Πώς την πάτησε ο ελληνικός ρατσισμός στη Θράκη

"οι Πομάκοι είναι απόγονοι φυλών που συμπολέμησαν με τον Μεγαλέξανδρο, ότι είναι ευφυέστεροι των τουρκογενών και έτσι πλησιέστεροι στον ελληνικό μέσο όρο". Ποιος τα λέει αυτά τα ρατσιστικά; μα ... το ελληνικό κράτος. Δεν "τα λέει" απλώς, αλλά σε αυτά βάσισε την μειονοτική του πολιτική γιατη δυτική Θράκη -μια πολιτική "διαίρει και βασίλευε". Τώρα διαπιστώνει με λύπη ότι η πολιτική απέτυχε, και προσπαθεί να πάρει ως γενίτσαρους τους Ρομά. Του ευχόμαστε ολόψυχα η νέα του στροφή να έχει την ίδια τύχη ...

ΤΟ ΥΠΕΞ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΘΡΑΚΗ Μια νέα πολιτική για τη μειονότητα Μια ολιγοήμερη επίσκεψη στη Θράκη αρκεί για να καταλάβει κανείς ότι τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά από αυτά που παρουσιάζουν οι κινδυνολόγοι «αναλυτές» στα κανάλια των Αθηνών. ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΨΑΡΡΑ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ. ΙΟΣ e-mail Το ηρώο της χουντικής περιόδου σκιάζει ακόμα την πλατεία της Κομοτηνής. Παρά την έντονη θρακολογία που προκάλεσε επί ένα μήνα στην Αθήνα η υποψηφιότητα της κυρίας Καρά Χασάν, δεν μάθαμε τίποτα περισσότερο για την πραγματική πολιτική κατάσταση στην περιοχή της Θράκης και τις συνθήκες ζωής της μειονότητας. Το χειρότερο είναι ότι στη σχετική παραφιλολογία επικράτησαν τα στερεότυπα περασμένων δεκαετιών και οι αδιέξοδοι εθνικοί μύθοι που έχουν ξεπεραστεί από νέες πραγματικότητες και νέες ανάγκες του πληθυσμού της περιοχής. Την ώρα που οι αθηναίοι θρακολόγοι των καναλιών συνέχιζαν να παπαγαλίζουν τις γνωστές εθνικές μεγαλοστομίες περί ελληνοφρόνων «Πομάκων» και παρασυρμένων «Τουρκογενών», οι άνθρωποι που χαράζουν την πραγματική πολιτική για τη μειονότητα έχουν ήδη προσανατολιστεί προς εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις: Ο νέος στόχος της ελληνικής πολιτικής είναι οι «Ρομά» της μειονότητας. Τους «Πομάκους» ξεχάστε τους! Πάγια θέση της ελληνικής διοίκησης όλες τις τελευταίες δεκαετίες ήταν να επιμένει στο διαχωρισμό της μειονότητας της περιοχής σε τρεις εθνοτικές ομάδες («Τουρκογενείς, Πομάκους και Αθιγγάνους-Ρομά»). Μερικές φορές, μάλιστα, αναφέρονταν σε (περισσότερες της μιας) «μουσουλμανικές μειονότητες», για να δώσουν μεγαλύτερη έμφαση στον εσωτερικό διαχωρισμό της μειονότητας. Ο προφανής στόχος ήταν η αποδυνάμωση των Τούρκων της μειονότητας, η ενίσχυση των εσωτερικών αντιθέσεων και ο προσεταιρισμός των Πομάκων. Μια νέα πολιτική Οπως διαβάζουμε σε ένα απόρρητο έγγραφο του υπουργείου Εξωτερικών που έχει συνταχθεί πριν από δέκα χρόνια, «η υπογράμμιση αυτής της "διαφορετικότητας" των τριών ομάδων απορρέει από την επιθυμία μας να αποφύγουμε την απορρόφηση των Πομάκων και των Αθιγγάνων από το τουρκογενές στοιχείο της μειονότητας και την κατ' αυτόν τον τρόπο δημιουργία μιας συμπαγούς τουρκογενούς μειονότητας» (ΑΠΦ 1150.600/ΑΣ 809, 17/7/1996, ΥΠΕΞ, Α2 ΔΔΣ/Τμήμα Μειονοτικών Θεμάτων). Ολα τα κανάλια «αποκάλυψαν» ταυτόχρονα τις «παράνομες ενώσεις». Κανένα δεν πήγε να δει πώς λειτουργούν και τι ακριβώς κάνουν. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος έγινε χρήση κάθε θεμιτού και αθέμιτου μέσου. Τεράστια ποσά δαπανήθηκαν σε «μελέτες», «προγράμματα», «ινστιτούτα» και «εκδηλώσεις» που μοναδικό στόχο είχαν να κατασκευάσουν μια «πομακική εθνική ταυτότητα» που δεν θα έτεινε ούτε προς την Τουρκία (λόγω θρησκείας) ούτε προς τη Βουλγαρία (λόγω γλώσσας). Και πρώτο μέτρο ήταν «η μερική απαλλαγή των Πομάκων από τα ήπια άλλωστε κατασταλτικά μέτρα που ίσχυαν για τους Τουρκογενείς μέχρι την αρχή της τρέχουσας δεκαετίας ('90)» (στο ίδιο έγγραφο). Ομως, αυτή η πολιτική απέτυχε. Ούτε ο εκτουρκισμός της μεγάλης πλειοψηφίας της μειονότητας αποφεύχθηκε, ούτε πήρε σάρκα και οστά ποτέ ο διαχωρισμός των Πομάκων από τα άλλα μέλη της μειονότητας. «Η διαφοροποίηση αυτή από το τουρκογενές στοιχείο τα τελευταία χρόνια μειώνεται», διαβάζουμε στο ίδιο έγγραφο. «Σε αυτό συνετέλεσαν η επιμειξία των Πομάκων με τους Τουρκογενείς, η οποία προκλήθηκε από την εγκατάσταση Πομάκων στις πόλεις και από την αλλαγή στάσεως της επίσημης Τουρκίας στα θρησκευτικά θέματα». Το αντίθετο, μάλιστα, συνέβη: Οι σχεδιασμοί επί χάρτου της ελληνικής πλευράς επιτάχυναν την ομογενοποίηση της μειονότητας. Το όψιμο χέρι φιλίας που έτεινε προς την πλευρά των Πομάκων η ελληνική πλευρά αντιμετωπίστηκε με εύλογη καχυποψία από εκείνους που μέχρι πριν από δέκα χρόνια ζούσαν πίσω από τις μπάρες του αποκλεισμού, την περιβόητη «επιτηρούμενη ζώνη» και είχαν την υποχρέωση να κυκλοφορούν με ειδικές άδειες, δηλαδή εσωτερικά διαβατήρια. Ο λόγος που διατηρήθηκαν αυτές οι απαγορευτικές μπάρες, σύμφωνα με την ίδια έκθεση του ΥΠΕΞ, ήταν «η αποφυγή διασυνδέσεως του τουρκογενούς με το πομακικό στοιχείο». Οι λόγοι της αποτυχίας της πολιτικής για τους Πομάκους είναι, βέβαια, πολλοί. Ο σημαντικότερος, όμως, είναι ότι βασίστηκε σε ένα προπαγανδιστικό τέχνασμα. Τώρα αναγκάζεται το ΥΠΕΞ να παραδεχτεί ότι ήταν ατελέσφορες οι θεωρίες «σύμφωνα με τις οποίες οι Πομάκοι είναι απόγονοι φυλών που συμπολέμησαν με τον Μεγαλέξανδρο, ότι είναι ευφυέστεροι των τουρκογενών και έτσι πλησιέστεροι στον ελληνικό μέσο όρο κ.ά.». Αλλά και ο τρόπος της προσέγγισης, δηλαδή μέσω του στρατού (!) και γνωστών επιχειρηματιών, αποδείχτηκε κι αυτός ατυχής. Το παραδέχεται το ΥΠΕΞ με κομψό τρόπο στο ίδιο έγγραφο: «Η διδασκαλία της πομακικής δεν προσφέρει τίποτε στους Πομάκους, πλην της διατηρήσεως μιας εθνικής ταυτότητας, μάλλον προβληματικής. Αντιθέτως η επαρκής γνώση της ελληνικής ή της τουρκικής τούς δίνει τη δυνατότητα προσβάσεως στις αγορές εργασίας και τα Πανεπιστήμια της Ελλάδος ή της Τουρκίας και συνεπάγεται σημαντική βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου. Με την οπτική αυτή, η έκδοση των δύο λεξικών, αφενός του Δ' Σώματος Στρατού και αφετέρου του δασκάλου κ. Θεοχαρίδη, με την οικονομική ενίσχυση του επιχειρηματία κ. Εμφιετζόμλου, δεν βελτίωσε, βεβαίως, τις προοπτικές διδασκαλίας της πομακικής. Εάν το πρώτο μπορεί να θεωρηθεί ως χρήσιμο εργαλείο για το στρατό και το δεύτερο ως καρπός της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, κανένα από τα δύο δεν αποτελεί στην ουσία επιστημονικού επιπέδου εργασία». Αυτό που απασχολεί, επίσης, τα στελέχη του ΥΠΕΞ είναι οι ενδεχόμενες επιπτώσεις που θα είχε η επίσημη διδασκαλία μιας σλαβικής γλώσσας σε άλλες περιοχές της χώρας, όπως η δυτική Μακεδονία, όπου τα πολύ συγγενικά προς τα πομακικά «μακεντόντσι» θεωρούνται εθνικώς ύποπτα και εξοβελιστέα. Με ανησυχία διαπιστώνουν οι ίδιοι αναλυτές του ΥΠΕΞ ότι ήδη έχει αποκατασταθεί μια επικοινωνία μεταξύ Ποντίων από τη Ρωσία (που έχουν εγκατασταθεί στην περιοχή) και σλαβόγλωσσων πληθυσμών («Πομάκων») στις δύο πλευρές των ελληνοβουλγαρικών συνόρων. Η ελληνική πολιτεία στρέφεται, λοιπόν, εδώ και λίγο καιρό στην τρίτη συνιστώσα της μειονότητας, τους Ρομά. Εδώ τα πράγματα θεωρούνται πιο εύκολα: Δεν είναι η «εθνική συνείδηση» τόσο που καθορίζει την ενότητα της κοινωνικής ομάδας, επομένως δεν υπάρχει καταρχήν το αξεπέραστο εθνοτικό φράγμα. Φοβόμαστε, πάντως, πως και την περίπτωση αυτή, θα αποδειχθεί πολύ όψιμη η στοργή της ελληνικής πολιτείας. Οσο μια την αποτελεσματικότητά της, κι αυτή είναι αμφίβολη, διότι ο αριθμός των Ρομά είναι πολύ μικρός παρά το «φούσκωμα» των επίσημων μελετών. Αλλά ακόμα και έτσι, είναι σημαντικό το γεγονός ότι για πρώτη φορά αντιμετωπίζονται ως έλληνες πολίτες οι Ρομά της περιοχής (για την ακρίβεια κάποια τμήματά τους) και δαπανώνται σημαντικά ποσά για την εκπαίδευσή τους, έστω επιλεκτικά και με ανορθόδοξους τρόπους. Πάντως, σύμφωνα με τη μελέτη του Ευρωπαϊκού Κέντρου για τα Δικαιώματα των Ρομά και του Ελληνικού Παρατηρητήριου των Συμφωνιών του Ελσίνκι είναι ήδη αργά: «Φαίνεται ότι ένα σημαντικό τμήμα των Μουσουλμάνων Ρομά όντως ασπάζεται την τουρκική εθνική ταυτότητα. Ο εκπρόσωπος των Μουσουλμάνων Ρομά της Θράκης, στην ιδρυτική συνεδρίαση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Ελλήνων Ρομά (ΠΟΣΕΡ), η οποία εδρεύει στην Αθήνα και χρηματοδοτείται από το κράτος, ισχυρίστηκε ότι οι Ρομά που εκπροσωπεί αποτελούν μια εθνική (δηλ. τουρκική) μειονότητα. «Εκτουρκισμός» »Παρομοίως, οι περισσότεροι Μουσουλμάνοι Ρομά που ζουν στο Νομό Εβρου δήλωσαν σε ερευνητές ότι είναι Τούρκοι και όχι Ρομά. Επιπλέον, παρατηρήθηκε ότι οι Μουσουλμάνοι Ρομά της Κομοτηνής σταμάτησαν να χρησιμοποιούν τη ρομανί και προτιμούν τα τουρκικά, ακόμη και στο σπίτι τους, κάτι που οι Ελληνες ερευνητές ερμηνεύουν ως ένδειξη του σταδιακού "εκτουρκισμού" τους». Οσο μια το σύνολο της μειονότητας, φαίνεται ότι ο μεσοπρόθεσμος στόχος του ελληνικού κράτους είναι η αποδυνάμωσή της μέσω της αστικοποίησης. Η οικονομική συγκυρία βοηθά αυτό το σχεδιασμό. Το μεγαλύτερο μέρος του αγροτικού μειονοτικού πληθυσμού ασχολείται με τα καπνά, τα οποία ως γνωστόν αντιμετωπίζουν ως καλλιέργεια τη μεγαλύτερη κρίση των τελευταίων δεκαετιών. Οχυρωμένη πίσω από τη Ε.Ε., η ελληνική κυβέρνηση αρνείται οποιαδήποτε στήριξη των καλλιεργητών. Αλλά η αλλαγή καλλιέργειας στα ορεινά χωριά είναι σχεδόν αδύνατη. Ο μόνος δρόμος που θα μένει στους κατεστραμμένους αγρότες της μειονότητας είναι η μετανάστευση, τα καράβια και οι βοηθητικές εργασίες στις πόλεις. Στην ίδια κατεύθυνση τείνουν απ' ό,τι φαίνεται και οι άνωθεν σχεδιασμοί για την εκπαίδευση της μειονότητας. Εδώ και δέκα χρόνια πραγματοποιήθηκε μια μεγάλη τομή, με το τολμηρό και επιτυχημένο (παρά τις αντιδράσεις) «Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων», το οποίο διευθύνει η καθηγήτρια Αννα Φραγκουδάκη με τη συνερμασία της συναδέλφου της Θάλειας Δραμώνα. Σε συνδυασμό με το θετικό μέτρο της ποσόστωσης για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια, το πρόγραμμα αυτό, που αφορά μόνο την ελληνόγλωσση εκπαίδευση, βελτίωσε αισθητά τον αριθμό των μειονοτικών που κατορθώνουν να προχωρήσουν στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Ομως στη μεγάλη τους πλειονότητα τα μειονοτικά σχολεία παραμένουν σε άθλια κατάσταση, γιατί το τουρκόγλωσσο μέρος της εκπαίδευσης βρίσκεται ακόμα υπό τη σκιά των ελληνοτουρκικών ισορροπιών. Ορισμένοι μειονοτικοί των πόλεων προτιμούν ήδη να στέλνουν τα παιδιά τους στα ελληνικά σχολεία. Εχοντας αυτό κατά νου, η ελληνική πλευρά προσβλέπει στη σταδιακή αποδυνάμωση των μειονοτικών σχολείων και την απορρόφηση μέρους των παιδιών της μειονότητας στα κοινά σχολεία. Μια νέα δυναμική στην κοινωνία Με βάση όλο αυτά τα δεδομένα, καταλαβαίνει κανείς πόσο εκτός τόπου και χρόνου ήταν όλη αυτή η επιμονή στην «πομάκικη καταγωγή» της κυρίας Καρά Χασάν που επαναλάμβαναν εν χορώ οι θρακολόγοι των καναλιών. Εξίσου παραπλανητικά είναι και όσα «αποκάλυψαν» για την Τουρκική Ενωση Ξάνθης οι ίδιοι αναλυτές (με πρώτο εκείνον που διαλαλεί ότι οι μπάρες στην επιτηρούμενη ζώνη έπεσαν χάρη στις δικές του εκπομπές). Θα τους στενοχωρήσουμε λέγοντάς τους ότι τα σωματεία που φέρουν το χαρακτηρισμό «τουρκικός» στην Ξάνθη και την Κομοτηνή λειτουργούν κανονικά και εντός του νόμου, όπως κάθε άλλη ένωση πολιτών. Οχι μόνο «παράνομες» δεν είναι αυτές οι ενώσεις, αλλά διαθέτουν γραφεία σε πλήρη νόμιμη λειτουργία. Η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ότι η υπόθεση εκκρεμεί και θα τελεσιδικήσει μόνο μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Ομως ακόμα και στη (μάλλον απίθανη) περίπτωση να γίνει δεκτή η απόφαση της ελληνικής διοίκησης, το μόνο που θα συμβεί είναι ότι δεν θα αναρτηθούν οι ταμπέλες στα υπάρχοντα σωματεία. ...

από Νικ 17/07/2006 12:21 πμ.


Εξαιρετικός όπως πάντα ο Ιός. Η Πομακοφιλία του Ελληνικού κράτους είναι υποκριτική, αλλά και επιπόλαιη.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License