Tί έγινε στο Πόρτο Aλέγκρε

Διαβάσαμε πολλα ρεφορμιστικά για το Πόρτο Aλέγκρε. Eδώ υπάρχει μια άλλη άποψη. O συντάκτης του άρθρου Oσβάλντο Kοτχιόλα δουλεύει στη Bραζιλία (ως καθηγητής Πανεπιστημίου) και είναι μέλος του Aργεντίνικου Παρτίδο Oμπρέρο που πολύ δραστήρια παίρνει μέρος στην εξέγερση στην Aργεντινή.

Πόρτο Aλέγκρε ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ: Μια εναλλακτική πρόταση ενάντια στην εργατική και κομμουνιστική Διεθνή Το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ (WSF - ΠKΦ) συγκεντρώθηκε από τις 31 Ιανουαρίου ως τις 5 Φεβρουαρίου στο Πόρτο Αλέγκρε της Bραζιλίας με την παρουσία περισσότερων από 50.000 ατόμων (14.000 ήταν εγγεγραμμένοι ως αντιπρόσωποι), ανάμεσα τους και πάνω από 1100 κοινοβουλευτικοί. Αυτά τα νούμερα είναι τριπλάσια από εκείνα του πρώτου WSF, που έγινε πέρυσι στην ίδια πόλη. Το WSF ισχυρίζεται ότι είναι η απάντηση στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (ΠOΦ), που φέτος συγκλήθηκε στη Νέα Υόρκη ακριβώς τις ίδιες μέρες, με την παρουσία εκπροσώπων των κρατικών αρχών από την πλειοψηφία των χωρών, του ΔΝΤ, της Διεθνούς Τράπεζας, του ΠΟΕ κλπ. και με αντιπρόσωπους που έπρεπε να πληρώσουν το ταπεινό ποσό των 25.000 δολαρίων για να εγγραφούν (μ’ άλλα λόγια, ήταν οι περισσότεροι μεγαλοεπιχειρηματίες). Υπολογίζοντας την «επίδειξη δύναμης» του ΠΚΦ, φέτος το ΠΟΦ έδωσε μικρότερη σημασία από πέρσι, όταν και τα δύο Φόρα συγκλίνανε και κατέληγαν σε μια τηλε-συζήτηση μακράς διαρκείας, όπου το ΠΟΦ είχε αντιπροσωπευτεί από έναν διευθυντή του ΔΝΤ και τον μεγαλοεπιχειρηματία Τζωρτζ Σόρος. Φέτος, η επαφή διήρκεσε λιγότερο από 8 λεπτά (χωρισμένες σε δύο ενότητες των 4 λεπτών) με έναν Ελβετό συμβολαιογράφο και με το ΠΟΦ να αντιπροσωπεύεται από τον ανέκφραστο γραφειοκράτη Αντρέ Σνάϊντερ. Κι αυτό γιατί το ΠΟΦ ήταν λιγότερο απασχολημένο με τις περίπλοκες διακηρύξεις των διάφορων πολιτικο-διανοουμένων του ΠΚΦ για το «τέλος της ενιαίας σκέψης» και πολύ περισότερο με «το μεγάλο ερώτημα που κρέμεται πάνω από τον σημερινό καπιταλισμό και που διατυπώνεται με μία και μόνο λέξη: Ένρον» σύμφωνα με έναν από τους συμμετέχοντες σ’ αυτό (Folha de S.Paulo, 10/2/02). Αντίθετα στο ΠΚΦ όπου δεν λείψανε οι λέξεις, περιέργως η Ένρον ή η κρίση του καπιταλισμού, ήταν από εκείνες που λιγότερο προφέρθηκαν, παρόλο που υπάρχαν πάμπολλες ευκαιρίες (πάνω από 28 μεγάλες συνδιασκέψεις, δεκάδες σεμινάρια και περισότερα από 700 στρογγυλά τραπέζια). Αυτά που δεν λείψανε ήτανε οι πιο ποικίλες εξηγήσεις περί της «ενότητας μέσα στην διαφορά», ή του «ξεπεράσματος των βεβαιοτήτων της παλιάς Αριστεράς», που διατυπώθηκαν μάλιστα από εκπροσώπους αυτής της «παλιάς Αριστεράς», όπως ήταν οι σταλινικοί Μάρτα Χάρνεκερ ή ο νομπελίστας της λογοτεχνίας Χοζέ Σαραμάγκο. Ο τελευταίος αρέσκεται να παρουσιάζεται σαν «ο τελευταίος κομμουνιστής εν ζωή» και επιδοκίμασε το ΠΚΦ γιατί κάλεσε την Αριστερά «να αντικαταστήσει τα ξεπερασμένα προγράμματά της με την Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου» (αυτών για τα οποία ο Σαραμάγκο και οι φίλοι του στο ΚΚ Πορτογαλίας λίγο νοιαζότανε όταν η σταλινική δικτατορία καταπίεζε εκατομμύρια στην πρώην ΕΣΣΔ). Όσο αποφασιστικά εξαπόλυαν επιθέσεις ενάντια στην «ξεπερασμένη Αριστερά» οι αντιπρόσωποι του «αντι-νεοφιλελευθερισμού» και του no global, άλλο τόσο απαφασιστικά υπερασπίζονταν, τα πάντα στο όνομα μιας «πρωτότυπης σκέψης», «χωρίς προκαταρκτικές βεβαιότητες», κάθε μαργαριτάρι από ένα σύνολο γκουρού (όπως είναι η Σούζαν Τζώρτζ, ο Μπερνάρ Κασσέν, ο Μάϊκλ Χαρντ, ο Τόνι Νέγκρι, η Λόρι Ουάλατς, η Ναομί Κλάϊν, ο Μάρτιν Χορ) που προβάλλεται από τα mass media, ακόμα και τα πιο global, όπως είναι οι New York Times. Όταν φτάνει η ώρα να συγκεκριμενοποιηθεί αυτή η «πρωτότυπη σκέψη», αρχίζει να παρουσιάζει «έννοιες» (αν μπορουν να ονομαστούν έτσι) όπως τις ακόλουθες στην «ανακοίνωση των κινημάτων» του ΠΚΦ: το ΔΝΤ έχει «προκαλέσει την χρηματιστική κρίση μέσα από την αποτυχία της πολιτικής των διαρθρωτικών προσαρμογών» (κάτι άλλο φαίνεται θα συνέβαινε εάν ‘η διαρθρωτική προσαρμογή’ δεν αποτύχαινεΙ). Ή ότι «το ψεύδος του νεοφιλελευθερισμού και οι ψεύτικες υποσχέσεις του (sic) είναι η αιτία της ύφεσης από την οποία υποφέρει η παγκόσμια οικονομία» (ο ισχυρισμός ότι τα ψέματα ή ‘οι ψεύτικες υποσχέσεις’ μπορεί να είναι η αιτία της οικονομικής κρίσης όχι μόνον είναι αντιμαρξιστικός αλλά ούτε καν αποδεκτός κι από ένα βρέφος). Ή «η κουλτούρα του πολέμου» έχει αναχθεί από τις ΗΠΑ (μετά το Αφγανιστάν) σε ένα «διαρκή παγκόσμιο πόλεμο» (ξανά sic) που «παγιώνει την κυριαρχία της σατανικής (ξανά-μανά sic) κυβέρνησης των ΗΠΑ και των συμμάχων της» κλπ. Κι αυτοί οι άνθρωποι, που η πολιτική τους σκέψη είναι κατά πολλούς βαθμούς κατώτερη ακόμα κι από την «σκέψη» του Μπιν Λάντεν τολμούν να καταδικάζουν την «ισλαμική τρομοκρατία»... Το φάντασμα της Αργεντινής, αναμφίβολα, πλανιότανε πάνω απ’ όλες τις συζητήσεις παρόλο που κανένας γκουρού δεν έδωσε το παρών σε μια από τις λίγες μαχητικές δρατηριότητες του ΠΚΦ, στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στον αργεντίνικο λαό που πραγματοποιήθηκε στην Πλάζα Αρζεντίνα του Πόρτο Αλέγκρε (και που στη πραγματικότητα δεν ήταν δραστηριότητα του ΠΚΦ, αφού συγκλήθηκε στο περιθώριό του από την CUT [Γενική Συνομοσπονδία των Βραζιλιάνων Εργατών] και διάφορα συνδικάτα της περιοχής των γκάουσος [της Πολιτείας του Ρίο Γκράντε ντο Σούλ με πρωτεύουσα το Πόρτο Αλέγκρε]. Εξάλλου, στη μεγάλη πλειονότητα των εκδηλώσεων, η Αργεντινή δεν αναφέρονταν σαν αιτία ενθουσιασμού και κινητοποίησης (παρά την καταπληκτική επαναστατική κινητοποίηση της χώρας) αλλά σαν αιτία «ανησυχίας» ακόμα και «οδύνης». Κι αυτό ακριβώς γιατί, όπως γράφει το Μανιφέστο του Παρτίδο Ομπρέρο που μοιράστηκε στους ακτιβιστές ενάντια στην παγκοσμιοποίση στο ΠΚΦ «μόνο σε 90 μέρες, οι στόχοι του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης ξεπεράστηκαν από την παρούσα Ιστορία... από μια μεριά λόγω της στρατιωτικοποίησης και του πολέμου του ιμπεριαλισμού. Τώρα πια δεν πρόκειται για τις «κοινωνικές ζημίες» που προκαλεί ο ΠΟΕ αλλά το ΝΑΤΟ και το Πεντάγωνο, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η αμυντική της δύναμη, μ’ άλλα λόγια τα ιμπεριαλιστικά Κράτη. Το ζήτημα που μπαίνει πια είναι η ανατροπή τους. Ακόμα λιγότερο δεν μπαίνει πια ζήτημα να «ρυθμιστούν» οι κερδοσκοπικές υπερβολές, αφού για αυτό φροντίζουν οι νόμοι του καπιταλισμού που προκαλούν αυξανόμενες χρεωκοπίες κεφαλαίων...Το ζήτημα που μπαίνει είναι η απαλλοτρίωση του μεγάλου κεφαλαίου και ο παγκόσμιος σχεδιασμός της οικονομίας κάτω από την ηγεσία των παραγωγών, του προλεταριάτου. Όταν οι ‘γκουρού’ της ‘αντι-παγκοσμιοποίησης’ ανακήρυξαν απαρχαιωμένο το ζήτημα της εξουσίας για να προτείνουν στο όνομα αυτής της ιστορικής εξαφάνισης άλλα, «δημιουργικά» μέτρα δράσης που θα μπορούσαν να το υποκαταστήσουν, τότε η Αργεντινή τους ανακάλεσε στη τάξη: η κρίση της ανθρωπότητας θέτει τώρα όσο ποτέ άλλοτε το ζήτημα της εξουσίας και της μετάβασης σε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και χωρίς Κράτος μέσα από την κατάκτηση της εξουσίας από τους εργαζόμενους... Δεν είναι τώρα η ώρα της «αντι-παγκοσμιοποίησης» αλλά η ώρα της συστηματικής, δηλαδή της πολιτικής, πολιτιστικής, οργανωτικής, μαχητικής προετοιμασίας της σοσιαλιστικής επανάστασης. Η επαναστατική εξέγερση στην Αργεντινή είναι ο πιο ώριμος καρπός των ιστορικών αντιφάσεων του παγκόσμιου καπιταλισμού. Το να μιλάμε για προετοιμασία σημαίνει να μιλάμε για το Κόμμα, το Πρόγραμμα, την Διεθνή». Σίγουρα το ΠΚΦ συγκρούεται δομικά σαν εναλλακτική πρόταση με αυτήν ακριβώς την προοπτική κι όχι με το ΠΟΦ. Ή όπως το λέει με αφέλεια ένας ισπανός αρθρογράφος «εάν μπορούσε να υπάρξει μια προσέγγιση ανάμεσα στο Νταβός και το Πόρτο Αλέγκρε...για την ελάχιστη δυνατή αναπροσαρμογή της καπιταλιστικής κοινωνίας , αφού δεν είχαμε τίποτα προηγουμένως που θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο αυτό είναι το στοίχημα που διακυβεύεται στο Πόρτο Αλέγρε (JosŽ Vidal Beneyto, El Pais, 9/2/02). Το ΠΚΦ εκδήλωσε την εξάντλησή του, χωρίς να χρειαστεί κάποια πίεση από την επαναστατική Αριστερά, μέσα στις ίδιες τις συζητήσεις για τις κυριώτερες προτάσεις του, όπως είναι ο «Φόρος Τόμπιν», με τον οποίο ισχυρίζονταν ότι θα επιβάλλονταν «πειθαρχία» στη χρηματιστική κερδοσκοπία: «Κουράστηκαν οι εισηγητές να συζητούν για τις μορφές ελέγχου του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου... Στις ομιλίες των εισηγητών και στις παρεμβάσεις των ακροατών καταγγέλθηκε το επίπεδο εξάντλησης της συζήτησης πάνω σε προτάσεις όπως είναι ο φόρος Τόμπιν. Αυτή η πρόταση συμπλήρωσε τρεις δεκαετίες συζήτησης μονάχα σαν ιδέα, χωρίς να γίνει κανένα πρακτικό προχώρημα.» (Zero Hora, [βραζιλιάνικη καθημερινή εφημερίδα του Πόρτο Αλέγκρε] 2/2/02) Για να συνεχίζει να τρέφεται το ΠΚΦ, του απεστάλη μια επιστολή του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ Κόφι Αννάν, που υπογράμμισε ότι και οι δύο οργανισμοί (ο ΟΗΕ και το ΠΚΦ) έχουν κοινούς στόχους (πράγμα που σημαίνει πολλά εάν θυμηθούμε την υποστήριξη που έδωσε η πολυεθνική αυτή «σπηλιά των ληστών» στις εκστρατείες των «σατανικών» κυβερνήσεων που καταδίκασε κατά τα άλλα το ΠΚΦ). Επίσης τον ίδιο σκοπό εξυπηρετεί κι ο αποκλεισμός από το ΠΚΦ κάποιων δεξιών, όπως ήταν ο Βέλγος πρωθυπουργός Γκυ Βερφχοστάντ ή ο αντιπρόεδρος των Εξωτερικών Υποθέσεων της Διεθνούς Τράπεζας Ματς Κάρλσον. Από την άλλη δεν ήταν καθόλου κρυφή η υποδοχή που έκανε το Φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε στους υπουργους διαφόρων ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων της Ευρώπης, πράγμα που το μετατρέπει σε όργανο κάποιων ιδιαίτερων αστικών τάξεων (πάνω από όλα είναι η Γαλλία που αντιπροσωπεύτηκε με όλες τις πολιτικές της τάσεις, από τους υπουργούς της αντιδραστικής «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης Ζοσπέν έως την Δεξιά του Προέδρου Σιράκ, ο οποίος και απέστειλε στο ΠΚΦ τον προσωπικό του αντιπρόσωπο Ζερόμ Μπονναφόν.) Δεν έχει κανένα νόημα να προτείνει κανείς, όπως το κάνει το βραζιλιάνικο [Μορενικό] PSTU «να υποστηρίξει το Φόρουμ ότι μόνο ένας σοσιαλιστικός κόσμος είναι εφικτός». Η μεγαλύτερη ήττα του Φόρουμ είναι ότι δεν έπαιξε τον παραμικρό ρόλο στην προετοιμασία του μεγαλύτερου κινήματος αντίθεσης στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό της τελευταίας δεκαετίας: την λαϊκή εξέγερση στην Αργεντινή. Ο αποκλεισμός κάποιων δεξιών ελάσσονος σημασίας (το βάρος που έχει ένας Βέλγος πρωθυπουργος ή ένας δευτεροκλασάτος γραφειοκράτης της Διεθνούς Τράπεζας δεν είναι το ίδιο με εκείνο του Προέδρου ή των υπουργών της Γαλλίας, της Γερμανίας ή της Αγγλίας) χρησιμεύει, από την άλλη μεριά, στο να συγκαλύψει τον «σιωπηρό» αποκλεισμό των κολομβιανών ανταρτών FARC (που δεν μπόρεσαν ούτε καν να πάρουν το λόγο) ή των εκπροσώπων της Herri Batasuna (του Λουίς Γκουαδράδο Τόρρες και του Χοσέμπα Αλβάρεθ Φορσάδο, από την χώρα των Βάσκων και των οποίων οι εγγραφές ακυρώθηκαν (παρόλο που ήταν κοινοβουλευτικοί αντιπρόσωποι). Η δεξιά πολιτική μέγγενη του ΠΚΦ ήταν ασφυκτική: δεν επέτρεψαν την εγγραφή πολιτικών Κομμάτων (παρόλο που οργάνωσαν ένα Κοινοβουλευτικό Φόρουμ!) και εμπόδισαν την παρουσία του Φιντέλ Κάστρο και του Χούγκο Τσάβες. Γι’ αυτό και το Φόρουμ του Σάο Παολο (λατινοαμερικάνικο μέτωπο Κομμάτων της «Αριστεράς» κάτω απ΄την ηγεσία του ΡΤ της Βραζιλίας) ανάγγειλε την πρότασή του για την διοργάνωση το 2003 ενός Διεθνούς Φόρουμ Κομμάτων (Folha de S. Paulo 10/2/02). Εφόσον το ονομάζουν Φόρουμ Κομμάτων χωρίς να επεξηγούν ότι πρόκειται για αριστερά κόμματα, προφανώς θα συμπεριλαμβάνει, μαζί με εκείνα της Αριστεράς και κόμματα που δεν ανήκουν στην Αριστερά (αλλά στην Κεντροαριστερά όπως εκείνα που βρίσκονταν στην κυβέρνηση που μόλις ανατράπηκε στην Αργεντινή). Η παρέμβαση του Παρτίδο Ομπρέρο και των οργανώσεων που παλεύουν για την επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς είχε σαν στόχο να έρθουμε σε επαφή και να διαδόσουμε τις πολιτικο- προγραμματικές μας ιδέες στα πιο μαχητικά τμήματα που ήταν παρόντα στο Φόρουμ. Η δραστηριότητά μας στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία. Εκατοντάδες, ακόμα και πάνω από χίλια άτομα ήρθανε στις διάφορες συζητήσεις που οργάνωσαν οι τροτσκιστές, παρόλο που δεν υπήρχε καμμιά προηγούμενη γνωστοποίησή τους από το Φόρουμ και παρόλο που η οργάνωση του Φόρουμ μας έδωσε κυρίως απομακρυσμένα, και δύσκολα να προσεγγιστούν, μέρη για τις εκδηλώσεις μας. Άρχισε ένας διάλογος με ακτιβιστές της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, όπως είναι ο Αλεξάντερ Μπουζγκάλιν, ο Βιατσεσλάβ Ρόντιν κι ο Πάβελ Σλούτσκυ. Στις διαδηλώσεις στους δρόμους, η μαχητική παρουσία του Παρτίδο Ομπρέρο και της επανίδρυσης της Τέταρτης Διεθνούς με κόκκινες σημαίες και πανώ ήταν εντυπωσιακή και σημειώθηκε πολύ από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης. Οι συζητήσεις μας με την LIT κι αντιπροσώπους της αργεντίνικης Αριστεράς γύρω από τα ζητήματα της Αργεντίνικης Επανάστασης ήταν οι πιο ενδιαφέρουσες στο Πόρτο Αλέγκρε και προσέλκυσαν τα πιο συνειδητά τμήματα, μαζί και εκείνα της διανόησης. Το ΡΟ και οι οργανώσεις της Επανίδρυσης της Τέταρτης Διεθνούς παρενέβησαν με ένα μεγάλο αριθμό ομιλητών, μαζί και πολλών από τη νεολαία, που βρήκαν ανταπόκριση, έντονη προσοχή και συμπαθεια τόσο στις δημόσιες συγκεντρώσεις όσο και στα στρογγυλά τραπέζια (πάνω στην Αργεντινή, τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, την παγκόσμια οικονομική κρίση, τη Κομμούνα του Παρισιού, το κίνημα των πικετέρος κ.ά.) Πουλήθηκαν χιλιάδες εφημερίδες μας και ένας μεγάλος αριθμός από μπροσούρες και βιβλία και έγιναν πάμπολλες επαφές με αγωνιστές από τις πιο διαφορετικές χώρες. Έγινε ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός στην πάλη για την Εργατική Διεθνή. Osvaldo Coggiola

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License