Βενεζουέλα: Όλοι τους πρέπει να φύγουν

Κείμενο από την El Libertario και την Επιτροπή Αναρχικών Σχέσεων (CRA)

Βενεζουέλα: Όλοι τους πρέπει να φύγουν

Διαφορετικές μορφές εξουσίας στην κοινωνία της Βενεζουέλας, έχουν δημιουργήσει σκόπιμα δύο υποτιθέμενες ανταγωνιστικές κοινωνικές κλίκες, οι οποίες φτάσαν στο αποκορύφωμα της έντασης μετά το κάλεσμα για την υποτιθέμενη "εθνική πολιτική απεργία" στις 2 Δεκέμβρη. Η μία πλευρά απεικονίζει τη σύγκρουση ως "συνταγματικότητα εναντίον πραξικοπήματος", η άλλη ως "ελευθερία εναντίον δικτατορίας", σε χονδροειδείς απλουστεύσεις που στοχεύουν στην ελαχιστοποίηση της αντανακλαστικής σκέψης και της κριτικής και προς όφελος του status quo των αντιπροσώπων των δύο πλευρών. Οι κάτοικοι και οι κοινοί θνητοί της χώρας που ονομάζεται Βενεζουέλα αντιμετωπίζουν ένα ψευτοδίλημμα και μια σκόπιμη πόλωση από τα ΜΜΕ που αποκρύπτει την ουσία της σύγκρουσης: τη συγκέντρωση και τη διαμάχη για τα κομμάτια της εξουσίας.

Μπορούμε να περιγράψουμε συνοπτικά το τι συμβαίνει, ως μια διαμάχη μεταξύ δύο τρόπων οργάνωσης και αντίληψης της κοινωνίας, το συγκεντρωτικό κράτος εναντίον της λειτουργίας υπό τους κανόνες της Αγοράς και είναι λίγο πολύ σίγουρο ότι προέρχονται από το ίδιο πολιτιστικό καλούπι. Για το λόγο αυτό μοιράζονται εξίσου το ύφος του πώς να ενεργοποιήσουν τα μέσα και τα έξω της πολιτικής και το μετασχηματισμό της κοινωνίας. Για το λόγο αυτό, η συμπεριφορά των δύο τμημάτων, διαφοροποιημένη μόνο από ρητορικές σκιές, είναι ακριβώς η ίδια. Και τα δύο κατέχουν media ευθυγραμμισμένα με τα συμφέροντά τους, τα οποία μεταδίδουν μόνο τις εκδοχές και τις πληροφορίες που επικυρώνουν τις δηλώσεις τους. Και τα δύο χρειάζονται μαζικές κινητοποιήσεις πολιτών για να νομιμοποιήσουν τις αποφάσεις τους, που λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες από τους ηγέτες τους. Και το ένα και το άλλο είναι ελιτιστικά προγράμματα που έχουν αποδειχτεί ανεπαρκή σε άλλα γεωγραφικά πλάτη για να πετύχουν τους στόχους της κοινωνικής δικαιοσύνης και απελευθέρωσης.

Ατενίζοντας τη σειρά των γεγονότων που έχουν συμβεί στη χώρα, θεωρούμε σκόπιμο να κάνουμε τις παρακάτω εκτιμήσεις, που συμβάλλουν στην κατανόηση της φύσης των γεγονότων, στη θέσπιση απόψεων και στάσεων αποστασιοποιημένων από των τμημάτων της κρίσης και στην πρόταση στρατηγικών δράσης για το παρόν και το μέλλον.

1) Η κυβέρνηση του Ούγκο Τσάβες είναι θύμα των θεσμών που δεν θέλησε να αλλάξει κατά τη διάρκεια της νομοθετικής περιόδου της. Η επανάστασή τους στα λόγια διαψεύδεται από τα γεγονότα που επέτρεψαν τη συνέχιση διάφορων δημόσιων οργανισμών που λειτουργούν με τις μεθόδους του παρελθόντος: διεστραμμένες γραφειοκρατίες των οποίων οι επιτελείς πρόσκεινται στο καθεστώς. Το Ανώτατο Δικαστήριο, η PDVSA (κρατική επιχείρηση πετρελαίου) και το Εθνικό Εκλογικό Συμβούλιο είναι σαφή παραδείγματα.

2) Η πολεμική ετοιμότητα που παραχωρήθηκε στις ένοπλες δυνάμεις συνεχίζει να τους δίνει πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας. Αν και οι καλούντες της απεργίας δεν έχουν απορρίψει μια στρατιωτική λύση, το καθεστώς της Βενεζουέλας παρουσιάζει τον εκτελεστικό και πολιτικό έλεγχο του στρατού ως τη μεγαλύτερη εγγύηση σταθερότητας. Ο δρόμος για τη νομιμοποίηση πραξικοπημάτων ανοίχτηκε από την παρούσα κυβέρνηση, αποκρύπτοντας την προέλευσή της (4 Φλεβάρη 1992), υποστηρίζοντας ποικιλοτρόπως το συμβάν αυτό και θεσπίζοντας την ημερομηνία αυτή ως εθνική εορτή. Με αυτόν τον ξεροκέφαλο τρόπο πριμοδοτούν την στρατιωτική υπεροχή έναντι της κοινωνίας των πολιτών.

3) Οι καλούντες της απεργίας έχουν δείξει μια στρατηγική σκοτεινής, ασαφούς και αντιφατικής αντιπολίτευσης. Έχουν ζητήσει ακαθόριστα την παραίτηση του Προέδρου, δημοψήφισμα, άμεσες εκλογές, την εφαρμογή της Παναμερικανικής Δημοκρατικής Χάρτας του OAS (Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών) και εξέγερση εκ μέρους των ένοπλων δυνάμεων. Ο καθορισμός των στρατηγικών τους γίνεται πίσω από τις πλάτες των ατόμων που πηγαίνουν σε όλες τις διαδηλώσεις τους.

4) Η δυσαρέσκεια με το καθεστώς είναι θεμιτή επειδή το καθεστώς δεν έχει εκπληρώσει καμία από τις προεκλογικές υποσχέσεις του (μείωση της φτώχειας, αγώνας ενάντια στη διαφθορά, πραγματική αλλαγή των θεσμών, άνοδος του βιοτικού επιπέδου, πολιτικό άνοιγμα για τη συμμετοχή όλων των πολιτών...), έχει δαμάσει και ανακατευθύνει την επαναστατική φλόγα της κοινωνίας και έχει επανηλειμμένως δείξει την ανικανότητά του να λύσει τα προβλήματα της χώρας. Αυτή η δυστυχία έχει κεφαλαιοποιηθεί από ένα τμήμα της κοινωνίας τόσο ελιτιστικό όσο το προηγούμενο και αντιπροσωπευτικό των πολιτικών δυνάμεων που εξαθλίωσαν τη Βενεζουέλα κατά τη διάρκεια τεσσάρων δεκαετιών.

5) Οι σχέσεις της Βενεζουέλας με τον κύριο εμπορικό συνεργάτη της, τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν εξομαλυνθεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών, χαρακτηρίζονται μάλιστα "εγκάρδιες" από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο. Ένα παράδειγμα ήταν η συνεπής αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους της χώρας και η θέσπιση ενός μηχανισμού για τη διπλή φορολόγηση, σαφώς ευνοϊκού για τις ξένες επενδύσεις. Η υποτιθέμενη ρήξη με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια σκόπικη εκδοχή του αριστερού τμήματος της κυβέρνησης και μόνο παρούσα στη ρητορική, αφού στην πράξη ακολουθεί ένα πρόγραμμα βασισμένο στην καπιταλιστική και νεοφιλελεύθερη οικονομία.

6) Οι πρακτικές πληροφόρησης του κράτους και των επίσημων μέσων είναι ακαθόριστα διαστρεβλωτικές και παραπλανητικές. Η ελάχιστη αυτονομία των εναλλακτικών και κοινοτικών μέσων που έχουν προκύψει στα τελευταία τρία χρόνια, τα έχει θέσει σαφώς με μία από τις κλίκες, τραυματίζοντας την ίδια τους την ανεξαρτησία και αξιοπιστία.

7) Ο Στρατός, η Εθνική Φρουρά και όλοι οι αστυνομικοί θέτουν σε εφαρμογή το μονοπώλιο της ισχύος που αναθέτει το κράτος. Ο μετασχηματισμός της καταστααλτικής φύσης τους ή η απόσπαση μελών τους για μια επαναστατική διαδικασία προϋποθέτει απαραιτήτως τη διάλυσή τους.

8) Η ατιμωρησία επικρεμάται πάνω από τους θανάτους που συνέβησαν στην Plaza de Altamira (στο Καράκας). Αγνοώντας το αίτημα για μια άμεση και αμερόληπτη εξακρίβωση των γεγονότων, τα πτώματα χρησιμοποιήθηκαν, χωρίς καμιά μορφή αξιόπιστων ελέγχων, ως επιχείρημα ενάντια στην αντιπολίτευση. Μια τέτοια πρακτική αποκαλύπτει την πολιτική "ακεραιότητα" των ανταγωνιστών, την ανευθυνότητα των media και προετοιμάζουν το δρόμο για τη μη διερεύνηση των εγκλημάτων. Τόσο η κυβέρνηση, όσο και η αντιπολίτευση έχουν σαμποτάρει τη σύσταση μιας "Επιτροπής για την Αλήθεια" που θα αποκαλύψει τους υπευθύνους των δολοφονιών που έλαβαν χώρα από τις 11 μέχρι 13 Απρίλη και δεν δείχνουν κάποιο δείγμα επιθυμίας να αλλάξουν στάση.

9) Οι εκπρόσωποι τόσο της κυβέρνησης όσο και της αντιπολίτευσης έχουν επανηλειμμένων διαβιβάσει μηνύματα βίας, αδιαλλαξίας και σύγκρουσης που στη συνέχεια ξεσπούν από τα μέλη των δύο τάσεων και όχι από τους ηγέτες τους. Το προαναφερθέν δείχνει το αυταρχικό και ελιτιστικό συνάφι και των δύο πλευρών και τη μεταχείριση των οπαδών τους προς όφελός τους.

10) Μια επαναστατική λύση στην τρέχουσα κατάσταση θα προϋπέθετε την απόρριψη, εκ μέρους ενός ευρέος κοινωνικού κινήματος, των παραγόντων που περιορίζουν μια πραγματική αλλαγή. Ξεκινάει από τον Ούγκο Τσάβες και τη νέα γραφειοκρατία που ενσωματώνεται στην κυβέρνηση και επίσης με την υποτιθέμενη αντιπροσωπευτική αντιπολίτευση των επιχειρηματιών που ξεφαντώνει στη Fedecamaras, τους γραφειοκράτες συνδικαλιστές του CTV και τους έξυπνουν πολιτικούς της Coordinadora Democratica, παράλληλα με τον περιορισμό των ένοπλων δυνάμεων στους στρατώνες τους. Αν και οι εκλογές θα ήταν μια άμεση λύση, από μόνες τους δεν αλλάζουν τη συστημική και δομική προέλευση της κρίσης και θα οδηγούσαν σε μια νέα αναδιοργάνωση του γραφειοκρατικού ελέγχου της εξουσίας από τους τωρινούς πρωταγωνιστές της.

11) Η αυξανόμενη εξαπάτηση των πολιτών από τους εκπροσώπους των δύο τάσεων πρέπει να μετατραπεί σε μια βασική επιθυμία οικοδόμησης μιας διαφορετικής και ανταγωνιστικής εναλλακτικής και στις δύο πλευρές.

12) Οποιαδήποτε μακροπρόθεση διαδικασία αλλαγής, που λαμβάνει υπόψη τους κινδύνους της "αμεσότητας" (immediatism) και επιδιώκει να έχει μια στέρεα πολιτικοποιημένη κοινωνική βάση, πρέπει να αξιοποιήσει το χώρο που κερδήθηκε από την τρέχουσα συμμετοχή σε επίπεδο βάσης και τις εμπειρίες των κινητοποιήσεων των πολιτών που ζήσαμε τα λίγα τελευταία χρόνια. Η αυτονομία και η αυτοδιαχείριση, κατανοητές σε όλες τις διαστάσεις και τα αποτελέσματά τους, θα είναι δυο έννοιες με πρωταγωνιστικό ρόλο στο μέλλον.

13) Ελευθεριακοί Βενεζουελανοί, ατομικά ή συλλογικά, συμμετέχουν σε διάφορες πρωτοβουλίες που προσπαθούν να σκιαγραφήσουν ένα διαφορετικό και πραγματικό σημείο αναφοράς σε σχέση με τους τωρινούς εκπροσώπους του Κράτους και του καπιταλισμού της Αγοράς. Έχουμε ενώσει τις ιδιαιτερότητές μας με μη τσαβιστικές αριστερές οργανώσεις, φοιτητικές οργανώσεις, οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, οικολογικές κοινότητες, τμήματα και κοινότητες αυτοχθόνων που έχουν ελάχιστο βήμα στα ιδιωτικά και κρατικά μέσα επικοινωνίας όσο δεν ανήκουν σε κάποια από τις δύο κλίκες, αλλά των οποίων οι οριζόντιες δράσεις σε επίπεδο βάσης, όπως και ο τρόπος αλληλοσυσχέτισης, συνιστούν μία από τις τόσες πολλές ελπίδες για το μέλλον της Βενεζουέλας.

18 Δεκέμβρη 2002
El Libertario
Επιτροπή Αναρχικών Σχέσεων

(Μετάφραση από αγγλικό μετάφραση που δημοσιεύτηκε σε A-Infos και Infoshop)

Περισσότερες πληροφορίες για την αναρχική προοπτική για την κρίση της Βενεζουέλας στα web sites:
www.nodo50.org/ellibertario
www.samizdata.host.sk/LIB.html

Δείτε επίσης: Ο Τσάβες από την οπτική γωνία των αναρχικών.

από EMΠΡΟΣ ΛΑΕ! 19/12/2002 10:27 μμ.


ΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΦΡΙΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΠΛΑΝΗΤΙΚΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΤΣΑΒΕΣ - ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ - ΝΑ ΗΤΤΗΘΕΙ Η ΔΕΞΙΑ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ - Ο ΛΑΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ... Όχι στις πεμπτοφαλαγγίτικες απόψεις, τις χαφιέδικες, ασφαλίτικες των γνωστών προβοκατόρων (φρικιών). Η Βενεζουέλα ανήκει στο λαό της. Ο λαός να στηρίξει τον Τσάβες και να τον ξεπεράσει. Να απαιτήσει τα πάντα. Να αλλάξει το σύστημα. Να εγκαθιδρύσουν την λαϊκή εξουσία. ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΠΕΡΝΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΜΠΑΓΗ ΘΕΣΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΣΤΟ ΛΑΤΙΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΗ. ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ! ΣΚΑΤΑ ΣΕ ΔΕΞΙΟΥΣ ΚΑΙ ΦΡΙΚΙΑ. Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑΣ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ! ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΤΣΑΒΕΣ, ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΕΚΤΑΘΟΥΝ ΠΑΝΤΟΥ! ΣΚΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΦΡΙΚΟΥΛΕΣ! ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑΣ! ΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΦΡΙΚΙΑ, ΕΘΝΙΚΑ ΠΛΑΝΗΤΙΚΑ!

από ΦΡΙΚΟΥΛΕΣ 19/12/2002 10:42 μμ.


Ωραία επιχειρήματα έχεις .Αφού σε πειράζει γιατί το πίνεις.

από ΕΜΠΡΟΣ ΛΑΕ! 19/12/2002 11:43 μμ.


Βάλε την κουκούλα σου και σκάσε. Ή δεν θυμάσαι τι έκανε ο παππούς σου στην κατοχή; Που κάρφωνε στα "αδέρφια μας τους Γερμανούς φαντάρους" τους κωλοφασίστες του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, τα κομματόσκυλα αυτά, τους ρουφιάνους της εξουσίας... Βάλε λοιπόν την κουκούλα σου και μούγκα. ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΛΑΕ! ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΜΜΑ, ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ! (άρε αστυνομία του κινήματος [ΟΠΛΑ] εκτός από φασίστες, δεξιούς, βασιλικούς, άγγλους και τροτσκιστές έπρεπε να τρωγες και τους απογόνους των!) ΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΦΡΙΚΙΑ, ΕΘΝΙΚΑ ΠΛΑΝΗΤΙΚΑ!

από πού Τσάβες 19/12/2002 11:53 μμ.


Αν με το "ΛΑΤΙΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΗ" εννοείς τον Τσάβες, μάλλον λάθος κάνεις. Ούτε είναι, ούτε δήλωσε ποτέ κομμουνιστής.

από ΦΡΙΚΟΥΛΕΣ ΧΩΡΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ 19/12/2002 11:54 μμ.


Μικρέ χαμένε σταλίνα .ξερω καλά τι έκανε ο παππούς μου στην κατοχή αλλά και πως τον πούλησε αργότερα το κόμμα σου (μαθέ και λίγη ιστορία).Μην βιάζεσαι να απαντάς σε πράγματα που δεν ξέρεις. Δεν ασχολούμαι άλλο μαζί σου άλλωστε και εσύ θα έχεις δουλεία στην Γ.Α.Δ.Α

από ΕΜΠΡΟΣ ΛΑΕ! 20/12/2002 12:26 πμ.


ΝΑΙ! Ο Τσάβες δήλωνε συνεχώς κομουνιστής. Εκτός των άλλων έσκαγε και με μπλούζες του Τσε στην προεκλογική του εκστρατεία. Στήριζε επίσης με πάθος τον Κάστρο. Αυτά τα δύο βέβαια δεν είναι αποδείξεις, παρά μόνο ενδείξεις ότι ο Τσάβες είναι κομουνιστής. ΤΟ πρόγραμμά του, η λογική του, και η φρασεολογία του το υποδεικνύουν. Η επαναστατική προεκλογική φρασεολογία του κυρίως. Τώρα βέβαια, λόγω της ακραίας αντιδραστικής προπαγάνδας που επιβάλλεται ολοσχερώς, δεν μπορεί να δηλώσει ευθέως κομουνιστής. Αυτό δε λέει και τίποτα όμως. Το σε πιο στρατόπεδο είναι, φαίνεται από χίλια δυο πράγματα, βαριέμαι να τα αναλύσω τώρα. Βάλτε στο σερτσ Βενεζουέλα και δείτε προηγούμενα αφιερώματα που έχουν κατά καιρούς γίνει. ΠΡΟΣ ΦΡΙΚΟΥΛΑ: Ναι, το ΚΚΕ πούλησε τον αγώνα του 40-49. Και ούτε σταλίνας είμαι. Τώρα, αν αυτά τα δύο επιβεβαιώνουν την λογική σου και την πολιτική σου (ποια πολιτική, τέλος πάντων, εσείς τα ίδια λέτε ότι δεν κανετε πολιτική), μια πολιτική που προβοκάρει κινήματα, επαναστατικά κόμματα και αγωνιστές, καθώς και την αντικειμενική επιστημονική ανάλυση των σταδίων για την άλλη κοινωνία, (πχ με τη δική σας ανάλυση θα καταλήγαμε το καλύτερο σε μια Αλβανία του Χότζα, αλλά επειδή δε θα είχαμε ούτε Χότζα, επειδή δεν θέλετε "αρχηγούς" [βασικά θέλετε, τα "δικά σας μυαλά", αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα] θα καταντούσε η επανάσταση μια Αλβανία όπου θα λιμοκτονούσαμε από την ανυπαρξία παραγωγικού ιστού και ανθρώπων - οργανωτών, καθώς και βούλησης) Ναι μην ξεχάσω και την φασιστική αλητεία με την οποία αντιμετωπίζεται την εργατική τάξη (φασίστες Έλληνες, κουφάλες μικροαστοί, ρουφιάνοι, προσκυμένοι, γουρούνια καταναλωτές κτλ) Ούτε σταλίνας λοιπόν είμαι, ούτε ΚΚες, ούτε τροτσκιστής σαν και αυτούς που λέγαν "Γερμανοί φαντάροι αδέρφια μας" στην κατοχή, αγωνιστής άνεργος είμαι, που θέλω την προλεταριακή επανάσταση, ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ, με όπλο μου τον Τσε και τον Λένιν, και τη Μαρξιστική Επιστημονική Θεωρία, ΖΗΤΩ,ΑΝΑΠΝΕΩ, ΕΛΠΙΖΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΤΗΣ ΦΤΩΧΗΣ ΕΡΓΑΤΙΑΣ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΩΝ ΣΤΡΩΜΑΤΩΝ, ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΕΛΠΙΖΩ ΣΤΗΝ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ, ΣΤΗΝ ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ, ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ, ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΛΙΚΗ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΣΜΩΝ...(όπου πλέον τα ανωτέρω θα είναι περιττά)

από ΦΡΙΚΟΥΛΕΣ ΧΩΡΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ 20/12/2002 12:56 πμ.


Δεν θα απολογηθώ για τους συντρόφους (γιατί για μένα είναι σύντροφοι) που θεωρούν του έλληνες εργάτες «φασίστες Έλληνες, κουφάλες μικροαστοί, ρουφιάνοι, προσκυνημένοι, γουρούνια καταναλωτές»όπως λες, αν και εγώ δεν τα έχω ακούσει αυτά εκτός από μια μικρή πλειοψηφία. εγώ προσωπικά διαφωνώ με αυτό Όσο για τα υπόλοιπα που λες δεν θα κάτσω να συζητήσω στο ιντυ για την «επιστημονική ανάλυση των σταδίων για την άλλη κοινωνία» ούτε για το αν τα προγράμματα μας θα οδηγούσαν σε μια νέα Αλβανία και για την κολεκτιβοποίηση ,αυτοδιευθυνση κλπ.Και όμως σύντροφε κάνουμε πολιτική ακόμα και εάν αυτή λέγεται άμεση δράση. Ελπίζω να κατάλαβες ότι το φρικουλας ήταν ειρωνικό. Λοιπόν και εγώ είμαι άνεργος αγωνιστής απλά για τα υπόλοιπα διαφωνούμε εκτός από τον τελικό στόχο τη αταξική κοινωνία ,το πως θα φτάσουμε θέλει μεγάλη κουβέντα.

από Νικος μ. 20/12/2002 3:01 πμ.


Ρε συντροφοι,τι σημασια εχει το τι λεει ο Τσαβες περι των πολιτικων του πεποιθησεων [επειδη ειδα πως αυτο θεσατε κατα βαση ως κριτηριο για το αν ειναι κομμουνιστης η οχι]? Με την ιδια λογικη τοτε,η εισβολη των σοβιετικων τανκς στην Πραγα,το '68,ειναι πραξη προλεταριακου διεθνισμου, επειδη ετσι ελεγε ο Μπρεζνιεφ και ο καθε σταλινικος..! Πραγματικα τρομαξα μ αυτα που γραφει ο συντοφος "εμπρος λαε"- ενιωσα προς στιγμην σα Ρωσος αναρχικος καπου στο 1920,στα πρωτα Γκουλαγκ της Σοβιετικης Ενωσης!!Ηρεμα συντροφε! Σου προτεινω να παρεις να διαβασεις Καστοριαδη-πραγματικα αξιζει τον κοπο να δεις πως το Κομμα που υμνεις με τοσο παθος εκφυλισε ενα πολυ μεγαλο κομματι του εργατικου κινηματος...Η μονη διεξοδος απο το καπιταλιστικο αισχος και τη συνακολουθη του γραφειοκρατια ειναι αυτη της αυτοοργανωσης και της αυτονομιας.

από από Πολιτικό Καφενείο 20/12/2002 3:52 πμ.


ΤΙ ΗΤΑΝ ΛΟΙΠΟΝ Ο ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ; ΜΑΡΞΙΣΤΗΣ Ή ΦΑΣΙΣΤΑΣ; Απάντηση στο φοιτητή Νίκο από το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ (Η ερώτηση του Νίκου βρίσκεται στο Φόρουμ του Πολιτικού Καφενείου) Μέσα στο παρδαλό πλήθος των "φιλοσόφων", "στοχαστών", "καινοτόμων" στην πολιτική πραχτική και σκέψη, που ύψωσαν τα τελευταία 40 περίπου χρόνια τη φωνή τους ενάντια στην επαναστατική πάλη της εργατικής τάξης και, πάνω απ΄ όλα, ενάντια στην απειλή να αποχτήσει η εργατική τάξη μια μαζική επαναστατική ηγεσία που θα την οδηγήσει νικηφόρα στην εξουσία, ξεχώρισε ο "φιλόσοφος" Κορνήλιος Καστοριάδης! Η θέση του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΒΗΧΟΥ μπορεί να ξενίσει πολλούς φίλους του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ αλλά δεν είναι υποχρεωμένοι να τη δεχτούν. ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ Για τον σ. Βήχο η διάκριση του Κ. Καστοριάδη σαν του "φιλοσόφου" της εποχής μας δεν οφείλεται ούτε στην πρωτοτυπία των ιδεών του, ούτε στην εγκυρότητα των "αναλύσεών" του, ούτε καν σε κάποια προσχώρησή του στο στρατόπεδο των επαγγελματιών στην κατατρόπωση του μαρξισμού και του μπολσεβικισμού. Μάλλον, οφείλεται στην γενική χρεοκοπία των εκπροσώπων της άρχουσας τάξης, που την υποχρεώνει να ανασύρει απεγνωσμένα κάθε τόσο, από το πολιτικό περιθώριο κάθε είδους παρωχημένα στοιχεία. Το θέμα αρκετά ενδιαφέρον! Ας το παρακολουθήσουμε. Ο Καστοριάδης άρχισε την πολιτική του καριέρα σαν οπαδός του σταλινικού κόμματος στην προπολεμική περίοδο. Στις παραμονές του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, εντάχθηκε στην ίδια τροτσκιστική ομάδα που ανήκε και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πιάστηκαν μαζί από την ασφάλεια του Μανιαδάκη και μαζί αφέθηκαν ελεύθεροι, αφού υπέγραψαν αντικομμουνιστική δήλωση... Το 1942 προσχώρησε στην ομάδα του Σπύρου Στίνα, μια ομάδα αποστατών από τον Τροτσκισμό, που απόρριπταν το επαναστατικό καθήκον της υπεράσπισης της Σοβιετικής Ένωσης. Οι "θεωρίες" του Στίνα, με τον οποίο ο Καστοριάδης διακήρυσσε αδιάκοπα "φιλία και πολιτική συμφωνία και αλληλεγγύη", "βλ., π.χ. "Υψιλον", σελ. 9) ήταν μέρος μιας διεθνούς τάσης που γεννήθηκε στους κόλπους της νεαρής Τέταρτης Διεθνούς κάτω από την πίεση της φιλελεύθερης μικροαστικής κοινής γνώμης, αποπροσανατολισμένης και φρικιασμένης από τα εγκλήματα του σταλινισμού. Η τάση αυτή οδήγησε μια σειρά στοιχεία στην απόρριψη των επαναστατικών καθηκόντων που απόρεαν από τον επερχόμενο πόλεμο και στην αγκαλιά της αντίδρασης. Κοινή τους θέση ήταν ότι η παρασιτική σταλινική γραφειοκρατική κάστα είχε υψωθεί στον κοινωνικό ρόλο μιας νέας άρχουσας τάξης, ότι το εργατικό κράτος στη Σοβιετική Ένωση είχε εκφυλιστεί σε βαθμό που να μην απομένει τίποτα από τις κατακτήσεις του Οχτώβρη 1917, ότι η διχτατορία του προλεταριάτου είχε εξελιχτεί σε ένα νέου τύπου εκμεταλλευτικό καθεστώς, έναν "κρατικό καπιταλισμό", τρισχειρότερο από τον κλασσικό, γνώριμο καπιταλισμό. Η αδιάλλαχτη πάλη ενάντια σ΄ αυτή την τάση, με τη μορφή που πήρε μέσα στο αμερικάνικο τμήμα της Τέταρτης Διεθνούς, ήταν το αντικείμενο της τελευταίας μάχης του Λ. Τρότσκι πριν δολοφονηθεί το 1940 (βλ. "Στην υπεράσπιση του Μαρξισμού", Λ. Τρότσκι, εκδ. "Αλλαγή"). Ειδικότερα στην Ελλάδα, τις θέσεις του Στίνα πάλεψε μέσα στις μεταξικές φυλακές ο τροτσκιστής ηγέτης, Παντελής Πουλιόπουλος. Στην περίοδο του εμφύλιου πολέμου στην Ελλάδα ο Καστοριάδης υποστήριζε με την ήττα των φασιστικών στρατευμάτων αλλά και των ανταρτών που μάχονταν στις γραμμές του ΕΑΜ - ΕΛΛΑΣ, γιατί όπως έλεγε επρόκειτο για πόλεμο μεταξύ δύο αστικών στρατών! Στην ομάδα του Στίνα ήταν, λοιπόν, ενταγμένος και ο Καστοριάδης, όπου εκεί έμαθε τον "τροτσκισμό" του. Στην ομάδα αυτή ο Καστοριάδης για ένα διάστημα δεχόταν ότι η ΕΣΣΔ ήταν εργατικό κράτος, και ήταν ο πρώτος - αν δεν κάνω λάθος - που υποστήριξε τη θέση ότι το γραφειοκρατικό καθεστώς στην ΕΣΣΔ ήταν ένας κρατικός καπιταλισμός. Το 1945, έφυγε από την Ελλάδα και πήγε στη Γαλλία όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα. Εκεί, αρχικά συνδέθηκε με το γαλλικό τμήμα της Τέταρτης Διεθνούς πολύ σύντομα όμως έκοψε και ανοιχτά κάθε δεσμό με τον τροτσκισμό και τον μαρξισμό και επιδόθηκε στη συγγραφική δραστηριότητα. Στο εξωτερικό χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Πιέρ Καρντάν. Μέχρι το 1966, ήταν ο πρωτεργάτης της ομάδας "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα", που εξέδιδε το ομώνυμο περιοδικό. Έδωσε πολλές συνεντεύξεις και είχε έρθει στην Ελλάδα κατά καιρούς σαν προσκεκλημένος του ακροδεξιού περιοδικού "Εποπτεία". Αργότερα έγινε σύμβουλος του ΟΟΣΑ. Βασικό του μοτίβο, η απόρριψη της μαρξιστικής θεωρίας, η αναγόρευση της γραφειοκρατικής κλίκας στην ΕΣΣΔ, σε τάξη, η απόδοση της πατρότητας του σταλινικού εκτρώματος στον λενινιστικό, μπολσεβίκικο τύπο οργάνωσης! Επειδή στο ευρύ κοινό έχει "περάσει" η άποψη ότι ο Καστοριάδης ήταν μαρξιστής, η βάση της αναβίωσης του ενδιαφέροντος για αυτόν εντάσσεται στα πλαίσια της προσπάθειας που έκανε στη μεταπολίτευση το ΠΑΣΟΚ να αναγάγει σε υψηλή τέχνη, τη δημιουργία μιας μυθολογίας που συστατικό της στοιχείο ήταν κάθε είδους ιδεαλιστικό κατασκεύασμα της μεταπολεμικής περιόδου. Η ολοκληρωτική έλλειψη πρωτοτυπίας του Καστοριάδη αντισταθμίζεται από δύο παράγοντες. Πρώτο, ανήκε στο ευάριθμο εκείνο στρατόπεδο των "πρώην", που ήταν οι καταλληλότεροι υπερασπιστές της άρχουσας τάξης από τους πραγματικούς κινδύνους που την απειλούσαν, και παρουσιάζονταν σαν πρώην μαρξιστής και πρώην τροτσκιστής! Δεύτερο, σε αντίθεση με τη μεγάλη πλειοψηφία των κοντυλοφόρων, που θέλουν να διατηρούν πάντα ένα προσωπείο "προοδευτικότητας" ή ακόμα και "επαναστατικής" μαρξιστοφάνειας, ο Καστοριάδης πρόβαλλε και ανέπτυξε επίμονα σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του την αντιδραστική ιμπεριαλιστική προπαγάνδα για τον "εξ ανατολών κίνδυνο"! Ο Καστοριάδης, "πέρασε" στις αριστερές μάζες με θεωρίες σερβιρισμένες με άφθονη επαναστατική φρασεολογία και διακηρύξεις για κάποια νεφελώδη, "αυτόνομη" δράση των μαζών. Εκμεταλλεύεται την έστω φευγαλέα επαφή του με τον μαρξισμό και τον τροτσκισμό, για να επιχειρήσει να ξορκίσει το φάντασμα του κομμουνισμού, ταυτίζοντάς τον ταχυδακτυλουργικά με τον αντεπαναστατικό σταλινισμό. Ήταν τουλάχιστον συνεπής, όταν αναγνώριζε ότι δεν μπορεί να το κάνει αυτό χωρίς να αρνηθεί και το γράμμα και το πνεύμα του μαρξισμού. Για τον κύριο αυτό, ο μαρξισμός ήταν άλλη μια θεωρία, βαρυμένη με όλα τα βασικά ελαττώματα της προμαρξιστικής φιλοσοφίας και δέσμια μιας ουσιαστικά θεωρησιακής αντιμετώπισης του κόσμου και της κοινωνίας. Δεν παρέλειπε βέβαια να αναμασάει τις παμπάλαιες σοφιστείες των κατά καιρούς προφητών του "ξεπεράσματος" του Μαρξ: το ποσοστό εκμετάλλευσης που δεν ανεβαίνει, οι κρίσεις που όμως ξεπερνιούνται, το ποσοστό κέρδους που δεν πέφτει. Υποτιθέμενες, αυθαίρετες "διαψεύσεις" της επαναστατικής θεωρίας, τόσο διάτρητες σήμερα, την εποχή της καπιταλιστικής χρηματιστικής παγκοσμιοποίησης, που μαίνεται η αξεπέραστη παγκόσμια οικονομική κρίση του καπιταλισμού. Όπως όμως όλοι όσοι πριν απ΄ αυτόν διατυμπάνισαν την "ανεπάρκεια" ή τη "χρεοκοπία" της επιστημονικής θεωρίας των αντικειμενικών νόμων του καπιταλισμού, έτσι κι αυτός αρνιόταν την ίδια την ύπαρξη αυτών των νόμων: "Η ιστορία, οι κοινωνικές μορφές και τα κοινωνικά συστήματα δεν είναι καθορισμένα από "ιστορικούς νόμους", ούτε υπακούουν σε καμιά γενική νομοτέλεια. Ούτε ακόμα είναι καθορισμένα - ή "εξηγούνται" - από τη φύση του ανθρώπου σαν βιολογικού οργανισμού. Είναι δημιουργίες ανθρώπινες, δημιουργίες κοινωνικοιστορικές. Και σαν μια τέτοια δημιουργία πρέπει να σκεφθούμε ένα μετεπαναστατικό καθεστώς", (ο.π.π., σελ. 27). Έτσι για τον Καστοριάδη, υπήρχαν δύο στοιχεία. Το πρώτο, είναι "καινούργιο και επαναστατικό, διακηρύσσει το τέλος της θεωρητικής, φιλοσοφικής στάσης σαν στάση που κλείνεται στον εαυτό της και πιστεύει πως επαρκεί στον εαυτό της. Αυτό διατυπώνεται, π.χ. στην πασίγνωστη "11η θέση για τον Φόυερμπαχ": "οι φιλόσοφοι ως τώρα προσπάθησαν μόνο να ερμηνεύσουν τον κόσμο, ενώ το πραγματικό ζήτημα είναι να τον μεταβάλουμε"... Ήδη εδώ μπορεί να παρατηρήσει κανείς ότι στην "11η θέση για τον Φόυερμπαχ" η σχέση ερμηνείας και μεταβολής του κόσμου όχι απλώς μένει σκοτεινή, αλλά φαίνεται σαν να καταλύεται. Οι φιλόσοφοι αρκέστηκαν να ερμηνεύσουν τον κόσμο, κι εμείς πρέπει να τον μεταβάλουμε. Αλλά πώς μπορούμε να τον μεταβάλουμε χωρίς να τον ερμηνεύσουμε, και χωρίς να ερμηνεύσουμε κατά κάποιον τρόπο, αυτή την ίδια την δράση της μεταβολής που αναλαμβάνουμε; Αυτή η συσκότιση της σχέσης ερμηνείας και μεταβολής έχει, κατά τη γνώμη μου, πολύ να κάνει με το ότι τελικά το επαναστατικό αυτό στοιχείο έμεινε, στη σκέψη του Μαρξ, σπέρμα θνησιγενές", (ο.π.π., σελ. 57-58). Από δω βγαίνει, επομένως, η αναγκαιότητα της σκέψης του Καστοριάδη! Μπορούμε με τη σειρά μας να διακρίνουμε κι εμείς δύο στοιχεία σ΄ αυτή τη "σκέψη": πρώτο, ότι η αλαζονεία του είναι ανάλογη με τον τσαρλατανισμό του από τη μια, και την περιφρόνηση που δείχνει για τους αναγνώστες του από την άλλη. Δεύτερο, ότι ο ισχυρισμός ότι η σχέση "ερμηνείας και μεταβολής", ή θα λέγαμε εμείς, θεωρίας και πράξης, παραμένει σκοτεινή για τον Μαρξ, και μάλιστα στην 11η θέση για τον Φόυερμπαχ, σημαίνει μόνο ότι σκοτεινές παραμένουν για τον Καστοριάδη οι προηγούμενες δέκα θέσεις, μαζί και η ενδέκατη, όπου ο Μαρξ επιγραμματικά καθαρίζει τους λογαριασμούς του με τον πριν απ΄ αυτόν υλισμό, τοποθετώντας ακριβώς το ζήτημα θεωρίας και πράξης. Υπάρχει όμως και συνέχεια: "Αυτό που επικράτησε τελικά στον Μαρξ... είναι το παραδοσιακό στοιχείο, που δίνει τα πρωτεία στον θεωρητικό λόγο. Και μ΄ αυτό τον τρόπο, το έργο του Μαρξ καταλήγει να είναι απλώς "μια άλλη θεωρία", μια επιπλέον θεωρία... η θέση που βγαίνει απ΄ το μεγαλύτερο όγκο των γραπτών του Μαρξ είναι ότι υπάρχει μια "αληθινή θεωρία"... Η "θεωρία αυτή κατ΄ ανάγκην στηρίζεται - είτε το λέει είτε δεν το λέει, είτε το ξέρει είτε δεν το ξέρει -πάνω σε μια μεταφυσική", (ο.π.π., σελ. 58). Και παραπάνω γράφει: "Το έργο (του Μαρξ) είναι σχισμένο από μια βασική αντινομία ανάμεσα σε δυο στοιχεία... Το ένα, είναι το επαναστατικό στοιχείο... το άλλο είναι το παραδοσιακό στοιχείο του οποίου ο Μαρξ μένει, τελικά, αιχμάλωτος και δυνάμει του οποίου ανήκει, σε τελευταία ανάλυση, στον κόσμο της εποχής του, αλλά στον καπιταλιστικό κόσμο", (ο.π.π., σελ. 57). Έτσι, λοιπόν, ο Μαρξ αναδείχνεται στον τελειότερο ιδεολογικό εκπρόσωπο του καπιταλιστικού κόσμου, χάρη στον κύριο Καστοριάδη - που ασχολούμαστε σήμερα μαζί του εξ αιτίας του γράμματος του φοιτητή απ΄ τη Θεσσαλονίκη - που ξέρει και λέει αυτά που ο Μαρξ "δεν ξέρει" ή "δεν λέει". Και τι προτείνει, αγαπητέ μας φοιτητή, ο κύριος Καστοριάδης; Την "αυτόνομη" δράση, με στόχο την "αυτόνομη", "αυτοθεσμιζόμενη" κοινωνία. Οι κενές αυτές ταυτολογίες έχουν ένα συγκεκριμένο ταξικό περιεχόμενο. Η επίκληση στην ανυπαρξία αντικειμενικών νόμων απευθύνεται στα ευρύτατα μικροαστικά στρώματα που συνθλίβονται από την άμεση λειτουργία αυτών των νόμων σήμερα. Το κήρυγμα της "αυτονομίας" της δράσης με την ελεύθερη, υποκειμενική βούληση, έρχεται να κολακέψει την αμφιταλάντευση αυτών των στρωμάτων μπροστά στο δίλημμα να υποταχτούν στη μια από τις δυο κύριες, αντιμαχόμενες τάξεις. Ακόμα περισσότερο, θέλει να τα εμποδίσει να προσανατολιστούν προς το προλεταριάτο, υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη τους στον επαναστατικό του ρόλο. Και αυτό μπορεί να γίνει με το να τους ενσταλλάξει τη δυσπιστία για την επαναστατική ηγεσία του προλεταριάτου. Γράφει ο Καστοριάδης: "Όπως η Εκκλησία εγγυάται τις Γραφές, και οι Γραφές εγγυώνται την Εκκλησία, έτσι η "θεωρία" εγγυάται το "επαναστατικό κόμμα", και το "επαναστατικό Κόμμα" εγγυάται την αλήθεια της θεωρίας, και η απόλυτη κυριαρχία του Κόμματος εγγυάται την απόλυτη αλήθεια της θεωρίας. Φυσικά, μ΄ αυτό τον τρόπο η "θεωρία" δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να συγκαλύπτει τη δημιουργία μιας νέας εκμεταλλευτικής κοινωνίας κάτω από την κυριαρχία του κόμματος, κι αυτό έγινε στο τέλος με το μαρξισμό" (ο.π.π., σελ. 67). Από αυτή την άποψη, είναι χαρακτηριστικά τα παραδείγματα που επικαλείται για την "αυτόνομη" δράση: τη Ρώσικη Επανάσταση του 1917, την Ουγγαρέζικη Επανάσταση του 1956, τον Μάη του 1968 στη Γαλλία. Αυτό όμως που θεωρεί αρνητικό στοιχείο στην πρώτη, την ύπαρξη δηλαδή του μπολσεβίκικου κόμματος που οδήγησε στον νικηφόρο Οχτώβρη, το θεωρεί θετικό στοιχείο στις δύο άλλες που ηττήθηκαν. Για να στηρίξει τις αντιμπολσεβίκικες "θεωρίες" του, ο Καστοριάδης καταφεύγει στην ρηχή παραχάραξη της ιστορίας, επαναλαμβάνοντας το χιλιοειπωμένο ψέμα ότι ο μπολσεβικισμός αναπόφευκτα γεννάει τον σταλινισμό. Εδώ, βέβαια, ο κύριος στόχος του δεν είναι ο σταλινισμός ο ίδιος. Παρ όλες τις αντιγραφειοκρατικές κατάρες του Καστοριάδη, αυτός θεωρείται σαν η παντοδύναμη έκφραση και τελείωση θεμελειακών τάσεων που υπάρχουν ήδη μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία. Τα πραγματικά πυρά στρέφονται ενάντια στον ιστορικό αντίπαλο του σταλινισμού, τον τροτσκισμό. Για τον Καστοριάδη, ο Τρότσκι "Δεν έβλεπε, και ούτε μπορούσε, με τις θεωρητικές του προϋποθέσεις αλλά και με την πολιτική του τοποθέτηση, που ήταν η ίδια βαθιά γραφειοκρατική, να δει ότι η ρωσική γραφειοκρατία είναι μια νέα εκμεταλλευτική και καταπιεστική τάξη, με αυτόνομες και αυτοφυείς κοινωνικές και ιστορικές βάσεις. Ούτε έβλεπε ότι η εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής και η σχεδιοποίηση της οικονομίας δεν έχουν, σαν τέτοιες και από μόνες τους, καμιά σχέση με τον σοσιαλισμό, κι ότι, αντίθετα, αποτελούν την πλήρη και ιδεώδη μορφή που επιτρέπει την απόλυτη συγκέντρωση της κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής, ιδεολογικής εξουσίας στα χέρια μιας κυρίαρχης μειοψηφίας - που φυσικά δεν ασκεί την εξουσία αυτή παρά για τα δικά της συμφέροντα, για να αυξήσει τα προνόμοιά της και να επεκτείνει τη δύναμή της", (ο.π.π., σελ. 11). Kαι παρακάτω, λέει ότι ο Τρότσκι "ήταν ο ίδιος, με μια έννοια, γραφειοκράτης. Αντιτάχτηκε στον Στάλιν πάνω σε στενά πολιτικά θέματα, αλλά οι βάσεις της γραφειοκρατικής οργάνωσης της ρώσικης κοινωνίας, είχαν τεθεί, κατά κάποιον τρόπο, από τον ίδιο τον Τρότσκι, και τον Λένιν, ήδη στην περίοδο 1918-1921. Η συντριβή με τα όπλα της Κομμούνας της Κροστάνδης (1921) είναι έργο του Λένιν και του Τρότσκι, όχι του σχεδόν ανύπαρκτου τότε Στάλιν. Για τον Τρότσκι, όπως και για τον Λένιν, η δραστηριότητα των μαζών ήταν απλώς το όργανο που επέτρεπε στην "επαναστατική διεύθυνση", στο Κόμμα, να έρθει στην εξουσία, και για τους δύο, το Κόμμα διευθύνει απόλυτα, το Κόμμα επωμίζεται την ανοικοδόμηση της κοινωνίας. Οι μάζες εκτελούν. Και σ΄ αυτή την αντίληψη περιέχονται ήδη τα σπέρματα που θα οδηγήσουν, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, στην ολοκληρωτική και απολυταρχική εξουσία του Κόμματος", (ο.π.π., σελ. 20). Μπορεί κανείς να αντιμετωπίζει αυτά τα ζητήματα με ένα τόσο αφ΄ υψηλού, όσο και τετριμμένο, παραλήρημα, μόνο αν είναι, σαν τον Καστοριάδη, ένας ιδεολογικός απατεώνας. Για τον κύριο αυτόν, δεν υπάρχουν Δίκες της Μόσχας, δεν υπάρχει η εξόντωση του μπολσεβίκικου κόμματος και χιλιάδων επαναστατών, δεν υπάρχει η δολοφονία του Τρότσκι από τη σταλινική συμμορία. Υπάρχουν μόνο διαφορές "σε στενά πολιτικά θέματα". Φαίνεται όμως καθαρά η ταξική θέση αυτής της απάτης: η επίθεση στον τροτσκισμό, μοναδική εναλλακτική λύση στην κρίση ηγεσίας της εργατικής τάξης, αναγκαία συνδυάζεται με την επίθεση σ΄ όλες τις καταχτήσεις της εργατικής τάξης, και κύρια στις καταχτήσεις του Οχτώβρη 1917 - την εθνικοποιημένη ιδιοχτησία των μέσων παραγωγής και τον σχεδιασμό της οικονομίας - που το προλεταριάτο πρέπει να υπερασπίζεται και που ο Καστοριάδης ισχυρίζεται ότι δεν έχουν σχέση με τον σοσιαλισμό. Πρόκειται εδώ για μια ανοιχτή επίθεση στην εργατική τάξη και την επανάσταση από τη σκοπιά του αντικομμουνισμού, που απευθύνεται σ΄ εκείνα τα στρώματα των μικροαστών που, όχι απλά αμφιταλαντεύονται, όχι μόνο εμποδίζονται να προσεγγίσουν το προλεταριάτο, αλλά που ενεργά κινητοποιούνται και τάσσονται ξεκάθαρα στην υπηρεσία της αντεπανάστασης. Και ο Καστοριάδης δεν είναι παρά άλλος ένας από τους καλυμμένους ή απροκάλυπτους ψευτοϊδεολόγους του σύγχρονου φασισμού. Ο υποτιθέμενος αντικαπιταλισμός του δεν είναι παρά η ίδια κάλπικη δημαγωγία όλων των ομοϊδεατών του. Μπορεί να αναφέρεται στην "ταξική πάλη", - πρέπει, άλλωστε, αφού κάποιος Μαρξ, "που έβαλε στο κέντρο της ιστορίας την πάλη των τάξεων, την αγνοεί όταν καταπιάνεται με την ανάλυση της καπιταλιστικής οικονομίας"! (ο.π.π., σελ. 62). Μπορεί να καλύπτει τον ταξικό τρόμο μπροστά στη διχτατορία του προλεταριάτου με συγκαταβατικές απόπειρες να πατρονάρει την εργατική τάξη, διανθισμένες με πομπώδεις κουφότητες του τύπου, "κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μιλάει εν ονόματι της εργατικής τάξης, παρά μόνο η ίδια η εργατική τάξη", (ο.π.π., σελ. 43). Όταν όμως μιλάει για την κρίση του καπιταλισμού, μια κρίση που γι΄ αυτόν δεν υπάρχει στον τομέα της παραγωγής, στην οικονομική βάση της κοινωνίας, αλλά σε κάποια διάχυτη, στοιχειακή, "Αυτόνομη" εξέγερση των μεμονωμένων ατόμων, προδίδει αναπόφευκτα την πηγή των εμπνεύσεών του. Λέει, π.χ., για τον πληθωρισμό που μαστίζει την καπιταλιστική οικονομία: "Τώρα σε τι οφείλεται αυτή η πληθωριστική τάση; Σε "αντικειμενικούς νόμους"; Όχι. Βασικά, είναι το αποτέλεσμα της συνεχούς πίεσης της εργατικής τάξης - και, γενικότερα, όλων των μισθωτών - προς αύξηση των πραγματικών μισθών και εισοδημάτων" (ο.π.π., σελ. 80). Για την κρίση, φταίει η πάλη της εργατικής τάξης! Ο ρηξικέλευθος "στοχαστής" δεν διστάζει να δανειστεί τη φτηνή προπαγάνδα που καθημερινά βρίσκει κανείς στα πιό αγοραία καπιταλιστικά φερέφωνα. Ο χαρακτήρας των θέσεων του Καστοριάδη δεν μπορούσε παρά να εναρμονιστεί με τις σημερινές ανάγκες του ιμπεριαλισμού, καθώς η ριμάδα η ιστορία δεν λέει "να τελειώσει"! Οι αμερικανοί ομοϊδεάτες του Καστοριάδη, οι Μπάρναμ και Σάχτμαν, που πάλεψε ο Τρότσκι, είχαν μια κατά πολύ αξιολογότερη ιστορία πριν οδηγηθούν στο δρόμο της αντεπανάστασης. Παρόλα αυτά, ο μεν Σάχτμαν κατάντησε να γράφει προκηρύξεις για την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα στον πόλεμο της Κορέας, ο δε Μπάρναμ έγινε πρόεδρος της εταιρίας "Τζον Μπερτς" και φίλος του Ρήγκαν. Ο σταλινισμός δεν είναι για τον Καστοριάδη το κύριο στήριγμα του ιμπεριαλισμού, αλλά, αντίθετα, επιδιώκει την κατάχτηση της εξουσίας. Ετσι, π.χ., το ΚΚΕ στην Ελλάδα δεν πρόδωσε την επανάσταση το 1944, αλλά σαν "ένας τέτοιος ολοκληρωτικός κομματικός μηχανισμός... περιείχε ήδη έμφυτα, "εκ κατασκευής", έναν αυτοματισμό, μιαν ακατανίκητη τάση προς την κατάληψη και την απολυταρχική άσκηση της εξουσίας", (ο.π.π., σελ. 11). Στο βιβλίο του, π.χ., "Μπροστά στον πόλεμο" (εκδ. IMAGO), μπορεί κανείς να εκτιμήσει τόσο την απόλυτη υποταγή του στο σταλινισμό, όσο και το ποιόν των συμπερασμάτων του. Ο σταλινισμός, για τον Καστοριάδη, ήταν ένα ακλόνητο και παντοδύναμο σύστημα, που είχε κατορθώσεi να αποχαυνώσει την εργατική τάξη σε τέτοιο βαθμό, που να "μπορεί τώρα να παρασκευαστεί στην Ρωσία ικανός βαθμός κοινωνικής υποταγής καταναλίσκοντας ένα σχεδόν αμελητέο αριθμό πτωμάτων" ("Μπροστά στον Πόλεμο", σελ. 122). Η τυφλή σε βαθμό κυνισμού πίστη στη γραφειοκρατία και τις ικανότητές της, τη στιγμή που το προλεταριάτο δημιουργούσε τις εστίες για την πολιτική επανάσταση, καλούσε σε συναγερμό ότι πιο αντιδραστικό, καθυστερημένο και προληπτικό. Αν υπήρξε κάτι που να άξιζε να το υπερασπιστεί κανείς, αυτό, για τον Καστοριάδη, έπρεπε να γίνει ενάντια στη σοβιετική "απειλή". Γιατί, έλεγε, στην ΕΣΣΔ είχε αναπτυχθεί ένα είδος δεύτερης κοινωνίας, η "στρατιωτική" κοινωνία, παράλληλα με την "πολιτική" κοινωνία, που βάραινε σ΄ όλους τους τομείς της ζωής. Στόχος της η παγκόσμια κυριαρχία. Ιδεολογία της, η αναβίωση του "τσαρικού σωβινισμού". Και όλα αυτά, για να προβληθεί το εξής φιλοϊμπεριαλιστικό συμπέρασμα: "από τις δύο αντιμέτωπες Υπερ-δυνάμεις, η Ρωσία μόνη διεξάγει, και έχει την δυνατότητα να διεξάγει, αυτή τη στιγμή μια επιθετική πολιτική" (ο.π.π., σελ. 19), ενώ "τα δυτικά καθεστώτα βρίσκονται σε μια φάση της εξέλιξής τους όπου η λειτουργία τους δεν απαιτεί πλέον εδαφική εξάπλωση της κυριαρχίας τους - και ακόμα λιγότερο, άμεση εδαφική κυριαρχία - αλλά μπορεί να ικανοποιείται από την διατήρηση του status quo", (ο.π.π., σελ. 111). Όσο για την επανάσταση, είναι μόνο όργανο των επεχτατικών τάσεων του Κρεμλίνου: "είδαμε την επέκταση αυτή να πραγματοποιείται, ουσιαστικά, με "πολιτικά" μέσα: εμφυλίους πολέμους η πόλεμους εθνικής απελευθέρωσης, κατά τους οποίους οι εξεγερμένοι υποστηρίζονται και βοηθούνται από τη Ρωσία - από ποιόν άλλον; - και εγκαθιστούν μετά τη νίκη τους φιλο-ρωσικά καθεστώτα... απέναντί τους οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν πάντοτε χωρίς πραγματικά και αποτελεσματικά μέτρα αντίδρασης (βλέπε τις δυο ήττες των Ηνωμένων Πολιτειών στο Βιετνάμ)", (ο.π.π., σελ. 113). Ο αντεπαναστάτης "φιλόσοφος" Καστοριάδης, αγαπητέ φοιτητή Νίκο, στο 1ο τεύχος του περιοδικού "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα" δημοσίευσε άρθρο με τίτλο: "Στο επαναστατικό πρόβλημα σήμερα" στο οποίο αναφέρει: "Όλα σχεδόν τα ζητήματα αυτά σχετίζονται με το γεγονός ότι ο Μαρξ είναι βαθιά βυθισμένος στο καπιταλιστικό φαντασιακό, τις κεντρικές σημασίες του οποίου ουδέποτε αμφισβητεί. Ουδέποτε διαχωρίζει τη θέση του από τον ορθολογιστικό επιστημονισμό της εποχής του. Πιστεύει ότι έχει δημιουργήσει μια στεγανή επιστημονική θεωρία της κοινωνίας, της ιστορίας και της οικονομίας. Αυτό αμαυρώνει ακόμη και τα καλύτερα επιτεύγματά του. Έτσι η οικονομική οικονομική θεωρία του που διατηρεί την αξία της, ως κοινωνιολογική έρευνα των καπιταλιστικών μηχανισμών είναι αβάσιμη ως οικονομική καθαυτή. Ουδέποτε επικρίνει την καπιταλιστική τεχνολογία, ούτε την καπιταλιστική οργάνωση της εργασίας, αλλά επικρίνει μόνο τη χρήση της για καπιταλιστικούς σκοπούς. Όλα αυτά είχαν σοβαρές και καταστροφικές επιπτώσεις στο εργατικό κίνημα. Η ιδέα της μοναδικής αληθινής θεωρίας γεννά την πολιτικά τερατώδη ιδέα της ορθοδοξίας. Η ορθοδοξία απαιτεί και φυλακές της, δηλαδή μια εκκλησία στρατευμένη στην ορθοδοξία χρειάζεται Ιερά Εξέταση, οι δε αιρετικοί πρέπει να καούν ή να σταλούν στα Γκουλάγκ... Εν πάση περιπτώσει, πρέπει να ξεπεράσουμε αυτές τις κατηγορίες, να ξεπεράσουμε την "ταξική σκέψη"!!! Με άλλα λόγια αγαπητέ μου φοιτητή, ο κύριος Καστοριάδης καταργεί τον μαρξισμό, την πάλη των τάξεων, την επανάσταση και τον ιστορικό ρόλο του προλεταριάτου. Είναι δηλαδή ένας "καθώς πρέπει" νεοφασίστας της εποχής μας, όσο κι αν αυτός ο ισχυρισμός μου δημιουργήσει καταιγίδα διαφωνιών από διάφορους "μαρξιστές" της νέας τάξης και μαρξολόγους των τηλεπαραθύρων

από ΣΤΕΛΛΑ 20/12/2002 3:56 πμ.


Βρε σύντροφε Καστοριάδη θα διαβάσει για να μάθει για τον εκφυλισμό του εργατικού κινήματος; Και τον εκφυλισμό του Καστοριάδη απο που θα τον διαβάσει; Αν δεν έχεις πρόβλημα με τους Τροτσκιστές μπες στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ http://anatolikos.com στο ΟΠΛΟΣΤΑΣΙΟ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ. Νομίζω εκεί θα βρεις απαντήσεις... Δεν γράφουν φυσικά μόνο τροτσκιστές εκεί έτσι;

από @nonymous 20/12/2002 6:29 πμ.


PROS EMPROS LAE: de se exoun mathei na milas esena? mono na skouzeis xilioypomenes paparies ksereis??? thes epeigontos iatriki perithalpsi file mou, mias kai ta exeis kanei ahtarma mesa sto kefali sou: apo ti mia gkarizeis gia tin "tin proletariaki epanastasi tou kommatos kai tis ergatikis taksis" kai apo tin alli thes kai "ataksiki koinonia"... oso gia ton Lenin sou i moni ataksiki koinonia pou pige na kanei itan i "koinonia" tis Tseka... kali fasi e? panta onireuomoun na polemiso sto pleuro aristeron sintrofon mou gia mia eleutheri koinonia, kai molis kerdisoume kati na me fane giati den exo tis idies apopseis me to komma... ZITO O LENIN! ZITO H CHEKA! Kai ti einai auta peri "ekplirosei tis apostolis"?!? Einai aplos i idea mou? h diakrino kapoio thriskeutiko fanatismo??? oso gia ta "φασίστες Έλληνες, κουφάλες μικροαστοί, ρουφιάνοι, προσκυνημένοι, γουρούνια καταναλωτές" ego prosopika exo gnorisei poli ligous anarxikous pou na lene tetoies malakies!!! Ase pou sinithos autoi den organononte kan se omadopoiiseis... ALLA paromoia pragmata opos "Tsekouri kai fotia stous proskinimenous" lene oi omoideates sou opos o RED ALERT, sorry an den einai omoideatis sou alla ta idia lete peri Tsavez... ============================================================ PROS POLITIKO KAFENEIO: Diladi pos tin vlepete tin ypothesi stin Venezouela? endiaferon to arthro peri kastoriadi. Den mporo na ekfero gnomi gia ton Kastoriadi mias kai den exo sferiki gnosi ton ergon tou. Aplos kanaduo apories/paratiriseis. Grafete: ""Kαι παρακάτω, λέει ότι ο Τρότσκι "ήταν ο ίδιος, με μια έννοια, γραφειοκράτης. Αντιτάχτηκε στον Στάλιν πάνω σε στενά πολιτικά θέματα, αλλά οι βάσεις της γραφειοκρατικής οργάνωσης της ρώσικης κοινωνίας, είχαν τεθεί, κατά κάποιον τρόπο, από τον ίδιο τον Τρότσκι, και τον Λένιν, ήδη στην περίοδο 1918-1921. Η συντριβή με τα όπλα της Κομμούνας της Κροστάνδης (1921) είναι έργο του Λένιν και του Τρότσκι, όχι του σχεδόν ανύπαρκτου τότε Στάλιν. Για τον Τρότσκι, όπως και για τον Λένιν, η δραστηριότητα των μαζών ήταν απλώς το όργανο που επέτρεπε στη "επαναστατική διεύθυνση", στο Κόμμα, να έρθει στην εξουσία, και για τους δύο, το Κόμμα διευθύνει απόλυτα, το Κόμμα επωμίζεται την ανοικοδόμηση της κοινωνίας. Οι μάζες εκτελούν. Και σ΄ αυτή την αντίληψη περιέχονται ήδη τα σπέρματα που θα οδηγήσουν, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, στην ολοκληρωτική και απολυταρχική εξουσία του Κόμματος", (ο.π.π., σελ. 20). Μπορεί κανείς να αντιμετωπίζει αυτά τα ζητήματα με ένα τόσο αφ΄ υψηλού, όσο και τετριμμένο, παραλήρημα, μόνο αν είναι, σαν τον Καστοριάδη, ένας ιδεολογικός απατεώνας. Για τον κύριο αυτόν, δεν υπάρχουν Δίκες της Μόσχας, δεν υπάρχει η εξόντωση του μπολσεβίκικου κόμματος και χιλιάδων επαναστατών, δεν υπάρχει η δολοφονία του Τρότσκι από τη σταλινική συμμορία. Υπάρχουν μόνο διαφορές "σε στενά πολιτικά θέματα". Φαίνεται όμως καθαρά η ταξική θέση αυτής της απάτης: η επίθεση στον τροτσκισμό, μοναδική εναλλακτική λύση στην κρίση ηγεσίας της εργατικής τάξης, αναγκαία συνδυάζεται με την επίθεση σ΄ όλες τις καταχτήσεις της εργατικής τάξης, και κύρια στις καταχτήσεις του Οχτώβρη 1917 - την εθνικοποιημένη ιδιοχτησία των μέσων παραγωγής και τον σχεδιασμό της οικονομίας - που το προλεταριάτο πρέπει να υπερασπίζεται και που ο Καστοριάδης ισχυρίζεται ότι δεν έχουν σχέση με τον σοσιαλισμό."" Simfono pos oi stalinikoi dosan to oristiko xtipima stin epanastasi kai pos den ginete na ta rikseis ola ston Trotsky kai sto Lenin. Alla eimai poli periergos na do pos tha eksigousate ta gegonota pou diadramatistikan stin Krostandi... Oso gia ton Lenin ta legomena tou Kastoriadi opos ta emfanizete exoun kapoia geri dosi alitheias, akoma ki an simfono pos den mporoun na xrisimopoiithoun apo mona tous kai xoris epeksigisei tis olis katastasis tote. Kai gia na to katalavei kapoios auto kalo einai na dei pos evlepe o Lenin ton sosialismo stin praksi: “When a big enterprise assumes gigantic proportions, and, on the basis of an exact computation of mass data, organises according to plan the supply of raw materials to the extent of two-thirds, or three fourths, of all that is necessary for tens of millions of people; when raw materials are transported in a systematic and organised manner to the most suitable places of production, sometimes situated hundreds of thousands of miles from each other; when a single centre directs all the consecutive stages of processing the materials right up to the manufacture of numerous varieties of finished articles; when the products are distributed according to a single plan among tens of millions of customers." “....then it becomes evident that we have socialisation of production, and not mere ‘interlocking’; that private economic and private property relations constitute a shell which no longer fits its contents, a shell which must inevitably decay if its removal is artificially delayed, a shell which may remain in a state of decay for a fairly long period ...but which will inevitably be removed” Lenin, Collected Works, Vol.22, page 303. Sas tmimizei kapoio allo oikonomiko systima i parapano perigrafi? Emena prosopika me tmimizei kapitalismo ("mere 'interlocking'" opos ton perigrafei o idios) alla me tin katargisi tis prosopikis oikonomias kai tis prosopikis idioktisias. Kai leei sinexizei o Lenin peri organosis tis sosialistikis koinonias: “Capitalism has created an accounting apparatus in the shape of the banks, syndicates, postal service, consumers’ societies, and office employees unions. Without the big banks socialism would be impossible. The big banks are the “state apparatus” which we need to bring about socialism, and which we take ready made from capitalism; our task is merely to lop off what characteristically mutilates this excellent apparatus, to make it even bigger, even more democratic, even more comprehensive. Quantity will be transformed into quality. A single state bank, the biggest of the big, with branches in every rural district, in every factory, will constitute as much as nine-tenths of the socialist apparatus. This will be country-wide book-keeping, country- wide accounting of the production and distribution of goods, this will be, so to speak, something in the nature of the skeleton of socialist society." Lenin, Ibid, Vol.26 page 106. Oste oi trapezes einai to pio ("nine-tenths of the socialist apparatus") vasiko sistatiko gia tin sosialistiki koinonia... episis edo mathenoume oti i enopoiisi ton topikon katastimaton se mia "yper-trapeza" tha kanei ton thesmo "akoma pio dimokrtiko"!?!?! Me alla logia ek fiseos h kapitalistiki domi tis trapezas einai enas dimokratikos thesmos! na tous xeso tetoious dimokratikous thesmous... kai... de nomizo otan oi proletarioi ksesikothikan sti rossia na eixan sto mialo tous enan tetoio ekdimokratismeno sosialismo! Diladi simera prepei na agonizomaste gia tin sighoneusi ollon ton trapezon se mia gia na oloklirosoume to oneiro tou leninistikou sosialismou? re mpas ki o Lenin efiure protos to IMF kai den to pirame prefa? Kai fisika exei kai sinexia: “...state capitalism would be a step forward as compared with the present state of affairs in our Soviet Republic. If in approximately six months time state capitalism became established in our Republic, this would be a great success and a sure guarantee that within a year socialism will have gained a permanently firm hold and will become invincible in our country” Lenin, Ibid, Vol. 27 page 294. ...ta sxolia periteuoun... kai as doume kai ligo tin apopsi tou gia tis ikanotites tis ergatikis taksis kai tous pragmatikous dimiourgous tis sosialistikis theorias: “History in all countries attests that, on it’s own, the working class cannot go beyond the level of trade union consciousness, the realisation that they must combine into trade unions, fight against the employers, force the governments to pass such laws as benefit the conditions of the workers...As for the socialist doctrine, it was constructed out of the philosophical, historical and economic theories elaborated by educated members of the ruling class by intellectuals”. ..kai akoma pio ksekathara gia opoion de to piase: “there are many...who are not enlightened socialists and cannot be such because they have to slave in the factories and they have neither the time nor the opportunity to become socialists” Lenin, Ibid, Vol. 27 page 466. H intellegentsia se olo tis to megaleio... auta peri lenin...

από Νικος Μ. 20/12/2002 2:14 μμ.


προς πολιτικο καφενειο -Πρωτα απ ολα δεν ειμαι φοιτητης,μαθητης της γ' λυκειου ειμαι. -Ακριβως λογω της μαθητικης μου ιδιοτητας τρεχω και δε φτανω με τα κωλομαθηματα και φοβαμαι πως μαλλον δεν προλαβαινω ν απαντησω στους συντροφους περι Καστοριαδη,καθως μια "πληρης" απαντηση θα μου παιρνε πολληηη ωρα.Απλα ρε παιδια ελεος!!Τι σταλινικος δογματισμος ειναι αυτος!Ακου νεοφασιστας ο Καστοριαδης..! Ενα απο τα μεγαλυτερα πληγματα που δεχθηκε ο μαρξισμος ηταν η δογματοποιηση κι η θεοποιηση του,γεγονος που απερριπτε εκ των προτερων καθε αποψη κριτικης προσεγγισης του-δυστυχως, μαλλον ειστε οι αξιοι συνεχιστες αυτης της παραδοσης... προς Στελλα αστα συντροφισσα...-για μενα ο Καστοριαδης πεθανε καπου γυρω στο 1979 κι οχι το 1997 [αποκορυφωμα του αυτοεξευτελισμου του η συνεντευξη που εδωσε στην ΕΤ-3 το '93].

από Νικος Μ. 20/12/2002 2:41 μμ.


Κατι που ξεχασα! Κυριοι του πολιτικου καφενειου,πιστευω πως το σχολιο του συντροφου @nonymous ειναι μια πολυ γλαφυρη απαντηση στις μαρξιστικες θεολογιες σας. Ο ανθρωπος,χωρις να χει διαβασει Καστοριαδη [οπως μας πληροφορει] συνελαβε πανω-κατω την ουσια του ζητηματος της γραφειοκρατικοποιησης.Προσεξτε κυριως τα σχολια που κανει καπου κοντα στις περικοπες απο το "Τι να κανουμε"-ειναι χαρακτηριστικο!

από redgarlic 20/12/2002 4:27 μμ.


11 Σεπτέμβρη. Όχι πέρσι. πριν από 29 χρόνια, το 1973. Ο Πινοτσέτ και η αστική τάξη της Χιλής με την στήριξη των Αμερικάνων Ιμπεριαλιστών ανατρέπουν την κυβέρνησης της ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ (UNIDAD POPULAR) και πνίγουν στο αίμα το Σαντιάγο... Βενεζουέλα σήμερα. Από το 1998 έχει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία ένα πλατύ μέτωπο ριζοσπαστικών δυνάμεων που περιλαμβάνει και το ΚΚ της Βενεζουέλας. Αυτό το Μέτωπο έχει ως ηγέτη τον Ούγκο Τσάβεζ, ο οποίος δεν είναι φυσικά ο άνθρωπος κομμουνιστής, ούτε διεκδίκησε τέτοιο τίτλο... Λοιπόν, με τους αναρχικούς και τους αριστεριστές πάντα όταν το κίνημα φτάνει στο δια ταύτα, δηλαδή ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, συμβαίνει το ίδιο πράγμα. Οι αριστεριστές ψάχνουν στα "μαρξιστικά" κιτάπια τους για την συνταγή των μελομακάρ... εεε, την κατάληψη της εξουσίας, εννοώ, γιορτές βλέπετε. Το ζήτημα είναι ότι ούτε αυτά προσέχουν καλά. Οι αναρχικοί βέβαια δεν έχουν τέτοιο πρόβλημα, γιατί για αυτούς η εξουσία είναι κάτι σαν το Σατανά-σαρκικές απολαύσεις για τις καλόγριες. Άσχετο αν ακριβώς σαν κι αυτές ενδόμυχα την επιζητούν για την πάρτη τους... Στο θέμα μας. Επειδή η κοινωνική επανάσταση δεν μας "κάθεται" όπως θέλουμε εμείς, με το συσχετισμό δυνάμεων που θέλουμε, με το επίπεδο συνειδητοποίησης να είναι το απαιτούμενο κτλ., κτλ. κάνουμε συμμαχίες με τα άλλα στρώματα που σε κάθε περίοδο έχουμε κοινά συμφέροντα. Γκεγκε; Αν μου πει κανένας ότι δεν πρέπει ένας επαναστάτης να τα πάρει υπόψη του αυτά και να πάει ντουγρού να σπάσει το κεφάλι του στον τοίχο, θα του πρότεινα να το δοκιμάσει... Θα έχει μια πολύ καλή εμπειρία από την επαφή του με τον τοίχο... Από κει και πέρα το που θα πάει το πράγμα εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Η συμμετοχή του κόσμου, ο συσχετισμός δυνάμεων, η παρέμβαση του ΚΚ κτλ. Το ζήτημα είναι μακρύ και καλό θα ήταν να μελετηθεί σωστά από πολλούς καλοπροαίρετους αγωνιστές. Όταν αυτό που έχει ξεκινήσει μπορεί να πάει μακριά και να νικήσει ουσιαστικά, όταν η προσπάθεια ενός λαού να λυθεί από τα δεσμά του ιμπεριαλισμού χτυπιέται από τον αντίπαλο με κάθε τρόπο, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ένας "επαναστάτης", αν θέλει να λέγεται έτσι, να το παίζει ουδέτερος! Από την μία βαθυστόχαστες αναλύσεις για τον Καστοριάδη και την "γραφειοκρατικοποίηση", από την άλλη κλασσικές αναρχικές παρλαπίπες... Ευ΄τυχώς που ο λαός της Βενεζουέλας σας έχει γραμμένους! VIVA LA VENEZUELA BOLIVARIANA! HASTA LA VICTORIA SIEMPRE!

από RED ALERT 20/12/2002 6:13 μμ.


....που ξεκίνησε η ιστορία με την Βενεζουέλα, ήμουν σίγουρος ότι υπήρχαν διάφορα άτομα του "χώρου", που δεν γούσταραν την όλη φάση. Λέξεις όπως Πρόεδρος, εκλογές, συμβούλια, οπάδοι του Τσάβες κλπ, δεν τους κάθονταν καλά στο μικροαστικό μυαλουδάκι τους. Δεν έβλεπα όμως και καμμιά αρνητική κριτική και μου'χε κάνει εντύπωση, αν και καταλάβαινα ότι δεν είναι εύκολο να βάλλεις ενάντια σε έναν αγωνιζόμενο λαό. Και με ποια δικαιολογία άλλωστε? Ότι ο Τσάβες δεν είναι....Λένιν (ή έστω Μπακούνιν)?? Όμως τελικά τους δόθηκε η ευκαιρία, με τα αρθράκια των αναρχικών από τη Βενεζουέλα (που ανάθεμα και αν ξέρει κανείς πόσο και ποιό κόσμο αντιπροσωπεύουν), να "βγούνε στη σέντρα" Εγώ θα ήθελα να κάνω μια παρατήρηση μόνο. Αν και στο INDY κυριαρχεί η ανονυμία, και άραγε η άγνοια ποιός είναι τι, τι έλεγε για το κάθε θέμα κλπ, θα ρισκάρω μια πρόβλεψη. Μάλλον οι ίδιοι που τώρα τους "βρωμάει" ο Τσάβες: -Στην Νατοική επίθεση στη Γιουγκοσλαβία, θα μιλάγαν για τον "Χασάπη Μιλοσέβιτς" -Στην επίθεση ενάντια στο Ιράκ θα λένε " Ναι αλλά και ο Σαντάμ είναι δικτάτορας" -Όταν κάνει κανείς αναφορές για τη σφαγή των Παλαιστινίων θα λένε "Είσαι αντισημίτες. Και οι Παλαιστίνιοι βάζουν βόμβες" -Τις μέρες που το Ισραήλ θα μπαίνει και θα καταστρέφει χωριά στα κατεχόμενα με την Ανοχή των ΗΠΑ, αυτοί θα "θυμούνται" την Τσετσενία -Όταν το ΝΑΤΟ έμπαινε στο Αφγανιστάν αυτοί θα θυμούνταν στα άρθρα τους ότι "Και οι Ρώσοι μπήκαν" -Όταν κανείς μιλάει για διχοτόμηση του Αιγαίου, θα τον λένε "εθνικιστή" κλπ κλπ κλπ Όλος τυχαίως, οι "αριστερές-δημοκρατικές" ευαισθησίες τους συντείνουν στο να δικαιολογούν τα σχέδια της Νέας Τάξης ή τουλάχιστον να τους δίνουν το "ελαφρυντικό" ότι "Δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ που τα κάνουν αυτά". Δηλαδή λένε "εμείς κρατούμε ίσες αποστάσεις" (σαν τον 'πολύ' κ.RAFE) Όχι δεν τους κατηγορώ ότι είναι τύπου "Newyorker". To σύστημα χρειάζεται και "αριστερά άλλοθι" για τις πράξεις του. Ούτε τους κατηγορώ ότι το κάνουν επίτηδες. Ίσα ίσα που για το σύστημα, ακριβώς το ότι δεν το κάνουν επίτηδες, αλλά αυθεντικά το πιστεύουν, τους κάνει και πιο πειστικούς.

...

από fyodor 25/12/2002 5:01 μμ.


Γαμιέται η μάνα του καστοριάδη και του κάθε μαλάκα οπαδού του! Παρτε όλοι να διαβάσετε το κόκκινο βιβλιαράκι να μάθετε τίποτα! Ζήτω ο ΜΑΟ!

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License