Η ΚΡΥΦΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΥ

Σημείωση Αντιεθνικιστικής: Αναδημοσιεύουμε το πολύ δυνατό αυτό κείμενο διότι λέει πολλές αλήθειες και χαρακτηρίζεται από θέρμη στον αντιρατσιστικό του στόχο. Κατανοούμε το πάθος που αντανακλάται σε ολόκληρο το κείμενο και την αναπόφευκτη ψυχική φόρτιση της ομάδας μεταναστών, δεδομένου ότι αυτοί είναι το ίδιο το θύμα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συναινούμε στην εκδικητική αποστροφή για τον βομβαρδισμό της Δρέσδης προς το τέλος του κειμένου. Ως Αντιεθνικιστική σημειώνουμε ότι στην Δρέσδη δολοφονήθηκαν 160.000 άμαχοι, συνεπώς ο απαράδεκτος και απάνθρωπος βομβαρδισμός της Δρέσδης ήταν έγκλημα και ο συγκεκριμένος πιλότος δεν ήταν αντιφασίστας, ήταν δολοφόνος.

Η κρυφή γοητεία του αριστερού αντισημιτισμού «Ο Αντισημιτισμός είναι μέσα στον αντι-ισραηλισμό ή αντι-σιωνισμό, όπως η καταιγίδα μέσα στα σύννεφα. Όταν μιλάει πρόστυχα, τότε μιλά για «το εγκληματικό κράτος του Ισραήλ». Όταν εμφανίζετε ευπρεπής, τότε μιλά για τo «προωθημένο φυλάκιο του Ιμπεριαλισμού».(Ζαν Αμερί 1, «ο έντιμος αντισημιτισμός»). Γνωρίζω όσο κανείς άλλος, ότι αντικειμενικά το Ισραήλ φέρνει πάνω του τον άσχημο ρόλο του κατακτητή. Δεν έχω πρόθεση να δικονομήσω όλα όσα κάνουν οι διάφορες Κυβερνήσεις του Ισραήλ. Οι πρoσωπικές μου σχέσεις με αυτήν την χώρα... είναι πρακτικά μηδέν. Δεν την επισκέφτηκα ποτέ, δεν μιλώ την γλώσσα της, ο πολιτισμός της μου είναι και μάλιστα κατά προσβλητικό τρόπο ξένος, η θρησκεία της δεν είναι η δικιά μου. Παρόλα αυτά η ύπαρξη αυτού του κράτους είναι για μένα σημαντικότερη από την ύπαρξη οποιουδήποτε άλλου» (Ζαν Αμερί , «ο έντιμος αντισημιτισμός»). Στην ιστοσελίδα του ριζοσπάστη, στο πάνω μέρος δεξιά εμφανίζεται το εξαγωνικό άστρο του Δαβίδ (σημαία του Ισραήλ) το οποίο εναλλάσσεται με την αστερόεσσα των ΗΠΑ, της οποίας τα άστρα με την σειρά τους μετατρέπονται σε αγκυλωτούς σταυρούς. Ακολουθούν τα γνωστά σλόγκαν για το «εγκληματικό» Ισραήλ κλπ. Η έμπνευση αυτή του κομμουνιστή καλλιτέχνη φαίνεται να έχει πολύ απήχηση στους επισκέπτες της ιστοσελίδας. Αλλιώς δεν εξηγείται η διαρκής της, σχεδόν συνεχής αναμετάδοσή της. Αξίζει να σημειωθεί δε, ότι είναι ένα από τα λίγα σχήματα (εκτός βέβαια από τα δύο χειρωνακτικά εργαλεία) που αντέχει τόσο πολύ στο χρόνο (και στο γούστο). Φαίνεται ότι τροφοδοτεί με επιτυχία, κάποια εντελώς συγκεκριμένα ένστικτα των οπαδών του. Οι «νέοι ναζήδες» Το μήνυμα αυτής της εικόνας είναι σαφές: Οι ΗΠΑ φτιάχνουν τα νέα Άουσβιτς και οι εβραίοι (συγνώμη, Ισραηλινούς τους λεμε τώρα), είναι οι «νέοι ναζήδες». Η εξίσωση αυτή του Ολοκαυτώματος με τα εγκλήματα των ΗΠΑ, σκοπεύει απροκάλυπτα στη αναθεώρηση και σχετικοποίηση της Μοναδικότητας του Ολοκαυτώματος, του «εγκλήματος των εγκλημάτων», ακρωτηριάζοντας έτσι την ιστορική μνήμη. Και το σημαντικότερο, ότι αυτοί που τόλμησαν να επιζήσουν και να φτιάξουν το κράτος τους για να προστατευτούν από τους εθνικοσοσιαλιστές ή τους κατοπινούς θαυμαστές τους, είναι στην πραγματικότητα ίδιοι2 με αυτούς: «Στην επιχείρηση αυτή διακρίνεται και η ηγεσία του Ισραήλ, που βαρύνεται με την ευθύνη για τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, με μεθόδους μάλιστα που χρησιμοποιήθηκαν κατά των Εβραίων στο Άουσβιτς, στο Νταχάου, στο Μπέλσεν, στο Μαουτχάουζεν...» (Ριζοσπάστης, 28.01.2005, «Το Άουσβιτς και οι παραχαράκτες του»)3 . «Με την πολλή συζήτηση για τον αντισημιτισμό, επιχειρείται να συγκαλυφτεί η σιωνιστική πολιτική του Ισραηλινού κράτους, που εφαρμόζει γενοκτονία σε βάρος των Παλαιστινίων, παρόμοια με εκείνη που έζησαν οι Εβραίοι που μαρτύρησαν στα χιτλερικά στρατόπεδα», (Ριζοσπάστης, 01.02.2005) Ιδιαίτερα αυτό «με την πολλή συζήτηση για τον αντισημιτισμό..» χτυπάει στο μάτι, μια που ως γνωστό την συζήτηση για αυτό το θέμα την αποφεύγει το κκε και το σύνολο σχεδόν της Αριστεράς όπως ο διάολος το λιβάνι, ώστε να μπαίνει το ερώτημα, γιατί προσπαθεί το κκε με κάθε μέσο να αποτρέψει μια τέτοια συζήτηση; Επειδή όμως οι ίδιοι δεν είναι σίγουροι, ότι αυτή η εξίσωση αρκεί για να δημιουργήσει το απαραίτητο λαϊκό μίσος ενάντια στους εβραίους, χρησιμοποιούν πληθώρα από τα επίθετα που εν μέρει μάθανε από τους πρώην αντιπάλους τους και σημερινούς σπόνσορές τους. Και μια πού μιλάμε για αριστερή ταυτότητα θα ήταν άδικο να μην αναφερθούμε και στους άλλους, τους πιο επαναστάτες:«Με το να βομβαρδίζουν οι Σιωνιστές ναζιστές ειρηνικές διαδηλώσεις Παλαιστινίων πνίγοντας στο αίμα κραυγές ενάντια στις μαζικές κατεδαφίσεις...» (από ΕΞΕΓΕΡΣΗ, «Αμερικάνοι δολοφόνοι και Ισραηλινοί Σιωνιστές μακελεύουν άμαχους πληθυσμούς») Και κάνουν μάλιστα και εκκλήσεις στην λούμπεν-δημοσιογραφία για συμπαράσταση: «Οι καλοταϊσμένοι καλαμαράδες δε βλέπουν φαίνεται τα εγκλήματα του σιωνιστικού ναζισμού» ...» (από ΕΞΕΓΕΡΣΗ). Τι να σου κάνει όμως μια αρθρογραφία, αν δεν βάλεις ο ίδιος (η τουλάχιστον οι φυσικοί σου σύμμαχοι) χέρι... Για αυτό προσπαθούν να θυμίσουν στην «διεθνή κοινότητα», αυτήν που πάντα την αντιμάχονται, τι πρέπει να κάνει: «Όταν η "διεθνής κοινότητα" απλώς παρακολουθεί να συντελείται μπροστά στα μάτια της μια γενοκτονία, χωρίς να παίρνει ούτε ένα μέτρο που να πονέσει τους Σιωνιστές» (από ΕΞΕΓΕΡΣΗ). Σαν γνήσιοι επαναστάτες ξέρουν πολύ καλά τι έκανε παλιά ένα μέλος αυτής της κοινότητας ώστε να πάρει και σήμερα « ένα μέτρο που να πονέσει τους Σιωνιστές». Και φυσικά μας κινεί την περιέργεια, τι μέτρα προτείνουν οι ίδιοι. Στην αίγλη που αντανακλά αυτή η γοητεία του αριστερού αντισημιτισμού, φαίνεται να μην μπορεί να αντισταθεί κανείς. Έτσι η εφημερίδα Βαβυλωνία δεν άντεξε στον πειρασμό: «Κάθε τόπος μπορεί να γίνει λωρίδα της γάζας», ανακοινώνει δυναμικά και «όχι στο νέο Απαρτχάιντ» γνωστοποιεί την ανακάλυψή της και άλλα παρόμοια. Πριν από μερικά χρόνια, η εφημερίδα «ΤΟ ΠΡΙΝ» έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για το φιλμ του Σπίλμπεργκ «Η λίστα του Σίντλερ», μιας και όπως έγραφε υπήρχε ο άμεσος κίνδυνος να εμφανιστούν στους θεατές σημάδια ...συμπάθειας απέναντι στα θύματα των εθνικοσοσιαλιστών (πράγμα που ως γνωστό δυσκολεύει κάποιες αρθρογραφίες-καταδίκες των «νέων ναζήδων»). Όχι φυσικά ότι ξεχνάμε και τους άλλους, με τις αντιπροσωπείες τους σε συνέδρια στη μέση ανατολή, όπου ...συζητιόνταν η διάλυση του Ισραήλ κλπ., κλπ. Μαθαίνουμε λοιπόν, τόσο από την αντικαθεστωτική Αριστερά (όσο πιο ριζοσπαστική τόσο και χειρότερη), όσο και από την «ημερήσια ταξική4» εφημερίδα του κκε, ότι οι εβραίοι (συγνώμη, οι Ισραηλινοί) είναι ένα μίγμα από Μελιγαλά (της προπαγάνδας) και κανιβάλων5, ότι η μεγαλύτερη απόλαυσή τους είναι να σκοτώνουν παιδιά (παλιότερα λέγανε ότι τους πίνουν το αίμα), ότι η μεγαλύτερη ικανότητα τους είναι να κατασκευάζουν σκευωρίες και συνωμοσίες βάζοντας το δάκτυλό τους παντού (ο γνωστός «εβραϊκός δάκτυλος»), όπως έλεγε και στην ελληνική τηλεόραση ένας υποψήφιος δήμαρχος Αθήνας του κκε την περίοδο των συλλήψεων ( ότι η 17 Νοέμβρη κατευθύνεται από τη ...Μοσάντ), ότι όποιος θέλει να ψάξει για Απάρτχαϊντ δεν χρειάζεται να πάει τόσο μακριά ως την Αφρική αλλά θα το βρει σε όλη του την κτηνωδία απέναντι από τη Κρήτη, ότι προβαίνουν κάθε Τρίτη και Πέμπτη σε γενοκτονίες κλπ., κλπ. Σημειωτέον δε, ότι το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που την διακοσμούν με τόσα οξυμένα επίθετα (ακόμη και τις ΗΠΑ έχει ξεπεράσει) . Το ότι ο αριστερός αντισημιτισμός εμφανίζεται σε τόσο διανοητικά τετριμμένο βαθμό δεν οφείλεται μόνο στο επίπεδο νοημοσύνης των γραφιάδων του, αλλά κυρίως στην ίδια του την φύση: παραδοσιακά μανιακός, ενστικτώδης και - μετά την εμπειρία του Άουσβιτς ? εξοντωτικός. Η εκδίκηση της άγνοιας Ποτέ η μεταπολεμική Αριστερά δεν έκανε ούτε καν τον κόπο να καταλάβει την διαφορά ανάμεσα στον φασισμό και τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό. Ποτέ δεν προσπάθησε να πλησιάσει διανοητικά τις διαστάσεις του Ολοκαυτώματος. Ποτέ δεν προσπάθησε να μάθει τουλάχιστον τι και πως ακριβώς συνέβη, τη διαδικασία εξόντωσης εκατομμυρίων. Ποτέ δεν αναρωτήθηκε αν τα θύματα είχαν έστω και μια ελάχιστη δυνατότητα επιβίωσης, αν είχαν κάποια συμπαράσταση, αν είχαν τέλος μια εναλλακτική, έστω και την πιο επαίσχυντη ευκαιρία να επιζήσουν. Αν για παράδειγμα οι αντίπαλοι των ΗΠΑ αλλάξουν και γίνουν οπαδοί της νέας τάξης πραγμάτων, γίνονται αμέσως «σύμμαχοι», παίρνουν και μερικά δάνεια-χάνδρες6. Αν ένας αλλόθρησκος γίνει ομόθρησκος, θα τον αφήσουν κατά πάσα πιθανότητα στην ησυχία του. Αν ένας επαναστάτης γίνει δοσίλογος, εξασφαλίζει ακόμη και το μέλλον των παιδιών του. Αυτήν την δυνατότητα της διαλογής δεν την είχαν οι εβραίοι. Οτιδήποτε και να έκαναν, οποιαδήποτε στάση και να κρατούσαν (υποθετικά, ακόμη και εθνικοσοσιαλιστές να γινόταν) δεν υπήρχε καμία δυνατότητα να σωθούν. Αυτό το απόλυτο Μηδέν, αυτή η παντελής έλλειψη να δοθεί ένα νόημα στην εξόντωσή τους, είναι που δημιουργεί την Μοναδικότητα του Oλοκαυτώματος και ταυτόχρονα την αδυναμία του ανθρώπινου μυαλού να καταλάβει τι και γιατί συνέβη αυτό που συνέβη. Όταν ένας Επαναστάτης στήνεται στο απόσπασμα, πεθαίνει με τη πεποίθηση ότι ο θάνατος του δεν πάει χαμένος, ότι τις Ιδέες του θα τις ακολουθήσουν άλλοι κλπ. Το Ολοκαύτωμα όμως τα σβήνει αυτά όλα. Τα αποκλείει, δεν τα επιτρέπει. Οι άνθρωποι αυτοί δεν πέθαιναν για καμία Ιδέα τους , για κανένα Ιδανικό τους. Απλώς πέθαιναν γιατί έπρεπε για κάποιους να πεθάνουν. Τέρμα! Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς μια διαδικασία εξόντωσης, όπου η γερμανική βέρμαχτ (ο γερμανικός στρατός) όργωνε όλη την Ευρώπη, αψηφώντας κόπους, έξοδα, ακόμη και τον κίνδυνο για στρατιωτικές ήττες7 με έναν και μοναδικό σκοπό: Να βρει, να ανακαλύψει και να συλλάβει όλους όσους θεωρούσε εβραίους, για να τους στείλει με ειδικά για αυτό και μόνο το σκοπό τραίνα από το μακρινό Μαυροβούνιο για παράδειγμα, με μια ειδική γραφειοκρατική διαδικασία, σε ειδικά για αυτό και μόνο τον σκοπό κατασκευασμένα στρατόπεδα εξόντωσης, ώστε να δολοφονηθούν με έναν εντελώς ειδικό τρόπο εκατομμύρια στιγματισμένοι. Ο τονισμός της μαζικότητας αυτής της δολοφονίας δεν εννοεί μόνο ότι δολοφονήθηκαν μάζες ανθρώπων, αλλά ταυτόχρονα, ότι και πραγματοποιήθηκαν οι δολοφονίες αυτές από μάζες ανθρώπων χωρίς κανένα πρόβλημα: Η αποπνικτικά απόλυτη πλειοψηφία του γερμανικού λαού δόθηκε με πάθος και ορμή σε αυτό το εθνικό έργο. Άνδρες και γυναίκες, προλετάριοι και μικροαστοί, δάσκαλοι και γιατροί, νομικοί και σιδηροδρομικοί υπάλληλοι, αρχιτέκτονες και βιομήχανοι, διανοούμενοι και οικοδόμοι, καθαρίστριες και σπιτονοικοκυρές, αριστεροί και δεξιοί, αφεντικά και υπηρέτες μπήκαν εν ψυχή και σώματι στην διαδικασία παραγωγής πτωμάτων. Δεν υπάρχει ούτε ένας κλάδος η τμήμα του γερμανικού πληθυσμού που να μην πήρε με τον ένα η τον άλλο τρόπο ενεργό μέρος στο Ολοκαύτωμα (ένα είδος δηλαδή πλατιάς δημοκρατικής διαδικασίας). Έτσι και μόνο έτσι μπόρεσε να πραγματοποιηθεί η γερμανική εθνικοσοσιαλιστική επανάσταση. Το να σκοτώσεις έναν άνθρωπο, μπορεί να είναι ζήτημα ηθικής η ζήτημα νομικής απειθαρχίας. Το να σκοτώσεις 6 εκατομμύρια είναι ζήτημα εργατικής ηθικής και εργατικής πειθαρχίας. Αλλιώς είναι οργανωτικά αδύνατον να φέρεις σε πέρας ένα τέτοιο τεράστιο έργο σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Το Ολοκαύτωμα έφερε - πέρα από τον τρομακτικό αριθμό θυμάτων ? δύο ακόμη αποτελέσματα. Την επαναδημιουργία του κράτους των θυτών την Γερμανία (μέχρι το 1989 σε διπλό πακέτο) και την ίδρυση του κράτους των θυμάτων τους το Ισραήλ, τον χώρο προστασίας όσων θα ξανακυνηγηθούν από αυτούς που θα θελήσουν να τους μιμηθούν. Οι ανά τον κόσμο αντισημίτες - που λόγω των θηριωδιών ενάντια στους εβραίους δεν τολμούσαν να τα λένε όπως θα θέλανε ? βγάζουν σήμερα τα απωθημένα τους με κύριο σημείο αναφοράς το Ισραήλ και τους εβραίους της Διασποράς, συνεχίζοντας με την νέα επιγραφή (Ισραήλ αντί εβραίοι) τον παρανοϊκό αντισημιτισμό τους. Επομένως ήταν για αυτούς το Μεσανατολικό και η τραγική κατάσταση, το να διεκδικούν δύο λαοί το ίδιο έδαφος, ένα δώρο εξ ουρανού. Όσο για το κράτος του Ισραήλ, αξίζει να θυμίσουμε τι έλεγε παλιά ο ξηρός και λιγόλογος στις εκφράσεις του υπουργός εξωτερικών της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών Αντρέϊ Γκρομίκο, όταν ακόμη οι θηριωδίες του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού ήταν νωπές στην μνήμη των σοβιετικών και η αντιφασιστική συνείδηση καθοριστική για τους κατοίκους της Σοβιετικής Ένωσης: «Όσον αφορά το εβραϊκό κράτος, η ύπαρξη του είναι μία πραγματικότητα είτε αυτό αρέσει σε κάποιους είτε όχι... Η αντιπροσωπεία της ΕΣΣΔ δεν μπορεί να σιωπήσει, αλλά να εκδηλώσει την έκπληξή της για τη στάση των αραβικών χωρών στο παλαιστινιακό ζήτημα. Ιδιαίτερα μας εκπλήσσει το να βλέπουμε ότι αυτές οι χώρες η τουλάχιστον μερικές από αυτές αποφάσισαν να λάβουν στρατιωτικά μέτρα με σκοπό να εξοντώσουν το εθνικό απελευθερωτικό κίνημα των Εβραίων. Δεν μπορούμε να ταυτίσουμε τα ζωτικά συμφέροντα των λαών της Μέσης Ανατολής με τις ανακοινώσεις ορισμένων αράβων πολιτικών και αραβικών κυβερνήσεων, των οποίων είμαστε μάρτυρες» (Αντρέϊ Γκρομίκο, Από την ομιλία του στον ΟΗΕ το 1948). Από ότι φαίνεται, η ελληνική Αριστερά στην συντριπτική της πλειοψηφία δεν συγχώρεσε ακόμη στους εβραίους, το ότι μερικοί από αυτούς επιζήσανε. Με μια ελάχιστη εξαίρεση, που λόγω του αντισημιτικού τυφώνα που σαρώνει την σύγχρονη Αριστερά όλων των αποχρώσεων αποκτά έναν καθοριστικό προβληματισμό: Εννοούμε τους «μπάσταρδους» της ελληνικής Αριστεράς, την επαναστατική οργάνωση 17 Νοέμβρη, σαν μία από τις ελάχιστες ομάδες που αρνήθηκαν να πάρουν μέρος σε αυτό το κατρακύλισμα. Την 17Ν μπορεί κανείς (δίκαια η άδικα) να την κριτικάρει για χίλια-δυό πράγματα, αλλά όχι για αντισημιτισμό. Η κραυγαλέα αυτή απουσία τόσο στα γραπτά της όσο και στις πράξεις της, έφερε ως γνωστό το θέμα ότι είναι κατευθυνόμενη από την Μοσάντ. Μάλιστα ένας δικηγόρος κατηγορίας στην δίκη της 17Ν έθεσε ανοιχτά το ερώτημα: « Γιατί δεν έγινε ποτέ επίθεση σε ένα εβραϊκό στόχο, είτε ατόμων, είτε εβραϊκών συμφερόντων; Εκτός από τις επιθέσεις εναντίον του αμερικανικού Ιμπεριαλισμού, πραγματοποιήθηκαν επιθέσεις ενάντια σε στόχους από τη Μέση Ανατολή και από τα Βαλκάνια, ενάντια σε τουρκικούς, αγγλικούς, γαλλικούς, γερμανικούς, σαυδαραβικούς και άλλους στόχους, ενάντια στον Ολλανδό πρέσβη και στην ολλανδική πρεσβεία, αλλά κανένας εβραϊκός στόχος» (Από την Εφημερίδα Αυγή). Στην σύγχρονη Ελλάδα του δοσιλογισμού και της ρουφιανιάς δεν απορεί πια κανείς γιατί είναι κάποιος αντισημίτης, αλλά ...γιατί δεν είναι. Ούτε καν περνά από το μυαλό τους, ότι ίσως να πρόκειται για μια αντιφασιστική ευαισθησία και σεβασμό απέναντι στα θύματα της γερμανικής κτηνωδίας η απλώς (σε διαμετρική αντίθεση πάλι με το σύνολο της Αριστεράς) να μην ήταν αυτό για την οργάνωση σημείο αναφοράς. Με την απόλυτη εδραίωση του αντισημιτισμού στην ελληνική κοινωνία και στις «πρωτοπορίες» της μόνο αυτή η εξήγηση (πράκτορες της Μοσάντ) μπορεί να δοθεί. Σημειωτέον δε , ότι το επιχείρημα του ότι η αριστερά ήταν δημιούργημα των «σιωνιστών εβραίων», ήταν το πρώτο αντικομμουνιστικό επιχείρημα επί ελληνικού εδάφους για εσωτερική κατανάλωση. Αυτό λοιπόν το επιχείρημα επαναλαμβάνεται 80 χρόνια μετά. Εκεί έχουμε φτάσει. Λησμονημένα γενέθλια Είναι λογικό, ότι το φαινόμενο αυτό του αριστερού αντισημιτισμού απαιτεί μια εξήγηση. Όπως είπαμε προηγουμένως η εξήγηση αυτή δεν μπορεί να δοθεί με το μεσανατολικό ζήτημα (αυτό είναι μόνο το πλαίσιο μέσα στο οποίο γαλουχούν τον αντισημιτικό παρανοϊσμό τους) αλλά ούτε και με τα υπάρχοντα αντισημιτικά στοιχεία του μαρξισμού8 και αναρχισμού9(λεπτομερειακά για αυτό μιαν άλλη φορά). Μια που μιλάμε για ελληνική Αριστερά και για ιστορικές μνήμες, θα πρέπει να κάνουμε μια σύντομη ιστορική αναδρομή στα πρώτα χρόνια της εμφάνισής της στην Ελλάδα. Τότε που ιδρύθηκε η Φεντερασιόν με τον ελληνοεβραίο ηγέτη της Αβραάμ Μπεναρόγια. Τότε που ελληνοεβραίοι και σλάβοι προλετάριοι της Θεσσαλονίκης τολμούσαν να περάσουν στις γραμμές των πρώτων σοσιαλιστικών ομίλων της Φεντερασιόν. Τότε που ο Μπεναρόγια με τον σύντροφο του Σαμουέλ Γιονά10 (γραμματέα του συνδικάτου καπνεργατών) οργάνωναν τις πρώτες μαζικές απεργίες καπνεργατών. Ταυτόχρονα με τη γέννηση αυτής της Οργάνωσης και την τότε όξυνση των κοινωνικών καταστάσεων (εμφάνιση μαχητικού, μη «καθαρά ελληνικού» προλεταριάτου από την μια και βίαιες προσπάθειες εθνικοελληνοποίησης του πολυπολιτιστικού πληθυσμού από την άλλη), άρχισε η διείσδυση του ήδη υπάρχοντα αντισημιτισμού των λαϊκών στρωμάτων στην Αριστερά, μέσο «ελληνοχριστιανών» κομμουνιστών. Έτσι εμφανίστηκαν σοσιαλιστικά στελέχη να αρνούνται να πάρουν μέρος στο συνέδριο του ΣΕΚΕ γιατί αυτό «γέμισε από εβραίους» όπως οι ίδιοι γράφανε στις επιστολές τους. Με την αύξηση των γραμμών της Αριστεράς και την βίαια ελληνοποίηση της κοινωνίας λιγόστευε και η συμμετοχή των ελληνοεβραίων επαναστατών. Το πρόβλημα με τους υπόλοιπους το έλυσαν αργότερα με τον δικό τους, μοναδικό τρόπο οι γερμανοί εθνικοσοσιαλιστές. Και οι λίγοι που επέζησαν τα στρατόπεδα και γύρισαν ζωντανοί-νεκροί στην Ελλάδα, δεν άντεξαν και μετανάστευσαν (κύρια στο Ισραήλ11 αλλά και σε άλλες χώρες). Λόγω μάλιστα της πλατιάς «αριοποίησης α λα ελληνικά» (κατάσχεση εβραϊκών περιουσιών από ελληνοχριστιανούς) οι επιζώντες δεν έχασαν μόνο τους συγγενείς και φίλους τους, αλλά ακόμα και τα υπάρχοντά τους. Σήμερα έχει σβήσει κάθε σχέση με αυτήν την πλευρά του αριστερού κινήματος και ο Αβραάμ Μπεναρόγια μετανάστευσε μετά τον εμφύλιο στο Ισραήλ, ξεχασμένος και απομονωμένος από όλους μέχρι τον θάνατό του το 1979. Έτσι έλυσε η ελληνική Αριστερά μια για πάντα το «πρόβλημα» γέννησής της. Μόνο που από κάποτε λερώνουν κάτι επαναστατικά και μη συνθήματα τα μνημεία του Ολοκαυτώματος, όπως για παράδειγμα η αναγραφή τον Αύγουστο του 2004 από αγνώστους στο μνημείο της Δράμας, «Ελλάδα-Παλαιστίνη Εβραίος δεν θα μείνει» (αλλά και σε άλλα μέρη). Αριστεροί φοιτητές σπουδάζουν σήμερα ανέμελα στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ή φτιάχνουν τα πηγαδάκια τους και τις συνελεύσεις τους με άκρως πολιτικές αντιπαραθέσεις υψηλού επιπέδου... πάνω στα πτώματα των ελληνοεβραίων. Ή μήπως γνωρίζει κανείς κανέναν που να απαίτησε ποτέ να κατεδαφιστεί το Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο σαν ελάχιστη ένδειξη σεβασμού στους νεκρούς, του από τους γερμανούς καταστρεμμένου εβραϊκού νεκροταφείου12 που βρίσκεται κάτω από τα θεμέλιά του; Κραυγαλέα σιωπή Μια από τις σκοτεινότερες σελίδες της ελληνικής Αριστεράς είναι η στάση της απέναντι στην εξόντωση των ελλήνων εβραίων. Όχι γιατί αυτή η Αριστερά έκανε κανένα έγκλημα αλλά για έναν πολύ απλό λόγο: Για το ότι δεν έκανε τίποτε. Απολύτως τίποτε. Και σαν να μην έφθανε αυτό, είχαμε μια κραυγαλέα σιωπή για αυτό το θέμα. Μια σιωπή που κρατάει εδώ και πάνω από 60 χρόνια. Μέχρι σήμερα. Ξεφυλλίζοντας τον τότε παράνομο αντιστασιακό τύπο για τον οποίο πρέπει να πούμε ότι έβγαινε κατά χιλιάδες αντίτυπα, βρίσκει κανείς - και φυσικά πολύ σωστά ? εκτενή περιγραφή των εγκλημάτων και των θηριωδιών των καταχτητών. Όχι μόνο τα μαζικά τους εγκλήματα αλλά και την καθημερινή τους τρομοκρατία, τις κλεψιές τους, τη δεσποτική τους στάση κλπ. Πλησιάζοντας όμως στις ημερομηνίες των συλλήψεων των εβραίων, μάταια θα ψάξει ο αναγνώστης να βρει ανταποκρίσεις για αυτό το καθοριστικό γεγονός. Και να σκεφτεί κανείς, ότι άλλες, μη αντιστασιακές εφημερίδες της εποχής αναμετέδιδαν την είδηση. Δεν ήταν λοιπόν θέμα άγνοιας, πόσο μάλλον που οι συλλήψεις και το μάζωμα γίνονταν ανοιχτά, μπροστά στα μάτια των ελληνοχριστιανών. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ακόμα χειρότερα: Ουκ ολίγες ήταν οι περιπτώσεις που οι ελληνοχριστιανοί περίμεναν σαν τους γύπες από τα άγρια χαράματα να μαζώξουν οι γερμανοί τους εβραίους συμπατριώτες τους για να το ρίξουν στο πλιάτσικο των περιουσιών τους. Τόσο στην Κέρκυρα13 όσο και στην Θεσσαλονίκη αλλά και σε άλλες πόλεις είχαμε το ανατριχιαστικό αυτό φαινόμενο. Ήταν δε τόσο αποτελεσματικό (το πλιάτσικο) ώστε ανάγκασε τους γερμανούς να βγάλουν ανακοίνωση ότι όποιος συλλαμβάνεται για πλιάτσικο θα εκτελείται επί τόπου (φυσικά δεν το έκαναν από ανθρωπιστικούς λόγους αλλά από πειθαρχικούς. Ακόμη και το μεγαλύτερο έγκλημά τους έπρεπε να γίνει με τάξη). Για το κκε, μετά το κάλεσμά του προς τους εβραίους και τις άλλες μειονότητες να βγούνε στο βουνό (πράγμα που το ακολούθησαν αρκετές εκατοντάδες εβραίοι και πολέμησαν στις γραμμές του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ) το θέμα έληξε. Παρόλο που από την αρχή του πολέμου ο εξοντωτικός αντισημιτισμός των ναζήδων εκφραζόταν ανοιχτά (από το 1942 τούς είχαν ήδη αναγκάσει στην Ελλάδα να φορούν το κίτρινο άστρο του Δαβίδ) και τουλάχιστον οι κατατρεγμοί ενάντια στον εβραϊκό πληθυσμό στην κατεχόμενη Ευρώπη ήταν πλατιά γνωστοί, δεν κουνήθηκε φύλλο. Ειδικά στην Ελλάδα είχαμε τις απελάσεις πιο αργότερα από άλλες χώρες14. Όταν δηλαδή το αντάρτικο ήταν στην φούρια του. Σε μια χώρα με ένα αξιόμαχο αντάρτικο σαν τον ΕΛΑΣ, με ένα μαζικό απελευθερωτικό μέτωπο σαν το ΕΑΜ δεν συνέβη τίποτε. Ένας απλός παραλληλισμός με την γειτονική μας Βουλγαρία καταδεικνύει το μέγεθος αυτού του δράματος: Όταν εκεί ήταν να ξεκινήσουν οι συλλήψεις των εβραίων, είχαμε μια πλατιά συμπαράσταση των λαϊκών στρωμάτων και της αντίστασης (παρόλο που ήταν πολύ μικρότερη σε σχέση με την Ελλάδα). Το αποτέλεσμα ήταν να συλληφθούν ελάχιστοι εβραίοι (πάνω από 90% σώθηκαν, ενώ στην Ελλάδα πάνω από 90% εξοντώθηκαν) και οι γερμανοί έμειναν κυριολεκτικά με άδεια χέρια. Εντελώς αντίθετη με αυτή την παράξενη απραξία, ήταν η στάση του κινήματος στο ζήτημα της επιστράτευσης: Με τις μαζικές και μαχητικές κινητοποιήσεις και συλλαλητήρια της αντίστασης κατάφεραν με επιτυχία να την σταματήσουν. Γιατί αυτό δεν έγινε και με τους ελληνοεβραίους; Τι αποφάσεις πάρθηκαν για αυτό το ζήτημα από την τότε ηγεσία του κινήματος; Για ποιους λόγους; Με πιο σκεπτικό; Γιατί δεν ανοίγουν τα αρχεία εκείνης της εποχής ώστε να βγει στο φως η ιστορική αλήθεια; Γιατί δεν βάζει κανείς αυτά τα ερωτήματα; Διότι αν δεν υπάρχει τίποτε πρέπει να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι η τύχη των συμπατριωτών τους δεν τους ενδιέφερε. Διότι ήσαν αλλιώτικοι από τους άλλους! Τα ερωτήματα όμως όχι μόνο δεν τελειώνουν εδώ, αλλά τώρα αρχίζουν: Ως γνωστό, οι κατακτητές επέβαλαν στις κυβερνήσεις των χωρών που κατακτούσαν ένα είδος φόρου κατοχής, στο ύψος των αναγκών του γερμανικού στρατού που ήταν στην χώρα. Το ίδιο λοιπόν επέβαλαν και στην Ελλάδα. Εδώ όμως εμφανίστηκε ένα οικονομικό πρόβλημα. Η Ελλάδα των 7 εκατομμυρίων κατοίκων τότε, λόγω της τεράστιας φτώχιας που μάστιζε την χώρα και τον καλπάζοντα πληθωρισμό, δεν ήταν εύκολο να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των κατακτητών. Οι Γερμανοί και η τότε ελληνική κυβέρνηση έπρεπε λοιπόν να πάρουν δρακόντεια μέτρα «ξεζουμίσματος» του ελληνικού λαού με όλες τις συνέπειες που θα επέφεραν αυτά τα μέτρα. Το πρόβλημα το έλυσε όμως η «ευρηματικότητα» του Νόϊμπαχερ (υπεύθυνου για την Ελλάδα και ειδικού απεσταλμένου του Χίτλερ) και το εφάρμοσε ο στρατιωτικός υπεύθυνος για την Θεσσαλονίκη (και κύριος εκτελεστής του Ολοκαυτώματος μαζί με έναν άλλο, τον Μπρούνερ), αξιωματικός Μαξ Μέρτεν με πιο ανώδυνο και πιο προσοδοφόρο τρόπο και για τις δυό πλευρές: Με την κατάσχεση του συνόλου της περιουσίας των ελλήνων εβραίων. Για να κρατηθούν όμως τα «νόμιμα» πλαίσια, έπρεπε αυτός ο κλεμμένος πλούτος να «πλυθεί». Έτσι ακολουθήθηκε η εξής διαδικασία: Τον πλούτο που μάζεψαν οι γερμανοί (και οι έλληνες συνεργάτες τους) από τα θύματά τους (χρυσαφικά, κοσμήματα, πανάκριβα χαλιά, κλπ. ) της τάξης συνολικά των 1,7 εκατομμυρίων αγγλικών χρυσών λιρών15 τον έδωσαν στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία το ρευστοποίησε στα χρηματιστήρια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, αλλά και αλλού, και με αυτά πλήρωσε τα χρέη της στους γερμανούς, οι οποίοι με την σειρά τους καλύψανε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα τις ανάγκες του στρατού τους. Δηλαδή, όσο και τραγικό να ακούγεται, οι κλεμμένες περιουσίες των ελλήνων εβραίων έσωσαν την ζωή χιλιάδων ελλήνων χριστιανών, που αλλιώς θα πέθαιναν από πείνα, αν οι γερμανοί «ξεζουμίζανε» τον ελληνικό πληθυσμό! Σε αυτό το τεράστιο οικονομικό επιχείρημα πήραν μέρος εκατοντάδες άτομα από Τράπεζες, οικονομικούς οργανισμούς, υπουργεία κλπ., ακόμη και χιλιάδες, αν πρoσθέση κανείς τους αγοραστές και τους μεσίτες, που με λίγα χρήματα θησαύρισαν. Για όλα αυτά υπάρχουν στοιχεία στα αρχεία των τραπεζών και αλλού, αμπαρωμένα και φυλαγμένα σαν τα μάτια τους. Γιατί δεν κατονομάζονται οι μετέχοντες σε αυτήν την άκρως βρώμικη μεν προσοδοφόρα δε επιχείρηση; Γιατί παραμένουν τα αρχεία της τράπεζας Ελλάδας και της εθνικής τράπεζας μέχρι σήμερα κλειστά; Ποιοι είναι αυτοί πού έκαναν περιουσίες με τις περιουσίες των θυμάτων; Πια πολιτικά και οικονομικά τζάκια εκτίθενται αν βγουν όλα αυτά στο φως της δημοσιότητας; Γιατί δεν ζητά η Αριστερά (σαν η μόνη που δεν είχε σχέσεις με αυτές τις βρωμιές) να ανοίξουν οι φάκελοι ΟΛΩΝ των σε αυτήν την «διαδικασία» συμμετεχόντων; Υπάρχει και αν ναι, τι είδους συναίνεση ή συμφωνία να αφεθεί το θέμα στην λήθη της ιστορίας; Να μην ξεχνάμε: Η καθεστωτική Αριστερά είχε ήδη στο πρόσφατο παρελθόν συμφωνήσει να καούν οι φάκελοι χαφιεδισμού λόγω ...εθνικής συμφιλίωσης! Και το κυριότερο: Από τον κλεμμένο πλούτο, μόνο 10% επιστράφηκε μετά τον πόλεμο από τους γερμανούς στους έλληνες εβραίους (οι γερμανοί είχαν αποφασίσει να αποζημιώσουν μόνο όσους επέζησαν η τούς συγγενείς των θυμάτων τους). Αφού λοιπόν έκαναν τόσο συστηματική εκκαθάριση, μόνο 10% των θυμάτων τους η των συγγενών τους έμειναν στην ζωή! Είναι πια καιρός να βάλουμε τέρμα στην Ιστορία αυτής της βρώμικης Ιστορίας και να απαιτήσουμε να δοθεί το υπόλοιπο 90% πίσω στις κοινότητες των θυμάτων. Ιστορίες χωρίς τέλος Από την άλλη υπάρχει στη Ελλάδα απέναντι στην χώρα των θυτών και των απογόνων τους ένας θαυμασμός και κάλυψη, ναι κάλυψη των παλιών και σύγχρονων εγκλημάτων τους. Μερικά ελάχιστα παραδείγματα: Όταν τον Απρίλη του 2000 επισκέφθηκε ο τότε Πρόεδρος της Γερμανίας Ράου την Ελλάδα, δεν ακούστηκε ούτε μια φωνή διαμαρτυρίας εναντίον του για μια άλλη, επίσης ξεχασμένη Ιστορία: Διότι ο Ράου ήταν μεταπολεμικά, κομματικός σύντροφος του δικηγόρου Μαξ Μέρτεν, του σφαγέα των ελληνοεβραίων της Θεσσαλονίκης. Το κόμμα τους, το πανγερμανικό λαϊκό κόμμα ιδρύθηκε το 1952 από ένα άλλο επίσης πολύ στενό φίλο και συγγενή τού Ράου, Γκούσταφ Χάϊνεμαν (η γυναίκα του Ράου ήταν η εγγονή του Χάϊνεμαν). Ο Μέρτεν συνελήφθη στην Ελλάδα σε μια «απρόσεκτη» επίσκεψή του το 1957 και το ελληνικό δικαστήριο τον καταδίκασε για τα εγκλήματά του σε 25 χρόνια φυλακή. Κατόπιν, κάτω από την πίεση της γερμανικής κυβέρνησης απελάστηκε στην Γερμανία, η οποία μετά από μια σύντομη διαδικασία (και χάριν της νομικής και πολιτικής υποστήριξης του Χάϊνεμαν) τον άφησε ελεύθερο. Ο Μέρτεν έλαβε μια πλουσιοπάραχη αποζημίωση από τη γερμανική κυβέρνηση για την «ταλαιπωρία του στις ελληνικές φυλακές» και ο Χάϊνεμαν εκλέχτηκε το 1969 Πρόεδρος της Δυτικής Γερμανίας! Άλλο παράδειγμα: Ως γνωστό, η Ελλάδα πήρε ελάχιστη αποζημίωση για τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα της γερμανικής θηριωδίας. Ο φάκελος αυτός έχει προ πολλού, ακόμη και για την Αριστερά κλείσει (οι επιθέσεις της 17Ν σε γερμανικούς οργανισμούς και αρχές, με αίτημα την αποζημίωση των θυμάτων τους δεν αφύπνισαν κανέναν από τον λήθαργό του). Κάποιοι λίγοι απόμειναν να επιμένουν ακόμη σε αυτό το «μη επαναστατικό» αίτημα. Πρόσφατο παράδειγμα: Με την ευκαιρία φέτος της επετείου του βομβαρδισμού της Δρέσδης, έσχιζε τα ιμάτιά του ο ριζοσπάστης αλλά και άλλες αριστερές φυλλάδες για το «έγκλημα των Άγγλων ενάντια στον άμαχο πληθυσμό», παραποιώντας την ιστορική αλήθεια (η Δρέσδη ήταν ο κεντρικός κόμβος μεταφοράς και τροφοδότησης με πολεμικό υλικό των γερμανικών στρατευμάτων, πράγμα που είχε γίνει πονοκέφαλος για τον κόκκινο στρατό16), αναμασώντας έτσι την προπαγάνδα των γερμανών νεοναζήδων (που έκαναν μάλιστα φέτος και μεγάλες διαδηλώσεις με ακριβώς το ίδιο περιεχόμενο). Τι είπε ένας Βετεράνος Άγγλος πιλότος αντιφασιστής για την Δρέσδη; «Όταν πέταξα πάνω από την Δρέσδη και έριξα τις Βόμβες, δεν είχα γνώση του Άουσβιτς. Αν τότε το γνώριζα θα πετούσα από πάνω της άλλες τρεις φορές» Φαίνεται ότι η πολιτική σκοπιμότητα υπερέχει της ιστορικής ευθύνης. Σήμερα η Γερμανία θεωρείται μια φιλελεύθερη, δημοκρατική χώρα (που τα βάζει μάλιστα κάποτε-κάποτε με τους αμερικάνους). Αυτά φαίνεται ότι αρκούν για να τη φέρονται με το γάντι. Ακόμη χειρότερα: Οι μεν θαυμάζουν την εργατικότητα της, τη καθαριότητα της, την οικονομία της, την τεχνική της, το σύστημα φορολογίας της, την τάξη και πειθαρχεία της (όλα αυτά δηλαδή που βρήκαν την πληρέστερη έκφρασή τους στο Ολοκαύτωμα), οι δε την δυναμικότητα των γερμανών αριστερών, τις επαναστατικές τους θεωρίες κλπ. Έτσι έχουμε το αισχρό φαινόμενο σήμερα, τους επιζήσαντες και τους απογόνους των θυμάτων να τους στέλνουνε στο διάολο ( ή με την φαντασία τους ξανά στα κρεματόρια, δες γραπτά της Αριστεράς) και τους θύτες να τους πανηγυρίζουνε. Όσο λοιπόν θα αρνείται αυτή η Αριστερά να πιάσει αυτό το καυτό σίδερο, όσο θα παριστάνει την άσχετη με αυτές τις σκοτεινές πλευρές της ιστορίας της, όσο θα αρνείται να θέσει σαν στόχο της να βγουν στη φόρα τόσο τα ονόματα όλων αυτών που βοήθησαν με τον ένα η τον άλλο τρόπο στην επιτυχία του Ολοκαυτώματος όσο και αυτών πού ωφελήθηκαν από αυτό, όσο ...όσο ..., άλλο τόσο λοιπόν θα πρέπει να βουλώνει το στόμα της για το Ισραήλ. Caf? Morgenland17 Γερμανία/Ελλάδα, Νοέμβρης 2005 Σημειώσεις: 1.Ο Ζαν Αμερί, ένας αριστερός διανοούμενος που έμαθε ότι είναι εβραϊκής καταγωγής... όταν τον συνέλαβαν οι Γερμανοί, πήρε μέρος στην Αντίσταση, συνελήφθη και επέζησε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά δεν άντεξε στην υποκρισία της μεταπολεμικής κοινωνίας. Έβαλε τέρμα στην ζωή του το 1979 στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας. Έγραψε πολλά βιβλία και κείμενα καυτηριάζοντας τις μεταναζηστικές κοινωνίες. 2.το αργότερο σε αυτό το σημείο έχουμε το γνωστό επιχείρημα ότι είναι μόνο ενάντια στη ηγεσία του Ισραήλ κλπ. Το γεγονός ότι αυτήν ακριβώς την σημερινή ηγεσία του Ισραήλ την υποστηρίζει μια τεράστια πλειοψηφία δεν παίζει κανένα ρόλο για αυτούς που για να κερδίσουν έναν ψήφο γλείφουν τον κώλο κάθε ελληναρά. Ακόμη και αυτή τη αντίφαση να ξεχάσουμε, δεν θυμόμαστε να βγήκε ποτέ το κκε (και η πλειοψηφία της αριστεράς) για να διαμαρτυρηθεί η να καταγγείλει τις περιπτώσεις που νέοι ισραηλινοί προλετάριοι, μαθητές, μετανάστες νεολαίοι και πολλοί άλλοι ανατινάζονταν στον αέρα με διαμελισμένα κορμιά. 3.τα ελάχιστα αυτά και τα επόμενα αποσπάσματα, αντικατοπτρίζουν μόνο μερικές «σταγόνες» του αντισημιτικού βόθρου 4.Όπου το ταξική (από το Τάξη), το χρησιμοποιούμε εδώ με την έννοια που του δίνει το κκε (και οι άλλες δημοκρατικές δυνάμεις): Όπως λέμε Τάξη πραγμάτων, Οργάνωση και Τάξη, Τάξη και πειθαρχεία κλπ. 5.Ζητάμε βαθιά συγνώμη από τους βαρβάρους συντρόφους μας αντιαποικιοκράτες για την λέξη αυτή, αλλά θέλουμε να τους διαβεβαιώσουμε ότι χρησιμοποιήσαμε αυτόν τον χαρακτηρισμό μεταφορικά και όχι κυριολεκτικά μια και εμείς α) έχουμε σαν πάγια αρχή μας να μην αναμιγνυόμαστε στον τρόπο μαγειρικής άλλων λαών και β) τονίζουμε, ότι μας είναι γνωστή η ανωτερότητά τους στο θέμα ανθρωπισμού σε σχέση με τους πολιτισμένους λαούς. 6.Οί αποικιοκράτες που κατελάμβαναν ξένα εδάφη, πρόσφεραν στους Ιθαγενείς γυάλινες χάνδρες για να τους καλμάρουν 7.Όταν οι στρατηγοί του Xίτλερ στην ΣΕ άρχισαν να δέχονται την μία ήττα μετά την άλλη και το πολεμικό υλικό τους λιγόστευε επικίνδυνα, ζητούσαν απεγνωσμένα από τον Χίτλερ να τους στείλει τραίνα με πολεμοφόδια. Το αίτημά τους αρνήθηκε ο Xίτλερ να το εκπληρώσει γιατί χρειαζόταν τα τραίνα για την μεταφορά των εβραίων στα στρατόπεδα εξόντωσης. 8.«Αρχίζω να κατανοώ τον γαλλικό αντισημιτισμό, όταν βλέπω, πώς αυτοί οι εβραίοι πολωνικής καταγωγής με γερμανικά ονόματα διεισδύουν παντού, αρπάζουν τα πάντα και παίρνουν το πάνω χέρι, μέχρι να καταφέρουν να επηρεάσουν καθοριστικά την κοινή γνώμη της πόλης του φωτός, το Παρίσι, για ο οποίο ο απλός παριζιάνος είναι περήφανος...»(Φ. Ένγκελς προς Π. Λαφάρκ, 22 Ιουλίου 1892, ΜΕΕ/γερμ. έκδ., Τ. 38) «Μου είναι τώρα ξεκάθαρο, ότι αυτός (ο Λασσάλ), όπως αποδεικνύει το σχήμα της κεφαλής του και το φύτρωμα των μαλλιών του, προέρχεται από τους Νέγρους, οι οποίοι προστέθηκαν στο καραβάνι από την Αίγυπτο του Μωησή (εάν δεν έγινε μάλιστα διασταύρωση από πατρικής πλευράς με την μητέρα του η με τη γιαγιά του με έναν Νέγρο). Αυτή η συνένωση από εβραϊσμό και γερμανισμό με αυτήν την νέγρικη βασική ουσία πρέπει να παράγουν ένα ιδιαίτερο προϊόν. Ακόμη και ή επιμονή αυτού του τύπου είναι νεγροειδής» (Κ. Μαρξ προς Φ. Ένγκελς , 30 Ιουνίου 1862, ΜΕΕ/γερμ. έκδ., Τ. 30, σ. 259) 9.συνιστούμε την μελέτη των κειμένων του Μπακούνιν, πχ. «θεός και κράτος» 10.Και οι δυό ανήκαν στους πρωτεργάτες της δημιουργίας του ΣΕΚΕ και διαγράφηκαν το 1924/25 με την μετονομασία του σε κκε. Ο Γιονά κάηκε στα κρεματόρια του Άουσβιτς το 1943 11.Πάνω από 10.000 (σχεδόν όλοι οι επηζώντες) εγκατέλειψαν την Ελλάδα. Σήμερα ζουν λίγες χιλιάδες στην Ελλάδα 12.Για την περίπτωση κατεδάφισης: Το νεκροταφείο είχε έκταση 357.796 τμ. 13.«Το απόγευμα της 9ης Ιουνίου 1944, της ίδιας δηλ. μέρας, που έγινε η σύλληψις των Ισραηλιτών, μαινόμενος όχλος μπήκε στην εβραϊκή συνοικία, έσπασε πόρτες μαγαζιών και σπιτιών και ελεηλάτησε τα πάντα. Το δε λυπηρό σε όλη αυτή την ιστορία είναι ότι στη διαρπαγή συνέργησαν και όργανα της τάξεως.» (Οι Ισραηλίτες της Κέρκυρας, Κέρκυρα 1978, έκδοση ΔΣ της ισραηλιτικής κοινότητας Κέρκυρας, σελ. 37 ) 14.Οι συλλήψεις και η μεταφορές των ελληνοεβραίων της Θεσσαλονίκης έγιναν από τις 15 Μαρτίου ως τις 2 Αυγούστου του 1943. Από την υπόλοιπη Ελλάδα συνεχίστηκαν μέχρι τα μέσα του 1944! Συνολικά μεταφέρθηκαν 49.048 ελληνοεβραίοι από την Ελλάδα στα Κρεματόρια του Άουσβιτς και του Μπεργκεν-Μπελσεν 15.Από «Το λαϊκό κράτος του Χίτλερ», Γκετζ Άλι, 2005, γερμ. εκδ. 16.Σε μια άλλη περίπτωση, στους βομβαρδισμούς του Βερολίνου, έγραφε σε τηλεγράφημά του ο Τσόρτσιλ προς τον Στάλιν: «Παρακαλούμε να μας πείτε, πότε να σταματήσουμε να βομβαρδίζουμε το Βερολίνο, ώστε να παραμείνουν αρκετά καταλύματα για τις ανάγκες του κόκκινου στρατού» 17.Ομάδα μεταναστών που δημιουργήθηκε μετά την επανένωση των δυο Γερμανιών, για την αντιμετώπιση των ρατσιστικών και αντισημιτικών επιθέσεων του γερμανικού όχλου (από την επανένωση μέχρι σήμερα διαπράχτηκαν στην Γερμανία πάνω από 120.000 ρατσιστικές και αντισημιτικές επιθέσεις από ναζήδες και λαϊκό όχλο με πάνω από 130 νεκρούς)

από Hmer Noir 18/06/2006 11:12 πμ.


Τι να τις κάνεις τις καλές αντεθνικιστικές προθέσεις αν καταλήγεις ένα γραφικό δεκανίκι του πιο γραφικού εθνικισμού. Το δια ταύτα του κειμένου είναι "κουβέντα μη λέτε για το Ισραήλ γιατί αλλιώς είστε ρατσιστές". Η κακοπιστία που δείχνει η κίνηση απέναντι σε οποιοδήποτε κριτική για το Ισραήλ, ο ανέντιμος (και για μένα ελλεεινός) τρόπος που τσουβαλιάζει τους πάντες επιτρέπει στον καθένα να αναρωτιέται για ποιά πρεσβεία δουλεύουν. Οφθαλμός αντί οφθαλμού λέγεται αυτό. Πόσο μάλλον όταν ενώ αυτό το κείμενο απαιτεί λεπτές πολιτικές διαφοροποιήσεις από όλους τους άλλους που δεν μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά ανάμεσα σε ναζισμό και φασισμό. Για να μην πω και για τη "θαραλέα" αναγνώριση της 17Ν (όταν βεβαια θα γράψουν κείμενο για τον εθνικισμό δεν βλέπω η αναφορά να επαναλαμβάνεται). Δηλαδή ο ΕΛΑ ήταν ρατσιστικός και αντισημιτικός όταν στέκονταν πλάι στους Παλαιστίνιους; Μερικές ερωτήσεις έτσι για χάρη της κουβέντας α. Πιστεύετε ναι η όχι ότι υπό το φόβο μια ρατσιστικής παρέκλισης πρέπει να σταματήσει η κριτική στο κράτος του Ισραήλ β. Θεωρείτε ναι η όχι ταυτόσημο το σιωνιστικό κίνημα με τον εβραικό λαό γ. Θεωρείτε λιγότερο ρατσιστικό το σύνθημα "Βιετνάμ, Νικαράγουα Παλαιστίνη ζωντανός Αμερικάνος δεν θα μείνει" που στόλιζε τους τοίχους της Αθήνας για μια δεκαετία; δ. Στην ίδια κατηγορία με τη Χρυσή αυγή, το ριζοσπάστη και την εξέγερση βάζετε και τους συντρόφους της δύσμοιρης Ισραηλινής αριστεράς/αναρχίας (ή τον τσόμσκυ) που λένε τα ίδια και χειρότερα. Δεν μπορείς να πολεμήσεις το φασισμό ιδιοποιούμενος τα αναλυτικά του εργαλεία. Η υστερική εμμονή να ανακαλύπτονται Ελληναράδες, φασίστες, κρυφοπατριώτες και όλα τα μιάσματα κάτω από οποιαδήποτε πέτρα σηκωθεί, μια από το παράθυρο συνωμοσιολογική προσέγγιση του κινήματος το μόνο που πετυχαίνει είναι να ενδυναμώνει τον εθνικισμό αφού σε αυτό τις μεθόδους ποτέ δεν θα καταφέρουμε να γίνουμε καλύτεροι από αυτούς. Μπορούμε όμως να γινόμαστε το ίδιο φαιδροί. Αν βάβαια αυτό που νοιάζει την Αντ. Κιν είναι να πει τον πόνο της και να πουλήσει διαφορετικότητα τότε...

από χ 18/06/2006 11:35 πμ.


Οι ισραηλινοι αρχισαν το παιχνιδι με το ολοκαυτωμα για αλλοθι μολις ξεκινησαν τις δικες τους σφαγες. Γιατι να παιξω το παιχνιδι τους? Καλα και αγια αυτα που λες, και κριτικη να γινει και εκτιμησεις αλλα δεν πρεπει να λαβω υποψη τη σημερινη συγκυρια?

από Αντιρατσιστής 18/06/2006 5:04 μμ.


Ντροπή !! τόσο μελάνι για να δικαιολογηθεί το χυδαίο, αποκρουστικό και αποτρόπαιο πρόσωπο του χειρότερου εθνικισμού και ρατσισμού της υδρογείου, που έχει σκοτώσει δεκάδες χιλιάδες γηγενείς Παλαιστίνιους και συνεχίζει ακάθεκτα 60 χρόνια τώρα. Συγχαρητήρια δεξιοί και "αριστεροί" Σιωνιστές δολοφόνοι και καταπατητές του Ερέτζ Ισραέλ.

από ... 18/06/2006 5:15 μμ.


Μνημείο χυδαιότητας το κείμενο της αυτοαποκαλούμενης "Αντιεθνιστικής Κίνησης". Καλά έχουν το θράσος να χαρακτηρίζονται αριστεροί αυτοί οι άνθρωποι;

Το λένε και στην περίληψη (υιοθετούν όμως τις θέσεις του εκτός από τα σχετικά με τον βομβαρδισμό της Δρέσδης). Το κείμενο προέρχεται από την ομάδα Cafe Morgenland (στη σημ. 17 λέει ότι πρόκειται για ομάδα μεταναστών στη Γερμανία).

- Για τη 17Ν η ομάδα έκανε αργότερα update, αναθεωρώντας την άποψή της. Η προσθήκη στο νεότερο κείμενο:

Εδώ πρέπει να τονίσουμε αυτοκριτικά, ότι άδικα «κατηγορήθηκε» η 17Ν για έλλειψη αντισημιτικής «ευαισθησίας» [9] . Τα ίδια και χειρότερα γράφανε σε προκηρύξεις τους. Έτσι για παράδειγμα απαιτούσανε από την Δύση να επιβληθούν οικονομικές και στρατιωτικές κυρώσεις ενάντια στο Ισραήλ (οι εθνικοσοσιαλιστές στην Γερμανία το λέγανε «μην αγοράζετε από εβραίους»), για να σταματήσει το «ρατσιστικό», «φασιστικό» κλπ. Ισραήλ το «δολοφονικό» του έργο, υμνώντας μάλιστα την «διεθνή νομιμότητα»: «Όλα αυτά συνέβησαν χωρίς να δούμε κανένα εμπάργκο ενάντια στο Ισραήλ, χωρίς να δούμε καμιά στρατιωτική επέμβαση της Δυτικής Κοινότητας που να υποχρεώνει το Ισραήλ να σεβαστεί τη διεθνή νομιμότητα»( προκήρυξη 30/1/91).

[9] Ευχαριστούμε όλους όσους μας στείλανε (μετά την πρώτη δημοσίευση του κειμένου) τις πληροφορίες σχετικά με τον αντισημιτισμό της 17Ν, πράγμα που μας οδήγησε στην επανεκτίμηση αυτής της οργάνωσης. Εκεί που νομίσαμε εξαίρεση ανακαλύψαμε τον κανόνα.

www.terminal119.gr/show.php?id=362

-------------------------------

Όσο για τον παραλληλισμό του αιτήματος για οικονομικές κυρώσεις στο Ισραήλ από τη διεθνή κοινότητα με τις πρακτικές των Ναζί, τα σχόλια περιττεύουν.

από δείτε πως ήταν η Παλαιστίνη 18/06/2006 7:45 μμ.


post image
και πως θέλουν να την κάνουν οι σιωνιστές εβραίοι. Αυτό το εμπόριο ξέρουν να κάνουν να εμπορεύονται το ολοκαύτωμα και τον αντισημιστισμό για φάνε περισσότερα εδάφη από το λαό της Παλαιστίνης. Από το βρεατινικό εθνικισμό που ήθελε να διαιρεί τον αραβικό κόσμο σε μικρά κρατίδια μέχρι την φύτεψη ενός ξένου προς την περιοχή αυτή εβραικού κράτους-όπως διέταξε η υπόσχεση Μπάλφορ το 1917-μέσω της εκπαίδευση λεγέωνες ταγματασφαλιτών εβραίων από το βρετανικό στρατό. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία είναι από το αρχείο του Ισραήλ και φαίνονται τα μέλη της λεγώνας να ποζάρουν στα Ιεροσόλυμα.

Εικόνες:

από η 18/06/2006 10:06 μμ.


αριστερή κριτική για τον ιμπεριαλιστικό ρόλο του κράτους του Ισραήλ είναι ταυτόχρονα και φραγμός απένταντι στον ακροδεξιο αντισημητισμό. Με την ίδια λογική η κριτική στα εγκληματα του Μπους θα μπορούσε να θεωρηθεί ρατσισμός απένταντι στους αμερικάνους. Τώρα αν κάποια τμήματα της αριστεράς επηρεάζονται από ρατσιστικές εντιλήψεις (ενάντια σε όλους τους Εβραίους ή ενάντια σε όλους τους αμερικανούς) αυτό είναι συζητήσιμο. Αλλά επιεδή υπάρχουν και τέτοια ζητήματα δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσει η κριτική στα εγκλήματα του ΚΡΑΤΟΥΣ του Ισραήλ και του ΚΡΑΤΟΥΣ των ΗΠΑ. Αλλιώς θα αφήσουμε τον Καρατζαφέρη να χύνει το ρατσιστικό του δηλητήριο και να παριστάνει τον αντιιμπεριαλιστή...

από Αριστερός δημοκράτης 19/06/2006 8:14 πμ.


Το κείμενο λέει πολλές αλήθειες. Υπάρχει τυφλό μίσος κατά του Ισραήλ και των ΗΠΑ στην Αριστερά. Όλοι οι εθνικισμοί είναι αποκρουστικοί, ασφαλώς και ο σιωνισμός και ο αμερικανικός επεκτατισμός, αλλά δεν θα φτάσω ποτέ να κλείνω τα μάτια στο Άουσβιτς ή στις παλαιστινιακές ανθρωποβόμβες ή στα εγκλήματα της Ελλάδας. Η ιστορική αλήθεια απαιτεί ορθολογισμό και νηφαλιότητα κι εγώ στην συντριπτική πλειοψηφία των συμπατριωτών μου βλέπω εμπάθεια και μίσος για τους άλλους. Η ελληνική Αριστερά (βασικά το ΚΚΕ, γιατί ο ΣΥΝ έχει πολύ καλύτερη κουλτούρα) δεν έχει ξεφύγει από τον κανόνα των αφορισμών και του παράλογου μίσους.

Η γη δεν ανήκει σε κανέναν, και ιδίως σε κανέναν λαό. Ποιος είναι αυτός που έβαψε πράσινο και άσπρο το χώμα στις εικονίτσες απάνω; τι είναι αυτό που κάνει μια γη "Jewish" και μία άλλη "Palestinian"; Και γιατί να λάβουμε ως απόλυτη βάση εκκίνησης ειδικά το 1948; Αν ο χάρτης γινόταν δέκα ή είκοσι χρόνια νωρίτερα, θα είχε άλλη κατανομή, και μάλλον θα είχε περισσότερα από δύο χρώματα. Κάτω τα σύνορα - ελεύθερη εγκατάσταση οποιουδήποτε οπουδήποτε με ίσα δικαιώματα. Το ότι κάποιος εγκαταστάθηκε κάπου νωρίτερα από κάποιον άλλο δεν πρέπει να του δίνει περισσότερα δικαιώματα.

από εκείνο είναι το πρόβλημα 19/06/2006 12:14 μμ.


δηλαδή κάτω η εβραική θρησκεία..ήταν η πρώτη θρησκεία που έκανε τον Θεό μεσίτη που έδινε τη γη της Παλαιστίνης στον εκλεκτό λαό του. Συμφωνείς;; Η Παλαιστίνη ήταν μοιρασμένη σε πολλά κρατίδια-πόλεις και όλοι ήταν ευχαριστημένοι, ήρθαν οι εβραίοι στη Παλαιστίνη για να την πάρουν ολόκληρη λέει επειδή τους τη χάρισε ο Θεός. Άρα ο εβραικός επεκτατισμός τότε και τώρα δημιουργεί το πρόβλημα. Γι αυτό νάι στην κατάργηση του Ισραήλ και ναι στη λύση Παλαιστίνη για όλους, χριστιανούς μουσουλμάνους και εβραίους και άθεους..

από hmer Noir 19/06/2006 4:12 μμ.


Η εν λόγω περιοχή ποτέ δεν ήταν ήσυχη και ειρηνική. Από τότε που "οι ελεύθερες πόλεις" κράτη υπήρχαν και αληλλομακελέυονταν για τα βοσκοτόπια και τα λιμάνια, μέχρι τους Βαβυλώνιους τους Πέρσες, τους Ρωμαίους, τους Πτολεμαίους... Και στη συνέχεια εκεί που αυτή η περιοχή ήταν μια συνηθισμένη αιματοβαμμένη γωνιά του πλανήτη ήρθαν και οι εγκληματίες παραδόπιστοι του μονοθεισμού (Μωυσής, Παύλος, Μωάμεθ) να την ανακυρήξουν ιερό τους χωράφι και να την κάνουν ένα σούπερ έξτρα σφαγείο που σαν κι αυτό άλλο δεν έχει ο πλανήτης. Η εθνοκάθαρση του Μωυσή, μαζικοί εκχριστιανισμοί και εκκαθαρίσεις (παγανιστών, αιρετικών και εβραίων) από το Βυζάντιο, εξισλαμισμοί και γενοκτονίες από τις ορδές της ημισελήνου, σταυροφόροι... Και στο τέλος να και ο καπιταλισμός που ανακαλύπτει το πετρέλαιο... Λοιπόν είπαμε, βλακέντιοι αυτοί της Αντ. Κιν. αλλά δεν είναι όλοι το ίδιο βλάκες. Το αίτημα για κατάργηση του κράτους του Ισραήλ με παράλληλο κράτος Παλαιστίνιων είναι ένα συγκαλυμένο αίτημα για γενοκτονία. Δηλαδή πόσους εβραίους θεωρούν νόμιμους οι Παλαιστίνιοι και πόσους λαθρομετανάστες; Αμφιβάλει κανείς για το τι θα γίνει μόλις σιγήσουν τα Ισραηλινά κανόνια; Και βέβαια η ίδρυση του Ισραήλ και ο εποικισμός ήταν ένα διθνές κρατικό έγκλημα εις βάρος των Παλαιστινίων. Ένα εγκλημα που δεν μπορεί και δεν πρέπει να διαγραφεί από ένα αντίστροφο έγκλημα άλλης μιας άρχουσας τάξης... Κι όπως είπε ένας φίλος κάπου αλλού στο indy αν ψάξουμε το ιστορικό δίκαιο αυτό το έχουν οι μαυρούκοι homo sapiens που πρωτοκατοίκησαν την περιοχή πριν 30000 χρόνια. Από εκεί και πέρα το μόνο που μετράει είναι να σταματήσει το αίμα και η μόνη ελπίδα είναι ένα κοινό κίνημα όσων τώρα ζουν εκεί, ένα κίνημα το οποίο πρώτα από όλα πρέπει να τα βάλει και να εξοντώσει τις θρησκευτικές ολιγαρχίες που τζογάρουν με τον τρόμο. Διότι τα περι "περιούσιου λαού" τα λέει η Παλιά Διαθήκη, ένα άθλιο βιβλίο που αποδέχονται και οι τρεις θρησκείες ως θεόπνευστο...

από αριστερός 85 19/06/2006 7:04 μμ.


Δεν ξέρω τι γνώμη έχετε για τα έθνη ξέρω τι γνώμη έχετε για τους μπάτσους. Το Ισραήλ είναι ένα κράτος μπάτσος που φτιάχτηκε για να είναι μπάτσος. Το ότι και όσοι πάνε στην Αστυνομία πριν γίνουν μπάτσοι πιθανόν να ήταν άνθρωποι δεν αλλάζει την ουσία. Απο άνθρωποι μετατρέπονται σε όργανα επιβολής της εξουσίας. Οι Ισραηλινοί θα πάθουν απο τους Παλαιστήνιους αυτά που θα πάθουν και οι μπάτσοι όταν πέσουν στα χέρια του πλήθους μετά απο μια επίθεσή καταστολής. Σε αυτή την περίπτωση δεν θα κλάψω για τον εθνικισμό των παλαιστινίων αλλά θα χαρώ που θα πάψει να υπάρχει ακόμα ένας μπάτσος. Εποικοι άρπαγες,δολοφόνοι, καταπατητές ληστές και διανοητικά καθυστερημένοι μαζί με τα παιδιά τους αποτελούν τους Ισραηλίτες. Σκοτώνουν τους παλαιστινίους και τους παίρνουν την γη την περιουσία και την αξιοπρέπιά τους. Σιγά μην λυπηθούμε αν οι παλαιστίνιοι τους αφαλοκόψουν.

από συγκαλημένος σιωνισμός 19/06/2006 7:20 μμ.


Ο αφηρημένος αεθνισμός βλέπω οτι μετατρέπεται σε συγκαλημένο σιωνισμό. Γιατί πως αλλιώς να εξηγήσω την αφηρημένη και απαξιωτική αναφορά στην ανθρώπινη ιστορία και την ιστορία των πολέμων. Δεν μας νοιάζει τι κάνουν οι Ισραηλινοί ουσιαστικά πάντα τα ίδια γίνοταν όλους τους αιώνες μας λέει ο απο πάνω φίλος. Ομως αυτό που γίνεται αυτήν την στιγμή είναι η καταπίεση των Παλαιστινίων και όχι το προβλεπόμενο " ένα αντίστροφο έγκλημα άλλης μιας άρχουσας τάξης... " των Παλαιστηνίων. Οταν εξισώνεις τα πράγματα κάνεις τον θύτη ίδιο με το θύμα και αυτό είναι φιλοσιωνιστική πολιτική και όχι διεθνιστική ή αντιεθνικιστική άποψη. Οπως οι ελληνες στην κατοχή βλέπανε τους γερμανούς στρατιώτες σαν αυτούς που τους απαγόρευαν να έχουν την ανθρώπινη τους υπόσταση και αξιοπρέπεια και όχι σαν αλλοεθνείς έτσι και οι παλαιστίνιοι βλέπουνε στους Ισραηλινούς τους καταπιεστές τους και όχι τους ξένους ή τους αλλόθρησκους . Δεν είναι οι εθνικισμοί που παλεύουν αλλά η καταπίεση με την απελευθέρωση.

από 58 19/06/2006 10:55 μμ.


φιλε μου, αν τυχει και πας ποτε στο ισραηλ θα δεις οτι και εκει υπαρχουν ανθρωποι που πονανε, που αγωνιουν, που τους κοροιδευουν, που χαιρονται, που αγωνιζονται. Πολλοι που γεννηθηκαν, μεγαλωσαν και μεγαλωνουν τα παιδια τους σ αυτην τη γη. `Η που ειναι μεταναστες απο τα περατα του κοσμου. Αν εσυ τωρα ολους αυτους (διπλα σε πολλα καθαρματα, θα συμφωνησω, οπως παντου αλλωστε)θελεις να τους εξαφανισεις, να τους πεταξεις στη θαλασσα η οτιδηποτε τετοιο, επειδη ζουν σενα κρατος μπατσος οπως λες, ε, τι να σου πω. συγχαρητηρια για την αριστερη σου λογικη? Για οσους τωρα λενε οτι ο ισραηλινος επεκτατισμος και ρατσισμος ειναι ενα αισχος και εγκλημα, ναι, σωστα. Για οσους λενε πως τα εγκληματα αυτα ειναι τα μεγαλυτερα που συμβαινουν, ας αναλογιστουν τα τεραστια εγκληματα που συνεβησαν σε Ρουαντα και αλλου, με τα ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ νεκρους και ας σκεφτουν ποσο πιο μακρυα ειναι πια η Ρουαντα και ποσο σκατα μισος εχουν γι αυτες τις σφαγες.

από αντιρατσιστής 20/06/2006 12:29 πμ.


Γιατί υποστηρίζει ότι ένας ολόκληρος λαός είναι "Εποικοι άρπαγες,δολοφόνοι, καταπατητές ληστές και διανοητικά καθυστερημένοι" !

από αυτά 20/06/2006 8:15 πμ.


είπαμε να καταργηθεί το Ισραήλ και να ιδρυθεί ένα κράτος σε όλη τη Παλαιστίνη που να ζουν ελεύθερα και ωραία οι μουσουλμάνοι οι χριστιανοί και εβραίοι. Μια δημοκρατική Παλαιστίνη. Έτσι ονομάστηκε αυτή η περιοχή από χριστιανούς εβραίους και μουσουλμάνους. Το Ισραήλ είναι ένα κράτος μπάτσος που το έφτιαξαν οι εγγλέζοι ιμπεριαλιστές. είναι ένα τεχνητό κράτος που η ίδρυση του στηρίχθηκε σε βιβλικά παραμύθια, στην ίδια περιοχή επίσης πριν χιλιάδες χρόνια ιδρύθηκαν και διαλύθηκαν πολλά μα πάρα πολλά κράτη και κρατίδια, αν το καθένα θέλει να επανιδρυθεί.. Χέσε μέσα Πολυχρόνη. Εξάλλου αυτό το κράτος δεν κατάφερε ούτε θα καταφέρει να ζει ειρηνικά στην περιοχή αυτή..πως να το κάνουν ένα ξένο σώμα είναι..δεν ταιριάζει σε τίποτα με τα δεδομένα της περιοχής, γεωγραφικά πολιτισμικά κοινωνικά και οικονομικοπολιτικά γιατί είναι ένα τεχνητό κράτος. δεν εξελίχθηκε στην ίδια περιοχή και με τις ίδιες συνθήκες ούτε βέβαια με την ίδια κοινωνικοιστορική εξέλιξη. Είναι ακριβώς αλλά από την ανάποδη σαν να φέρεις την Σαουδική Αραβία στην ΕΕ. Δεν μπορεί να γίνει αυτό. ή το Ισραήλ θα γίνει αραβικό κράτος ή τα 22 αραβικά κράτη γίνουν Ισραήλ...αυτό αν είναι ακατόρθωτο και απάτη τι είναι;; Οι εβραίοι κατάφεραν και έζησαν μεταξύ των Αράβων για χιλιάδες χρόνια, γιατί το μόνο που τους χώριζε ήταν η θρησκεία και οι διαφορετικές θρησκευτικές τελετουργίες και αξίες. Το εβραικό κράτος δεν θέλει να ζήσει ειρηνικά με τους Παλαιστινίους-άσε τώρα με τους Άραβες-γιατί αν ήθελε πραγματικά θα είχε αφήσει το όνειρο των Παλαιστινίων για μια πατρίδα να πραγματοποιηθεί. 50 χρόνια εμποδίζει μέ κάθε μέσο αυτό το όνειρα με προσχήμα της ασφάλειας. Αλλά ποτέ δεν έχει ενδιαφερθεί για την ασφάλεια του λαού της Παλαιστίνη.

από είναι 20/06/2006 8:51 πμ.


η κρυφή γοητεία της εμπορίας του αντισημιστισμού;;

από αεθνιστής 20/06/2006 9:06 πμ.


είναι ένα τεχνητό κράτος που έφτιαξαν οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές και επί εκατό χρόνια δεν είχε ζήσει ποτέ σε ειρήνη με τους γείτονές του, συνεχώς τους πολεμούσε και επεκτεινόταν.

από θα έλεγε όχι στην ύπαρξη του Ισραήλ 20/06/2006 9:48 πμ.


Αν ζούσε τώρα ο Ζαν Αμερί, ως αντιστασιακός που έχει συνληφθεί και είχε επιζήσει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και σαν δεν άντεξε την υποκρισία της μεταπολεμικής κοινωνίας, Έβαλε τέρμα στην ζωή του το 1979 στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας. Ο άνθρωπος που έχει γράψει πολλά βιβλία και κείμενα καυτηριάζοντας τις μεταναζηστικές κοινωνίες..θα ήταν από τους πρώτους που θα ζητούσε την κατάργηση του Ισραήλ. Ο Ζαν Αμερί πέθανε πριν εισβάλλει το Ισραήλ στο Λίβανο το 1982, και πριν διαπράξει ο στρατηγός του Σαρόν την σφαγή Σάμπρα και Σατίλα εναντίον Παλαιστινίων προσφύγων. Πέθανε πριν δει τις φρικαλεότητες του ισραηλινού στρατού στη Πρώτη Ιντιφάντα 1987-1992. Πέθανε πριν δει το πάνοπλο ισραηλινό στρατό να βομβαρδίζει, να δολοφονεί αδιακρίτως και να συλλαμβάνει παρανόμως, να κατεδαφίζει σπίτια, να εφαρμόζει συστηματικά την πολιτική μαζικής τιμωρίας εναντίον ενός άλλου λαού-σύμφωνα με όλες τις εκθέσεις των διεθνών οργανώσεων. Πέθανε πριν δει το Τείχος να χτίζεται. Πέθανε πριν δει αυτό το κράτος να καταβροχθίζει το 82% της Παλαιστίνης και να ζητά και άλλα. Πέθανε πριν μάθει τη πραγματική ιστορία του Ισραήλ και πως ιδρύθηκε πάνω σε σφαγές εναντίον των Παλαιστινίων στη Κοφρ Κάσεμ και Ντερι Γιασίν..και την εκκαθάριση των 220 Παλαιστινιακών κοινοτήτων το 1948. Πριν μάθει οπως έμαθε ο Τσόμσκι ότι οι Παλαιστίνιοι διώχθηκαν το 1948 και δεν έφυγαν από μόνη τους...Πέθανε πριν μάθει πολλά από τα ψέματα που διέδωσαν οι εβραίοι εθνικιστές στους πολίτες της Ευρώπης και της Αμερικής. Πέθανε πριν μάθει ότι η Βίβλος ήταν ένα κείμενο μύθων και ψεμάτων και ότι η πραγματική ιστορία της Παλαιστίνης δεν έχει καμία σχέση με τα παραμύθια της Βίβλου. Πέθανε πριν μάθει ότι οι έμποροι του αντισημιτσιμού αμοίβονται αδρά από το Ισραήλ και τις εβραικές κοινότητες στις ΗΠΑ και ΕΕ. Πέθανε πριν δει την υποκρισία των πολιτικών του Ισραήλ και πριν μάθει το πραγματικό τους ρόλο κατά τη διάρκεια του φασισμού στη Γερμανία του Χίτλερ. Πέθανε πριν μάθει ότι εβραίοι ηγέτες συνεργάστηκαν με τους φασίστες και στο Ισραήλ τώρα τους δικαιολογούν (θέμα αναγκαιότητας). Ίσως αν είχε ανεστηθεί και σαν μάθει όλα αυτά σήμερα θα έβαζε τέλος στη ζωή του ξανά.

?

από hmer noir 20/06/2006 10:32 πμ.


Επιμένω να μην το καταλαβαίνω: αν ήταν να ακολουθήσω μια λογική εθνικισμού και αφαλοκοψίματος εθνών να με συγχωρνάτε θα διάλεγα τους δικούς μας φασίστες που μιλάνε για τη μικρασία (μόλις 27 χρόνια πριν το διωγμό των Παλαιστινίων. Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι οι διωγμένοι έλληνες, σλαβομακεδόνες, τσάμηδες, τούρκοι είναι λιγότερο σημαντικοί από τους Εβραίους και τους Παλαιστίνιους. Πιθανόν επειδή τα Βαλκάνια δεν έχουν Ιερουσαλήμ (και τουριστικά προιόντα όπως ο Γολγοθάς, το τείχος των δακρύων και το τέμενος του Αλ Ακτσά). Εξηγήστε μου λοιπόν για ποιό λόγο για τους Μακεδόνες, τους Ρουμανόβλαχους, τους Τσάμηδες, τους Ρομ, τους Τούρκους δεν είναι η Ελλάδα ένα κράτος μπάτσος που πρέπει να αφαλοκοφτεί (από νήπιο ως γέρο που λέει η παλιοδιαθήκη). Για ποιό λόγο για τους Έλληνες μικρασιάτες, τους Αρμένηδες τους Κούρδους δεν είναι η Τουρκία ένα κράτος μπάτσος. Πράγματι ο αεθνισμός είναι αφηρημένος σε αντίθεση με τον εθνικισμό που είναι δολοφονικά συγκεκριμένος. Ενόχλησε η αναφορά σε "άρχουσα τάξη"; Ο πολιτικός κυνισμός της αναρχίας πάντα ενοχλεί, αλλά δεν φταίμε αν την επομένη ίδρυσης του Παλαιστινικού κράτους ο Αραφάτ και η φατάχ έστησαν το παραμάγαζο. Λυπάμαι ξανά η διατροφή και τα διαμαντικά της Σούχα δεν μου φαίνονται σοβαρότερα από τα πάμπερς της Μιμής. Το ξεκοκάλισμα της διεθνούς βοήθειας δεν μου φαίνεται διαφορετικό από το ξεκοκάλισμα του Γ ΚΠΣ με μόνη διαφορά ότι στη Ελλάδα η άρχουσα τάξη λήστευε φορολογούμενους και στην Παλαιστίνη εξεγερμένους. Και βέβαια μπορούμε όλοι να υποθέσουμε για ποιά πίττα σφάζεται σήμερα η χαμάς με τη φαράχ. Για να τελειώνουμε και γνωρίζω πως ούτε το χαρακτηρισμό του αντισημίτη θα γλιτώσω ούτε του σιωνιστή. Καλά κάνουν οι Παλαιστίνιοι και εξεγείρονται καλά κάνουν ακόμα και να τινάζονται. Αυτά έχουν οι εθνικοί πόλεμοι είδικά αν η μια πλευρά έχει f16 και η άλλη δεν έχει τίποτα. Το Ισραήλ είναι ένα συνηθισμένο κράτος που, όπως καθε άλλο κράτος επεκείνεται και δολοφονεί (τον φαντάζεται κανείς το χάρτη της μικρασίας αν είχε παραμείνει η συνθήκη των Σεβρών;), ένα κράτος δεμένο και με θρησκευτικούς (πέρα από εθνικούς δεσμούς), ένα λαός που για να σωθεί πιστεύει την ιστορία που του πουλάνε οι κυρίαρχοί του όπως κάνουν και οι Έλληνες, οι Αμερικάνοι, οι Τούρκοι, οι Παλαιστίνιοι. Ένα κράτος χρήσιμο στους Αμερικάνους, όπως χρήσιμη ήταν η Ελλάδα του 50, όπως χρήσιμοι γίνονται σήμερα οι Κούρδοι του Ιράκ. Ακριβώς γιατι δεν θέλω να εξισωνονται καταπιεστές και καταπιεσμένοι δεν μπορώ να θεωρήσω μια γενοντονία σαν δίκαιο αντίμετρο μιας άλλης γενοκτονίας. Όσοι τώρα θέλουν στο όνομα του ανθρωπισμού (και όχι του εθνικισμού) να μιλάνε για διωγμένους λαούς, να μιλάνε για όλους τους λαούς... Υ.Γ. Βέβαια οι Εβραίοι δεν είναι ότι κι ότι. Συνωμοτούν επι χιλιετίες για να κυριαρχήσουν στον πλανήτη. Αλλά μη φοβού σύντροφοι. Οι ανώτεροι πνευματικά Έλληνες έχουν τη δική τους συνομωσία, την περιφημη ομάδα Ε. Κι επειδή οι Παλαιστίνιοι είναι απόγονοι των Ελλήνων κρητικών Φιλισταίων ας μην φοβούνται κι αυτοί. Ο ξανθός απολλώνιος Έλλην θα συντρίψει τον σκιουφτό μυτόγκα λεμφατικό αιώνιο εβραίο.hail!!!

από ξκ 20/06/2006 11:56 πμ.


πΕΡΊ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΎ ΤΗς ΑΡιστεράς αυτοί που έβαλαν το πρώτο άρθρο έχουν απόλυτο δίκιο. Τα σχόλια πολλών αποκάτω απλώς το επιβεβαιώνουν Μια αριστερή

από καθόλου 20/06/2006 7:10 μμ.


Εμένα πάλι δεν με πείσανε ακολουθούν την γραμμή της ισραηλινής πρεσβίας . Οποιος εναντιώνεται στο κράτος του Ισραήλ γίνεται αυτομέτως ρατσιστής και εθνικιστής.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License