Το Θέμα: ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ (σελ.6-7)

Απ' ό,τι φαίνεται όμως, έχουν αναπτύξει και την ικανότητα πολλαπλασιασμού των διαδηλωτών του (στην προκειμένη περίπτωση τουλάχιστον επί πέντε!).

ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΛΑΦΡΟΣ Το Θέμα: ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ (σελ.6-7) Έλλειμμα πολιτικής πληθωρισμός αριθμών ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΦΙΛΟΕΥΡΩΠΑΪΣΜΟΣ Ολοκληρώθηκε την προηγούμενη Κυριακή το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, υπό τους πανηγυρικούς των εγχώριων ΜΜΕ, της ιδιωτικής αλλά και της κρατικής τηλεόρασης. Η Συνέλευση των Κινημάτων, όπως αυτάρεσκα ονομάζεται, έκλεισε τις εργασίες, με μια Διακήρυξη που είναι φτωχή σε πολιτικό περιεχόμενο, αν και είναι από τις πιο αριστερές που έχουν βγει σε Φόρουμ, προφανώς υπό την επίδραση της φυσιογνωμίας της ελληνικής Αριστεράς. Η Διακήρυξη τάσσεται ενάντια «στον νεοφιλελευθερισμό και όλες τις μορφές ιμπεριαλισμού» (χωρίς καμιά αναφορά στον καπιταλισμό) και εξαντλείται σε μια ήπια περιγραφή της αρνητικής για τους εργαζόμενους κατάστασης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς να αρθρώνει συνολικό αντιΕΕ λόγο. Απεναντίας, τονίζει ότι «εμείς απορρίπτουμε αυτή τη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη και κάθε προσπάθεια επαναφοράς της απορριφθείσας Συνταγματικής Συνθήκης. Αγωνιζόμαστε για μια άλλη Ευρώπη φεμινιστική, οικολογική, μια Ευρώπη ανοιχτή, της ειρήνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της βιώσιμης ανάπτυξης, της επάρκειας σε τρόφιμα, της αλληλεγγύης, με σεβασμό στα δικαιώματα των μειονοτήτων και της αυτοδιάθεσης των Λαών». Μέχρι εδώ φτάνει το Φόρουμ. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι στην όντως μεγάλη διαδήλωση του Σαββάτου 6 Μάη δεν ακούστηκε σχεδόν κανένα σύνθημα κατά της ΕΕ (που αποτελεί πυλώνα της καπιταλιστικής διεθνοποίησης σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο), ενώ αναιμική ήταν η παρουσία και αντικυβερνητικών συνθημάτων. Το στίγμα έδιναν τα αντιαμερικανικά και αντιπολεμικά συνθήματα, τα οποία όμως μπορούν να ενσωματώνονται σε μια φιλοευρωπαϊκή λογική. Είναι χαρακτηριστική εξάλλου και η τοποθέτηση του Βιτόριο Ανιολέτο, στελέχους του Κοινωνικού Φόρουμ της Γένοβας και ευρωβουλευτή της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, ότι χρειάζεται μια νέα ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη, μετά το «Όχι» Γαλλίας και Ολλανδίας. Το έλλειμμα ριζοσπαστικού πολιτικού περιεχομένου έγινε προσπάθεια να αναπληρωθεί από τον πληθωρισμό των αριθμών. Σε 100.000 υπολογίζει τους διαδηλωτές που πήραν μέρος στην πορεία του Φόρουμ και σε 35.000 τους συμμετέχοντες στις εργασίες. Μέχρι τώρα οι υποστηρικτές του Φόρουμ εμφάνιζαν σαν βασική του δύναμη την ικανότητα σύνθεσης και πρόσθεσης των διαδικασιών του. Απ' ό,τι φαίνεται όμως, έχουν αναπτύξει και την ικανότητα πολλαπλασιασμού των διαδηλωτών του (στην προκειμένη περίπτωση τουλάχιστον επί πέντε!). Όσο για τη δυνατότητα σύνθεσης, αυτή μάλλον έμεινε μεταξεταστέα. Δεν ήταν μόνο η μάχη με καδρόνια(!), που έπεσε μεταξύ μελών του ΣΥΝ και του ΣΕΚ για τη διάταξη της πορείας. Ακόμα πιο αποκαλυπτικό ήταν ότι δεν έγινε ούτε μία κοινή συζήτηση στο Ελληνικό μεταξύ των εκπροσώπων του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ (ΣΥΝ, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς) και της Πρωτοβουλίας Γένοβα, καθώς και των διεθνών τους συμμάχων. Οργάνωση μαμούθ το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στην Αθήνα, αλλά με έντονη τη σφραγίδα των δυνάμεων της ευρωαριστεράς και του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού. Αντίθεση μόνο στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και όχι στις κυβερνήσεις, την ΕΕ και τον καπιταλισμό. Μεγάλο γεγονός το Φόρουμ, βαθαίνει όμως η κρίση μιας πολιτικής που δεν συγκρούεται με το σύστημα. ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ Το πιο πετυχημένο Φόρουμ ήταν αυτό της Αθήνας, μας έλεγαν οι ξένες αντιπροσωπείες, μετέφερε στην Αυγή ένα από τα μέλη της Οργανωτικής Επιτροπής. Η προσπάθεια των ελλήνων διοργανωτών, αλλά και των βασικών στελεχών του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ να αναβαπτιστούν από τη διοργάνωση της Αθήνας ήταν εμφανής. Παρά τον προϋπολογισμό μαμούθ, που ξεπέρασε το 1.000.000 ευρώ και καλύφθηκε σε μεγάλο βαθμό από ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ και το τοπικό κράτος (δήμοι και νομαρχίες), δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι μεγαλεπήβολοι στόχοι, που συνόδευσαν την ανάληψη του 4ου Ευρωπαϊκού Φόρουμ, παρέμειναν στα χαρτιά. Δεν έγινε κατορθωτό να πραγματοποιηθεί μια διακλάδωση του ελληνικού Φόρουμ σε χώρους εργασίας, γειτονιάς και νεολαίας. Σε μεγάλο βαθμό παρέμεινε -και έμεινε- μια πολιτικο-κοινωνική συμμαχία του ΣΥΝ και του ρεύματος της ευρωαριστεράς, με τα γραφειοκρατικά αστικοποιημένα συνδικάτα, ορισμένες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και ορισμένες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν συμμετείχε στην όλη κίνηση και ένα ριζοσπαστικό δυναμικό (οργανωμένο ή ανένταχτο), ένας κόσμος που έλκεται από την ιδέα ενός διεθνούς και διεθνιστικού κινήματος κατά της καπιταλιστικής «παγκοσμιοποίησης», του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου και τον οποίο η επαναστατική Αριστερά δεν έχει καταφέρει ακόμα να κερδίσει. Ταυτόχρονα, ο εμφανιζόμενος ανοικτός χαρακτήρας του Φόρουμ δίνει την εντύπωση ότι μπορεί κάποιος αγωνιστής, κάποια συλλογικότητα (ακόμα και με διαφορετική άποψη από την κυρίαρχη) να υπάρξει, να παρέμβει. Φυσικά, στο να υπάρξει δεν υπάρχει αντίρρηση, αφού πρώτα ...καταβάλει το όχι ευκαταφρόνητο αντίτιμο. Αλλά να παρέμβει; Όλοι ξέρουν για παράδειγμα ότι η Διακήρυξη των Κινημάτων της Κυριακής είχε ουσιαστικά προαποφασιστεί σε κλειστές διαπραγματεύσεις, ερήμην των κινημάτων... Οι οργανώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς που αποφάσισαν να παρέμβουν στο Φόρουμ, βρέθηκαν στριμωγμένες (χωροταξικά, αλλά κυρίως πολιτικά) και με δύο μόλις μικρά σεμινάρια. Όλα τα λουλούδια να ανθίσουν λοιπόν, αλλά το ψαλίδι τελικά το κρατά ο κηπουρός, που τυγχάνει ...ευρωαριστερός. Έτσι, θεωρείται σημαντική επιτυχία ότι «για πρώτη φορά τα συνδικάτα είχαν οργανική θέση στην οργανωτική επιτροπή». Η συμμετοχή βέβαια της οργανωμένης βάσης των Ομοσπονδιών ήταν αντιστρόφως ανάλογη των ποσών που διέθεσαν για το Φόρουμ. Είναι γνωστό όμως πως όποιος πληρώνει αποφασίζει. Έτσι για παράδειγμα, δεν είδαν το φως της δημοσιότητας συζητήσεις πρωτοβουλιών βάσης εργαζομένων, ούτε σεμινάρια για την πρωτοφανή κρίση και ανυποληψία του επίσημου συνδικαλισμού, ούτε για την επαίσχυντη σύμβαση ΓΣΕΕ-ΣΕΒ, ούτε για την τόσο αναγκαία αναγέννηση του εργατικού κινήματος. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οξύνεται και η κρίση συνολικά του θεσμού των Κοινωνικών Φόρουμ. Οι εξελίξεις, σε διεθνές και εθνικό επίπεδο, ωθούν σε μια ριζοσπαστικοποίηση των μαζών. Οι διαδηλωτές σε Γαλλία και Βολιβία είναι πολύ πιο μπροστά από τη συνισταμένη του Φόρουμ. Από την άλλη, σημαντικές δυνάμεις των Φόρουμ (όπως η Κομμουνιστική Επανίδρυση και ευρύτερα η Ευρωαριστερά) γίνονται κυβερνητικές δυνάμεις, μετατοπίζονται σε ρόλους ταξικής συνεργασίας και κεντροαριστερής διαχείρισης. Οι αντιφάσεις θα οξυνθούν. Γι' αυτό και δεν μπόρεσαν να καταλήξουν στον τόπο διεξαγωγής του επόμενου Ευρωπαϊκού Φόρουμ, που για πρώτη φορά μένει μετέωρο. Δύο ήταν οι βασικές προτάσεις: Ή σε κάποια χώρα της Ανατολικής Ευρώπης, χωρίς όμως να βρεθούν οργανώσεις ικανές για ένα τέτοιο γεγονός ή στη Γερμανία, όπου τα συνδικάτα είναι διστακτικά, καθώς φοβούνται ότι μπορεί να στραφεί εναντίον της συγκυβέρνησης και ζητούν εγγυήσεις ελέγχου. Έτσι, το Κοινωνικό Φόρουμ της Αθήνας κατέληξε μόνο σε τρεις μεγάλες καμπάνιες: Για την καθολική απόσυρση των στρατευμάτων από Ιράκ και Αφγανιστάν, ενάντια στον πόλεμο στο Ιράν και την κατοχή στην Παλαιστίνη και για το κλείσιμο των στρατιωτικών βάσεων στην Ευρώπη από 23-30 Σεπτέμβρη. Για τη νομιμοποίηση και τα δικαιώματα των μεταναστών στις 7 Οκτώβρη. Και ενάντια στην αποδιάρθρωση των δημοσίων υπηρεσιών, μέσα στο 2007. Αξίζει να σημειωθεί το γεγονός ότι τον Ιούνιο του 2007 θα συναντηθούν στο Ροστόκ της Γερμανίας οι G8 με τους 25 της ΕΕ, και θα προγραμματισθούν μεγάλες κινητοποιήσεις. Τα συμπεράσματα που συνάγονται από τη Συνάντηση της Παντείου και κυρίως τα καθήκοντα που προκύπτουν για τη ριζοσπαστική Αριστερά, όπως καταγράφονται από την Ομάδα Εργασίας του ΝΑΡ που ασχολήθηκε με την προετοιμασία και την οργάνωση της Διεθνούς Αντιιμπεριαλιστικής Αντικαπιταλιστικής Συνάντησης. Διεθνής Αντιιμπεριαλιστική Αντικαπιταλιστική Συνάντηση ΠΙΟ ΤΟΛΜΗΡΑ, ΠΙΟ ΦΙΛΟΔΟΞΑ! Θετική είναι η συνολική μας εκτίμηση H Συνάντηση της Παντείου (ΔΑΑΣ) ήταν εξ αρχής ένα εγχείρημα υψηλού ρίσκου. Θα πραγματοποιούνταν με αφορμή το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ (ΕΚΦ) στην Αθήνα, άρα ήταν περίπου βέβαιο ότι θα βρισκόταν στην σκιά του. Η μάχη για την προβολή μιας ριζικά διαφορετικής λογικής για το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης και την Αριστερά θα δινόταν σε ένα πολύ δύσκολο έδαφος πολιτικά και οργανωτικά. Όσο και αν το στοίχημα δεν ήταν προφανώς «να συγκριθούμε με το ΕΚΦ», η ύπαρξη ενός τεράστιου μηχανισμού, που αποτελεί ένα πραγματικό διεθνές ρεύμα και μάλιστα με την άπλετη στήριξη δυνάμεων του συστήματος (γραφειοκρατικά συνδικάτα, ΜΜΕ κ.λπ.) ανέβαζε πολύ ψηλά τον πήχη. Τούτων δοθέντων, γιατί έπρεπε να πραγματοποιηθεί η ΔΑΑΣ; Γιατί πιστεύαμε ότι έπρεπε να προβληθεί στην χώρα μας και διεθνώς στο πλαίσιο του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης, μια σαφής αντικαπιταλιστική και αντιιμπεριαλιστική λογική που θα πρότασσε το στοιχείο της ανεξαρτησίας από κάθε λογική διαχείρισης, κεντροαριστεράς και κυβερνητισμού, και θα διατηρούσε την πλήρη ανεξαρτησία του από το πολιτικό σύστημα και το κράτος σε όλες του τις εκδοχές (κυρίαρχα κόμματα, γραφειοκρατικά συνδικάτα, μηχανισμό των ΜΜΕ). Η ΔΑΑΣ λοιπόν, έπρεπε να πραγματοποιηθεί (και έτσι να αποτιμηθεί) για να υπερασπίσουμε την παραπάνω πολιτική αποδεικνύοντας ότι η ριζοσπαστική Αριστερά μπορεί να υπάρχει με αυτοτέλεια, να προωθεί τις αντιλήψεις της ενάντια στην ηγεμονία των κάθε είδους διαχειριστικών αντιλήψεων, να έρχεται αυτή «σε κατ' ευθείαν επαφή» με τμήματα του κοινωνικού ριζοσπαστισμού και να κάνει βήματα στο διάλογο και την ενοποίησή τους, να αναπτύσσει τις μορφές της ύπαρξής της και τελικά, μέσα από όλα αυτά να συγκροτεί έναν υπαρκτό κοινωνικό και πολιτικό χώρο. Για να πραγματοποιηθεί η ΔΑΑΣ αναλήφθηκε μια πολύ μεγάλη πολιτική και οργανωτική προσπάθεια, θα λέγαμε πρωτόγνωρη για τα δεδομένα των έως τώρα πολιτικών μας προσπαθειών. Στον «εσωτερικό τομέα» η προσπάθεια ήταν να έρθουμε σε επαφή με ένα μεγάλο φάσμα από ριζοσπαστικές απόπειρες, είτε πρόκειται για απόπειρες στο κίνημα, τις συσπειρώσεις ή ανεξάρτητους αγωνιστές, διανοούμενους κ.λπ. Προσπαθήσαμε η οργάνωση των συζητήσεων και κυρίως η οργάνωση των «συνελεύσεων» (εργατικά, γειτονιές) να πάρει τέτοια πλατιά χαρακτηριστικά. Να πείσουμε για την αναγκαιότητα και το πολιτικό περιεχόμενο αυτής της διαδικασίας, για το γιατί πρέπει να ενισχυθεί, για τον ρόλο και την προοπτική της, τη σχέση της με το ΕΚΦ κ.λπ. Η επιτυχία (μεγαλύτερη ή μικρότερη) των συζητήσεων δεν ήταν από τα πριν δεδομένη. Κρίθηκε στην όλη πολιτική προσπάθεια και αντανακλά το πραγματικό κοινωνικό και πολιτικό βάθος της μέχρι τώρα προσπάθειάς μας. Αντανακλά δηλαδή τόσο τις επιτυχίες, όσο και τα προβλήματα και τις αντιφάσεις που αντιμετωπίζει το ρεύμα που αναφέρεται σαν «ριζοσπαστική Αριστερά». Είναι για παράδειγμα το πόσο έχουμε στην πράξη σαν κριτήριό μας τη δημιουργία ενός συνολικού αντικαπιταλιστικού πολιτικού ρεύματος στην κοινωνία. Πώς αντιμετωπίζουμε σ' αυτή την κατεύθυνση την απογοήτευση από την αδυναμία να χτιστεί ένα διακριτό και σχετικά μαζικό πολιτικό ρεύμα ή το ανολοκλήρωτο των μέχρι τώρα προσπαθειών μας, όπως της Πρωτοβουλίας Αγώνα. Είναι το πώς αποτινάζουμε από πάνω μας την αυτάρκεια ή τη δυσκολία να ξεπεραστεί η δράση στον συγκεκριμένο κάθε φορά χώρο και να δοθεί η μάχη με τη συνείδηση που δυσπιστεί απέναντι σε κάθε νέο πολιτικό βήμα. Άλλες φορές πάλι, η υποτίμηση του ρόλου και της επίδρασης που έχουν τέτοιου τύπου πολιτικά γεγονότα, σαν το ΕΚΦ, οδηγούσε στην υποτίμηση ή και την αδιαφορία για μια αναβαθμισμένη παρέμβαση και της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Μέσα σε αυτή τη σκληρή διαπάλη θεωρούμε ότι η αντίληψη που πρόκρινε την παρέμβαση στο Φόρουμ ήρθε να δικαιολογήσει πολιτικά και να δώσει ένα άλλοθι στις παραπάνω αδυναμίες, οδηγώντας τελικά στην υποταγή στους υπάρχοντες συσχετισμούς. Και μέσα σε αυτά πρέπει να δούμε και τις δικές μας αδυναμίες, δηλαδή το πόσο μπορέσαμε να δώσουμε με τρόπο ανοιχτό, μαζικό και πολιτικό τη μάχη. Από την άποψη των διεθνών συμμετοχών στη διοργάνωση, στη ΔΑΑΣ παραβρέθηκαν πάνω από 30 ξένες αντιπροσωπείες, αρκετοί διανοούμενοι και αγωνιστές. Πολιτικά ανήκαν σε συγκεκριμένα διεθνή ρεύματα (ILPS μαοϊκός χώρος, Κριστιάν Ρακόφσκι και γενικότερα τροτσκιστικό ρεύμα), καθώς και στο χώρο της πολιτικής αυτονομίας (ορισμένοι αγωνιστές που σχετίζονται με το PGA από τη Λατινική Αμερική και την Ασία). Επίσης ήρθαν πολλοί αγωνιστές και συλλογικότητες από την Τουρκία, την Παλαιστίνη και το Ισραήλ, αλλά και άλλοι που εκπροσωπούσαν τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του ιρακινού λαού. Στη ΔΑΑΣ πήραν ακόμα μέρος αγωνιστές του κινήματος από τη Γαλλία, άλλα μέλη κινημάτων (π.χ από το Μεξικό) που συμμετείχαν στο ΕΚΦ, αλλά δεν αρνούνται το διάλογο με δυνάμεις που τοποθετούνται στα αριστερά του. Παρότι η όσμωση και η ανταλλαγή εμπειρίας που επιτεύχθηκε δεν ήταν αυτή που θέλαμε, εντούτοις υπερβήκαμε τις διαδικασίες του τύπου «ο καθένας παρακολουθεί τις δικές του συζητήσεις» και η συνύπαρξη, παρά τα προβλήματα που εμφανίστηκαν, ήταν θετική και γόνιμη. Έχουμε ανάγκη από μια βαθύτερη κουλτούρα διαλόγου και συνύπαρξης και στο δρόμο της οικοδόμησης τέτοιων σχέσεων πρέπει να συνεχίσουμε. Δυνάμεις από τα μεγάλα ανεξάρτητα συνδικάτα της Δ. Ευρώπης (SUD, COBAS κ.α.), σαν συνολική έκφραση συμμετείχαν αποκλειστικά στο ΕΚΦ. Ωστόσο η συμμετοχή αγωνιστών από τα συνδικάτα αυτά στις συζητήσεις της ΔΑΑΣ δείχνει τόσο τις αναζητήσεις που υπάρχουν στους χώρους αυτούς, όσο και τη δυνατότητα να δεθούν το επόμενο διάστημα οι σχέσεις μαζί τους. Η συνολική μας εκτίμηση είναι λοιπόν θετική. Πιστεύουμε ότι η ΔΑΑΣ πέτυχε να υπερασπιστεί την ιδέα και την δυνατότητα της ύπαρξης ενός διακριτού αντικαπιταλιστικού ρεύματος με έναν τρόπο πολύ αξιοπρεπή. Και πάντως, αν κάτι τελικά μένει, είναι αυτό που χτίζεται με όλες τις δυσκολίες, με τις «δικές μας δυνάμεις», γύρω από μια αντίληψη. Μέσα σε αυτή τη δύσκολη πολιτική μάχη το ζήτημα της αυτοτελούς συγκρότησης της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της ενότητας και παρέμβασής της στα υπόλοιπα ριζοσπαστικά ρεύματα ήταν από αυτά που συζητήθηκαν πιο πολύ. Θεωρητικά όλοι ορκίζονται στην αυτοτέλεια της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Που έγκειται, όμως, αυτή η αυτοτέλεια; Πολλοί την αντιλαμβάνονται σαν «προβολή μιας άποψης» και μάλιστα μέσω της παρέμβασής τους σε ένα ευρύτερο πολιτικό ρεύμα εντός του οποίου αναπτύσσονται σαν «αριστερή πτέρυγα». Είναι μάλλον παλιά και γνώριμη αυτή η λογική. Το ΚΚΕ ήθελε να αναπτυχθεί τη δεκαετία του '70 και του '80 σαν η «συνεπής πτέρυγα των δημοκρατικών δυνάμεων». Σήμερα κατ' αντιστοιχία, πολλές δυνάμεις τοποθετούνται σαν η αντιιμπεριαλιστική ή η αντικαπιταλιστική συνιστώσα του αντινεοφιλελεύθερου ρεύματος. Όμως, όπως δυστυχώς πολλές φορές έχει αποδείξει η εμπειρία, η ένταξη ενός ρεύματος εντός του πολιτικού και οργανωτικού πλαισίου ενός άλλου, αντίπαλου πολιτικού ρεύματος, τελικά το καθιστά επί της ουσίας δορυφορική του δύναμη, δύναμη που δεν μπορεί να υπάρξει πλέον αυτοτελώς, έξω από αυτού του είδους τη συμμαχία. ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ Η Αριστερά του ...αστερίσκου ΑΝΑΓΚΗ ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΑΣ Το ΕΚΦ δεν είναι, όσο και να εμφανίζεται σαν τέτοιο, ένας κοινός τόπος, ένας απλός χώρος συνύπαρξης. Το πλαίσιο πάνω στο οποίο συγκροτείται είναι μια λογική αντίστασης στις ακραίες συνέπειες της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, στήριξης μιας «άλλης Ευρώπης» και ενός πασιφιστικού φιλειρηνισμού, διανθισμένου το τελευταίο διάστημα όλο και πιο πολύ με τη λογική της «μη βίας» και των «ίσων αποστάσεων». Το πιο σημαντικό όμως, δεν είναι καν στις θέσεις, αλλά στην πολιτική κατεύθυνση της συμμαχίας με τα μεγάλα ρεφορμιστικά κόμματα της Δύσης και τα γραφειοκρατικά συνδικάτα, στα οποία παραχωρείται τελικά η πρωτοκαθεδρία στη γενική πολιτική εκπροσώπηση αυτού του ρεύματος. Αποτελεί, πραγματικά, πολύ σοβαρό ζήτημα να μένει εκτός της κριτικής και του οπτικού πεδίου, δυνάμεων και αγωνιστών της ριζοσπαστικής Αριστεράς το ότι ομιλητής στην κεντρική εκδήλωση του ΕΚΦ είναι ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ, μόλις ένα μήνα μετά την κατάπτυστη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που υπέγραψαν, και πολύ περισσότερο ότι ο Πολυζωγόπουλος μιλά εκ μέρους των συνδικάτων καλώντας σε υπεράσπιση της λογικής της Λισσαβόνας. Ή ακόμα το ότι εκπρόσωπος Τύπου του ΕΚΦ ήταν ο Συνασπισμός και ότι το μέλος της διεθνούς επιτροπής του Κοινωνικού Φόρουμ Λ. Γκάμπριελ συναντήθηκε με τον Γ. Παπανδρέου και τον κάλεσε στο Φόρουμ των εναλλακτικών δυνάμεων στην Αυστρία να διευθύνει ένα από τα πάνελ της συζήτησης. Και τέλος, την έλλειψη οποιασδήποτε κριτικής στην κεντροαριστερά και τον κυβερνητισμό, ελέω Επανίδρυσης. Η συμμαχία αυτή ριζοσπαστικών δυνάμεων με το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς συμβάλλει στην άμβλυνση των αντιστάσεων, στη γρηγορότερη δεξιά μετάλλαξη της ΚΕΑ, μια διαδικασία που βρίσκεται τώρα σε πλήρη εξέλιξη. Γνώμη μας είναι ότι η ριζοσπαστική Αριστερά μπορεί να έχει μέλλον μόνο αν αναπτυχθεί με πλήρη αυτοτέλεια και σε σύγκρουση με αυτή τη λογική. Για να μπορέσει η ριζοσπαστική Αριστερά να ξεφύγει από το ρόλο του «αριστερού αστερίσκου» της παραπάνω λογικής και να ανοίξει δρόμους για όσα επαγγέλλεται, οφείλει να δοκιμάσει τις ιδέες της άμεσα σε σχέση με τους εργαζόμενους και την κοινωνία και όχι διαμέσου ρευμάτων που κυριαρχούνται από διαχειριστικές λογικές. Μόνο όταν η ριζοσπαστική Αριστερά αποχτήσει μια πολύ ανώτερη κοινωνική δικτύωση και επαφή, μόνο όταν πρωτοστατεί στην πάλη σε χώρους δουλειάς, μόνο όταν συμβάλλει στην αναγέννηση της εργατικής πολιτικής και των λαϊκών μορφών (οργάνων) που την εκφράζουν θα μπορεί να επιδρά στην κοινωνία, αλλά και στη βάση των άλλων δυνάμεων. Για την ακρίβεια, μόνο τότε μπορεί να παρέμβει και στη βάση των άλλων δυνάμεων. Γιατί φυσικά η αυτοτελής παρέμβαση της ριζοσπαστικής Αριστεράς θα δικαιώνεται στο μέτρο που διαμορφώνει ένα κοινωνικοπολιτικό ρεύμα ικανό να αλλάζει τους κοινωνικούς συσχετισμούς και να προκαλεί ρωγμές και στην αστική πολιτική της ΕΕ και του κεφαλαίου, να επιδρά και να εμπνέει αγωνιστές που βρίσκονται στη βάση των άλλων δυνάμεων. Προϋπόθεση είναι να βλέπει κανείς τις αντιφάσεις των ρευμάτων αυτών αποφεύγοντας τις απόλυτες ταυτίσεις του τύπου «κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης» ίσον ΕΚΦ, ίσον Συνασπισμός, ίσον κεντροαριστερά. Στην πορεία του Σαββάτου φάνηκε ότι υπάρχει ένα σημαντικό δυναμικό που έλκεται από την ιδέα ενός πλατιού, αγωνιστικού, διεθνιστικού κινήματος πολύ πέρα από την επιρροή του Συνασπισμού. Αντίστοιχες αντιφάσεις διασχίζουν και ένα δυναμικό που συγκεντρώνει το ΚΚΕ, που υποστηρίζει για παράδειγμα το ΠΑΜΕ παραβλέποντας τη γραφειοκρατική του δράση και στηρίζοντας την ανεξαρτησία από τον υποταγμένο συνδικαλισμό τύπου ΓΣΕΕ. Εν κατακλείδι, πρέπει, χωρίς αμφιβολία, να βρεθούν τρόποι κοινής συζήτησης και δράσης με τα ανεξάρτητα και μαχητικά τμήματα όσων ρευμάτων προσανατολίζονται στη σύγκρουση με την κυρίαρχη πολιτική. Και γι' αυτό χρειάζονται οι πρωτοβουλίες και η επαφή μ' αυτά να βαδίσουν χέρι-χέρι με την πρωτοπόρα κοινωνική δράση και ταυτότητα. Τότε θα βρεθούν με ευκολία οι ακριβείς διαδρομές

ΦYΛΛOY 774 Εφημερίδα της Ανεξάρτητης Αριστεράς ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ Μεγάλες δυνατότητες για την άλλη Αριστερά (σελ.12-13) Κολιόνι, κολιόνι, Πρόντι - Μπερλουσκόνι. Το σύνθημα που φώναζε η πορεία της Παντείου λίγο έξω από την αμερικανική πρεσβεία, όταν συναντήθηκε με την κεφαλή του Φόρουμ και το μπλοκ των Κόμπας (που δεν «κόλωσαν» από τις επικοινωνιακές μολότοφ, καθώς έχουν μάθει να περνούν από τη φωτιά της ταξικής πάλης), όχι μόνο προκάλεσε εντύπωση, αλλά έστειλε σαφές πολιτικό μήνυμα αγώνα απέναντι στο ενιαίο μπλοκ εξουσίας, χωρίς αυταπάτες περί «ενότητας των δημοκρατικών δυνάμεων». Έστειλε μήνυμα σύγκρουσης με το μπλοκ που αλλάζει όψη αλλά όχι και περιεχόμενο στην Ιταλία και την Ελλάδα, παίρνοντας τη μορφή του Πρόντι ή του Μπερλουσκόνι, του Καραμανλή ή του Παπανδρέου. Πάνω από 1.500 αγωνιστές συμμετείχαν στην πορεία της ριζοσπαστικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς προς την αμερικανική πρεσβεία - σύμβολο της επιθετικότητας και αντιδραστικότητας της Διεθνούς του κεφαλαίου. Παρά το γεγονός ότι η τετραήμερη Διεθνής Αντικαπιταλιστική Αντιιμπεριαλιστική Συνάντηση κυριολεκτικά «θάφτηκε» από τα ΜΜΕ (είναι χαρακτηριστικό ότι ο επικεφαλής αξιωματικός της αστυνομίας στα Προπύλαια προσπαθούσε εναγωνίως να καταλάβει αν επρόκειτο για ...προσυγκέντρωση των αναρχικών ή του Φόρουμ!) παρά τις «διαρροές» ενός τμήματός της προς την «επίσημη» πορεία, είναι αναμφισβήτητο το γεγονός ότι η μαζικότητα, η μαχητικότητα και τα συνθήματα επιχείρησαν να δώσουν ένα διαφορετικό στίγμα και, εν μέρει τουλάχιστον, τα κατάφεραν. Ανάλογο ήταν το κλίμα που επικράτησε και στο φιλόξενο και ζεστό χώρο που είχαν διαμορφώσει στο χώρο της Παντείου δεκάδες σύντροφοι, με άπειρες ώρες δουλειάς και χωρίς κανενός είδους οικονομικές «επιχορηγήσεις», πέρα από τις εθελοντικές εισφορές. Στις πολλές και εξαιρετικά ενδιαφέρουσες συζητήσεις που έγιναν από την Πέμπτη μέχρι την Κυριακή, ο κόσμος είχε διάθεση συμμετοχής και απαίτησε να υπάρξει συνέχεια. Οι πάντες δε, έδειξαν δίψα για να μάθουν και να βγάλουν τα κατάλληλα συμπεράσματα από την πολύτιμη εμπειρία που μετέφεραν με τις ομιλίες και τις παρεμβάσεις τους οι διεθνείς προσκεκλημένοι - από τη Ρωσία μέχρι τη Λατινική Αμερική και από την Παλαιστίνη, το Ιράκ και το Ισραήλ μέχρι τη Γαλλία και την Ινδία. Φυσικά, η η ουσία δεν εξαντλήθηκε στα αμφιθέατρα, ούτε στις ομιλίες και τις παρεμβάσεις. Ο χώρος των εκδηλώσεων σφραγίστηκε από την αναζήτηση και τις πολυποίκιλες πολιτικές δραστηριότητες, από τις συζητήσεις και τα «πηγαδάκια», από τις προτάσεις και τις διαφωνίες. Αποτύπωνε τις μεγάλες αγωνίες και προκλήσεις της εποχής μας, αλλά και την ανάγκη να γίνουν συγκεκριμένα, τολμηρά και πιο αποφασιστικά βήματα προς την κατεύθυνση της συγκρότησης μιας λαϊκής - εργατικής αντιπολίτευσης ικανής να αντιπαρατίθεται στα σχέδια του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του, αλλά και για τη δημιουργία του πόλου της αντικαπιταλιστικής - επαναστατικής Αριστεράς. Ας είναι η Πάντειος μόνο η αρχή. Γέμισε το αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα, την Κυριακή το μεσημέρι, στο επιστέγασμα των εκδηλώσεων της Διεθνούς Αντικαπιταλιστικής Αντιιμπεριαλιστικής Συνάντησης. Εκατοντάδες αγωνιστές της ριζοσπαστικής Αριστεράς παρακολούθησαν τη συζήτηση, που συμπύκνωνε τα πολιτικά συμπεράσματα του τετραημέρου. Tη συζήτηση άνοιξε εκ μέρους του NAP ο Γιάννης Eλαφρός, χαιρετίζοντας την επιτυχία της Συνάντησης, κόντρα στο ρεύμα το οποίο έβλεπε μόνο την ύπαρξη του Φόρουμ. Δείχνει δε τη δυνατότητα της αντικαπιταλιστικής Aριστεράς να οργανώνει σημαντικές αυτοτελείς πολιτικές πρωτοβουλίες. «Σήμερα φυσάει κόντρα σε όλη τη Γη. Γαλλία, Bολιβία, Iράκ, Παλαιστίνη, εργατικοί αγώνες στην Eυρώπη, πανευρωπαϊκή απεργία, διαδήλωση και νίκη λιμενεργατών, Nεπάλ, αντιστάσεις στην Eλλάδα. Όλα αυτά αποκαλύπτουν νέες δυνατότητες για τη ριζοσπαστική Aριστερά. Oι χιλιάδες νέοι και εργαζόμενοι που διαδήλωσαν χθες και στις δύο πορείες, ανεξάρτητα από τα πανό που ακολουθούσαν, αποτελούν έκφραση των νέων ανεβασμένων αγωνιστικών διαθέσεων», τόνισε ο εκπρόσωπος του NAP. Αφού αναφέρθηκε στις ποιοτικές αλλαγές στο σύγχρονο ολοκληρωτικό καπιταλισμό, σημείωσε ότι μπροστά στην Aριστερά βρίσκονται τρεις επιλογές. «H πρώτη είναι το αντινεοφιλελεύθερο (και όχι αντικαπιταλιστικό) μέτωπο. Tο αντιπολεμικό κίνημα κατά των HΠA (ή και κατά του Mπους) και όχι κατά του ιμπεριαλισμού συνολικά, HΠA - EE και των αστικών κυβερνήσεων. Eίναι ο σύγχρονος παγκοσμιο-ευρω-ρεφορμισμός, που αναζητά ένα αδύνατο σήμερα καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Aυτή η γραμμή ηγεμονεύει στο Φόρουμ. H δεύτερη επιλογή βαφτίζεται "αντιιμπεριαλιστική", αλλά είναι κολοβή, γιατί δεν έχει αντικαπιταλισμό. Yπερασπίζεται το παλιό του συστήματος, απέναντι στη νέα βαρβαρότητα. Yποτάσσεται τελικά στη συμμαχία με τους μικροαστούς, ενώ αναζητά το σοσιαλισμό στον Mπρέζνιεφ. Eίναι το ρεύμα που στην Eλλάδα εκφράζει το KKE. Eμείς πιστεύουμε ότι υπάρχει και μια τρίτη επιλογή, είναι ο δρόμος του Aντικαπιταλιστικού Eργατικού Mετώπου, που προσπαθεί να συνδέσει την επαναστατική τακτική με τη στρατηγική, να συνενώσει τις σημερινές αντιστάσεις και την πάλη για ρωγμές και νίκες με την συνολική πάλη για την ανατροπή της αστικής κυριαρχίας και εξουσίας». Στη συνέχεια μίλησε ο Bασίλης Σαμαράς από το KKE (μ-λ), ο οποίος τόνισε ότι «χωρίς εκτίμηση για την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος δεν μπορεί να υπάρξει ανασυγκρότηση στις σύγχρονες συνθήκες» και έκανε εκτενή αναφορά στην πορεία του σοσιαλισμού στην EΣΣΔ, προτείνοντας ένα ερμηνευτικό σχήμα της παλινόρθωσης. Eπισήμανε την «όξυνση των ανταγωνισμών στο καπιταλιστικό - ιμπεριαλιστικό σύστημα» και σημείωσε ότι διαμορφώνεται μια νέα αντίθεση Aνατολής - Δύσης, καθώς η τελευταία επιδιώκει την επανακατάκτηση της Aνατολικής Eυρώπης και της Mέσης Aνατολής. O Σάββας Mιχαήλ από το EEK υπογράμμισε ότι «ιμπεριαλισμός είναι ο καπιταλισμός που σαπίζει» και αυτό βλέπουμε σήμερα. «Zούμε την εποχή της καπιταλιστικής παρακμής». «H καθεστωτική Aριστερά έχει τελειώσει», τόνισε με έμφαση, «αλλά δεν ξεκινάμε εν λευκώ, δεν έχουμε ιστορική αμνησία, γιατί θα κάνουμε τα ίδια λάθη». O εκπρόσωπος του EEK τόνισε ότι η επιτακτικότητα μιας επαναστατικής Διεθνούς επανέρχεται. «Kατά τη γνώμη μας η πορεία αυτή περνά μέσα από την ανασυγκρότηση της Τέταρτης Διεθνούς». O Xρίστος Mπίστης από το EKKE αναφέρθηκε στην καπιταλιστική κρίση που στοιχειώνει τον κόσμο του κεφαλαίου και οξύνει όλες τις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς. «H δομική κρίση, που ξεκίνησε τη δεκαετία του '70, δεν μπορεί να ξεπεραστεί από το σύστημα», τόνισε. Σε αυτές τις συνθήκες υπογράμμισε την ανάγκη «αυτόνομης συγκρότησης της επαναστατικής κατεύθυνσης και προοπτικής», τασσόμενος ενάντια στην «ευκαιριακότητα των παρεμβάσεων», υπογραμμίζοντας την ανάγκη του πόλου - μετώπου της ριζοσπαστικής Aριστεράς. Tο λόγο στη συνέχεια πήραν αντιπρόσωποι οργανώσεων από το εξωτερικό. O εκπρόσωπος της Eργατικής Πάλης από την Tουρκία, τόνισε ότι η απάντηση στο μόνιμο πόλεμο κεφαλαίου και ιμπεριαλισμού είναι η διαρκής επανάσταση. H Ίνγκριντ Mπαλτζερζέν, αντιπρόεδρος του Eργατικού Kομμουνιστικού Kόμματος Nορβηγίας, αναφέρθηκε στη δουλειά που κάνουν εκεί στις γυναίκες (οι οποίες και αποτελούν την πλειοψηφία της εργατικής τάξης). O εκπρόσωπος από το Mέτωπο για Ελευθερίες και τα Δικαιώματα (HOC) αναφέρθηκε στην αντιιμπεριαλιστική πάλη στην Tουρκία, στην ηρωική απεργία πείνας στα Λευκά Kελιά και στο γεγονός ότι η ρεφορμιστική Aριστερά είναι υπέρ της ένταξης της Tουρκίας στην EE. O εκπρόσωπος του Παρτιζάν εξέφρασε την αλληλεγγύη του στην αντίσταση στο Iράκ και στο λαό του Iράν, παρά την αντίθεση που διατύπωσε απέναντι στον θρησκευτικό φανατισμό του καθεστώτος. O Σαμί Aλί από την Eπιτροπή «Eλεύθερο Iράκ» της Δανίας κατέρριψε την προσπάθεια των Aμερικανών να εμφανίσουν την κατοχή του Iράκ σαν εμφύλιο πόλεμο και τόνισε ότι το ίδιο είχαν προσπαθήσει να κάνουν και στο Bιετνάμ, όπου στράτευσαν μέχρι και 1.000.000 Nοτιοβιετναμέζους. «Kανείς όμως δεν μιλούσε για εμφύλιο, αλλά για πόλεμο κατά των HΠA. Tο ίδιο θα γίνει και στο Iράκ». O Nταν Eρίνκεζ από το Eπαναστατικό Συμβούλιο Συνδικάτων των Φιλιππίνων αναφέρθηκε στην εκτεταμένη επιρροή των επαναστατικών δυνάμεων και του αντάρτικου στη χώρα και την προσπάθεια να δημιουργηθεί μια κόκκινη πολιτική δύναμη - εξουσία σε περιοχές της χώρας. H Άννα Mπαζάκ από το Mαρξιστικό Πηρύνα της Pουμανίας πρότεινε τη διοργάνωση θεματικών συνεδρίων για την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος. Eκπρόσωπος του Σοσιαλιστικού Kόμματος Kύπρου, που δραστηριοποιείται στους Tουρκοκύπριους, τόνισε την ανάγκη αλληλεγγύης, ενώ τη συζήτηση χαιρέτησε και εκπρόσωπος της Eναλλακτικών Συνδικάτων της Pωσίας. H «παρέλαση» των αντιπροσώπων έκλεισε το απόγευμα, μέσα σε διεθνιστικό συντροφικό κλίμα που αναδείκνυε την ανάγκη συνέχειας... Αλληλεγγύη στην αντίσταση των λαών Tο αντιιμπεριαλιστικό - αντιπολεμικό κίνημα, οι αγώνες των λαών και η διεθνιστική αλληλεγγύη -με την αντίσταση των Ιρακινών και των Παλαιστινίων κατά της ξένης κατοχής να κυριαρχούν- βρέθηκαν στην «καρδιά» των συζητήσεων στην Πάντειο, αλλά και στην πρώτη γραμμή της μεγάλης πορείας του Σαββάτου. Είναι χαρακτηριστικό ότι δύο από τις εκδηλώσεις που έγιναν στη διάρκεια του τετραημέρου είχαν αυτό το θέμα, ακούστηκαν δε πολύτιμες πληροφορίες και ιδέες, πολλές από τις οποίες προκαλούν αναμφίβολα ενστάσεις, αποτυπώνουν όμως το πραγματικό κλίμα που επικρατεί σε μεγάλα τμήματα των λαών της περιοχής της Μ. Ανατολής. «Ο ιρακινός λαός και οι αντάρτες έχουν κάθε δικαίωμα να αντιστέκονται κατά των δυνάμεων κατοχής με όλα τα διαθέσιμα μέσα, όπως άλλωστε αναγνωρίζει και το ίδιο το διεθνές δίκαιο. Η ιρακινή αντίσταση είναι σήμερα ο νόμιμος εκπρόσωπος του ιρακινού λαού», είπε ο Σάμι Αλάα, από την Επιτροπή Ελεύθερο Ιράκ της Δανίας. Άσκησε δε κριτική στην προσπάθεια παραπληροφόρησης που γίνεται όχι μόνο από τα μεγάλα μέσα της Δύσης, αλλά και από τμήμα του αντιπολεμικού κινήματος. «Η αντίστασή μας δεν έχει ανάγκη να αναγνωριστεί από τους λεγόμενους αριστερούς της Δύσης, από αυτούς δηλαδή που ενώ απαιτούν από εμάς να γίνουμε σοσιαλιστές και αριστεροί, μετατρέπονται σε τμήμα του κατεστημένου και παύουν να πιστεύουν στον σοσιαλισμό». Ο Αχμάντ Καρίμ, από το ΚΚ Ιράκ - Στελέχη, τόνισε: «Το κομμουνιστικό κόμμα του Ιράκ έχει μεγάλη ιστορία και η πλειοψηφία των μελών του διαφώνησε με τις επιλογές της ηγεσίας που οδήγησαν το κόμμα στο πλευρό των κατακτητών. Οι περισσότεροι αποχώρησαν και τώρα υπάρχουν πολλές ομάδες ενεργές στους κόλπους της αντίστασης». Η Νάντα αλ-Ρουμπαΐ, συγγραφέας και μέλος της Ιρακινής Πατριωτικής Συμμαχίας, σημείωσε: «Στο Λευκό Οίκο και σε όλους εκείνους που υποστήριξαν την κατοχή και συνέβαλαν στο να παραταθεί η εξαθλίωση του ιρακινού λαού, λέμε το εξής: Υπάρχει ακόμη χρόνος για εσάς να απολογηθείτε. Φύγετε από τη χώρα και σωθείτε! Όσο για εκείνους που υποστηρίζουν την αντίστασή μας, τους λέμε: Χέρι-χέρι μπορούμε να απελευθερώσουμε τον κόσμο από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, μέσα σε 100 μέρες!». Κατά την άποψη του Χισάμ Μπουστάνι, της Συμμαχίας των Αντιστεκόμενων Αράβων, «θα πρέπει όλοι να κατανοήσουν ότι για να είναι αποτελεσματική η αντίσταση στην παγκοσμιοποίηση, πρέπει να υπάρξει αντίσταση κατά του Ισραήλ και απέναντι στην ίδια την ύπαρξή του». Σύμφωνα με την ίδια άποψη, «δεν υπάρχουν προοδευτικοί Ισραηλινοί», ενώ το σιωνιστικό κράτος θα παίξει το ρόλο του «καπιταλιστικού κέντρου» στον νέο αραβικό κόσμο που φαντάζονται και προωθούν οι Αμερικανοί. Aντιθέτως, ο Πέρετζ Κίντρον από τη Γιες Γκβουλ, υπογράμμισε τη μεγάλη σημασία της διεθνιστικής αλληλεγύης και ισχυρίστηκε πως το κίνημα των αρνητών στράτευσης έχει παίξει καθοριστικό ρόλο για να κατανοήσει μεγάλο κομάτι των Iσραηλινών την αδικία της κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών - αν και, όπως είπε, οι επιθέσεις αυτοκτονίας κατά πολιτών έχουν δυσκολέψει το έργο της πρωτοβουλίας. Σύμφωνα με τον σ. Γασάν που εκπροσώπησε το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, «ο εχθρός είναι κοινός, για τους Παλαιστίνιους και τους Ιρακινούς που παλεύουν κατά των κατακτητών, αλλά και για τους Έλληνες που αγωνίζονται για τα δικά τους δικαιώματα». Έστειλε δε μήνυμα αλληλεγγύης στο φυλακισμένο ηγέτη του PFLP Αχμάντ Σααντάτ. O φαντάρος που μίλησε εκ μέρους του Δικτύου Σπάρτακος, επισήμανε την εντατικοποίηση που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα στον ελληνικό στρατό και ειδικά στις μονάδες των νησιών του ανατολικού Aιγαίου. Eξαιρετικό ενδιαφέρον είχε όμως, και η παρέμβαση του Σεΐντ Aλντογκάν, από το Kόμμα Eργασίας. O Σεΐντ παρουσίασε την ασφυκτική κατάσταση που επικρατεί στον τουρκικό στρατό, αλλά και την τρομακτική καταπίεση που υφίστανται οι Kούρδοι, απέναντι στους οποίους δεν υπάρχει κανείς βαθμός ανοχής. Ενδιαφέρον είχε η πρόταση που κατέθεσε ο αυστριακός δημοσιογράφος Λέο Γκάμπριελ, ο οποίος θεωρεί ότι καθοριστικής σημασίας είναι η σύνδεση του κινήματος αντίστασης στο Ιράκ με τη διεθνή αλληλεγγύη και η συγκρότηση ενός εναλλακτικού δικτύου πληροφόρησης για τα δρώμενα εκεί, έξω από τον ασφυκτικό έλεγχο του Πενταγώνου και των κυρίαρχων δυτικών ΜΜΕ. Από ελληνικής πλευράς, σημειώνουμε δύο παρεμβάσεις: Ο Κώστας Μάρκου από το ΝΑΡ έδωσε έμφαση στην ανάγκη, απέναντι στη σταυροφορία των κεφαλαιοκρατών με επικεφαλής τον Μπους, το κίνημα και η επαναστατική Αριστερά να ξεφύγουν από τα «εναλλακτικά» στερεότυπα του «αποφασιστικού ρόλου της ΕΕ», της «ολοκλήρωσης της Λατινικής Αμερικής» και του «ισλαμικού φονταμενταλισμού», που τους καθιστούν ουρές της αστικής στρατηγικής και να αναπτύξουν ένα ανεξάρτητο και ισχυρό αντικαπιταλιστικό - αντιιμπεριαλιστικό ρεύμα, ικανό να δίνει μάχες και να κερδίζει. Επίσης, ο Δημήτρης Παυλίδης από το ΚΚΕ (μ-λ), σημείωσε ότι η αλληλεγγύη μας προς την ιρακινή αντίσταση δεν μπορεί να έχει προαπαιτούμενα. «Αυτή είναι, είτε μας αρέσει είτε όχι», είπε χαρακτηριστικά, για να προσθέσει: «Ασφαλώς θέλουμε να κυριαρχήσουν τα αριστερά χαρακτηριστικά, αλλά αυτό ούτε μπορεί να γίνει ως διά μαγείας ούτε μπορεί να μας αποτρέψει από την έμπρακτη εκδήλωση της αλληλεγγύης μέχρις ότου το κίνημα γίνει όπως το θέλουμε και το φανταζόμαστε».

από Φορουμιτ΄ς 19/05/2006 7:19 μμ.


... ότι κάλεσε τον Γιωργο Παπαντρέου, ομιλητής στο δικό σας φόρουμ ήτανε και όχι στο ΕΚΦ, από το οποίο πέρασε μόνο διαγώνια για να ζητήσει χάρες.

θα έπρεπε να ξέρει ότι το Παρισινό ΕΚΦ στοίχισε 4.000.000 ευρά, το τετραπλάσιον του αθηναϊκού, και ότι σημαντικό μέρος του κόστους πήγε στο λεγόμενο ταμείο αλληλεγγύης προς τους ανατολικοευρωπαίους και τούρκους και τριτοκοσμικούς, αφού πληρώθηκαν εν μέρει ή και εν όλω τα έξοδα μετάβασής τους και διαμονής τους. Επίσης σημαντικό κονδύλιο διατέθηκε για την κατασκευή του συστήματος εναλλακτικής διερμηνείας ALIS (εσείς, στο Πάντειο, βολευτήκατε με τα αντικαπιταλιστικά Siemens και Phillips;), το οποίο ήρθε και ζήταγε μετά ο Γκάμπριελ για τη Βιέννη...

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License