Ηθικά αξιώματα

Για την αστική ηθική κάθε πράξη που εμπνέει φόβο ή βλάπτει το καθεστώς, η ίδια η ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ είναι τρομοκρατία. Σήμερα με πρόσχημα τη 17Ν οι αστικές ηθικές αναθυμιάσεις γίνονται πνιγηρές. Επιδιώκεται η πλήρης υποταγή της κοινωνίας.

Η ηθική δεν είναι κάτι το αμετάβλητο. Είναι προϊόν της κοινωνικής εξέλιξης και υπηρετεί κοινωνικά συμφέροντα. Η ηθική περισσότερο από κάθε άλλη μορφή ιδεολογίας, έχει ταξικό χαρακτήρα. Αποτελεί μια από τις ιδεολογικές λειτουργίες της πάλης των τάξεων. Η άρχουσα τάξη επιβάλλει τους σκοπούς της στην κοινωνία και τη συνηθίζει να θεωρεί όλα τα μέσα που αντιτίθενται σε αυτούς σαν ανήθικα. Αυτό είναι το ουσιαστικό έργο της επίσημης ηθικής. Να κηρύσσει, δηλαδή, ανήθικο καθετί που αμφισβητεί τους διαρθρωτικούς νόμους της κοινωνίας που ανέλαβε να υπερασπίσει. Η αστική ηθική επιδιώκει τη «μεγαλύτερη δυνατή ευτυχία» όχι για την πλειοψηφία, αλλά για μια μικρή μειοψηφία που όλο και συρρικνώνεται. Βεβαίως ένα τέτοιο καθεστώς δεν μπορεί να κρατηθεί μόνο με τη βία των νόμων και την καταστολή. Έχει ανάγκη από το τσιμέντο της ηθικής. Η παραγωγή αυτού του τσιμέντου είναι έργο των μικροαστών θεωρητικών ηθικολόγων. Αυτοί αντανακλούν όλα τα χρώματα της ίριδας, αλλά σε τελευταία ανάλυση μένουν απόστολοι της σκλαβιάς και της υποταγής. Οι ηθικολόγοι περισσότερο από κάθε τι άλλο επιθυμούν η ιστορία να τους αφήσει ήσυχους με το «βόλεμά» τους, τις «απολαβές»τους, τα βιβλιαράκια τους, τις εφημερίδες τους και την τηλεορασούλα τους, τη σύνεσή τους και τα ηθικολογικά τους σημειωματάρια. Κάθε τι που απειλεί την ησυχία τους, πολύ περισσότερο την «αυθεντία» των ηθικών αξιωμάτων και της εξουσία τους είναι ανήθικο... Η ηθική, το φιλοσοφικό βάθρο της αστικής κοινωνίας, κηρύσσει την ακινησία. Κάθε τι που διαταράσσει την ακινησία των πραγμάτων είναι σφάλμα και αταξία και ακόμα χειρότερα: Σκάνδαλο και έγκλημα κατά της ηθικής. Η λογική της ηθικής (λογική της ακινησίας) θεωρεί έτσι ακόμα και μια απεργία σκάνδαλο. Και είναι σκάνδαλο γιατί η απεργία, η κατάληψη σχολείων, τα μπλόκα στους δρόμους κλπ. προέρχονται από ένα παραλογισμό: Ενοχλούν εκείνους που δεν τους αφορούν. Εδώ ακριβώς προβάλλει το φιλοσοφικό βάθρο της μικροαστικής λογικής η οποία σκορπάει ακατανόητα το αποτέλεσμα μακριά από την αιτία. Αυτός ο μικροαστικός ηθικός ορθολογισμός είναι απελπιστικά στενός και γραμμικός. Δεν μπορεί να συλλάβει την ιδέα των σύνθετων συναρτήσεων, την αλληλουχία των γεγονότων, την κίνηση και την έννοια της ολότητας... Η αστική λογική κόβει το κοινωνικό κύκλωμα και διεκδικεί για δικό της όφελος τη μοναξιά και τον ατομισμό που τα κοινωνικά γεγονότα έχουν ακριβώς αναλάβει να διαψεύσουν αυτή τη μοναξιά και τον ατομισμό των πολιτών. Αυτό είναι ένα τέχνασμα φενακισμού που συνίσταται στη σχηματοποίηση της κοινωνικής αταξίας. Είναι η αστική λογική της απάτης η οποία αποκρύπτει και επικαλύπτει πάντα το αίτιο με τον εξής παραλογισμό: Διαιρεί πάντα τα αποτελέσματα μεταξύ τους για να απομονώσει καλύτερα εκείνο που την αφορά. Έτσι μια απεργία ή μια κατάληψη καταντούν μεμονωμένα επεισόδια, φαινόμενα από τα οποία έχει εξατμιστεί κάθε κοινωνική ουσία, αλληλουχία και συνάρτηση και ως εκ τούτου παράλογα: Η ακινησία που θεωρεί την κίνηση παράλογη, ο παραλογισμός της τυπικής αστικής λογικής που θεωρεί τη διαλεκτική της κοινωνίας παράλογη... Ο αστικός, συνεπώς, ορθολογισμός δεν είναι παρά ο τεμαχισμός του όλου, η απλοποίηση και η ιδιοτελής συρρίκνωση των πραγμάτων. Το συστατικό, λοιπόν γνώρισμα της αστικής ηθικής είναι η αντιδραστική νοοτροπία και η απάτη. Δηλαδή το σκόρπισμα της ολότητας σε άτομα και του ατόμου σε ουσίες. Έτσι το αστικό θέατρο φέρνει σε σύγκρουση τον απεργό με το χρήστη της απεργίας, τον καταληψία με το γονιό, το διαδηλωτή με τον οδηγό, τα κινήματα με τους πολίτες, το γέρο με το νέο, τον «τρομοκράτη» με την κοινωνία κλπ. Η αστική λογική τεμαχίζει τον άνθρωπο και καταμερίζει τις λειτουργίες του. Ο χρήστης, που λέγεται και απλός άνθρωπος και «που το άθροισμά του παίρνει την αθώα ονομασία πληθυσμός» (Μπαρτ), αντιπαρατίθεται, ανάλογα με τις ανάγκες της υπόθεσης, σε κάθε τι που τείνει να θεμελιώσει το γίγνεσθαι και την αλήθεια του όλου. Η αστική τάξη και οι πολιτικοί της ηθικολόγοι ενοχλούνται από τις απεργίες, τις διαδηλώσεις, τις καταλήψεις και τα κοινωνικά κινήματα ακριβώς γιατί αυτά αποδείχνουν ότι υπάρχει μια συνοχή των κοινωνικών λειτουργιών που σκοπός μιας κατάληψης και μιας απεργίας είναι να την κάνει φανερή. «Το παράδοξο -λέει ο Ρολάν Μπαρτ - είναι ότι ο μικροαστός άνθρωπος επικαλείται τη φυσικότητα της απομόνωσής του την ίδια στιγμή όπου η απεργία τον λυγάει κάτω από το φανέρωμα της εξάρτησής του». Πάντα, λοιπόν, κάθε δυναμική πράξη ή μέσον που αντιτίθεται στο καπιταλιστικό σύστημα χαρακτηριζόταν εγκληματικό. Σήμερα κάθε γεγονός ή πράξη κοινωνικής αντίστασης ή διαμαρτυρίας, αφού αποκόπτεται από το κοινωνικό κύκλωμα και αποξηραίνεται ιδεολογικά και πολιτικά, χαρακτηρίζεται ως τρομοκρατία. Για την αστική ηθική κάθε πράξη που εμπνέει φόβο ή βλάπτει το καθεστώς, η ίδια η ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ είναι τρομοκρατία. Βεβαίως, ορισμένοι («προοδευτικοί» και «αριστεροί») κρύβονται πίσω από κάποιες μεμονωμένες πράξεις βίας και «τρομοκρατίας» κάποιων πολιτών ή ομάδων για να αποκηρύξουν κάθε μορφή βίας. Αποκρύπτουν φυσικά όλοι αυτοί οι ηθικολόγοι τους κοινωνικούς και πολιτικούς όρους τέτοιων «τρομοκρατικών» ξεσπασμάτων. Δηλαδή τέτοιου είδους βίαια ξεσπάσματα είναι αναπόφευκτα όταν η κοινωνική εξαθλίωση, η πολιτική καταπίεση και αναλγησία ξεπερνούν ορισμένα όρια. Η πολιτική υποκρισία και ηθική διπροσωπία όλων αυτών των ηθικολόγων της μη-βίας αποκαλύπτεται από την παράκαμψη και αποφυγή του παρακάτω ερωτήματος: Θα υπήρχε η βία των πολιτών και των «τρομοκρατικών» ομάδων αν δεν υπήρχε η κυρίαρχη ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗ βία και τρομοκρατία; Αποφεύγουν π.χ. να μας πουν ότι όσο θα εκδηλώνεται από ΠΑΝΩ προς τα ΚΑΤΩ η βαναυσότητα της κυρίαρχης οικονομικής-κοινωνικής-πολιτικής βίας, τόσο θα πληθαίνουν και οι αντιδράσεις απελπισίας από τα κάτω προς τα πάνω. Και το μόνο που απομένει είναι αν έχουν το δικαίωμα αυτοί που γεννούν τη βία να χύνουν δάκρυα υποκρισίας κατά της βίας των «κολασμένων της γης». Σήμερα με πρόσχημα τη 17Ν οι ηθικές αυτές αναθυμιάσεις γίνονται αφόρητα πνιγηρές. Επιχειρείται από το καθεστώς και τους «αριστερούς» υπαλλήλους του η ΠΛΗΡΗΣ υποταγή της κοινωνίας στα ηθικά αξιώματα τα δημιουργημένα και καθιερωμένα από τους δουλοκτήτες για τους σκλάβους τους. Η Αριστερά, αν υπάρχει Αριστερά, πρέπει να αντιδράσει σε αυτή την ηθική κατήχηση, διαφορετικά θα ακολουθήσει την τύχη της ενσωματωμένης «αριστεράς». Και εξυπηρετούν το καθεστώς εκείνοι που χαρακτηρίζουν τα θύματα της κρατικής τρομοκρατίας προβοκάτορες.

από ! 01/01/2003 6:59 μμ.


Μία φιλοσοφική προσέγγιση-αποκάλυψη της αστικής υποκρισίας είναι πάντα χρήσιμη, αλλά τα γεγονότα γίνονται πια τόσο οφθαλμοφανή ώστε δεν μιλάμε πια για μικροαστούς υποκριτές η κομματικά ιερατεία αλλά για πόρνες πολυτελείας. Με την ευκαιρία των Ολυμπιακών αγώνων ο μεταμοντέρνος σοσιαλιστής ΥΠ.ΕΞ. Γ. Παπανδρέου είχε προβάλλει και επιδιώξει διεθνώς την ολυμπιακή εκκεχειρία, πριν προκύψει ο νέος πόλεμος κατά του Ιράκ. Έτσι ως Ολυμπιακή χώρα διεκδικούμε ολιγοήμερη ολυμπιακή εκκεχειρία, συμμετέχουμε σε περιπολίες στον Περσικό, πολύ πιθανόν θα παράσχουμε διευκολύνσεις (αν δεν συμμετάσχουμε) σε δολοφονικό "πόλεμο"-μαζική σγαγή κατά του Ιράκ με ρίσκο τρομοκρατικών αντιποίνων και στους Ολυμπιακούς αλλά ο κύριος κίνδυνος για τον λαό και την δημοκρατία είναι η ποινική υπόθεση της 17Ν!!! (περιέργως δεν προέκυψε ποτέ από τις κατά κόρο χρησιμοποιούμενες δημοσκοπήσεις). Εδώ πια δεν έχουμε να κάνουμε με κοινωνική κατάτμηση και εξατομίκευση αλλά με εγκεφαλική κατάτμηση-λωβοτομή των υπηκόων.

από eedd 02/01/2003 4:14 μμ.


Bourdologies, h bia den einai proion mono koinwnikwn syn8wkwn, alla dystyxws stoixeio ths yparxhs mas. Na eisai sigouros oti otan teleiwsei aytos o "taxikos polemos", 8a arxisei meta o epomenws. Kai sto katw katw o ka8e Xhros enoplos epanastaths ekfrazei mono ton eyato tou, emena oxi, oute kata anagkh kai esena.

από Μητσος 03/01/2003 3:43 μμ.


Έχω τοποθετηθεί και αλλού για το θέμα της βίας αλλά φαίνεται ότι ποτέ δεν επιχειρηματολόγησα επαρκώς πάνω στην σχέση που υπάρχει μεταξύ της Ηθικής και της Βίας. Νομίζω λοιπόν ότι το δίπολο Ηθική – Βία είναι ένα διαλεκτικό ζευγάρι όπου η σύγκρουση τους παράγει αυτό που στην συγκροτημένη κοινωνία μας ονομάζουμε Δίκαιο . Αν , για παράδειγμα , ένα πλειοψηφικό ξεσήκωμα του λαού έχει σαν αποτέλεσμα την βίαιη ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης και την εγκαθίδρυση μιας άλλης μεθόδου διακυβέρνησης , τότε , εκ των πραγμάτων , η δυναμική που αναπτύσσεται , δικαιώνει την βία ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ (ο λαός μας λέει : «Τα στερνά τιμούν τα πρώτα» και , ως συνήθως , έχει δίκιο) σαν μέσο για την επίτευξη αυτού του αποτελέσματος . Με αλλά λόγια , μια πετυχημένη επανάσταση δημιουργεί νέα Ηθική και άρα νέο Δίκαιο που αποτελούν το καινούργιο δίπολο , πάνω στο οποίο θα θεμελιωθούν οι νέοι νόμοι και κανόνες που θα αποτελέσουν το πλαίσιο λειτουργίας της κοινωνίας . Άρα το ότι , μια κοινωνική ομάδα «ενοχλείται» από την δράση μιας άλλης κοινωνικής ομάδας , είναι εξ ίσου και Ηθικό και Ανήθικο , εξαρτώμενο από το που ανήκει (σε ποια κοινωνική ομάδα δηλαδή) ο καθένας , από την ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ και βέβαια από το ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ . Τα οποιαδήποτε φιλοσοφικά – λογικά τεχνάσματα λοιπόν που χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν η να καταδικάσουν την οποία βίαιη αντίδραση (από την απλή κατάληψη μέχρι και την αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής) είναι … τεχνάσματα για να δικαιολογήσουν την οποία άποψη αυτού που επιχειρηματολογεί . Φίλε Θυμio , δυστυχώς στο θέμα αυτό παραμένεις παγιδευμένος σε αυτό που κατηγορείς : Στην «γραμμική» δηλαδή αντιμετώπιση του θέματος , παραβλέποντας το γεγονός ότι σε κάθε Ιστορική στιγμή εκείνο που δικαίωσε η καταδίκασε την Βία είναι το ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ(το «στερνό» δηλαδή) και όχι ο στόχος (το «πρώτο») που μπορεί στα δικά μας τα μάτια να φαίνεται ηθικός αλλά που , εν τέλει , μπορεί να αποδειχτεί ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΣ . Ας μη ξεχνάμε ότι «ο δρόμος προς την κόλαση είναι σπαρμένος με καλές προθέσεις»(μοιάζει με ειρωνεία αλλά είναι η μοναδική σωστή κουβέντα του «πατερούλη» Στάλιν). Μοιάζει τρελό αλλά είναι ότι πιο αληθινό : ΜΙΑ ΜΑΖΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑΙΗ , ΕΚΤΟΣ ΕΑΝ ΔΕΧΤΕΙ ΕΠΙΘΕΣΗ !!! Όποτε έχει γίνει κάτι τέτοιο (πλειοψηφικό ξεσήκωμα) , έχει καταλήξει πάντα σε ΝΙΚΗ και ΑΝΑΤΡΟΠΗ της καθεστηκυίας τάξης , εκτός βέβαια από τις περιπτώσεις που ο αγώνας ξεπουλήθηκε από τις ηγεσίες . Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα και μια άλλη συζήτηση .

από Θύμιος 03/01/2003 11:42 μμ.


Αγαπητέ Μήτσο. Μιλάμε σε διαφορετικό μήκος κύματος. Για σένα «εν αρχή ην ο Λόγος». Για μένα «εν αρχή ην η Πράξις». Ο Λόγος την ακολουθεί σαν φωνητική σκιά της. Δεν θεωρώ, λοιπόν, αναγκαίο να καταπιαστώ εδώ μέσα με τη φιλοσοφική κατάρριψη του φορμαλισμού των «λογικών κατηγοριών», δηλαδή με την κατάρριψη ενός εξαμβλωματικού ιδεαλισμού (γι' αυτό δεν «μπήκα» ποτέ και στις συζητήσεις που ανοίγεις). Άλλες είναι οι προτεραιότητες (φιλοσοφικές και πολιτικές) αυτή τη στιγμή του επαναστατικού και αριστερού κινήματος. Καθορίζουμε συνεπώς από αυτές τις προτεραιότητες και όχι από τους μεταφυσικούς στοχασμούς ανθρώπων εντελώς ξένων προς τα κοινωνικά κινήματα, οι οποίοι με τα μετέωρα ιδεαλιστικά τους κατασκευάσματα νομίζουν ότι αναλύουν την πραγματικότητα (και όσο απομακρύνονται από αυτή τόσο πιστεύουν ότι την αναλύουν σε βάθος), όταν αρνούνται τις κινητήριες δυνάμεις της κοινωνικής πραγματικότητας, εξαφανίζοντας κυριολεκτικά την ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ. Τι συζήτηση να κάνεις (και πιο Αριστερό θα ενδιέφερε αυτή τη στιγμή μια τέτοια συζήτηση) με κάποιον ο οποίος έχει μείνει ακόμα αιχμάλωτος των «κατηγορικών προσταγών» και φορμαλιστικών κατασκευών του Καντ; Ωστόσο από ευγένεια και μόνο θα σπαταλήσω λίγο χρόνο. Για τους μαρξιστές και γενικά για τους κοινωνικούς αγωνιστές η Ηθική, το Δίκαιο, η Τέχνη, η Θρησκεία, η Πολιτική αντιπροσωπεύουν ξεχωριστές ΟΨΕΙΣ μιας διαλεκτικής διαδικασίας κοινωνικής εξέλιξης ΕΝΙΑΙΑ στη βάση της. Αν και διαφοροποιούνται από την παραγωγική τους βάση , γίνονται πολύπλοκες, δυναμώνουν και αναπτύσσουν τα ειδικά χαρακτηριστικά τους, παραμένουν, ωστόσο, ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ του κοινωνικά συνδεδεμένου ανθρώπου και υπακούουν στους νόμους της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ του οργάνωσης. Για τον ιδεαλιστή δεν υπάρχει ΕΝΙΑΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ιστορικής εξέλιξης, που παράγει τα όργανα και τις λειτουργίες που χρειάζεται. Υπάρχει, γι' αυτόν, μια διασταύρωση, ένας συνδυασμός ή μια αλληλεπίδραση ορισμένων ανεξάρτητων αρχών (αφαιρέσεων): θρησκευτική, πολιτική, ηθική, νομική, αισθητική ουσία, που βρίσκουν την προέλευσή τους και την εξήγησή τους στην ίδια την ονομασία τους, στο Λόγο. Ο ιδεαλιστής δεν καταπιάνεται με τη δυναμική της εξέλιξης, μα με μια εγκάρσια τομή της. Ανακαλύπτει εκεί την πολυπλοκότητα και την πολλαπλότητα του αντικειμένου του και όχι της διαλεκτικής διαδικασίας. Αυτή δεν τη σκέφτεται ποτέ (γι' αυτό και η ταξική πάλη είναι εξορισμένη πάντα). Αυτή την πολυπλοκότητα την αναλύουν και την ταξινομούν. Δίνουν ονόματα στα στοιχεία που μετατρέπονται με μιας σε ουσίες, σε υπο-απόλυτα δίχως μάνα και πατέρα: πολιτική, δίκαιο, ηθική, τέχνη, γλώσσα. «Δεν πρόκειται πια εδώ για το αναποδογυρισμένο γάντι της ιστορίας, μα για το δέρμα το αποσπασμένο από τα δάκτυλα και αποξεραμένο ως την ολοκληρωτική αφαίρεση». Όλα τα κείμενα του αγαπητού, Μήτσου, φετιχοποιούν τις διάφορες ΟΨΕΙΣ της ιστορικής και κοινωνικής πραγματικότητας, συνακόλουθα και τις έννοιες. Είναι απόλυτα μορφών, «κεντήματα λογικών κατηγοριών», δηλαδή ανεξάρτητοι «παράγοντες» που τοποθετούνται πάνω από το κοινωνικό, πάνω από την κίνηση: ένας καμουφλαρισμένος πολυθεϊσμός. Έτσι η «βία», η «ηθική», η «άμεση δημοκρατία» κλπ μετατρέπονται σε θεότητες, σε αφηρημένες αρχές, έξω και υπεράνω της ταξικής πάλης, των κινητήριων δυνάμεων της κοινωνίας. Η βία, όμως δεν είναι μια αφηρημένη αρχή, ούτε και η ηθική. Έχουν ταξική προέλευση και χαρακτήρα και μόνο σε αυτή την βάση μπορεί να προσδιορίσεις ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ τόσο τη βία όσο και την ηθική. Μόνο σε αυτή τη βάση μπορείς να διακρίνεις πια βία απελευθερώνει την κοινωνία και το τι είναι ηθικό. Από την ιδεαλιστική σκοπιά των «κατηγορικών προσταγών» παράγεις το πνευματικό αναισθησιογόνο της υποταγής στη βία και την ηθική του καθεστώτος, εξωραΐζεις την καπιταλιστική βαρβαρότητα και κατήχηση, έστω και αν την αναθεματίζεις, και γίνεσαι «φύλακας του υπάρχοντος ύπνου».

από Θυμιακός 05/01/2003 5:40 μμ.


Κάποιος έπρεπε να της τα πεί κάποτε της χαζοχαρούμενης κότας! Είσαι Μέγας!

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License