Η εθνική και διεθνής διάσταση των αγώνων

Η αντιπαράταξη του εθνικού με το διεθνικό είναι ένα απλουστευτικό, αντιδιαλεκτικό και ανιστόρητο σχήμα. Η πάλη των τάξεων προϋποθέτει την ύπαρξη της εθνικής ταυτότητας. Εθνικό και διεθνικό συνδέονται με έναν άρρηκτο δεσμό.

ΟΙ κοσμοπολίτες «αριστεροί» συγχέουν το διεθνισμό (όχι χωρίς ιδεολογική και πολιτική ιδιοτέλεια) με την ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ του εθνικού ζητήματος. Οι πολιτικά αφελείς παρασύρονται από το κουδούνισμα των λέξεων και με μια θεοκρατική προσήλωση υποκλίνονται στη λέξη «διεθνισμό» αφορίζοντας το «σκιάχτρο» του «εθνικού». Η τυπική αυτή αντιπαράθεση Διεθνικού-εθνικού δεν βγάζει πουθενά. Και αν είναι να αποφασίσουμε πάνω σε μια τυπική αντιπαράθεση φράσεων όλοι οι αριστεροί είναι με το διεθνισμό. Για έναν επαναστάτη κομμουνιστή (που ασφαλώς αγωνίζεται για την παγκόσμια επανάσταση και γνωρίζει ότι ο σοσιαλισμός έχει διεθνή διάσταση και όχι εθνική) η ΤΥΠΙΚΗ αντιπαράθεση των ζητημάτων είναι μέγα πολιτικό λάθος. Οι επαναστάτες διεθνιστές και όχι οι κοσμοπολίτες διεθνιστές γνωρίζουν ότι ο διεθνισμός ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ τη σχέση ανάμεσα σε διά-φορα, αλλά όμοια έθνη και όχι την άρνηση της εθνικής ταυτότητας. Η αντιπαράταξη του εθνικού με το διεθνικό είναι ένα απλουστευτικό αντιδιαλεκτικό και ανιστόρητο σχήμα. Η πάλη των τάξεων μέσα στον καπιταλισμό προϋποθέτει την ύπαρξη της εθνικής ταυτότητας. Γι αυτό οι κλασσικοί του μαρξισμού (από τον Μαρξ έως τον Λένιν και Τρότσκι) είχαν προσδιορίσει ότι η πάλη των τάξεων ξεκινάει σε εθνικό επίπεδο και ότι ο στρατηγικός ορίζοντάς της ήταν η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας σε εθνικό επίπεδο. Φυσικά δεν έμεινα εκεί. Όριζαν ότι η εθνική διάσταση της πάλης για την εξουσία ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ με την περιφερειακή και παγκόσμια διάσταση του προβλήματος. Για τους κλασσικούς του μαρξισμού ανάμεσα στο εθνικό και διεθνικό υπάρχει μια ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ σχέση και όχι ΑΝΤΙΠΑΡΑΤΑΞΗ. Οι σημερινοί όμως «αριστεροί διεθνιστές» (ξεφτιλίζουν και την έννοια του διεθνισμού) γνωρίζουν από διαλεκτική όσο ένα τυφλός από χρώματα. Δεν θέλουν όμως να διδαχτούν και από την ιστορία. Και η ιστορία διδάσκει: οι «εθνικοί» πόλεμοι, οι διαιρέσεις και τα αιματοκυλίσματα των λαών ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ το αναπόφευκτο και θλιβερό επακόλουθο της αναγνώρισης του εθνικού ζητήματος, αλλά ακριβώς το ΑΝΤΙΘΕΤΟ, είναι ο καρπός της ΑΡΝΗΣΗΣ και της ένοχης και της χυδαίας ΥΠΟΤΙΜΗΣΗΣ του ίδιου του εθνικού ζητήματος. Το εθνικό με το διεθνικό είναι δύο συστατικά του επαναστατικού κινήματος που δεν αντιπαρατίθενται, όπως ακριβώς δεν αντιπαρατίθεται η μεταρρύθμιση στην επανάσταση. Για τους επαναστάτες κομμουνιστές ο πρακτικός αγώνας για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, για τη βελτίωση της θέσης του εργαζόμενου λαού και μέσα στα πλαίσια ακόμα του σημερινού καθεστώτος, για δημοκρατικούς θεσμούς, ΑΠΟΤΕΛΕΙ το μοναδικό δρόμο «χειραγώγησης» της ταξικής πάλης και ΕΠΙΤΕΥΞΗΣ του τελικού σκοπού, που είναι η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο και η κατάργηση της καπιταλιστικής εξουσίας. Το ίδιο, ο αγώνας σε εθνικό (που συμπεριλαμβάνει και την υπεράσπιση της εθνικής υπόστασης, των εθνικών ελευθεριών και της ταυτότητας ενός λαού) είναι το ΜΕΣΟ για την επίτευξη του ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΥ. Εθνικό και διεθνικό συνδέονται με έναν άρρηκτο δεσμό. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι η αντιπαράταξη του εθνικού με το διεθνισμό, αλλά αν το εθνικό θα έχει προλεταριακό χαρακτήρα ή μικροαστικό. Αν δηλαδή η εθνική διάσταση της πάλης θα ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ με τη σοσιαλιστική επανάσταση και τη διεθνή διάσταση ή θα περιορίζεται στα εθνικά πλαίσια και στις εθνικές ουτοπίες. Η τυπική αντιπαράθεση μας οδηγεί σε ένα από τα παρακάτω δύο πολιτικά σφάλματα: ΠΡΩΤΟΝ: Να εγκαταλείψουμε τον τελικό ταξικό, ιστορικό στόχο και το εθνικό από μέσο να το μετατρέψουμε σε υπέρτατο σκοπό, το ίδιο όπως οι ρεφορμιστές αναγάγουν τις μεταρρυθμίσεις σε υπέρτατο σκοπό. ΔΕΥΤΕΡΟΝ. Να εγκαταλείψουμε κάθε αγώνα στα εθνικά ζητήματα και στο όνομα ενός αφηρημένου διεθνισμού να τα στιγματίζουμε ως «εθνικισμό», «φασισμό» κλπ. Αυτό δηλαδή που κάνουν οι κοσμοπολίτες «αριστεροί» και οι διεθνιστικές σέχτες. Αυτό όμως θέλει και η Νέα Τάξη, ακριβώς γιατί αυτός ο «διεθνισμός» χρησιμοποιείται σαν άλλοθι για παθητικότητα, παραίτηση, ακόμα και προσαρμογή στη νεοφιλελεύθερη δυναμική. Μπορεί να μιλάμε για παγκοσμιοποίηση των αγώνων και για διεθνιστική αναγέννηση και στον τόπο μας να είμαστε δεκανίκια του Σημίτη και της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

από déjà vu 15/12/2002 2:25 μμ.


μπορείτε να μου λύσετε μια απορία; ο Θύμιος αναδημοσιεύει συνεχώς το ίδιο κείμενο, ή ξαναγράφει τα ίδια με άλλα λόγια;

από Ηλίας Ζ. 15/12/2002 2:52 μμ.


Δε νομίζω ότι είναι και τρομερά διαλεκτικό να φέρνεις σαν ακλόνητο επιχείρημα το τι είπαν ο Μαρξ και ο Λένιν για την εθνική επανάσταση (τον Τρότσκι τώρα γιατί τον βάζεις?) πριν από 100 χρόνια περίπου. Η διαλεκτική έχει και κάποια σχέση με την κίνηση της ιστορίας , αν τα ξέρω καλά, και το εθνικό κράτος είναι και δημιουργία και χαρακτηριστικό στοιχείο της αστικής επανάστασης και της , ας την πούμε, πρώτης φάσης της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Έχει αποδειχθεί διαλεκτικά, Θύμιο, δηλαδή μέσω της Ιστορίας, ότι ο καπιταλισμός κινείται προς μια παγκόσμια ολοκλήρωσή του, το επιχείρησε τη δεκαετία του '20 και έφαγε τα μούτρα του, το επιχειρεί και σήμερα. Αυτό δεν μπορεί κανείς να το αγνοεί.. Όταν έχει πια διεθνοποιηθεί (η καλύτερα ενοποιηθεί) κάθε στοιχείο της κοινωνικής και ατομικής ζωής, από τις εργασιακές σχέσεις μέχρι το ντύσιμό μας, ποιά ακριβώς είναι τα ιδιαίτερα εθνικά χαρακτηριστικά? Η παληκαριά των Ελλήνων ή μήπως τίποτα άλλο? Δεν ξέρω αν πιάνω αυτά που λες, αλλά αν καταλαβαίνω καλά συμφωνώ σε ένα πράγμα (όπως και όλοι/ες άλλωστε που κατηγορείς για "κοσμοπολίτες"). Οι κοινωνικοί αγώνες δίνονται κυρίως στο εθνικό πεδίο, αφού ακόμα άμεσος φορέας εξουσίας είναι ο εθνικός. Η αστυνομία είναι ακόμα ελληνική, τα δικαστήρια επίσης, το φυσικό πεδίο της ζωής μας είναι στην Ελλάδα. Και ο στόχος για ανατροπή της εξουσίας σαφώς ξεκινά από τη χώρα του καθενός. Μην μπερδεύεις όμως τα πράγματα. Δεν μπορείς να κατηγορείς για "κοσμοπολιτισμό" όσους/ες πηγαίνουν στις διεθνείς διαδηλώσεις, γιατί τα στοιχήματα που παίζονται σε αυτές τις υπερ-εθνικές συνόδους επηρρεάζουν τη ζωή σε κάθε έθνος. Ποιάς εθνικής εξουσίας κτήμα είναι ο Π.Ο.Ε.? Η Το Δ.Ν.Τ? Μην μου πεις των Αμερικάνων, απλά θα διαφωνήσουμε.. Δεν ξέρω αν σου κάνει εντύπωση ότι μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο δεν έχει πραγματοποιηθεί ΟΥΤΕ ΜΙΑ πολεμική σύρραξη μεταξύ ανταγωνιζόμενων ιμπεριαλιστικών δυναμεων. Ειδικά μετά την πρώση του ανατολικού μπλοκ, είναι σαφές ότι σε γενικές γραμμές η καπιταλιστική εξουσία είναι μετά-εθνική... Και το πιο σημαντικό απ'όλα: σημαίνει κάτι "αξιακά" το έθνος-κράτος? Αν μου μιλάς για διαλεκτική, θα ξέρεις ότι αυτό αποτελεί μια φαντασιακή κατασκευή της αστικής τάξης..Τα έθνη-κράτη συγκροτήθηκαν μέσα από τις αστικές επαναστάσεις ξεκινώντας από μερικές εκατοντάδες χρόνια πριν και μερικά ακολούθησαν μέχρι και στον αιώνα μας μέσω εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων(πάρε τα κράτη της Αφρικής για παράδειγμα, όπου σε κάθε "εθνικό κράτος" μιλάνε 128 γλώσσες..) Τι έχεις να υπερασπιστείς αξιακά από την έννοια του έθνους? Τα "ειδικά χαρακτηριστικά" του κάθε ενός? Την "εξυπνάδα" των Γιαπωνέζων, την "αγριότητα" των Τούρκων και την μαγκιά των Ελλήνων? Και ο Μαρξ και ο Λένιν και ο Τρότσκι, μιλούσαν για ξεπέρασμα της έννοιας του έθνους..Άλλο θέμα το με ποια τακτική φτάνεις εκεί και αν σαν ενδιάμεσος στόχος μπαίνει η ανατροπή τς εθνικής εξουσίας. Στην τελική πιστεύω ότι ο τρόπος που χρησιμοποιεί το "εθνικό" ζήτημα η "πατριωτική" (στην ουσία εθνικιστική) αριστερά είναι εντελώς αξιακός. "Έλληνες γρηγορείτε!" έλεγε το ΚΚΕ όταν βομβάρδιζαν την Γιουκοσλαβία οι ΗΠΑ. "Έρχεται η σειρά μας!". Φοβερά διαλεκτική ανάλυση, πραγματικά! Όταν μιλάς για "εθνικά δίκαια", όταν στην περίπτωση του σχεδίου Ανάν δεν σε ενδιαφέρει ποσώς η τύχη του Τουρκοκυπριακού στοιχείου (πολύ πιο προλεταριοποιημένο από το Ελληνοκυπριακό), όταν θεωρείς μια ξεχωριστή ΠΟΙΟΤΗΤΑ κάποιου το ότι είναι Έλληνας, τότε ας μην προσπαθείς να καλύψεις τον εθνικισμό σου μέσω της διαλεκτικής... Δεν ξέρω αν σε παρεξήγησα, σε αυτή την περίπτωση σου ζητώ συγγνώμη. Είναι εύκολο πάντως να δημιουργούνται παρεξηγήσεις όταν βλέπεις ένα κομμάτι της Αριστεράς να διολισθαίνει στο "πατριωτικό" συναίσθημα. Όταν στην Τουρκία διαδηλώνουν κατά του Σχεδίου Ανάν οι Γκρίζοι Λύκοι και στην Ελλάδα το ΚΚΕ και το ΔΗΚΚΙ....

από Θύμιος 15/12/2002 7:45 μμ.


Φίλε, Ηλία Ζ, νομίζω ότι δεν διάβασες προσεκτικά το κείμενό μου. Ασφαλώς και δεν μιλάμε για «εθνική επανάσταση», ούτε για το γεγονός ότι τα εθνικά κράτη είναι δημιουργήματα της καπιταλιστικής συγκρότησης, ούτε ότι ο σοσιαλισμός είναι ξεπέρασμα των εθνικών κρατών. Μιλάμε ότι μια επαναστατική στρατηγική (για τη σοσιαλιστική επανάσταση, για να μην το παρανοήσεις πάλι) ΠΑΤΑΕΙ πάνω στο «εθνικό στοιχείο», και ότι το «εθνικό» με το «διεθνικό» δεν βρίσκονται σε αντιπαράθεση, αλλά σε διαλεκτική σχέση, το ίδιο όπως δεν αντιπαρατίθεται η μεταρρύθμιση με την επανάσταση. Σήμερα, λοιπόν, μέσα σε ένα καθεστώς παγκοσμιοποίησης, όπου το έθνος- κράτος υπονομεύεται όχι προς την κατεύθυνση της διεθνούς σοσιαλιστικής σύνθεσης, αλλά προς όφελος των υπερεθνικών μονοπωλίων, η υπεράσπιση των «εθνικών» κεκτημένων είναι «μεταβατική τακτική». Αυτή την άποψη την έχω αναλύσει σε παλαιότερο κείμενο. Θα τη συνοψίσω και εδώ. Το κράτος γενικά δεν είναι μια δύναμη που επιβλήθηκε από έξω, ούτε περιορίζεται ο ορισμός του στις κατασταλτικές του δραστηριότητες. Είναι προϊόν της κοινωνίας και ως εκ τούτου είναι ένα πλέγμα οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών λειτουργιών. Η κοινωνία στην ολότητά της αντικαθρεφτίζεται στο κράτος και ανάλογα με τους ταξικούς συσχετισμούς διαφοροποιούνται οι λειτουργίες του. Αυτό είναι σημαντικό να το κατανοήσουμε γιατί όταν μιλάμε για κατάργηση, σαφέστερα απονέκρωση του κράτους από το πλανητικό κράτος, τους υπερεθνικούς οικονομικούς και πολιτικούς ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς (Νέα Τάξη), εννοούμε την απονέκρωση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών λειτουργιών του, τη μετατροπή του σε ένα σκέτο μηχανισμό καταστολής του πλανητικού κράτους, σε ένα προτεκτοράτο του υπερεθνικού ιμπεριαλισμού. Το εθνικό κράτος είναι προϊόν της κοινωνίας στην καπιταλιστική βαθμίδα εξέλιξης. Εθνικό κράτος και καπιταλισμός πάνε μαζί. Το καινούργιο αυτό οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό πλέγμα των λειτουργιών του θεμελιώνεται σε κάποιους πυλώνες: Την αστική δημοκρατία, τον κοινοβουλευτισμό, τα συνδικάτα, την ελευθερία οργάνωσης και σε μια ιδεολογία και ηθική που ενσωματώνει και συγκροτεί τις πολιτισμικές παραδόσεις. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια μορφοποιείται και η ταξική πάλη. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια ΟΡΓΑΝΩΝΕΤΑΙ και ΚΑΤΑΚΤΑ η εργατική τάξη. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια ΚΑΤΟΧΥΡΩΝΕΙ τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις του ο εργαζόμενος λαός. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια το προλεταριάτο έγινε από κοινωνική τάξη καθ' εαυτήν σε πολιτική τάξη για τον εαυτό της. Και οι ταξικές συγκρούσεις και οι αγώνες των λαών, ως συλλογική συνείδηση παρήγαγαν πολιτισμικές αξίες οι οποίες ως ένα βαθμό αποτυπώθηκαν στην «εθνική συνείδηση». Μέσα στα πλαίσια του εθνικού κράτους (και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά) κινήθηκαν οι εργατικοί και λαϊκοί αγώνες και ΚΑΤΟΧΥΡΩΝΑΝ ΘΕΣΜΙΚΑ τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις. Το εθνικό κράτος, λοιπόν δεν είναι μόνο το όργανο της αστικής κυριαρχίας, αλλά ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙ και τις κατακτήσεις των εργαζομένων. Ο θάνατος του εθνικού κράτους προς όφελος των υπερεθνικών οδηγεί και στο θάνατο τις λαϊκές κατακτήσεις. Η απονέκρωση του εθνικού κράτους οδηγεί στην απονέκρωση και των λαϊκών κατακτήσεων και αυτό το βλέπουμε σήμερα καθαρά: εργατικό εισόδημα, Ασφαλιστικό, εργασιακές σχέσεις, εκπαίδευση, Υγεία και πολλά άλλα. Η απονέκρωση όμως του εθνικού κράτους κάτω από την πίεση των υπερεθνικών διαπιστώνεται πλέον ορατά από την υπονόμευση των ίδιων των πυλώνων του εθνικού αστικού κράτους: Των θεσμών της αστικής δημοκρατίας, δηλαδή του κοινοβουλευτισμού, των κομμάτων και των συνδικάτων. Τα πάντα πλέον αποφασίζονται από τα υπερεθνικά μονοπώλια και τα υπερεθνικά όργανά τους. Το κοινοβούλιο, τα κόμματα και τα συνδικάτα μετατρέπονται βαθμηδόν σε σκιές, σε διακοσμητικές γλάστρες, σε εκτελεστικά όργανα του πλανητικού κράτους. Όλα αυτά δείχνουν ότι οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές λειτουργίες του εθνικού κράτους απονεκρώνονται. Και η απονέκρωση αυτή μοιραία οδηγεί στην κατάργηση των λαϊκών κατακτήσεων, στη διάλυση των πολιτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων, στην αγελοποίηση της εργατικής τάξης, στο πισωγύρισμα (από πολιτική τάξη για τον εαυτό της σε τάξη καθ' εαυτήν), στην κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας, δηλαδή και αυτής της αστικής δημοκρατίας, στην πολτοποίηση κάθε κοινωνικής, πολιτικής, εθνικής και πολιτιστικής διαφοράς. Αυτό είναι εφιαλτική οπισθοδρόμηση! Και η υπεράσπιση των οικονομικών , κοινωνικών και πολιτικών λειτουργιών του εθνικού κράτους απέναντι στον ισοπεδωτισμό και τη βαρβαρότητα του ιμπεριαλιστικού πλανητικού κράτους δεν είναι εθνικισμός. Είναι υπεράσπιση των λαϊκών κατακτήσεων, των δημοκρατικών ελευθεριών, αυτής της ίδιας της αστικής δημοκρατίας που απειλείται από τον ολοκληρωτισμό της Νέας Τάξης. Υ.Γ. ο φίλος, Ηλίας Ζ, «θίχτηκε» για την αναφορά μου στον Τρότσκι. Παραθέτω, λοιπόν ένα απόσπασμα του Τρότσκι, που συμπυκνώνει ιδιοφυώς, την ΟΥΣΙΑ του «εθνικού»: « Το ''Εθνικό'' δεν είναι μόνο εκείνο που αντιπροσωπεύει το νεκρό βάρος της εξέλιξης κι απ' όπου το πνεύμα της δράσης έχει πετάξει, κείνο που το σώμα του έθνους μέσα στους περασμένους αιώνες χώνεψε και απόβαλε. Μόνο τα περιττώματα της ιστορίας θα ήταν εθνικά. Εμείς σκεφτόμαστε ακριβώς το αντίθετο. Ο βάρβαρος Μεγάλος Πέτρος ήταν πιο εθνικός από όλο το γενάτο και παρασημοφορημένο παρελθόν που αντιτάχθηκε σε αυτόν. Οι Δεκεμβριστές ήταν πιο εθνικοί από όλους τους κρατικούς λειτουργούς του Νικολάου Ι με τη δουλοπαροικία του, τις γραφειοκρατικές εικόνες του και τις εθνικές κατσαρίδες του. Ο μπολσεβικισμός είναι πιο εθνικός από τους μοναρχικούς και άλλους εμιγκρέδες, ό,τι κι αν μπορεί να λένε οι ιδεολόγοι, οι μυστικιστές και οι ποιητές των εθνικών περιττωμάτων. Η ζωή και η κίνηση ενός έθνους συντελούνται μέσα από αντιφάσεις ενσαρκωμένες στις τάξεις, στα κόμματα και στις ομάδες. Στο δυναμισμό τους τα εθνικά στοιχεία και τα ταξικά στοιχεία ΣΥΜΠΕΦΤΟΥΝ (οι υπογραμμίσεις δικές μου). Σε όλες τις κρίσιμες περιόδους της εξέλιξής του, δηλαδή σε όλες τις περιόδους τις πιο φορτωμένες με ευθύνες, το έθνος σπάσει στα δύο, και ΕΘΝΙΚΟ είναι εκείνο που ανεβάζει το λαό σε ανώτερο οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο. Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ βγαίνει από το ''ΕΘΝΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ'', αυτό όμως δεν πάει να πει πως μόνο ό,τι είναι στοιχειακό στην Επανάσταση είναι ζωτικό και εθνικό.».

από mgx 16/12/2002 4:02 μμ.


Ηλία μου, σας αφήνω[ουμε] να τα πείτε με το Θύμιο, γιατί ο διάλογός σας έχει σημασία, ως εκ τούτου και αξία! Όμως, μια μικρή διευκρίνηση χρειάζομαι προσωπικά:Στη φράση σου: "...όταν στην περίπτωση του σχεδίου Ανάν δεν σε ενδιαφέρει ποσώς η τύχη του Τουρκοκυπριακού στοιχείου (πολύ πιο προλεταριοποιημένο από το Ελληνοκυπριακό)," τι εννοείς Ηλία, ως προς την πληθυσμιακή διαστρωμάτωση του Τουρκοκυπριακού Στοιχείου; Τους 80.000 γηγενείς; ΄Η, τους 150.000 ΄Εποικους; Γιατί τότε, μάλλον πρέπει να αναδομήσουμε την εικόνα που έχουμε, για το Προλεταριάτο και τις συνθήκες που το διαμόρφωσαν ιστορικά. Μμμ; Τι λες;

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License