισο, φτιάχτηκαν από σας. Τα κυριότερα δημιουργήματα του πνεύματος και της τέχνης, εκπορεύτηκαν από τον καπιταλιστικό χώρο. Μόνο στον καπιταλισμό είναι δημιουργικοί, διανοούμενοι και καλλιτέχνες. Μόλις αποκτήσουν τον παράδεισό τους βουβαίνονται (ή τους βουβαίνουν). Είναι προϋπόθεση της δημιουργίας η ελευθερία. Ενωθείτε, καπιταλιστές! Ο κομμουνισμός ήταν ένα όραμα που απέτυχε, και τώρα είναι απλώς μια ιδεολογία διαμαρτυρίας. Ενώ ο καπιταλισμός μας, συνδυασμένος με τη δημοκρατία, με τις αρχές της ισότητας, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας (δικές μας είναι αυτές οι αρχές, καπιταλιστικές, αστικές!) δημιουργεί ακόμη τις πιο σωστές κοινωνίες. Σηκώστε ψηλά το κεφάλι, καπιταλιστές, και φτιάξτε τον κόσμο σας καλύτερο! ΕΠΙΛΟΓΟΣ Εδώ τελείωσε το ρητορικό γύμνασμα. Μπορεί να μην κατάφερε να σας πείσει για την αξία του καπιταλισμού. Ελπίζω όμως να κατόρθωσε να σας πείσει για τη σημασία του αντίλογου. Αν -έστω και για ένα λεπτό- μπόρεσα να σας κάνω να πάψετε να αισθάνεστε απέχθεια για το περιφρονημένο αυτό σύστημα, αν, έστω κάποια στιγμή μόνο, ψιθυρίσατε "μωρέ, έχει και λίγο δίκιο" - τότε το εγκώμιο αυτό δικαιώνεται. Γιατί, πέρα από επίδειξη ρητορικής δεξιοτεχνίας, τούτα τα εγκώμια έχουν ίσως κι ένα βαθύτερο σκοπό. Να ταράξουν λίγο, με την παραδοξολογία τους, τις κατεστημένες απόψεις. Να θυμίσουν πως υπάρχουν δύο πλευρές σε κάθε νόμισμα. Πως ακόμη και για τη μύγα και για το διάβολο και για τον καπιταλισμό υπάρχουν επιχειρήματα! Έτσι κι εδώ. Ίσως, υποσυνείδητα, θέλησα να εξισορροπήσω τα εκατοντάδες "σοσιαλισμού εγκώμια" που ακούμε κάθε μέρα. Στο κάτω-κάτω, στη διαδικασία της αλήθειας που λέγεται δικαιοσύνη, υπάρχει πάντα, κοντά στον εισαγγελέα, και ο συνήγορος. Και οι δύο υπερβάλλουν. Και οι δύο μεροληπτούν. Αλλά, από την αντίθεσή τους, βγαίνει, συνήθως, η αλήθεια. Ελπίζω να βοήθησα λίγο στη διαλεκτική της αλήθειας. "Εύχομαι να 'ναι για το καλό των ανθρώπων" (έτσι κλείνει ο Συνέσιος το Φαλάκρας Εγκώμιον), "που πήραν στα χέρια τους αυτό μου το έργο".

από Ροντόλφους Γκογκλένιους 08/01/2003 1:07 πμ.


για το παρατεθέν ανάγνωσμα.Πράγματι, ο Ν.Δ δεν είναι διανοουμένος.Είναι απλώς αδιανόητος. Υ.Σ: Ντήαρ Ν.Υ, αρκεστείτε στις δικές σας αναμνήσεις και σκέψεις. Τις περισσότερες φορές είναι αρκετά ενδιαφέρουσες και, αν μη τι άλλο, μοιάζουν ρήαλ θίνγκ. (Εννοείται βεβαίως ότι δεν τίθεται ζήτημα να πεισθώ για την ομορφιά του καπιταλισμού από σας ή ό,ποιονδήποτε άλλον. )

από hassan 08/01/2003 1:13 πμ.


αφέλειας το εγκώμιον. Τέτοια αφέλεια ούτε στον "αναρχικό τραπεζίτη" του Φ. Πεσσόα δεν τη βρίσκεις. Sorry NewYorker αλλά ήταν σκέτη απογοήτευση το λαβράκι σου. (αναλυτικότερα την επ' αύριον)

από δύστυχος ... Έλληνας 08/01/2003 2:33 πμ.


Τι να σου κάνω που είμαι και εγώ από τους άρτι αφιχθέντες στα πλούσια βοσκοτόπια του καπιταλισμού (μη μπορώντας πια να εκμεταλλευτώ το ντόπιο εργατικό δυναμικό το αφήνω άνεργο και μεταφέρω τις επιχειρήσεις μου εκεί που μπορώ να κερδίσω όσο το δυνατόν πιο πολλά από τους πειναλέους φτωχομπινεδες μέχρι να κάνω και τους ντόπιους να πούνε το ψωμί ψωμάκι για να ξαναγυρίσω πιο δυνατός και φρικαλέος για να τους ξεσκίσω άλλη μια φορά)! Γιατί αν ήμουνα κανας αφρικανοασιατονοτιαμερικανοβαλκανιος θα σου έδειχνα το μεσαίο μου δάχτυλο με όλα τα υπόλοιπα κλειστά προς τα μέσα (ξέρεις εσύ)σαν μοναδικό επιχείρημα για να σου αποδείξω τι ακριβώς σου χρειάζεται και σένα και του αλλού του αρχιδια - φημιστη του χλεμπονιάρη του Νικολάκη . Πάντως το μυαλό σου φτάνει μέχρι το σημείο να διαβάζεις κάποιο κείμενο αυτό μπορώ να στο αναγνωρίσω ! Την ειρωνεία που είναι από κάτω όμως που μυαλό για να την δεις ! (τα σακιά με τις πατάτες εκτός από την μέση σου τσακίσανε και το μυαλό κακομοίρηηηη !!!!!!!)(είδες πάλι ο καπιταλισμός;;;;;; !!!)

από Klaritis 08/01/2003 12:36 μμ.


Re megale kefalaiokrati, arhibakali tou World Trade Center giati ma giati mas xeneroneis me auto ton tropo. Tis propagandistikes (tha sou exigiso giati hrisimopoio auto ton oro) paparies tou kathenos mas petas edo pera mesa? Se tosa oraia pragmatakia se kalesame na apantiseis pio pano kai prosopika perimena me agonia tin apantisi sou. Me apogoiteuses... Whatever, loipon xekiname: 1. O arhidianooumenos ND mas epeise gia tin anistorikotita otan xekinaei me tin apisteuti bourda peri pantotinis kai ousiastika apolyta symbatis me tin anthropini fisi, yparxis tis eleutheris oikonomias. Akouson, Akouson. Tote re megale mporo na ishiristo oti oi protes omades ton Neaderdal itan kommounistikes kathos ypirhe syllogikotita ston tropo diaxeirisis ton agathon... Ara o Kommounismos einai i pragmatiki fisi tou anthropou. Auti tin exofreniki allilouhia kanei o ND sou. Kai auto giati parablepei aiones exelixis ton oikonomikon sheseon pou akolouthoun tin istoriki proodo tis anthropotitas. Eixan oi Spartiates eleutheri oikonomia? 'H mipos eixan oi bizantinoi? H feoudarhia stin Europi kai tin Asia exei kamia shesi me tis oikonomikes synthikes tou simera? Alla ntalon. 'H mipos auto pou telika fainetai itan oti i syssoreusi ploutou pou xekinise stin Biomihaniki Epanastasi den eixe proigoumeno stin istoria kai ara dimiourgise ena neo systima oikonomiko kai politiko me sygkekrimenous stohous kai adynamies. Einai adiko gia ton Kapitalismo na ton aploustevoume sto "-poso exei ena augo? -20 cent -euharisto". Eleos diladi. Tha trizoun ta kokkala tou Adam Smith, tou Rikardo, tou J.M. Keynes kai poson allon... 2. Oi anafores tou ND gia mikti oikonomia den lambanoun ipopsi tous arketa zitimata: Otan o filtatos anaferetai sta dikaiomata ton ergazomenon stin Europi kai ennoei to kratos pronoias (esi bebaia den to xereis giati den ifistatai sti hora sou tin Ameriki), ta ergasiaka dikaiomata, tis koinonikes parohes... ola auta pou onomazoume Koinoniko Kratos kerdithikan me 2 tropous: Apo ti mia me to Aima ton ergazomenon kai apo tin alli proilthan apo to fobo ton ditikon kapitaliston oti ean synehizan tous idious rythmous ekmetaleusis tou proletariatou tote auto boithoumeno apo tin ESSD tha tous estelne ekei pou eprepe... sto diaolo. Epomenos ypohorisan oi dytikoi astoi kai edosan oti borousan gia na dimiourgisoun ena astiko proletariato dipla tous, ena proletariato hortato pou den tha griniazei kai tha exegeiretai. To petihan. Den ipologisan omos ena pragma. Oti o Kapitalismos basizetai stin ekmetaleusi kai epomenos apo to 80 kai meta arhizei i ipohorisi tou koinonikou kratous me simaioforo bebaia tin thetseriki Agglia. Idiaitera de me tin anatropi ton Laikon dimokration ehoume tin antepithesi kai tin apokalipsi tou pragmatikou prosopou tou kapitalismou. Oxinsi tis anergias, peristoli ton ergasiakon dikaiomaton kai ola auta me to aggeliko prosopeio tis europaikis sosialdimokratias. Auta peri miktis oikonomias. A nai, sou thimizo oti o Keynes an kai tin themeliose kai tin hrisimopoiise os meso anazoogonisis tis amerikanikis oikonomias, ostoso eide oti ta oria tis einai poli diakrita. H parembasi tou kratous mporei na einai mono sygkiriaki kai oxi monimi giati diaforetika paragei ta antitheta apotelesmata apo aut apou epidiokei. 3.Episis o ND mas zalizei ta autia me tis anistorites ypodeixeis tou kai xehnaei oti o Kosmos den einai mono i Europi kai oi HPA. Epeidi iparhei mia shetiki evimeria stis hores autes (pou opos tha deis sto mellon tha ipohorisei ki allo)den simainei oti lisame to problima mas! EEEE yparoun alla 4 dis anthropon! Ti kanoume me autous!!! - H kapitalistiki apantisi einai oti tous ekmetalevomaste, bazoume tis diktatories mas kai ta laomisita kathestota pou mas bolevoun kai kanoume biznes! Ti oraia kai gamo ton kosmo ehoume! Auto tha afisoume gia tis epomenes genies? 4. Kai tora as piaso tis aplousteueis. Epeidi katalabaino oti eisai anthropos tis kathimerinotitas, exeis doulepsei kai exeis mohthisei kai to sebomai poli auto, prepei na se proidopoiiso oti toso o kapitalismos oso kai o sosialismos einai dio systimata/ideologies arketa periploka kai disnoita os pros to stisimo tous, diladi tin efarmogi tous. Gia to logo auto kane mou ti hari kai min pefteis stin pagida ton yperaploustuseon tipou "i poikilia einai to alati tis zois" kai pos tha leitourgoun ta anarhika bakalika. Eleos. H syzitisi gia to mellon tis anthropotitas, giati auto kanoume an to katalabes einai pio periploki kai axizei perissotero baros! Eleos diladi. Auta yperatlantike synomiliti. E perimeno apantisi kai se auta kai sta proigoumena.

από el griengo 08/01/2003 3:12 μμ.


Για να συνεισφέρω και γω ένα σχόλιο ,και κυρίως για να εκαγωμιάσω τον φίλτατο New Yorker. Ο ΝΥ απότελεί τον πιο επίτυχημενο τζουτζέ του Indymedia για να προσεγγίσω το φαινόμενο . Υπομένει βρισιές και , ομαδικές επίθεσεις για τον ίδίο αλλά και για τους ερωτές του -LOVE -. Συν οις άλλοις έιναι ο συνήθης ύποπτος , προβοκατορας , πράκτορας, καθε τύπου εκμεταλλέυτης , λειτούργημα που κάνει οικειοθελώς και εμμίσθως. .Δηλάδή πλήρωνεται για να διαβρώσει το επάναστατικό και λόγιο αισθημα μας. Και αρχίζει το χώσιμο. Οι ταπείνωσεις αυτές όμως δεν τον πτοούν και επίμενει , γινόμενος ο πιο συνεπής σχολιαστής του INdymedia ,παντα πρόθυμος να υπόστηρίξει ακόμα και τα πιο ανέδαφικά επίχείρηματα να δημοσιευσει άρθρα του Δήμου .. γενικά να διασκεδάσει τα πνεύματα . Ο ΝΥ είναι προβοκατοράς , αλλά δεν έιναι ενάς καινός ωφελιμιστής εξυπνάκιας .Με τα διάφορα @τρούκια@ του εξασκέι την ευγενή ιδιότητα του σαλτιμπάγκου .. Εγώ όσο σκέφτομαι καμμιά βαρβάτη ιδσεολογική ανάλυση , χωρίς την ευγενή παρέμβαση του ΝΥ , , θα ήταν αδιέξοδη . Σε ποιον θα τα χώναμε all together , θα τον κατήγορούσαμε για αποπροσανατολιστή , πράκτορα ...κλπ Η διαφορά του ΝΥ με πολλλούς άλλους -διασκέδαστές- εδώ -ο γραφων δεν εξαίρείται a priori - είναι οτί είναι ο μόνος πουεπίτυγχανει να τραβά την προσόχη ανά πάσα στιγμή και να εκτονώνει τα ήθη ... Θα πρότεινα , να του αφιερωθεί ένας ειδικός χώρος στο ΙΝτυ , ώστε να μπορεί να σχολίαζει με άνεση και να μην χρείαζεται να τον ψάχνουμε και οι ενδιφερομένοι . Καλή χρονιά .

από NewYorker 08/01/2003 6:14 μμ.


Αγαπητε El Griengo, Μιλησαμε στο παρελθον για πολυ σοβαρα πραγματα, δηλαδη αν το ονομα σου εχει σχεση με El Greco, El Griego η ακομα El Gringo. Αν θυμαμαι καλα, συγχιστηκες, και δεν βγαλαμε συμπερασμα. Ολα αυτα τα λογια που λες για μενα (BTW, εισαι ο υπ' αριθμον 82 ψυχαναλητης), ειναι, φυσικα εντελως υποκειμενικα. Εξαρταται απο πια πλευρα του φραχτη ζεις. Με αυτο εννοω, οτι, αν συμπεριφερομoυν με την ιδια κακοηθεια που δειχνεις εσυ, θα σου υπεδειχνα οτι στην πραγματικοτητα, εγω ειμαι επισκεπτης στον μεγαλο Ζωολογικο Κηπο της Ελληνικης Αριστερας, με τα κλουβια οπου κραταμε ολα τα διαφορα ειδη των πλασματων της Αριστερας. Οπως ξερουμε απο τον George Orwell στο "Animal Farm", ολα τα ζωα σ'αυτον τον κηπο ειναι ισα, αλλα μερικα ζωα ειναι πιο ισα απο τα αλλα. Μερικα ειναι, αν οχι πιο επικινδυνα, τουλαχιστον πιο φαινομενικα αγρια απο τα αλλα. Π.χ. το ΚΟΚΚΙΝΟ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ, που αφριζει στο στομα, και συνεχεια τριγυριζει στο κλουβι του, πανω κατω, πανω κατω, σαν στριμωγμενο τσακαλι. Ειναι ο Θυμιος, σκαρφαλωμενος πιο ψηλα απο τις αλλες μαιμουδες, κουναει τα κλαδια και μιλαει, μιλαει, μιλαει.... συνεχεια. Κανενας δεν καταλαβαινει τι ακριβως λεει, αλλα δεν εχει σημασια, ο θορυβος που κανει ειναι η βερμπαλικη ταπετσαρια στο κλουβι του. Εχουμε και τα διαφορα μικρα αγρια σκυλακια, με στομα γεματο δοντια, και κοκκινα ματια. Οι κραυγες τους ειναι αναρθρες, σαν να βριζουν χωρις ειρμο. Αργα και που βγαινει, (αν και σπανια) απο μεσα ενας τεραστιος βραδυς σκατζοχοιρος, ο Παπαμιχαηλ, το δερμα του ολο συρματοπλεγματα. Μουρμουριζει με χαμηλη φωνη στον εαυτο του, σε μια γλωσσα εντελως ακαταλαβιστικη. Αλλα ειναι ακακος, και καθε τοσο, ενα μικρο πουλακι, που ανηκει στο ειδος mgx, καθεται πανω του και καθαριζει νεκρα εντομα απο τις τριχες του, για να τον ευχαριστησει. Ειναι πολυ μεγαλος ο Ζωολογικος Κηπος, με τις αναρχικες καμηλοπαρδαλεις που εχουν δυσκολια να περπατανε γιατι τα κεφαλια τους ειναι συνεχεια χαμενα στα συννεφα, και με τις θυμωμενες σταλινικες αρκουδες, που ζουνε σε δικο τους λοφο, περιτριγυρισμενο απο βαθυ χαντακι με νερο απο δυο χαριτωμενα ρυακια, που τα εχουμε βαφτισει Glasnost και Perestroika. Ο λοφος τους ειναι γεματος απο παλια κοκκαλα, απο τα ζωα που κατεβροχθισαν στο παρελθον, αλλα τωρα οι τροφες ειναι λιγοστες, μερικοι κοκκαλιαρηδες Κορεατες, και οι αρκουδες βρυχωνται, πεινασμενες. Α, ειναι πολλα και θαυμασια τα ζωα, και θα μου επαιρνε πολυ καιρο να σου τα περιγραψω. Κι εγω, καθομαι απο την αλλη μερια του φραχτη, με ενα μακρυ ξυλο και τα χτυπαω, για πλακα στα πλευρα. Και καμμια φορα τους φερνω φαγητο, απο μενα, αναλογα με τις δυνατοτητες μου, σε ολα τα ζωα, αναλογα με τις αναγκες τους. Ειναι και μερικα κλουβια που, δυστυχως ειναι αδεια, γιατι το ειδος εκει των ζωων εχει πεθανει εδω και μερικα χρονια. Η ταμπελλα πανω απο το κλουβι λεει, : "Γνησιοι επαναστατες".

από Klaritis 08/01/2003 9:14 μμ.


LOIPON, O NEW YORKER MOLIS MAS EDEIXE OTI STIN PRAGMATIKOTITA EINAI ENA MIZERO ANTHROPAKI POU KATA PASA PITHANOTITA OTAN DEN EINAI STO INDYMEDIA EPISKEPTETAI PORNOSITE ME 10HRONA AGORAKIA GIA NA SPAEI PLAKA OPOS KANEI KAI EDO. PARA TO GEGONOS DE OTI KAI EGO KAI ALLOI EIXAME TIN KALI DIATHESI NA SIZITISOUME (AN KAI SE IPSILOUS TONOUS), O NEW YORKER BRIZEI EMAS, TO INDYMEDIA KAI TON TROPO SKEPSIS MAS HORIS NA SYNEISFEREI TIPOTA STH SYZITISI. PROTEINO SE OLOUS TOUS FILOUS TOU SITE, SE OLOUS OSOUS DIAFONOUN METAXY TOUS ALLA KRATANE TO STOIXEIODES EPIPEDO KAI SYNEXIZOUN NA ANTALLASOUN APOPSEIS NA TOU DOSOUME OTI TOU AXIZEI: THN PLHRH APOMONOSI. AS TON AFISOUME NA BGAZEI TO FARMAKI TOY KAI NA LEEI OTI THELEI. DEN AXIZEI OUTE KAN THN PROSOXH KAI TO HRONO POU DIATHETOUME APANTONTAS TOU. KALO OLOUS NA KANOUN TO IDIO. NEW YORKER ANTE STO DIAOLO STO KATO KATO EKEI ZEIS.

από τεχνοκριτικός 08/01/2003 9:23 μμ.


Πάντως στο παραπάνω σχόλιο έδωσε δείγματα γνήσιας ποιητικής φλέβας.

από Το μικρό ροτβάιλερ 08/01/2003 9:24 μμ.


Υποθέτω ότι το Κλαρίτης βγαίνει από τους κλαρίτες, εκείνους που έβγαιναν στο κλαρί, τους παλιούς ληστές. Παρότι συμφωνώ εν πολλοίς μαζί σου (και διαφωνώ εν πολλοίς με το Νιου Γιόρκερ), οφείλω να σου ομολογήσω ότι διαβάζω με μεγαλύτερη ευχαρίστηση τα δικά του κείμενα απ' όση τα δικά σου. Γιατί; Διότι απαντά με επιχειρήματα. Εσύ γράφεις «... O NEW YORKER MOLIS MAS EDEIXE OTI STIN PRAGMATIKOTITA EINAI ENA MIZERO ANTHROPAKI POU KATA PASA PITHANOTITA OTAN DEN EINAI STO INDYMEDIA EPISKEPTETAI PORNOSITE ME 10HRONA AGORAKIA GIA NA SPAEI PLAKA OPOS KANEI KAI EDO...» Ενώ εσύ τι κάνεις; Γράφεις εδώ FUCK NEWYORK(ER)! Γιατί; Τι το κακό έχει το σεξ; Θά μπορούσες να «το κάνεις» σε μια ολόκληρη μεγαλούπολη; Χαρά στη μεσούλα σου, παληκάρι μου! Εν κατακλείδι και στα σοβαρά: απάντα του με επιχειρήματα και χιούμορ. Αν του απαντάς με υλακές, γρυλίσματα, βρυχηθμούς και γαυγίσμτα (και λεονταρισμούς, καθώς πιθηκίζεις τον τσαμπουκά των αμφιθεάτρων) τον δικαιώνεις! Ας μην στρουθοκαμηλίζουμε!

από Klaritis 08/01/2003 9:31 μμ.


Loipon, sorry alla tin katigoria oti den tou apantisa me epixeirimata den boreis na mou ti epiripseis. Diavase pio pano 2 (isos kai 3) megala keimena sta opoia paratheto ta anteepixeirimata mou. H farma ton zoon tis Aristeras opos mas parethese nomizo oti xeperna kathe orio. Otan mas apokalei zoa pou autos apla kathetai kai ta htipaei gia plaka tote ti allo na tous apo to apolito tipota. Apomonosi. Prosopika den tou xanamilo kai kalo kai tous allous na kanoun to idio.

από Τ.μ.ρ. 08/01/2003 9:36 μμ.


Ητανε στα γκρίκλις και το προσπέρασα. Δεν το διάβασα ακόμη. Θα το κάνω κόπι+ πέιστ να δω τι έγινε. Πάντως, όταν τσαντίζεσαι, χάνεις!

από Manos tours 08/01/2003 10:06 μμ.


την διάθεση για ταξίδια στη NY!

Είναι παράξενο αλλά νοιώθω πληγωμένος. Η ιδέα ότι κάποιος με έχει βάλει σε ένα κλουβί και με τσιγγλάει με μία βέργα με πειράζει περισσότερο από οποιαδήποτε βρισιά ακόμη και του RED ALERT. Με πειράζει γιατί αμέσως προηγούμενα ο ίδιος άνθρωπος φλερτάρει επιδέξια με την γνώση, το χιούμορ, την ποίηση. Ελπίζω πως είναι άτυχη στιγμή. Από τον RED ALERT και κάθε φανατικό περίμενα και περιμένω να αντιλαμβάνεται την συζήτηση ως σύγκουση με σκοπό την νίκη. Οχι όμως από κάποιους ανθρώπους που -τους το λέω εντίμως- δεν έχουν ανάγκη αυτή την "υπεροχή". Με χάλασε αυτή η εξέλιξη. Φοβάμαι ότι δεν θα σε ξαναδιαβάσω χωρίς προκατάληψη. Σε βεβαιώνω όμως ότι θα το προσπαθήσω.

από Klaritis_ 08/01/2003 11:09 μμ.


Loipon, telika rontbailer einai 3 ta keimenakia. Ta sholia sou einai sebasta alla me ti seirra mou nomizo oti autos o anthropos den axizei telika tin prosohi mou. Apantaei me prosboles. Oso gia tin prototypia tou kai tin gnisia poiitiki fleba, eleos. To bibliaraki tou orwell exei xiliohrisimopoiithei gia na dianthizei exipnades kata tis aristeras. Eleos... mexri kai o Karatzaferis to exei hrisimopoiisei... Telospanton, paradehomai oti pano ston thimo mou mporei na eipa kamia koubenta para pano alla den metaniono. H apopsi mou gia ton NY ishiei kai to idio kai i stasi mou. Den einai dinaton na mas antimetopizei os grafika paihnidakia gia na skotonei tin ora tou. Ego toulahiston arnoumai na paixo auto to rolo kai kalo olous na kanoun to idio. Pantos krima giati otan bika sto site kai eida ton NY katekrina autous pou toukleisane oristika tin porta. Telika eixan dikio. Auta. E kai an exei kanenas kamia fotografia tou MAO as tin anebasei sto site...

από Π.Λ. 09/01/2003 12:24 πμ.


Ρε συ Κλαριτη μου φαινεται οτι παραεισαι προκλητικος, δεν νομιζεις? Ολο σαματαδες θες να δημιουργεις... Ετσι, ομως, υποβαθμιζεις το (κατα τα αλλα υψηλο) επιπεδο της πολιτικης κουβεντας... Κριμα...

από NewYorker 09/01/2003 1:56 πμ.


Εχεις δικιο σ' αυτο που λες, και ηταν υπερβολικο εκ μερους μου, και υπεροπτικο. Αφησα τον θυμο μου να με παρασυρει, κι αυτο δεν ειναι ποτε καλο. Ετυχε να ειμαι στην Ελλαδα την Ημερα που χτυπησαν τους Διδυμους, και η χαιρεκακια για την καταστροφη κατεστρεψε μεσα μου ενα μεγαλο μερος της συμπαθειας που ειχα για Ελληνες. Δεν εχω ψευδαισθησεις για το πως φερεται η Αμερικη, και τι εντυπωση προκαλουν οι πραξεις της. Αλλα εχασα τεσσερεις φιλους μου στο WTC. Αλλα κι αυτο δεν αποτελει δικαιολογια. Ετσι, ζηταω συγγνωμη γι' αυτο που εγραψα, προσωπικα και συλλογικα.

από Γ. Παπαμιχαήλ 09/01/2003 2:06 πμ.


¨οπως με αποκαλεί ο ΝΥ, το άκακο, όπως και εγώ,αυτό ανθρωπάκι που κερδίζει τη ζωή του με τόσες δυσκολίες και αντιξοότητες,εμφανίζομαι στη φάρμα των ζώων μουρμουρίζοντας "ακατάληπτα πράγματα"(πόσο σε καταλαβαίνω δεν το φαντάζεσαι, καημένε ΝΥ), άς ξαναμουρμουρίσω δυό πραγματάκια και σε αυτή τη συζήτηση.Καταρχάς, προς τον ΚΟ.Δεν νομίζω ότι "καθαρίζει" κανείς τόσο εύκολα με τον Κονδύλη, αποκαλώντας τον ΅συντηρητικό΅.Γιατί ο ίδιος ο συντηρητισμός ώς έννοια χρειάζεται ίσως επανμεξέταση.Αλλά πρόκειται προφανώς γιά δύσκολη και μεγάλη συζήτηση.Τώρα, εκείνο το κειμενάκι του Δήμου, αυτού του αστείου ατόμου που νόμιζε πως διαθέτει χιούμορ'κάπου μεταξύ αφελούς κυνισμού και δουλοπρέπειας, θα πρέπει ίσως, μένοντας σε δυόή τρία σημεία του κειμένου που παραθέτει η μαιμουδίτσα του ζωολογικού τύπου της ΝΥ,να θυμίσουμε πως η σχέση μεταξύ ελευθερίας και ισότητας, στις ΅προτιμήσεις΅του σύγχρονου, αστικού ανθρώπου, καταλήγει πάντα, όπως ήδη το ανέλυε ο Τοκβίλ, υπέρ του οπίου του λαού΅΅ που αποκαλείται ΐσότητα΅ και όχι υπερ της ελευθερίας, όπως βλακωδώς ισχυρίζεται ο κ.Δήμου.Το γεγονός έχει τεράστια σημασία γιά την επιβίωση των αστικών δημοκρατικών ιδεολογιών.Αφήνω κατά μέρος την ιδέα που απορρέιει από το γεγονός ότι δεν ειμαστε στην εποχή του Ντίκενς,ΑΡΑ τα ΅συνδικάτα ελεγχουν την πορεία της οικονομίας΅.Δεν είναι κάν γιά συζήτηση.Είναι πρόκληση στούς επισκέπτες του Ιντυ να προσφέρουν μπανάνα στη μαιμού.Λέει όμως επίσης πως ΟΛΕΣ οι προκαπιταλιστικές οικονομίες ήταν πάντα οικονομίες του κέρδους ή της αγοράς.Αυτός ο ΜΥΘΟΣ, που θα έκανε προ λίγων ετών πρωτοετείς φοιτητές να σκάσουν στα γέλια,ακούγεται συχνά τελευταία από πολλά φιλελεύθερα σαρκώδη χειλάκια. Η ιστιρία των προκαπιταλιστικών κοινωνιών δείχνει όμως ακριβώς το αντίθετο.Σε αυτές τις κοινωνίες οι κοινωνικές λειτουργίες δεν είχαν γίνει καθαρά οικονομικες.Παρέμεναν εξαρτημένες από το σύστημα των συγγενικών σχέσεων, των πολιτικών συμμαχιών και άλλων κοινωνικών πρακτικών που, ανανεώνοντας τις δυνάμεις της εργασίας, οργάνωναν την παραγωγή και την κατανομή του πλούτου.Τα παλαιονομίσματα ήταν ενεργά τμήματα αυτής της κοινωνικής ζωής.Σπανίως επέτρεπαν την αγορά αγαθών ή την εξάλειψη χρεών.Αλλωστε, πριν ακόμα το σύστημα του αντιπραγματισμού, η σχετική τιμή των ανταλλασσόμενων αγαθών δεν γινόταν αντιληπτή ως αντικειμενικό εισόδημα, αλλά ως έκφραση μιάς κοινωνικής σχέσης ανάμεσα σε άτομα και κοινότητες. Το νομισματικό φαινόμενο είναι σύμφυτο με την ανάπτυξη των κρατών, τα οποία κλήθηκαν να διαχειριστούν τα πλεονάσματα που παρουσιάστηκαν από την εκμετάλλευση δούλων, δουλοπάροικων ή χωρικών, όπως και από λεηλασιες σε βάρος γειτονικών πληθυσμών.Η καθαρά εργαλειακή αντίληψη του χρήματος απορρέει από μιά ιδέα της κοινωνίας, όπου η αγορά είναι ο μόνος ρυθμιστικός παράγοντας.Η αντίληψη αυτή αφαιρεί από το κράτος ή τον ηγεμόνα οποιοδήποτε συντονιστικό ρόλο.Οι δρώντες παράγοντες θεωρούνται τότε όλοι έμποροι, που συνδέονται με τον ΅φυσικό δεσμό΅της εμπορικής κοινωνίας.Με άλλα λόγια, εκείνα της λιγδιάρας, κακομοίρας μαιμουδίτσας της Νέας Υόρκης, είναι όλοι ΅μπακάληδες΅.Σε άλλο μάθημα, αν δεν βαριέμαι, θα μιλήσουμε με την νοηματική γλώσσα που καταλαβαίνει η μαιμού της ΝΥ, γιά το πρόβλημα της διατήρησης της αγοραστικής δύναμης του χρήματος κατά το διάστημα μεταξύ δύο συναλλαγών. Θα δούμε γιατί είναι αυταπάτη να ανάγεται το χρήμα σε απλό μέσο συναλλαγής που απορρέει από την ίδια την λειτουργία της αγοράς.Θα δούμε μήπως το χρήμα είναι προυπόθεση της ύπαρξης της αγοράς και έκφραση μιάς ορισμένης κοινωνικής σχέσης. Ολα αυτά, με ή χωρίς τον Μαρξ, έτσι ώστε να δούμε τελικά που ακριβώς βρίοσκονται οι ΅ουτοπίες΅για τις οποίες τόσο ανησυχούν στο κλουβί τους όλες οι μαιμούδες της γης.Δες το πράγμα, αγαπητέ ΝΥ, σα μιά βαθειά εκδήλωση των στοργικών, φιλοζωικών μου συναισθημάτων.Διότι οι σκατζόχοιροι μόνο τα φίδια αντιπαθούν. Και εσύ βεβαίως δεν έχεις ουδεμία σχέση με τέτοια ερπετά, ιζντ ίτ;

από NewYorker 09/01/2003 2:52 πμ.


Προς klaritis Φυσικα καταλαβαινω γιατι χρησιμοποιεις αυτο το ψευδωνυμο. Αλλα παντα ειχα απορια, γιατι ενας ηρωας της εθνικης αντιστασης διαλεξε ενα σλαβικο ονομα, Βελουχι, απο την οροσειρα, για nom de guerre. Δεν σου απαντησα μεχρι τωρα για πολλους λογους. Πρωτα απο ολα, δουλευω, οπως καθε μερα, και δεν εχω παντα καιρο στην διαθεση μου. Δευτερον, ειναι πολλα παιδακια εδω που προσπαθουν να μου αποσπασουν την προσοχη, και δεν κραταω τεφτερια, γραφω οπως μου κατεβει. Το τριτο ειναι οτι κι εσυ, οπως και ο πετρος, υποστηριζετε την σταλινικη φαση της Σοβ, Ενωσης που για μενα ειναι απαραδεκτο, οχι μονο για φιλελευθερους, αλλα και για καθε αριστερο. Αναφερθηκα σε κομμουνιστικο ιμπεριαλισμο, κι οσο να σου φαινεται παραξενο, δεν βλεπω γιατι δεν ειναι αληθεια. Το πρωτο μεγαλο παραδειγμα, που υπογραμιζει τα αλλα, ειναι η διχοτομηση της Πολωνιας το 1939, με την ειδεχθη συμφωνια αναμεσα Μολωτωφ και Ριμπεντροπ. Καθαρα ιμπεριαλισμος. Η Pολωνια δεν ηταν κινδυνος για τους Ρωσσους. Ο Σταλιν ηθελε να ξαναδημιουργησει την τσαρικη αυτοκρατορια και να την επεκτεινει. Το δευτερο παραδειγμα ειναι η επιθεση στην Φινλανδια. Το τριτο ειναι η συνηθως αγνωστη επεκταση ανατολικα, τον ακηρυχτο πολεμο με την Κινα για Μαντσουρια, οπου πρωτα αναδειχτηκε ο Ζουκωφ σαν στρατηγος. Μετα τον πολεμο, ολες οι χωρες της Ανατολικης Ευρωπης. Δεν ηταν συμμαχοι, αλλα υποτελεις. Εγινε εξεγερση στην Ανατολικη Γερμανια, την Ουγγαρια την Τσεχοσλοβακια, και πνιχτηκαν στο αιμα. Και το τελευταιο, στο Αφγανισταν. Δεν πηγαν εκει μεσα για την δοξα του διεθνους κομμουνισμου, αλλα για να επεκταθουν στην Περσια και τον κολπο. Αυτο προσπαθησε η Τσαρικη Ρωσσια ολο τον 19ο αιωνα, κι αυτο εκανε και η Σοβ. Ενωση. Η Ανατολικη Ευρωπη οπωσδηποτε παει καλυτερα τωρα. Του χρονου οχτω απο αυτες τις χωρες θα γινουν πληρη μελη της ΕΕ. Περασαν απο πολλα, και δεν ειναι καθολου παραξενο αν εκαναν δεκα και δεκαπεντε χρονια, με προβληματα. Πως αλλιως, οταν περασαν πενηντα χρονια σκλαβια και βιασμους στα χερια μιας ιμπεριαλιστικης αποικιακης δυναμης; Μιλατε για ιμπεριαλισμο της Αμερικης, αλλα δεν εχετε ιδεα τι κατασροφη εκανε η Σοβ. Ενωση στην ανατολικη Ευρωπη. Οσο για το Αφγανισταν, υστερα απο ενα εκατομμυριο νεκρους, οι Ρωσσοι την εγκατελειψαν, και δεν υπηρξε καμμια βοηθεια, ουτε απο την Αμερικη, ουτε απο την Ευρωπη. Ηταν ηδη φτωχη χωρα, και ο πολεμος την κατεστρεψε εντελως. Δεν εχω να σου πω τιποτε για τον Σταλιν, και τα επιχειρηματα σου, για το πως εφτιαξε μια βιομηχανοποιημενη χωρα, και για την νομενκλατουρα. Αυτα να τα συζητησεις με τους αλλους αριστερους εδω, γραφοντας με Ελληνικα γραμματα για να σε προσεξουν. Στην Σοβ. Ρωσσια δεν υπηρχε ουτε κομμουνισμος, ουτε σοσιαλισμος, ουτε δικτατορια του προλεταριατου. Ηταν κρατικος καπιταλισμος, και δκτατορια μιας ελιτ του κομματος αρχικα, και τελικα μια σχεδον θρησκευτικη προσωπολατρικη δικτατορια ενος ατομου. Η βιομηχανοποιηση της Σοβ. Ενωσης κοστισε εκατομμυρια ζωες, και την δουλεια των σκλαβων στο Γκουλαγκ. Να εισαι σιγουρος οτι ο Μαρξ δεν ειχε τετοια πραγματα στο νου του οταν εγραφε το Μανιφεστο, κι ακομα και ο ιδιος ο Λενιν, που πρωτος εστρεψε την χωρα μακρια απο τον κομμουνισμο στην κομματικη δικτατορια, ακομα κι αυτος δεν θα εφτανε σε τετοιους εγκληματικους παροξυσμους οπως ο Σταλιν. Οσο γαι την «νομενκλατουρα», υπηρξε ακομα απο τον Σταλιν, αν οχι σε ιδια κλιμακα. Τα μελη του κομματος ειχαν τα προνομια τους, και οι οικογενειες τους ζουσαν πολυ καλυτερα απο τον κοινο λαο. Τον πολεμο κοντεψαν να τον χασουν μεσα στους πρωτους εξη μηνες, γιατι ο Σταλιν εχαψε ολα οσα ο Χιτλερ του ξεφουρνισε, και γιατι ειχε περασει απο το μαχαιρι ηδη απο το 1936-37 τα καλυτερα στελεχη του Ερυθρου Στρατου απο την παρανοια του και την συνομωσιοπληξια του. Μεχρι το 1943, οταν αρχισε να παραγει αρκετο πολεμικο υλικο, ο Ερυθρος Στρατος επεζησε με την τεραστια βοηθεια σε τανκς, αεροπλανα και κυριως φορτηγα, (πανω απο 100 χιλιαδες) που τους εστειλε η Αμερικη με ατελειωτες νηοπομπες. Τα πυρηνικα οπλα τα πηρε η Ρωσσια κατα μεγαλο μερος με κατασκοπια που εκανε στην Αμερικη. Δεν θα ξεχασεις, φανταζομαι, την υποθεση Ροζενμπεργκ; Και ειχαν προτεραιοτητα αρχικα σε πυραυλους, γιατι ειχαν περισσοτερους Γερμανους επιστημονες, απο οτι οι Αμερικανοι. Τωρα τα γκουλαγκ, τα συζητας, σαν να ηταν καλοκαιρινα θερετρα. Καθε ενας που εστω να φαινοταν οτι δεν υποστηριζε φανατικα, οχι μονο την χωρα και το κομμα, αλλα και τον Σταλιν προσωπικα,πηγαινε κατευθειαν στα στρατοπεδα. O Σολζενιτσιν περασε δεκα χρονια εκει, γιατι τολμησε να πει σε εναν αλλο στρατιωτη οτι ο Σταλιν δεν ηταν και τοσο υπεροχος στρατηγος. Οι αιχμαλωτοι στα γκουλαγκ ηταν δεκαδες εκατομμυρια, και δεν δικαιολογειται αυτο με κανενα τροπο, γαι δηθεν αντιδραση και αντιλαικη δυναμη. Που ειναι η δυναμη του προλεταριατου, αν δεν εχει φωνη σε εργατικα και αγροτικα σοβιετ, σε σοβιετ του στρατου; Πουθενα δεν υπηρχε κατι τετοιο, μονο οι εκατονταδες χιλιαδες zampolit, οι πολιτικοι υπευθυνοι της GPU και στον στρατο της NKVD, που δεν εκαναν μεγαλες διακρισεις για ποιον εστελναν στα στρατοπεδα. Και δεν ηταν οι Ουκρανοι και Εστονοι μονο που υπεφεραν αλλα εκατομμυρια Ρωσσοι, και μελη του κομματος, και βετερανοι με φορτσα τα παρασημα που χωθηκαν σηκωτοι στο Γκουλαγκ. Η Σοβ. Ενωση επεσε σε μαρασμο με τον Μπρεζνιεβ, και τιποτε που να εκανε οποιοσδηποτε ηταν στην αρχη θα μπορουσε να την σηκωσει. Ο κοσμος ηθελε μια νεα ζωη, πραγματικα προιοντα, μια προοδο. Το μονο που εγινε με τον Γκορμπατσωφ ειναι οτι το τελος ηρθε σχετικα αναιμακτα. Ναι, ειχαν προσβαση σε νοσοκομεια, και γιατρους, αλλα ηταν της κακιας ωρας. Και ενα σωρο αλλα επιχειρηματα, που δεν τα αναφερω εγω, αλλα η τεραστια βιβλιογραφια, γραμμενη απο Ρωσσους πο τα περασαν, και τα εζησαν, και απλοι Ρωσσοι με τους οποιους εχω μιλησει. Η Αμερικη εχει τα δικα της προβληματα, αν και δεν υπαρχουν ουτε κατα διανοια 5 εκατομμυρια αστεγοι, η 3-5 εκατομμυρια σε φυλακες οπως λες. Το προβλημα ομως εσυ ο ιδιος το αναφερεις. Κανεις συγκριση ενος φιλελευθερου κοινοβουλευτικου καπιταλιστικου συστηματος, με ενα κρατικο δικτατορικο καπιταλιστικο συστημα. Πουθενα δεν βλεπει κανεις σοσιαλισμο, σ’ αυτην την αντιπαραθεση. Συγκρινεις μια πραγματικοτητα, με ολα τα αγκαθια της, και την βρισκεις να μειονεκτει μπροστα σε τι; Καποια μελλοντικη ιδανικη σοσιαλιστικη κοινωνια; Αυτη δεν ειναι λογικη συγκριση. Οχι, ο σοσιαλισμος δεν εφαρμοστηκε, απο τη στιγμη το 1923 που ο Λενιν εβαλε σε εφαρμογη την Νεα Οικονομικη Πολιτικη. Ειναι αργα για μενα, και θα τα πουμε και γαι τον Μαο, και τους υπολοιπους.

από ασύλληπτο μέλος της 17 Νοέμβρη 09/01/2003 3:49 πμ.


Όταν όμως πήγες να επισκεφτείς ένα άλλο παρκάκι με κάτι άλλα ζωάκια, όπου η πινακίδα έγραφε "Γνήσιοι Ισλαμιστές" και βγήκε η σαυρούλα ο Οσάμα απ`τη χαραμάδα και σου δάγκωσε το δαχτυλάκι, τότε σ`έτσουξε ε; Ζωάκια σε κλουβιά ε; Και συ μας κάνεις πλάκα, πίσω απ`τα κάγκελα; Πρόσεχε μόνο μη σπάσει ο διάλος το ποδάρι του και δραπετεύσουν τα ζώα απ`τα κλουβιά, γιατί τότε δε σε βλέπω καθόλου καλά, σαδιστή new yorker! You`ve got it?

από RED ALERT 09/01/2003 12:04 μμ.


Όταν αναφέρεσαι σε μένα, δίπλα από τη φράση "Κόκκινο ξυπνητήρι" να γράφεις "ο κατά κόσμον RED ALERT", διότι κάνεις κάτι γαμάτες αναφορές σε μένα σε άσχετα θέματα και δεν το παίρνω χαμπάρι (βλέπεις το ψαχτήρι ε μεταφράζει αυτόματα από ελληνικά σε αγγλικά και είναι πρόβλημα) Όχι τίποτα άλλο, αλλά χάνω και την ευκαιρία να με διασκεδάζεις, οπότε άμα δεν έχω τη χαρά να με διασκεδάζεις, τι άλλη ικανοποίηση μου μένει στη ζωή?? Α, το βρήκα. Να παίζω "RED ALERT 2" στο PC και να σκοτώνω Αμερικάνους. Καλά που το θυμήθηκα...πάω. Υ.Γ Αν εσύ έχασες 4 γνωστούς στο WTC, εγώ έχασα 2 συγγενείς στη Χούντα (σας) του 67-74. Εντάξει?? Και σου'χω ένα νέο. Δε αντιμετώπισαν το ζήτημα των Δίδυμων Πύργων με "χαιρεκάκια" (όπως την χαρακτηρίζεις) μόνο στην Ελλάδα. Σ'όλον τον κόσμο (σχεδόν) το αντιμετώπισαν έτσι. Αν σου πω ότι εγώ στενοχωρήθηκα περισσότερο από τη μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου που έβλεπα γύρω μου, μάλλον δε θα το πιστέψεις (αλλά είναι αλήθεια) Βλέπεις όμως, όπως λέει και η αγράμματη (πλην όμως σοφή) γιαγιά μου: "Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες"

Χαίρομαι που παραδεχτηκες εγκαίρως ότι πέρασες τη γραμμή. Ανταποδίδω τη συγνώμη γιατί και εγώ πάνω στο θυμό μου είπα χοντράδες. Όπως λες και εσύ δεν ειναι ποτε καλο να αφήνεις το θυμό σου να σε παρασέρνει. Ας επανέλθουμε λοιπόν, α. Τα ελληνικά εγκαταστάθηκαν και έτσι όσοι βιάζονταν να βγάλουν συμπεράσματα (βλέπε ΠΑ και Ροντβαιλερ) θα προσέχουν πρώτα τι γράφω και μετά θα με κρίνουν κατά τρόπο που, τουλάχιστον, να μη γίνονται γελοίοι β. Νεουρκέζε θα έχεις απαντήσεις στα ζητήματα που έθιξες αλλά όχι σύντομα καθώς θα μπω από δευτέρα. -Εκτός και αν βρω κανένα κομπιούτερ εκεί που πάω- γ. Πάντως το υπονοούμενο που πέταξες για τον Άρη ήταν από τα πλέον ανιστόρητα και κακεντρεχή σχόλια - τέτοια σήμερα λένε μόνο οι καρατζαφερικοί και κάτι άλλα ρεμάλια της ακροδεξιάς. Έλεος. δ. Αν υπάρχει κάποιος που χαιρόταν εδώ μέσα όταν έβλεπε τους ανθρώπους να πηδάνε από τους πύργους τότε σαφώς λυπάμαι για λογαριασμό του. Είμαστε πρώτα άνθρωποι Νewyorker και μετά οτιδήποτε άλλο. Σύμφωνό και επαυξάνω στο σχόλιο του Red Alert.- Στείλε τα Kirov σου πάνω από την Νέα Υόρκη και λιώστην. (Γαμάτη η εισαγωγή του παιχνιδιού έτσι;) ε. Όσο για την Κίνα και τον Μάο μην πεις τίποτα. Σε ένα μήνα φεύγω για Κίνα όπου θα κάτσω κανένα εξάμηνο. Θα δω και θα σου πω. Αυτά

από NewYorker 09/01/2003 8:37 μμ.


Χαιρομαι που εξηγηθηκαμε. Δεν εχω απολυτως τιποτε εναντιον του Αρη Βελουχιωτη. Ηθελα να δω πως θα αντιδρασεις στο σλαβικο θεμα. Το εχω αναφερει και στο παρελθον, αλλα η οικογενεια απο την μερια της μανας μου ηταν σλαβοφωνη, απο Φλωρινα και Καστορια. Καποτε τα καταλαβαινα κι εγω, αλλα οχι τωρα πια.

από ΓΠ 09/01/2003 10 μμ.


τόσο πολύ ενοχλήθηκες από τον ταλαίπωρο και συμπλεγματικό Γραικύλο που αυτοαποκαλείται "νεουορκέζος" που τον αποκαλείς και "σαδιστή";(φαντάζομαι πως το χαίρεται, του δίνει μιά κάποια ιδέα γιά το υποκείμενό του).Δεν είναι τίποτα τέτοιο ο δύσμοιρος.Αν δεν είναι απλός έμμισθος υπάλληλος της πρεσβείας, είναι οπωσδήποτε ένας Γραικύλος λιγδιάρης, ταπεινής κοινωνικής καταγωγής, που νομίζει πως καταξιώθηκε με την μετανάστευσή του στις ΗΠΑ ("ισότητα ευκαιριών" το λένε τούτο στην ιδεολογία του αμέρικαν ντρήμ)ως τσανακογλύφτης, ιδεολογικός υπέρμαχος των αξιών που του επέτρεψαν να "ξεφύγει", να "γίνει κάτι", να αποκτήσει "κύρος"...Γεμάτη είναι η Αμερική από τέτοια νούμερα Γκρηκ-αμέρικανς.Στην ιστορία του Ελληνισμού υπήρξαν άλλωστε και χειρότερα.Κάποιοι ¨ελληνες της νοτίου Ιταλίας,που ένας Ρωμαίος αυτοκράτορας(νομίζω ο Νέρων) είχε καταληστέψει, αδειάζοντας το σπίτι τους από όλα τα αγάλματα, τον επισκέφτηκαν γιά να τον συγχαρούν γιά το καλό του γούστο και να του ευχηθούν "καλούς απογόνους" στα πλαίσια της ομοφυλοφιλικής του συμβίωσης μα κάποιο νεαρό...Τέτοια εξαθλιωμένα υποκείμενα πλαισίωσαν τούς Γερμανούς κατακτητές ως δοσίλογοι-και βέβαια, δεν είχαν σε καμμία εκτίμηση τον Βελουχιώτη (που ο ΝΥ δηλώνει πιό πάνω πως δεν αντιπαθεί).Θα ήθελε πολύ κάποιοι να τον "ζηλέψουν" και φαίνεται πως βρίσκει κάποια κορόιδα εδώ μέσα που "τσιμπάνε"...

από vngelis 10/01/2003 12:16 πμ.


Και αλλου καταληξε Ο σκοπος καθε υπαλληλου της νεας ταξης ειναι να κανει καθε σηζητηση να διαφευγει απ'το θεμα της. Στην παλια εποχη οι ΚΚΕδες ειχαν το προνομιο με το ν'αποκαλουσαν οποιον ηθελαν οποτε ελεγε η Μοσχα φυσικα, προβοκατορα. Στην σημερινη εποχη οι νεοταξιτες της Δυσης παιζουν τον ιδιο ακριβως ρολο, με αλλη μορφη. Εαν παρατηρηση κανεις ο Newyorker μιλαει επ'αοριστον και δεν εχει κοπει ποτε, αφου ο σκοπος της υπαρξης του και τον μισθο που βγαζει ειναι να Αμερικανοποιηση καθε συζητηση για την νεα ταξη, και δεν τυχαινει το γεγονος οτι ειναι και καταγωγη Ελληνας. Εαν παρατηρησει κανεις τους Αμερικανους διπλωματες ανα τον κοσμο πολλοι τυχαινουν να προερχονται απο τις χωρες στης οποιες τωρα εχουν εγκατασταθει. Η πολιπολιτισμικοτιτα ειναι ενα καλλυμμα 'κοινων' σημεφροντων οπως τα 'ελληνικα' προιοντα της Φαγε... που ανηκουν σε υπερεθνικο ομιλο. Ετσι καπως ειναι ο Newyorker...

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License