ΟΙ ΣΤΟΧΕΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΦΟΡΟΥΜ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝ

Θέσεις του ΚΚΕ για το φόρουμ, όπως φαίνονται σε άρθρο του Βασίλη Όψιμου

ΟΙ ΣΤΟΧΕΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΦΟΡΟΥΜ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝ του Βασίλη Oψιμου δημοσιεύτηκε στην ΚΟΜΕΠ τεύχος 2 του 2005 Η Απόφαση του 17ου Συνεδρίου του ΚΚΕ «Για την κατάσταση στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα, αναλύοντας το σημερινό επίπεδο ανάπτυξης των αγώνων του αντιϊμπεριαλιστικού και των άλλων λαϊκών κινημάτων σε παγκόσμια κλίμακα, τονίζει ότι «το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ…επιχειρεί να εγκλωβίσει και να ενσωματώσει δυνάμεις που διέπονται από ριζοσπαστισμό» σε μια κατεύθυνση που «δεν έρχεται σε αντίθεση με το αναγκαίο και το συμφέρον για το καπιταλιστικό σύστημα». Ιδιαίτερα στον ευρωπαϊκό χώρο και στην Ελλάδα, οι ανάλογες δομές του Φόρουμ «επιδιώκουν να ενσωματώσουν κινήματα…στη γραμμή υποστήριξης βασικά του γαλλογερμανικού ιμπεριαλισμού».1 Το 2001, στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας, με υπόβαθρο μια αυξανόμενη κινητοποίηση λαϊκών στρωμάτων, με εντεινόμενη την τάση αμφισβήτησης της κυριαρχίας των ΗΠΑ στις εμπορικές και άλλες οικονομικές σχέσεις με τα κράτη της Λατινικής Αμερικής κι όχι μόνο, το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ δημιουργήθηκε σαν «μια μεγάλη συμμαχία», ένα «δίκτυο κινημάτων», με στόχο τη δημιουργία «μιας νέας κοινωνίας, με διαφορετική από την κυρίαρχη λογική, όπου η ελεύθερη αγορά και το χρήμα θεωρούνται ως το μοναδικό μέτρο της αξίας». Οπως τονίζουν οι διαδοχικές ετήσιες «Εκκλήσεις των Κοινωνικών Κινημάτων», «δύναμη και βάση της ενότητας» των Φόρουμ είναι η «έκφραση της ποικιλίας», η «ανεξαρτησία από κυβερνήσεις και πολιτικά κόμματα».2 Παρά τις φραστικές αυτές διακηρύξεις, η ίδια η ζωή απέδειξε ότι οι διαδικασίες και οι στόχοι πάλης, που διατυπώνονται από τα διάφορα Φόρουμ, καθορίζονται σε αποφασιστικό βαθμό από ποικιλώνυμες δυνάμεις της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού, συχνά έντεχνα κρυμμένες κάτω από το μανδύα των «Μη Κυβερνητικών» Οργανώσεων (π.χ. ο ρόλος της ATTAC).3 Στην ίδια κατεύθυνση λειτουργούν και διάφορες αριστερίστικες ομάδες που παίζουν κομβικό ρόλο, κύρια στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ (π.χ. η συμπόρευση των τροτσκιστών του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (ΣΕΚ) στην Αγγλία με τις δημαρχιακές αρχές του Λονδίνου στο τελευταίο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ - ΕΚΦ). Η αντιπαράθεση του ΚΚΕ και άλλων συνεπών κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων, αλλά και κινημάτων αντιιμπεριαλιστικού προσανατολισμού με τις δυνάμεις που συστεγάζονται στα Φόρουμ, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, αφορά τα πιο κεντρικά πολιτικά, ιδεολογικά και οργανωτικά ζητήματα του εργατικού κινήματος στις σημερινές συνθήκες: Το σημερινό επίπεδο ανάπτυξης της διεθνοποίησης των καπιταλιστικών οικονομιών και τη σχέση της πάλης σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Τη φύση και την αναγκαιότητα για το μονοπωλιακό κεφάλαιο της πολιτικής των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Τη σημασία και το ρόλο της εργατικής τάξης και του εργατικού - συνδικαλιστικού κινήματος στο εθνικό και το παγκόσμιο κίνημα. Ειδικότερα με τις δυνάμεις εκείνες που αρέσκονται να αυτοπροσδιορίζονται ως «σοσιαλιστικές» ή «κομμουνιστικές», η αντιπαράθεση εστιάζει και σε άλλες βασικές πλευρές της θεωρίας και της πρακτικής του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος: Την αναγκαιότητα και το ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος ως οργανωμένης πρωτοπορίας της εργατικής τάξης. Την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων και την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού, τις νομοτέλειες της σοσιαλιστικής επανάστασης και οικοδόμησης. Το χαρακτήρα και την κατεύθυνση πάλης των κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών. Στη γενική τους κατεύθυνση και ως σύνολο, οι αντιλήψεις των δυνάμεων αυτών των Φόρουμ συγκροτούν μια διαφορετική στρατηγική, μια στρατηγική που αντικειμενικά (ανεξάρτητα, δηλαδή, από ατομικές ή κατά περίπτωση ομαδικές υποκειμενικές προθέσεις) συμπορεύεται και εντάσσεται στις στρατηγικές επιδιώξεις της αστικής τάξης των διαφόρων χωρών. Μια στρατηγική που όχι μόνο αδυνατεί, αλλά και δεν επιθυμεί να αμφισβητήσει και να συγκρουστεί με τη στρατηγική του ιμπεριαλισμού διεθνώς, στην Ευρώπη, στο κάθε κράτος. Μια στρατηγική που αντικειμενικά δεν μπορεί να απειλήσει τους όρους αναπαραγωγής του κεφαλαίου, ούτε της σύγχρονης επιθετικότητάς του. Η εμφάνιση μιας τέτοιας ρεφορμιστικής στρατηγικής στα πλαίσια του λαϊκού κινήματος δεν αποτελεί κάτι το καινοφανές στην ιστορία του. Παρά τους φραστικούς κομπασμούς των φορέων της για «υπέρβαση» όλης της προηγούμενης ιστορίας και πρακτικής του κινήματος, την συνδέει στην ουσία μια κόκκινη κλωστή με όλη τη σοσιαλδημοκρατική και αναθεωρητική παράδοση των τελευταίων 100 χρόνων. Αποτελεί συνέχεια στο σήμερα των οπορτουνιστικών και ρεφορμιστικών αντιλήψεων ενάντια στις οποίες η λενινιστική στρατηγική χάραξε μια ξεκάθαρη και αταλάντευτη γραμμή αντιπαράθεσης. Ο ενεργητικός ρόλος του ΣΥΝ στα διάφορα Φόρουμ αποτελεί, με δεδομένες τις διαδοχικές ιστορικές μετεξελίξεις των δυνάμεων του, μια ζωντανή εκδήλωση της ιστορικής συνέχειας τέτοιων αντιλήψεων. Προσαρμόζεται, βέβαια, αναγκαστικά η στρατηγική αυτή στη σημερινή αντικειμενική πραγματικότητα, όπως αυτή σημαδεύεται από την επικράτηση της αντεπανάστασης στις σοσιαλιστικές χώρες, από το αδυνάτισμα του παγκόσμιου εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος και από την αναγκαία για το κεφάλαιο, πολιτική των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Νιώθοντας απελευθερωμένη από το «φάντασμα του κομμουνισμού» (όπως άλλωστε και η ομογάλακτή της αστική στρατηγική), η στρατηγική αυτή επιχειρεί να καταφέρει τα τελειωτικά χτυπήματα στα επαναστατικά Κομμουνιστικά Κόμματα, ντυμένη συχνά η ίδια την προβιά του «κομμουνιστή». Πιο ξεκάθαρα και ανοιχτά από παλιότερα, επιχειρεί να τραβήξει τις μάζες στην κατεύθυνση της λεγόμενης «αποκομμουνιστικοποίησης» του κινήματος, να πνίξει εν τη γενέσει τους τις ριζοσπαστικές διαθέσεις που αντικειμενικά γεννιούνται. Οι τέτοιες αντιλήψεις και πρακτικές των δυνάμεων του Φόρουμ αποτελούν, επομένως, μια παραπέρα αντιδραστική εξέλιξη παλιότερων, εχθρικών για την εργατική τάξη, θεωριών και απαιτούν την πολιτική-ιδεολογική συντριβή τους μέσα στο κίνημα, προκειμένου αυτό να έχει ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά διεκδίκησης και δράσης. Τα ζητήματα αυτά αποκτούν ιδιαίτερη επικαιρότητα στη χώρα μας το ερχόμενο διάστημα, μια που σε αυτήν πρόκειται να πραγματοποιηθεί τον Απρίλη του 2006 το τέταρτο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ. Το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ θα βρεθούν αντιμέτωπα με μια νέα επίθεση ιδεολογημάτων περί της αναγκαιότητας για «ενότητα» στο κίνημα, στενά δεμένη βέβαια με έναν ελάχιστα συγκαλυμμένο αντικομμουνισμό. Αξίζει, επομένως να σταθούμε σε ορισμένες βασικές πλευρές των «προγραμματικών» κειμένων και της μέχρι σήμερα πρακτικής των Φόρουμ και των πολιτικών δυνάμεων που τα στηρίζουν. Πλευρές που καταδεικνύουν με ακρίβεια την ταξική τους στόχευση και τον επικίνδυνο χαρακτήρα τους για το λαϊκό κίνημα. ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ Οι εκτιμήσεις για το χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, για τις εξελίξεις στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα και για τη στρατηγική του εργατικού και λαϊκού κινήματος που απαιτείται, αποτέλεσαν τα χρόνια αυτά τη λυδία λίθο που αποκάλυπτε το ρεφορμιστικό χαρακτήρα των δυνάμεων του Φόρουμ και την ένταξη τους στα ευρύτερα πλαίσια της αστικής πολιτικής. Είναι χαρακτηριστικό ότι η τελική απόφαση της «Προπαρασκευαστικής Συνέλευσης» για το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, που έγινε πρόσφατα στη Αθήνα, αποφεύγει και την απλή ονομαστική αναφορά στο αντιδραστικό οικοδόμημα της ΕΕ, πόσο δε μάλλον τη διατύπωση της αναγκαιότητας σύγκρουσης μαζί του. Περιορίζεται, αντίθετα, σε μια ευχολογική διακήρυξη «για μια άλλη Ευρώπη που θα αρνείται τον πόλεμο, το νεοφιλελευθερισμό, το ρατσισμό, το σεξισμό και την πατριαρχία, μια Ευρώπη βασισμένη στην ειρήνη και τα δικαιώματα».4 Ενδεικτικό της πολιτικής προσέγγισης των δυνάμεων του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ απέναντι στην ΕΕ είναι το γεγονός ότι η γενικόλογη αυτή διακήρυξη αφήνει απέξω τα ζητήματα των κοινωνικών ανισοτήτων και του ιμπεριαλισμού, που συμπεριλαμβάνονται (έστω και ως λεκτικές αναφορές) στο «Κάλεσμα των κοινωνικών κινημάτων» του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ (Πόρτο Αλέγκρε, 2005).5 Οι διακηρύξεις αυτές του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ αντανακλούν τις θέσεις και τις εκτιμήσεις των πολιτικών εκείνων κομμάτων που παίζουν έναν κομβικό ρόλο σε αυτό, όπως είναι ο ΣΥΝ και οι άλλες δυνάμεις του Ευρωπαϊκού Αριστερού Κόμματος. Οι δυνάμεις αυτές βλέπουν την ΕΕ ως «σημαντικό πεδίο για εναλλακτικές πολιτικές», ως «ένα νέο πολιτικό χώρο για τους ταξικούς αγώνες και την υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων».6 Ή όπως τόνιζε η προεκλογική διακήρυξη του ΣΥΝ για τις ευρωεκλογές του 2004: «Η ευρωπαϊκή αριστερά έχει αποδεχτεί τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης με όρους δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης, όχι ως νομοτέλεια, ούτε σαν μια ουδέτερη διαδικασία, αλλά γιατί θεωρεί ότι μπορεί να αποτελέσει πεδίο διεκδίκησης των δικών της στόχων».7 Προσαρμόζονται, με «σύγχρονο πνεύμα», στο σχέδιο των μονοπωλιακών αστικών τάξεων για τη διεύρυνση της ΕΕ, υποστηρίζοντας ότι «αποτελεί παράγοντα σταθερότητας και ειρήνης στην ήπειρο μας» και εγκαλώντας μάλιστα τις κυρίαρχες δυνάμεις για το ότι δεν είχαν προχωρήσει ικανοποιητικά τις διαδικασίες της πολιτικής ενοποίησης, ώστε να εκμεταλλευτούν γρήγορα τις «ευκαιρίες για οικονομική επέκταση και πολιτική επιρροή»8 που ανοίγονταν στην Ανατολική Ευρώπη μετά τις ανατροπές. Στήριξαν και στηρίζουν βασικές, κεντρικές επιλογές του ευρωπαϊκού μονοπωλιακού κεφαλαίου που αποβλέπουν στην ενίσχυση της ΕΕ σε σχέση με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, όπως είναι οι συνθήκες του Μάαστριχτ και του Αμστερνταμ, η πολιτική ενοποίηση της ΕΕ μέσα από ένα «γνήσιο, διαφορετικό, δημοκρατικό Ευρωσύνταγμα», η ανάπτυξη της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής άμυνας, που δήθεν θα χειραφετήσει την ΕΕ από τις ΗΠΑ. Γίνεται κατανοητό ότι το Φόρουμ και οι πολιτικές δυνάμεις που το στηρίζουν σε καμία περίπτωση δεν καθορίζουν την πολιτική τους πρακτική με βάση τον πραγματικό χαρακτήρα της ΕΕ, ως μιας ένωσης - συμμαχίας καπιταλιστικών κρατών, που έχει αποκλειστικό στόχο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου. Οι αντιλήψεις τους για την ΕΕ εντάσσονται δε αρμονικά στη θεώρησή τους για το παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Για τις δυνάμεις αυτές και για τους ποικιλώνυμους ιδεολογικούς μέντορές τους, η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση αποτελεί μια νέα κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα, ένα νέο στάδιο στην ανάπτυξη του καπιταλισμού, που έχει δήθεν ξεπεράσει και αντικαταστήσει τον ιμπεριαλισμό. Σφραγίζεται από την «αυτοκρατορική ηγεμονία», το «μονοπολισμό των ΗΠΑ που υπονομεύει τις προσπάθειες για να βρεθούν πολυμερείς λύσεις σε παγκόσμια προβλήματα».9 Η σημερινή αυτή πραγματικότητα υπερβαίνει δήθεν τα εθνικά πεδία πάλης, καθορίζει νέα (σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο) για το ξεδίπλωμα της πάλης του λαϊκού κινήματος. Σύμφωνα με μια εισηγητική εκτίμηση στην τελευταία πανελλαδική συνάντηση του Ελληνικού Φόρουμ, «το Κίνημα είναι επιτυχημένο γιατί μπορεί να συγκροτείται στο ίδιο πεδίο με το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό. Στην περίπτωση μας στην ευρωπαϊκή ήπειρο».10 Οι λαθεμένες αυτές εκτιμήσεις των δυνάμεων του Φόρουμ για τις εξελίξεις στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα καθορίζουν, σε μεγάλο βαθμό, και τον χαρακτήρα και την κατεύθυνση των πολιτικών μέτρων που προτείνονται σαν διεκδικήσεις του κινήματος: Παγκόσμια ρύθμιση και πολιτική διακυβέρνηση της παγκοσμιοποίησης, υποστήριξη ενός «πολυπολικού κόσμου», που θα αποτελεί δήθεν αντίβαρο στη μονοκρατορία των ΗΠΑ, «εγκαθίδρυση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο» και «ανάγκη εκδημοκρατισμού των κρατών»11 και των διεθνών οργανισμών, κινητοποιήσεις «ενάντια στην απορρύθμιση των οικονομιών και τη νομιμοποίηση των προνομίων για τις διεθνικές εταιρίες»12. Οι πολιτικές αυτές προτάσεις ταυτίζονται μέχρι κεραίας με τη στρατηγική της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας που, κάτω από την ομπρέλα του συνθήματος για «ρύθμιση της παγκοσμιοποίησης και παγκοσμιοποίηση της ρύθμισης», προβάλλει την ανάγκη για «αναδιάρθρωση της παγκόσμιας ανισορροπίας μεταξύ δημόσιας και ιδιωτικής οικονομικής εξουσίας» και την εξειδικεύει με μια σειρά προτάσεις («κανόνες του παιχνιδιού») πολιτικού ελέγχου - ρύθμισης των παγκόσμιων οικονομικών οργανισμών και συναλλαγών.13 Σε επίπεδο ΕΕ, η στρατηγική αυτή συμπυκνώνεται έξοχα, με τη χαρακτηριστική οπορτουνιστική γενικολογία του ΣΥΝ, στη φράση ότι «η ριζοσπαστική αριστερά της εποχής μας διεκδικεί… την αλλαγή της σημερινής ΕΕ, ώστε από σύστημα διακυβερνητικών μηχανισμών και πεδίο ρυθμίσεων της αγοράς, να γίνει ζωντανός δημόσιος χώρος λαών και κοινωνιών, κρατών και πολιτών, πολιτισμών και ιστοριών».14 Αποτυπώνεται εξίσου στις αυταπάτες που ξεπροβάλουν από πρόσφατο σχέδιο ψηφίσματος του Φράνσις Βούρτς (Ευρωβουλευτή του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και Προέδρου της ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς - GUE/NGL), που αποδέχεται την εγκυρότητα των στρατηγικών στόχων που υιοθετήθηκαν στη Λισσαβόνα και θεωρεί ότι αυτοί μπορεί να αποτελέσουν τη βάση για διαφορετικές πολιτικές, που θα επιτρέψουν η ΕΕ «να γίνει μια περιοχή οικονομικής, κοινωνικής και περιβαλλοντικής προόδου στον κόσμο».15 Πρόκειται για μια στρατηγική που, πέρα και πάνω από ουτοπικούς βερμπαλισμούς και φιλολαϊκές κορώνες, δεν υπερβαίνει τα όρια που βάζουν οι σημερινές ανάγκες για την αναπαραγωγή του κοινωνικού κεφαλαίου και στέκεται με ευλάβεια απέναντι στις 4 ελευθερίες κίνησης της ΕΕ. Οι αντιλήψεις αυτές, μέσα από την επιλεκτική προβολή τους από τα αστικά μέσα μαζικής χειραγώγησης, επιχειρούν να συσκοτίσουν στη συνείδηση της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων την πραγματική φύση του ιμπεριαλισμού και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων. Πρόκειται, στον πυρήνα τους, για «εκμοντερνισμένες» επαναλήψεις παλιότερων ιδεολογημάτων, που είχαν στο παρελθόν αντιμετωπιστεί, πολιτικά και ιδεολογικά, από τη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία και τα Κομμουνιστικά Κόμματα. Οι αντεπαναστατικές ανατροπές στις σοσιαλιστικές χώρες έδωσαν στις αντιλήψεις αυτές μια νέα παράταση ζωής. Οι θεωρίες αυτές συγκαλύπτουν το γεγονός ότι τα σημερινά επίπεδα διεθνοποίησης της παραγωγής, των επενδύσεων και του εμπορίου είναι γεννήματα και εσωτερικά στοιχεία της ανάπτυξης του καπιταλισμού. Η αυξανόμενη διεθνοποίηση των καπιταλιστικών οικονομιών, το πλάτεμα και το βάθεμα της παγκόσμιας αγοράς, δεν έλυσαν, ούτε μπορούσαν να λύσουν, τις αντιθέσεις του καπιταλισμού. Οι σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στις καπιταλιστικές οικονομίες, οι διάφορες διακρατικές συμφωνίες, συμμαχίες και ενώσεις (όπως η ΕΕ), εκφράζουν τη μια τάση που εκδηλώνεται, την τάση ενοποίησης του καπιταλισμού. Αντανακλούν πάντα το συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στην τάξη του κεφαλαίου στις διάφορες χώρες, περιλαμβανομένης και της Ελλάδας. Δεν καταργούν όμως την ανισόμετρη ανάπτυξη του καπιταλισμού, τις αντιθέσεις μεταξύ διαφορετικών κρατών, μεταξύ μονοπωλιακών ομίλων, τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τον πόλεμο. Δεν καταργούν τα εθνικά καπιταλιστικά κράτη και το ρόλο τους στη χάραξη, την υλοποίηση και την εξειδίκευση των φιλομονοπωλιακών πολιτικών (π.χ. οι δεκάδες χώρες που βοήθησαν τις ΗΠΑ στο Ιράκ, ή οι πολιτικές αποφάσεις σε κάθε χώρα για την ενιαία προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων). Ιστορικά έχει αποδειχτεί ότι η τάση ενοποίησης του καπιταλισμού συνυπάρχει πάντα με την αντίρροπη τάση, την τάση διάσπασης σχέσεων και συμμαχιών μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει περίτρανα την αντιεπιστημονική σαθρότητα των αντιλήψεων για το δήθεν νομοτελειακό χαρακτήρα της ευρωπαϊκής «ολοκλήρωσης». Στις συνθήκες του μονοπωλιακού καπιταλισμού, ο λεγόμενος «πολυπολικός» κόσμος, που προβάλλουν σαν πανάκεια οι δυνάμεις του Φόρουμ, δεν αποτελεί τίποτε άλλο από τη διαλεκτική ενότητα συνύπαρξης και σύγκρουσης, ενίσχυσης και αποδυνάμωσης των διαφόρων ιμπεριαλιστικών κέντρων. Στις μέρες μας διατηρεί ακέραια την επικαιρότητα της η κομβική θέση του Λένιν ότι στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού «είναι δυνατή η νίκη του σοσιαλισμού στην αρχή σε λίγες ή ακόμα και σε μια μονάχα χωριστά παρμένη χώρα. Το νικηφόρο προλεταριάτο αυτής της χώρας, απαλλοτριώνοντας τους καπιταλιστές και οργανώνοντας στη χώρα του τη σοσιαλιστική παραγωγή, θα ορθωνόταν ενάντια στον υπόλοιπο κόσμο, παίρνοντας μαζί του τις καταπιεζόμενες τάξεις των άλλων χωρών».16 Κόντρα στις δυνάμεις του Φόρουμ, που προσανατολίζουν λαθεμένα την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα στο να αντιπαλέψουν κάποια «παγκόσμια δίκτυα» εταιριών, να αντιπαρατεθούν κατά κύριο λόγο στους παγκόσμιους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και συμφωνίες (ΠΟΕ, ΔΝΤ, NAFTA, FTAA κτλ.) ή προβάλλουν ανιστόρητες απόψεις ότι «σοσιαλισμός δεν μπορεί να εγκαθιδρυθεί σε μια μόνη χώρα, πόσο μάλλον όταν ή χώρα αυτή είναι μικρή και οικονομικά αδύνατη»,17 τα συνεπή Κομμουνιστικά Κόμματα οφείλουν να καθοδηγούν τους λαούς στην αντιπαράθεση, πρώτα και κύρια, με τις αστικές τάξεις των χωρών τους, στη λύση του ζητήματος της εξουσίας στο επίπεδο της κάθε χώρας και στην αποδέσμευσή της από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Ενας τέτοιος προσανατολισμός της πάλης αποτελεί ουσιαστική συμβολή στην ανάπτυξη της πάλης και του παγκόσμιου κινήματος, εκφράζει έμπρακτα την αρχή του προλεταριακού διεθνισμού. Ο ξεκάθαρος προσανατολισμός, προς μια τέτοια κατεύθυνση, που έχει δώσει το ΚΚΕ για την πάλη της εργατικής τάξης και συμμάχων της, οι επιστημονικές εκτιμήσεις του για τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ, η προώθηση της αναγκαιότητας ενός Μετώπου σε αντιιμπεριαλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, η αταλάντευτη προσπάθεια του να συνδέσει τους ταξικούς αγώνες σε εθνικό επίπεδο με τη διαμόρφωση μιας κοινής στρατηγικής του παγκόσμιου εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, έχουν αναντίρρητα εγγράψει σοβαρές υποθήκες για τις μελλοντικές νίκες του λαϊκού κινήματος. Εχουν ραγίσει το γυαλί της ευρωσυναίνεσης και ευρωυποταγής, που μεθοδικά, για χρόνια, μαστόρευαν οι αστικές δυνάμεις, με την αμέριστη βοήθεια της διακριτής πινελιάς του παραγιού τους, του ΣΥΝ. Μέσα σε πλατύτερα τμήματα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων διαμορφώνονται ριζοσπαστικές διαθέσεις, ψήγματα της συνείδησης ότι δεν αρκεί να αντιπαλεύει κανείς τα αποτελέσματα των ευρωενωσιακών πολιτικών, αλλά ότι χρειάζεται ρήξη και σύγκρουση με το ίδιο το οικοδόμημα της ΕΕ. Αντανάκλαση αυτών των διαθέσεων, της μεγαλύτερης αποδοχής των θέσεων του ΚΚΕ, ήταν και τα θετικά αποτελέσματα των Ευρωεκλογών του 2004. Από την άλλη πλευρά, είναι σίγουρο ότι οι θετικές αυτές διεργασίες στις λαϊκές συνειδήσεις ανησύχησαν την αστική τάξη και τα επιτελεία της, της έκαναν φανερό ότι η πολιτική των αναχωμάτων που είχε επεξεργαστεί, και στην οποία κεντρικό ρόλο έπαιξε και παίζει ο ΣΥΝ, δεν έφερνε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Απαιτούνταν αναπροσαρμογές, ευλυγισία, βάπτισμα του ΣΥΝ στη μεγάλη κολυμπήθρα των «κοινωνικών κινημάτων», ώστε να γίνει θελκτικός στα στρώματα της εργατικής τάξης και της νεολαίας που ριζοσπαστικοποιούνταν. Σε αυτήν την κατεύθυνση άμβλυνσης των συνειδήσεων, φτιασιδώματος του ευρωενωσιακού οικοδομήματος και αποτροπής της προσέγγισης των λαϊκών στρωμάτων προς το ΚΚΕ, με την κατηγορία - καρικατούρα του «δογματικού» και του «απομονωμένου», θα λειτουργήσει και το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στην Αθήνα το 2006. Ηδη, κόντρα στην ξεκάθαρη θέση του ΚΚΕ για ένα διπλό ΟΧΙ σε Ευρωσύνταγμα και ΕΕ, το Κοινωνικό Φόρουμ επικεντρώνει παραπλανητικά στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, απορρίπτοντας το συγκεκριμένο μόνο Ευρωσύνταγμα «γιατί δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας». 18 Η ΦΥΣΗ ΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΕΩΝ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΙΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ Οι αντιλήψεις των δυνάμεων του Φόρουμ για το χαρακτήρα της ΕΕ και το παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα είναι στενά συνυφασμένες με τις εκτιμήσεις τους για την πολιτική που ακολουθούν οι αστικές κυβερνήσεις. Κεντρικό μοτίβο σε όλα τα προγραμματικά κείμενα των Φόρουμ, αλλά και των πολιτικών δυνάμεων που τα στηρίζουν, είναι η αναζήτηση των αιτίων για τα οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα τα λαϊκά στρώματα στη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Χαρακτηριστικά, το πρόσφατο «Κάλεσμα των κοινωνικών κινημάτων» του Πόρτο Αλέγκρε (2005) αναφέρεται στο «ψέμα ότι η νεοφιλελεύθερη κυριαρχία είναι αναπόφευκτη». Η αντίστοιχη Εκκληση του Πόρτο Αλέγκρε το 2002 καλεί σε αγώνα «για μια δημοκρατική, κοινωνική Ευρωπαϊκή Ενωση που βασίζεται στις ανάγκες των Ευρωπαίων εργαζομένων και λαών».19 Στη βάση αυτών των εκτιμήσεων καθορίζεται σαν κύριο μέτωπο πάλης ο αγώνας ενάντια στη «νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση», ενώ στο εσωτερικό της κάθε χώρας τοποθετείται στην πρώτη γραμμή η αναγκαιότητα ενός «αντινεοφιλελεύθερου μετώπου». Γίνεται φανερό ότι οι πολιτικές αυτές εκτιμήσεις θεωρούν ως συγκυριακή και όχι ως στρατηγικής σημασίας τη συγκεκριμένη μορφή διαχείρισης της καπιταλιστικής οικονομίας, που ακολουθούν κατά την τελευταία 15ετία-20ετία όλες οι αστικές κυβερνήσεις. Γι’ αυτό και δεν επιχειρούν να εξηγήσουν γιατί έγιναν φορείς της «νεοφιλελεύθερης» πολιτικής διαχείρισης τόσο τα φιλελεύθερα αστικά όσο και τα «σοσιαλδημοκρατικά» κόμματα, όπως στις προηγούμενες δεκαετίες είχαν γίνει εξίσου φορείς άσκησης της κεϋνσιανής διαχείρισης. Οι στοχεύσεις αυτής της «αντινεοφιλελεύθερης» στρατηγικής γίνονται καθαρές όταν καλείται να απαντήσει στα κομβικά ερωτήματα: Γιατί οξύνθηκε τα τελευταία 15-20 χρόνια η επιθετικότητα των μονοπωλίων απέναντι στους εργαζόμενους; Γιατί υλοποιείται με ιερή ευλάβεια από φιλελεύθερους και σοσιαλδημοκράτες, κεντροαριστερούς και κεντροδεξιούς, το συνεκτικό πλέγμα των μέτρων που αποκαλούμε καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις; Εδώ οι δυνάμεις εκείνες που βαυκαλίζονται ότι πρωτοστατούν στην ανανέωση και το ξεσκούριασμα της σκέψης καταφεύγουν σε επιφανειακές ηθικολογίες και ψυχογραφήματα, βάζουν την ανάλυση με το κεφάλι κάτω και εξηγούν τις σημερινές αναγκαιότητες στην αναπαραγωγή του κεφαλαίου στη βάση φαινομένων του εποικοδομήματος. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ΣΥΝ οικτίρει τις δυνάμεις της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που, κάτω από την πίεση του «συντηρητικού ιδεολογικού κλίματος» μετά το 1991, «οδηγήθηκαν σε μια συνολική αναδίπλωση, σε μια ουσιαστική προσχώρηση στο νεοφιλελευθερισμό».20 Μια τέτοια προσέγγιση δεν μπορεί παρά να οδηγήσει αυτές τις δυνάμεις στην υπεράσπιση και την προβολή του λεγόμενου «Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Πολιτισμού» που χαρακτηρίζεται δήθεν από «το κοινωνικό κράτος, την ενότητα ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων, την ανεκτικότητα και την αλληλεγγύη, την ειρηνική συνύπαρξη και την ειρηνική επίλυση των διαφορών».21 Να προτείνουν, δηλαδή, την επιστροφή σε μια πρωθύστερη πολιτική κρατικομονοπωλιακών ρυθμίσεων, με πιο ενισχυμένο το αναδιανεμητικό στοιχείο, ώστε να απαλυνθούν τα πιο ακραία φαινόμενα φτώχιας και κοινωνικής εξαθλίωσης.22 Μπροστά μάλιστα στο προφανές ασυμβίβαστο των λύσεων αυτών με τις σημερινές αναγκαιότητες της καπιταλιστικής ανάπτυξης, οι δυνάμεις του Φόρουμ καταφεύγουν σε μια «μοντέρνα» φυγή προς τα εμπρός, στην υποστήριξη της «κοινωνικής οικονομίας, ως συγκεκριμένη έκφραση μιας εναλλακτικής λύσης για μια δίκαιη, αμοιβαία και δημοκρατική ανάπτυξη».23 Στο επίπεδο της πρακτικής πολιτικής, του μαζικού κινήματος, οι αντιλήψεις αυτές αποκαλύπτουν πολύ γρήγορα τα αδιέξοδα και το ρεφορμιστικό χαρακτήρα τους, οδηγούν τους φορείς τους σε μια πολιτική συμβιβασμού με την πραγματικότητα της καπιταλιστικής διαχείρισης και σε μια πολιτική ουράς της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας προς τη στρατηγική της αστικής τάξης. Είναι πάμπολλα τα παραδείγματα που προσφέρει η δράση του ΣΥΝ στο μαζικό κίνημα και της συνδικαλιστικής του παράταξης («Αυτόνομη Παρέμβαση»), για να μην αναφερθούμε βέβαια σε έναν κατεξοχήν φορέα του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, όπως η ΠΑΣΚΕ, στυλοβάτη και «γελωτοποιό» ταυτόχρονα του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ. Για τις δυνάμεις αυτές, ο υποτιθέμενος αγώνας ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό βαδίζει χέρι-χέρι με: Την αποδοχή των ελαστικών εργασιακών σχέσεων και του απελευθερωμένου ωραρίου και την ενεργητική συμβολή στην προώθηση τους από τους δημάρχους του ΣΥΝ. Την αποδοχή της συνύπαρξης ιδιωτικού και δημόσιου τομέα σε Παιδεία, Υγεία κτλ. Την προσαρμογή στο «εφικτό» στις διεκδικήσεις για τις συλλογικές συμβάσεις. Την αποδοχή των ιδιωτικοποιήσεων. Προτάσεις για αντιμετώπιση της ανεργίας μέσα από την αύξηση των επενδύσεων, την καλύτερη διαχείριση των κοινοτικών πόρων και την ουσιαστική αποδοχή της διευθέτησης του χρόνου εργασίας (ψευτο-35ωρο). Στο επίπεδο της ΕΕ και παγκόσμια προστίθενται μια σειρά προτάσεις διαχειριστικές του καπιταλισμού: Αντικατάσταση του Συμφώνου Σταθερότητας με μια «Συμφωνία για την αειφόρο ανάπτυξη, την κοινωνική προστασία και την απασχόληση»24 που, παρά τους κομπασμούς των συντακτών της, αποτελεί σύμπλευση με τις νέες ανάγκες δημοσιονομικής διαχείρισης (προσαρμογή ορίων ελλειμμάτων) ή ουτοπικές προσεγγίσεις για την ανεργία και την εξάλειψη των οικονομικών κρίσεων. Υλοποίηση θεσμών και ρυθμίσεων στη λειτουργία και τον ανταγωνισμό της αγοράς. Πίεση στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα «για μια άλλη οικονομική και κοινωνική πολιτική, με κοινωνικές προτεραιότητες, υπέρ της πλήρους απασχόλησης».25 Επιβολή φόρου στη βραχυπρόθεσμη κίνηση κεφαλαίων (φόρος Τόμπιν). Ολόκληρο το πλέγμα των αντιλήψεων και πρακτικών, που προωθούν οι δυνάμεις του Φόρουμ, για τη φύση και την αναγκαιότητα της πολιτικής που ακολουθούν σήμερα οι αστικές κυβερνήσεις προσπαθεί να καλλιεργήσει, μέσα στους εργαζόμενους, αυταπάτες για τη δυνατότητα διατήρησης ή επαναφοράς αυτού που, με έναν έξοχα προπαγανδιστικό τρόπο, αποκαλείται «κοινωνικό κράτος». Τέτοιες αυταπάτες εξυπηρετούν βέβαια με τον καλύτερο τρόπο την ανάγκη του κεφαλαίου να περιορίζει τις αντιδράσεις στην πολιτική του, να τις κουτσουρεύει μέσα στα πλαίσια του συστήματος, να ευνουχίζει τη συνειδητοποίηση ότι για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα είναι αναγκαία σήμερα, αν θέλουν να ικανοποιήσουν τις πραγματικές ανάγκες τους, μια διέξοδος που θα ανατρέπει τις καπιταλιστικές εκμεταλλευτικές σχέσεις. Σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση, το ΚΚΕ προσπαθεί συστηματικά, όλα αυτά τα χρόνια, να προβάλλει μέσα στους εργαζόμενους την αντίληψη ότι οι αναδιαρθρώσεις του καπιταλισμού δεν αποτελούν απλά μια διαχειριστική επιλογή σε κάποιους τομείς, αλλά είναι μια στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου που επιχειρεί να απαντήσει στις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις του και που διαπερνά όλους τους τομείς της οικονομίας και της κοινωνίας. Πρόκειται για μια πολιτική που εφαρμόζεται σε κρατικό και διακρατικό επίπεδο, μέσω συμφωνιών και συνθηκών, σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, στο όνομα της «παγκοσμιοποίησης» και της «ανταγωνιστικότητας». Μεταπολεμικά, σε έναν ευνοϊκότερο συσχετισμό δυνάμεων για την εργατική τάξη, ως αποτέλεσμα της ύπαρξης των σοσιαλιστικών χωρών, των ταξικών αγώνων και σε μια καλύτερη οικονομική συγκυρία για το κεφάλαιο, το καπιταλιστικό σύστημα υποχρεώθηκε σε ορισμένες παραχωρήσεις, ιδιαίτερα σε χώρες της Ευρώπης. Αυτή είναι και η ουσία αυτού που οι διάφοροι «αριστεροί» και αριστερόστροφοι απολογητές του καπιταλισμού αποκαλούν «κοινωνικό κράτος». Ομως, στις αρχές της δεκαετίας του ’80 το διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα βρέθηκε πιο έντονα αντιμέτωπο με τις αντιφάσεις του: Μακρόχρονη δυσκολία αναπαραγωγής του κοινωνικού κεφαλαίου και πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους. Δυσκολία στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες να εφαρμοστεί μια πολιτική γενικευμένων παροχών, που είχε αξιοποιηθεί πρωθύστερα για να ενσωματώσει τμήματα της εργατικής τάξης και να οικοδομήσει τις συμμαχίες της αστικής τάξης με τα μικροαστικά στρώματα. Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’80, οι αντεπαναστατικές ανατροπές στις σοσιαλιστικές χώρες και η αλλαγή του παγκόσμιου συσχετισμού δυνάμεων σε βάρος της εργατικής τάξης, επιτρέπουν στις αστικές τάξεις να προωθήσουν πιο αποφασιστικά και επιθετικά τις, από καιρό ώριμες, καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, στρατηγικής σημασίας για τη μακροπρόθεσμη διατήρηση του συστήματος. Δεν πρέπει βέβαια να λησμονιέται ότι οι αναδιαρθρώσεις αυτές είχαν ήδη αρχίσει να εφαρμόζονται συστηματικά σε μια σειρά χώρες πριν τις ανατροπές (Αγγλία-Θάτσερ, ΗΠΑ-Ρήγκαν). Οι παραπάνω εκτιμήσεις έχουν καθοριστική σημασία για να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε το γιατί προωθείται συντονισμένα η πολιτική των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων στο επίπεδο της ΕΕ, αλλά και του κάθε κράτους-μέλους. Γιατί οι επιλογές στα πλαίσια του καπιταλισμού δεν είναι τυχαίες, χωρίς αντικειμενική λογική, εσωτερική συνάρτηση και δεσμό. Για παράδειγμα, η ανατροπή του ασφαλιστικού συστήματος και τα μέτρα για την εμπορευματοποίηση της Παιδείας έχουν άμεση σχέση με τις ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, την απελευθέρωση του ωραρίου, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις λεγόμενες 4 ελευθερίες του Μάαστριχτ. Η έκβαση της πολιτικο-ιδεολογικής αντιπαράθεσης πάνω στο χαρακτήρα των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων θα παίξει έναν αποφασιστικό ρόλο στον επιστημονικά ορθό προσανατολισμό του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Στην Ελλάδα, ο δρόμος της αστικής τάξης δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Υπάρχει το ΚΚΕ που, στη βάση των μαρξιστικο-λενινιστικών εκτιμήσεων, που επιγραμματικά δόθηκαν παραπάνω, προβάλλει μέσα στην εργατική τάξη την αναγκαιότητα του Αντιιμπεριαλιστικού, Αντιμονοπωλιακού Μετώπου που θα παλεύει για ριζικές αλλαγές στο επίπεδο της εξουσίας, σε αντίθεση με τα θολά και ουτοπικά «αντινεοφιλελεύθερα μέτωπα», που δε θίγουν την εξουσία του κεφαλαίου. Υπάρχει το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, που προωθεί καθημερινά την ενότητα δράσης της εργατικής τάξης, στη βάση ενός συνεκτικού πλαισίου στόχων πάλης που απαντά στο εξίσου συνεκτικό πλαίσιο των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Μπροστά στις δυσκολίες που συναντά στη χώρα μας η αστική τάξη, χρειάζεται να ενεργοποιήσει όλες τις εφεδρείες της, να εντείνει τις αυταπάτες για τη δυνατότητα μιας άλλης διαχειριστικής πολιτικής, ντυμένες τώρα με το μανδύα του «κινηματικού», του ριζοσπαστικού», του «σύγχρονου». Είναι σίγουρο ότι το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στην Αθήνα θα λειτουργήσει ενταγμένο σε αυτούς τους γενικότερους σχεδιασμούς. Θα εκμεταλλευτεί τη συγκεκριμένη συγκυρία: το νέο γύρο έντασης της αντιλαϊκής επίθεσης και την παρουσία της ΝΔ στην κυβερνητική εξουσία, για να προσπαθήσει να φτιασιδώσει τις δυνάμεις της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας (ΠΑΣΟΚ), να τονώσει το «λαϊκό» προσωπείο των δυνάμεων της νεόκοπης σοσιαλδημοκρατίας (ΣΥΝ) και να αρχίσει ένα νέο γύρο προπαγάνδας περί «ενότητας της αριστεράς», ως την υποτιθέμενη μόνη ρεαλιστική πρόταση για το εργατικό και λαϊκό κίνημα σήμερα. Θα αποτελέσει το όχημα για την προσπάθεια αποπροσανατολισμού κοινωνικών κινημάτων (π.χ. της νεολαίας, των γυναικών), εγκλωβισμού και ευνουχισμού πρωτοβάθμιων σωματείων και Ομοσπονδιών στις δομές του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ και για τη σύμπηξη ενός πανευρωπαϊκού «δικτύου αριστερών συνδικαλιστών», όπως με περισσή μεγαλοστομία διακηρύσσει το κείμενο της «Αυτόνομης Παρέμβασης» για τη 2η Πανελλαδική της Συνδιάσκεψη.26 Είναι χαρακτηριστικό ότι στην πρόσφατη Πανελλαδική Συνάντηση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ τίθεται ως ένα από τα τρία «στοιχήματα» του 4ου Ευρωπαϊκού Φόρουμ (Αθήνα 2006) «η άμεση συμμετοχή όσο το δυνατό περισσότερων πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών σωματείων». Διαπιστώνεται ότι, παρά την ενεργή συμμετοχή των ξεπουλημένων πλειοψηφιών σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, «λείπουν ριζοσπαστικά σωματεία βάσης που αντιστέκονται» και προβάλλεται η ανάγκη «για την ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος». Μια που δεν μπορεί να αγνοηθεί εδώ ο ρόλος των πιο ζωντανών δυνάμεων του συνδικαλιστικού κινήματος που συσπειρώνονται γύρω από το ΠΑΜΕ, γίνεται μια φραστική προσέγγιση «φιλίας» προς το ΚΚΕ για «να λειτουργήσει πιο ενωτικά», αλλά η απώτερη στόχευση δύσκολα κρύβεται πίσω από τη φράση «ελπίζουμε να δημιουργήσουμε μια πολιτική δυναμική… που ούτε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας να μπορεί να αγνοήσει».27 Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ Πυρήνα και κοινή συνισταμένη όλων των ποικιλώνυμων δυνάμεων που συσπειρώνονται στα Φόρουμ αποτελεί η ανοιχτή αμφισβήτηση ή και απόρριψη του ρόλου της εργατικής τάξης και της αναγκαιότητας των Κομμουνιστικών Κομμάτων. Προβάλλεται συστηματικά κάθε άποψη που θεωρεί ότι το λεγόμενο κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης (ή, κατά το πιο μεταλλαγμένο, κίνημα για μια εναλλακτική παγκοσμιοποίηση) σηματοδοτεί το «τέλος του κομμουνιστικού κινήματος», την «υπέρβαση των κομμουνιστικών κομμάτων». Ξεπροβάλλει, περισσότερο ή λιγότερο ανοιχτά, η παραδοσιακή ουδετερότητα, έως και απέχθεια, του οπορτουνισμού για την εργατική τάξη και τον πρωτοπόρο, επαναστατικό ρόλο της. Η ιδρυτική «Χάρτα» του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ (άρθρο 9) αποκλείει από τη συμμετοχή σε αυτό τις αντιπροσωπείες πολιτικών κομμάτων και «στρατιωτικών οργανώσεων» (π.χ. FARC Κολομβίας). Δεν είναι τυχαία η πλατιά χρήση του όρου «νέα κοινωνικά κινήματα» για να υποδηλώσει κινήματα που δήθεν προέκυψαν έξω και σε αντιπαράθεση με την εργατική τάξη και το κίνημα της, που αποτελούν άρνηση της ταξικής πάλης του 20ού αιώνα, των παρακαταθηκών του διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Μηδενίζονται με μια κονδυλιά όλες οι κατακτήσεις και τα επιτεύγματα των εργαζομένων στις σοσιαλιστικές χώρες. Η εργατική τάξη και οι αγώνες της φτάνουν στο σημείο να μπαίνουν στην ίδια ή υποδεέστερη μοίρα με «τα κινήματα κατά των σεξουαλικών διακρίσεων, του σεξουαλικού αυτοπροσδιορισμού και της ταυτότητας φύλου», στα πλαίσια ενός «κινήματος των κινημάτων», «ενός κινήματος που θα δίνει φωνή σε αυτούς που δεν έχουν φωνή, από τους κοινωνικά αποκλεισμένους μέχρι τους πολιτικά άστεγους». 28 Στην ίδια κατεύθυνση, η Πανελλαδική Συνάντηση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ θεωρεί ως «ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας» την «πολιτική και κοινωνική έκφραση» των ανέργων, των υποαπασχολούμενων, των φτωχών, των μεταναστών κτλ..29 Κινήματα ακτημόνων γης, που αγωνίζονται για άλυτα αστικοδημοκρατικά αιτήματα, αναγορεύονται σε πρωτοπορία στις χώρες τους, αλλά και παγκόσμια. Κάποιες δυνάμεις (π.χ. δυνάμεις που στηρίζουν την κυβέρνηση Λούλα στη Βραζιλία), στη βάση μιας αταξικής εθνικο-ανεξαρτησιακής ρητορικής, παραγνωρίζουν ότι χωρίς την καθοριστική σφραγίδα του εργατικού κινήματος, οι όποιες παροδικές επιτυχίες στην ακύρωση ή την καθυστέρηση των σχεδίων των διεθνών οργανισμών του ιμπεριαλισμού (π.χ. διαπραγματεύσεις του ΠΟΕ στο Κανκούν) εύκολα θα αφομοιωθούν και θα εξυπηρετήσουν τους σχεδιασμούς των ντόπιων αστικών τάξεων. Οι πιο «πρωτοπόροι» θεωρητικοί εκπρόσωποι των «καινούργιων» αυτών αναθεωρητικών αντιλήψεων, επιχειρώντας να προσδώσουν μια επιστημονικοφανή βαρύτητα στις απόψεις τους, υποστηρίζουν ότι η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στο σύγχρονο καπιταλισμό έχει οδηγήσει στην αντικατάσταση της εργατικής τάξης ως επαναστατικό υποκείμενο με το αποκαλούμενο «πλήθος» και την «οριζόντια δικτύωση» του. 30 Στην Ελλάδα, κεντρικό ρόλο στη διάχυση παρόμοιων αντιλήψεων μέσα στο κίνημα έπαιξε και παίζει ο ΣΥΝ. Διαθέτει όλα τα εχέγγυα, μια πλειάδα πρώην στελεχών του ΚΚΕ, για να του ανατεθεί αυτή η αναγκαία για το καπιταλιστικό σύστημα εκστρατεία αυτομαστιγώματος και αφοπλισμού της εργατικής τάξης. Είναι χαρακτηριστικά της συμπόρευσης του ΣΥΝ με την αντικομμουνιστική προπαγάνδα των πιο αντιδραστικών κύκλων της αστικής τάξης, τα λόγια του Α. Αλαβάνου σε πρόσφατη συγκέντρωση του ΣΥΝ: «Ελάτε να αποκολληθούμε από μια αυτιστική προσκόλληση στο παρελθόν…Δεν ξεχνάμε τα μοιραία ατοπήματα, όπως το να διαχωρίζεται ο σοσιαλισμός από την ελευθερία ή το να ακολουθούνται άκριτα αντιλήψεις διεθνών κέντρων».31 Από τη μεριά τους όμως, στο δικό τους «διεθνές κέντρο», το λεγόμενο Ευρωπαϊκό Αριστερό Κόμμα (ΕΑΚ), συνομολογούν, με σιδερένια ομοφωνία, στο Καταστατικό τους ότι βρίσκονται «σε ανεπιφύλακτη αντιδιαστολή με αντιδημοκρατικές, σταλινικές πρακτικές και εγκλήματα, που βρίσκονταν σε απόλυτη αντίθεση με τα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά ιδανικά». 32 Σε πρόσφατη συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής του ΕΑΚ και σε συζήτηση για το ζήτημα αυτό, που προκάλεσε το ΚΚ Βοημίας-Μοραβίας (παρατηρητής στο ΕΑΚ), ο Φάουστο Μπερτινότι (Πρόεδρος του ΕΑΚ και γραμματέας της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης) δήλωσε με μια πρωτοφανή για οπορτουνιστή καθαρότητα: «Η απόρριψη του Σταλινισμού ανήκει στην πολιτική μας ταυτότητα… δεν έχει τίποτα να κάνει με το παρελθόν μας, αλλά με το μέλλον μας… Αυτό που αρνούμαστε με απόλυτο τρόπο είναι η ίδια η ιδέα της εξουσίας που συνδέεται με το Σταλινισμό. Ξεκινώντας από εκεί, μπορούμε να αρχίσουμε να φανταζόμαστε την μελλοντική κοινωνία. Χωρίς αυτήν την απόρριψη, δεν θα είμαστε σε θέση να φανταστούμε τη δικιά μας ιδέα για το σοσιαλισμό».33 Μέσα από την απόρριψη του λεγόμενου Σταλινισμού, δε θα μπορούσε να υπάρξει μια πιο ολοκληρωτική απόρριψη ολόκληρης της επαναστατικής στρατηγικής του κομμουνιστικού κινήματος, της αναγκαιότητας στο σήμερα ενός Κομμουνιστικού Κόμματος Νέου Τύπου, εξοπλισμένου με τη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία και πρακτική. Είναι ίσως αχρείαστο να τονιστεί ότι η Επανίδρυση και οι υπόλοιπες δυνάμεις του ΕΑΚ αποτελούν βασικές κινητήριες δυνάμεις του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, το οποίο και μπολιάζουν με τις αντικομμουνιστικές αυτές αντιλήψεις τους. Ενώ αναγνωρίζεται η αναγκαιότητα «ενδιάμεσων πολιτικών σχημάτων» - κομμάτων, από την άλλη, απορρίπτεται η επιστημονική θεώρηση ότι τα κόμματα εκπροσωπούν κοινωνικές τάξεις και η αναγκαιότητα του κόμματος-πρωτοπορία της τάξης, διαχέεται το κόμμα μέσα στην τάξη, μέσω της αξιοποίησης της γκραμσιανής έννοιας της ηγεμονίας. «Υπό μια ηγεμονική αντίληψη των πραγμάτων, κανείς δεν είναι ανοργάνωτος ή ανεξάρτητος από ένα κόμμα, αν θεωρήσουμε την οργάνωση ή το κόμμα με την πιο ευρεία έννοια και όχι επίσημα», τονίζει χαρακτηριστικά ο Μάριο Καντέιας.34 Πρόκειται για θέσεις που τελικώς οδηγούν στην αποστράτευση, έστω και αν συγκυριακά εμφανίζονται ως πιο ευέλικτες μορφές συσπείρωσης. Η Πολιτική Απόφαση του 17ου Συνεδρίου του ΚΚΕ τονίζει την αποφασιστική σημασία της ύπαρξης και δράσης ενός ισχυρού Κομμουνιστικού Κόμματος στις σημερινές συνθήκες: «Η επιδίωξη του αντιπάλου να θέσει το Κόμμα στο περιθώριο, να του στερήσει το κύρος που έχει κατακτήσει στην ιστορική του διαδρομή δεν καρποφόρησε. Αν το 1989-91 είχε διαλυθεί το ΚΚΕ, αν είχε μεταλλαχτεί σε κόμμα σοσιαλδημοκρατικού προσανατολισμού, το κενό θα ήταν μεγάλο για το λαϊκό κίνημα… Το πολύτιμο δίδαγμα για το Κόμμα μας είναι ότι σε συνθήκες ιμπεριαλιστικής επίθεσης, υποχώρησης και κρίσης του κομμουνιστικού κινήματος, προκειμένου να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες οφείλει να έχει σταθερότητα στη μαρξιστική-λενινιστική ιδεολογία, στις αρχές και τις αξίες του επαναστατικού εργατικού κινήματος και στο σοσιαλισμό».35 Η πάλη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της ενάντια στα μονοπώλια, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και τις εγχώριες κυβερνήσεις, σε τελευταία ανάλυση η πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού, την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού, είναι αξεχώριστη από την ύπαρξη και δράση σε κάθε χώρα ενός γερού Κομμουνιστικού Κόμματος. Ενός Κόμματος που, στη βάση μιας επιστημονικά διαμορφωμένης στρατηγικής και τακτικής, θα παλεύει με συνέπεια ενάντια στον ιμπεριαλισμό, με ξεκάθαρο το στόχο του σοσιαλισμού, παίζοντας τον πρωτοπόρο ρόλο σε μια πλατιά αντιιμπεριαλιστική, αντιμονοπωλιακή συμμαχία. Σε αυτή την κατεύθυνση εξαιρετικά σημαντικό ρόλο αποκτά η συνεργασία και η κοινή δράση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος: «Η διεθνοποίηση της πάλης κατά του ιμπεριαλισμού δεν μπορεί να αποκτήσει μαζικό και κυρίως σταθερό χαρακτήρα προοπτικής, αν δεν στηριχτεί σε ένα διακριτό και ισχυρό Κομμουνιστικό Κίνημα, έναν κομμουνιστικό πόλο, που μπορεί να γίνει ο μοχλός για τη θετική επίδραση των λαών στις διεθνείς εξελίξεις. Αυτό θα διαμορφώσει, επίσης, ένα ισχυρό υπόβαθρο για ευρύτερη αντιιμπεριαλιστική συμμαχία».36 Μετά το 1991, το ΚΚΕ κατάφερε να σταθεί γερά στα πόδια του, να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις του, να διαμορφώσει τη στρατηγική και την τακτική του μέσα από το Πρόγραμμα και τις αποφάσεις των Συνεδρίων του. Να προχωρήσει σε πρωτοβουλίες για αγωνιστικές συσπειρώσεις και συμμαχίες, πρώτα και κύρια στο εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα με τη δημιουργία του ΠΑΜΕ, που χαράζουν το δρόμο για την οικοδόμηση του ΑΑΔΜ. Ανέδειξε την ανάγκη να παλέψει η συμμαχία αυτή της εργατικής τάξης με τα άλλα λαϊκά στρώματα για τη λαϊκή εξουσία και οικονομία, για να αποδεσμευτεί η χώρα από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, να κοινωνικοποιηθούν τα βασικά, συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής. Ακριβώς επειδή, μέσα από τη δράση του, αντιπάλεψε αταλάντευτα όλες τις δυνάμεις του ρεφορμισμού και του οπορτουνισμού, που ποτίζουν με το δηλητήριο της ηττοπάθειας και της συναίνεσης τους λαούς, το ΚΚΕ βρέθηκε συχνά στο στόχαστρο μιας ανηλεούς πολιτικο-ιδεολογικής επίθεσης. Πρωτοστάτησαν σε αυτήν, όχι μόνο οι παραδοσιακές σοσιαλδημοκρατικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις, αλλά και όλες εκείνες οι δυνάμεις που, μέσα από τα Φόρουμ, επιχειρούν να διοχετεύσουν την αυξανόμενη αντίσταση των εργαζομένων και της νεολαίας στην κοίτη της αστικής πολιτικής. Η ίδια η ιστορία των δυνάμεων αυτών φανερώνει ότι και το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ της Αθήνας θα αξιοποιηθεί ποικιλότροπα προς αυτήν την κατεύθυνση. Αποτελεί χρέος για το εργατικό και λαϊκό κίνημα να ξεδοντιάσει και αυτήν την επίθεση, στεριώνοντας ακόμα παραπέρα τους δεσμούς του με τα πλατιά λαϊκά στρώματα. --------------------------------------------------------------------- Ο Βασίλης Οψιμος είναι μέλος της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΟΑ. 1. Απόφαση του 17ου Συνεδρίου του ΚΚΕ «Για την κατάσταση στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα» (Φεβρουάριος 2005), ένθετο εφημερίδας «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ», σελ. 12-13. 2. Εκκλήσεις των Κοινωνικών Κινημάτων του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, Πόρτο Αλέγκρε, Βραζιλία, 2001-2002-2003. 3. Ενωση για τη φορολόγηση των χρηματιστικών αλλαγών υπέρ των πολιτών. 4. «Τελική απόφαση για τη μεθοδολογία του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ», 1η Προπαρασκευαστική Συνέλευση, Αθήνα, 25-27 Φλεβάρη 2005. 5. «Κάλεσμα των κοινωνικών κινημάτων για κινητοποιήσεις ενάντια στον πόλεμο, το νεοφιλελευθερισμό, την εκμετάλλευση και τον αποκλεισμό», Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, Πόρτο Αλέγκρε, 2005. 6. «Διακήρυξη του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς», στο www.european-left.org. 7. Διακήρυξη ΣΥΝ για τις Ευρωεκλογές 2004. 8. Διακήρυξη ΣΥΝ για τις Ευρωεκλογές 2004. 9. «Εκκληση των Κοινωνικών Κινημάτων», Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, Πόρτο Αλέγκρε, 2002. 10. «Εισήγηση για τη διοργάνωση του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ», 3η Πανελλαδική Συνάντηση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ, Αθήνα, 2004. 11. «Εκκληση των Κοινωνικών Κινημάτων», Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, Πόρτο Αλέγκρε, 2002. 12. «Κάλεσμα των κοινωνικών κινημάτων για κινητοποιήσεις ενάντια στον πόλεμο, το νεοφιλελευθερισμό, την εκμετάλλευση και τον αποκλεισμό», Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, Πόρτο Αλέγκρε, 2005. 13. «Συνάντηση του Συμβουλίου Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Δηλώσεις και αποφάσεις» (Γενεύη, 1998) 14. Συνέντευξη Τύπου του Προέδρου του ΣΥΝ για τη συγκρότηση του Ευρωπαϊκού Αριστερού Κόμματος, Αθήνα, 6 Μάη 2004. 15. Πρόταση ψηφίσματος των Francis Wurtz, Ilda Figueiredo και Helmuth Markov, για λογαριασμό της Ομάδας GUE/NGL, για την ενδιάμεση αναθεώρηση της Στρατηγικής της Λισσαβόνας (Β6-0187/2005). 16. Β.Ι.Λένιν, Απαντα, 5η έκδοση, «Σύγχρονη Εποχή», τόμος 26, σελ. 362-363. 17. Διακήρυξη ΣΥΝ για τις Ευρωεκλογές 2004 (Μάης 2004). 18. «Κάλεσμα των Κοινωνικών Κινημάτων», Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, Λονδίνο, 2004. 19. «Εκκληση των Κοινωνικών Κινημάτων», Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, Πόρτο Αλέγκρε, 2002. 20. Συνέντευξη Τύπου του Προέδρου του ΣΥΝ για τη συγκρότηση του Ευρωπαϊκού Αριστερού Κόμματος, Αθήνα, 6 Μάη 2004. 21. Διεθνής Συνάντηση ΣΥΝ για το Ευρωσύνταγμα, Αθήνα, 16 Μάρτη 2005 και Συνέντευξη Τύπου του Προέδρου του ΣΥΝ για τη συγκρότηση του Ευρωπαϊκού Αριστερού Κόμματος, Αθήνα, 6 Μάη 2004. 22. Πολιτική Απόφαση του 4ου Συνεδρίου του ΣΥΝ, Δεκέμβρης 2004. 23. «Κάλεσμα των κοινωνικών κινημάτων για κινητοποιήσεις ενάντια στον πόλεμο, το νεοφιλελευθερισμό, την εκμετάλλευση και τον αποκλεισμό», Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, Πόρτο Αλέγκρε, 2005. 24. Συνέντευξη Τύπου ΣΥΝ για Σύμφωνο Σταθερότητας, Εφημερίδα «ΑΥΓΗ», 25 Γενάρη 2005, σελ. 3. 25. «Διακήρυξη του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς», στο www.european-left.org. 26. Κείμενο της «Αυτόνομης Παρέμβασης» για τη Δεύτερη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη (2 & 3 Απρίλη 2005), ένθετο εφημερίδας «ΑΥΓΗ». 27. «Εισήγηση για τη διοργάνωση του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ», 3η Πανελλαδική Συνάντηση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ, Αθήνα, 2004. 28. Κείμενο του ΕΚΦ μετά τη Συνέλευση των Κινημάτων, Θεσσαλονίκη, Ιούνης 2003. 29. «Εισήγηση για τη διοργάνωση του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ», 3η Πανελλαδική Συνάντηση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ, Αθήνα, 2004. 30. Θεωρία περί «Αυτοκρατορίας» του γνωστού θεωρητικού μέντορα των Ερυθρών Ταξιαρχιών Αντόνιο Νέγκρι, σχετικό άρθρο στην ΚΟΜΕΠ 1/2004. 31. Ομιλία Α. Αλαβάνου στο «Σπόρτιγκ», εφημερίδα «ΑΥΓΗ», 15 Φλεβάρη 2005, σελ. 4-5. 32. «Καταστατικό του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς», Προοίμιο, www.european-left.org. 33. «Σχετικά με το γράμμα του ΚΚ Βοημίας-Μοραβίας», συζήτηση στην ΕΕ του ΕΑΚ, Βερολίνο, 8 Γενάρη 2005 (μετάφραση Β.Ο. από τα πρακτικά της συζήτησης), www.european-left.org. 34. Μάριο Καντέιας, «Σχέσεις ανάμεσα στα κινήματα, τα κόμματα της αριστεράς και το κράτος», Εφημερίδα «ΕΠΟΧΗ», 30 Γενάρη 2005. 35. Πολιτική Απόφαση του 17ου Συνεδρίου του ΚΚΕ: «Για τα καθήκοντα του Κόμματος μέχρι το 18ο Συνέδριο», Φλεβάρης 2005, ένθετο εφημερίδας «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ», σελ. 4. 36. Απόφαση του 17ου Συνεδρίου του ΚΚΕ «Για την κατάσταση στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα», Φλεβάρης 2005, ένθετο εφημερίδας «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ», σελ. 7.

από dark 07/05/2006 1:26 μμ.


Συμφωνω με τα περισσότερα για το ΕΚΦ.Δεν απεχουν πολυ απο την πραγματικοτητα

από kai 07/05/2006 1:36 μμ.


ti proteinai loipon to KKE? Thelw sobarh apanthsh, oxi tipota tou tupou "Gineti melos tou KKE, grafteite sto PAME" ktl. ktl.

..

από :) 07/05/2006 1:40 μμ.


Αυτό προτείνει το ΚΚΕ : http://www.kke.gr/politdrast/16oSynedrio/metvpo.html

από Malista 07/05/2006 1:51 μμ.


ενα γενικόλογο κείμενο που μιλάει για συγκρότηση λαϊκού μετώπου για σύγκρουση με τθς ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και άλλα αυτονόητα, διατυπωμένα κατά τον πλέον βαρετό τρόπο. Πρόσεξα επίσης ότι το κείμενο χρονολογείται το 2000. Προφανώς τα τελευταία έξι χρόνια δεν έχει αλλάξει τίποτα. Η 11η Σεπτεμβρίου, οι εισβολές σε Αφγανιστάν, Ιράκ, η διαφαινόμενη κλιμάκωση της έντασης με Ιράν, ο Ισλαμικός φονταμενταλισμός, η απίστευτη οικονομική γιγάντωση της απολυταρχικής, κατ όνομα κομμουνιστικής, αλλά στην πραγματικότητα καπιταλιστικότατης Κίνας, αλλά και η Βενεζουέλα του Τσάβες και η Βολιβία της εθνικοποίησης των αποθεμάτων φυσικού αερίου, όλα αυτά δεν φαίνεται να έχουν άλλάξει το διεθνές τοπίο κατά το ΚΚΕ, γιατί αλλιώς δεν θα μου προτεινόταν να ανατρέξω στο βαρετό κείμενο του 2000. Αν πάλι το ΚΚΕ πιστεύει ότι ο Καπιταλισμός Ιμπεριαλισμός παραμένει ίδιος παρά τις διάφοες επιμέρους εξέλίξεις, τότε μου αρκεί να ανατρέξω στους κλασικούς Λένιν και λοιπούς. Γιατί να μην διαβάσω το ορίτζιναλ αντί της αναμασημένης τροφής των εγχώριων Λενινιστών.

από φορουμικός 07/05/2006 1:51 μμ.


Το κείμενο έχει ξαναμπει στο Indymedia άλλες 2-3 φορές.

από φορουμικός 07/05/2006 1:53 μμ.


Είναι κείμενο του... 2005!!! Τι θα γίνει δηλαδή; Να αρχίσουμε να βάζουμε από την ΑΥΓΗ όλα τα κείμενα-διακυρήξεις από το Σιατλ μέχρι σήμερα;

από :) 07/05/2006 2:12 μμ.


Malista, το κείμενο δεν είναι του 2000, αλλά του 2005 και απορρώ πώς πρόσεξες το ανάποδο. Μου δίνεις την αίσθηση ότι γράφεις για να γράφεις. Περίπου σα τον φορουμίτη, μόνο που αυτός γράφει για να τρολλάρει και όχι για τη χαρά του να βλέπει τις μαλακίες του δημοσιευμένες, καθώς έχει αναλάβει εργολαβικά την διαφήμιση στο indymedia του ΕΚΦ, του ΣΥΝ και του 105,5 χωρίς ποτέ να κάνει σε κανένα σχολιό του τον κόπο να γράψει πάνω από τέσσερις γραμμές. Φορουμίτη, λόγω της φύσης της ΚΟΜΕΠ ως ιδεολογικό έντυπο η αρθρογραφία της δεν έχει ημερομηνία λήξεως τον ένα χρόνο. Το άρθρο του Όψιμου το κάνει ακόμη πιο επίκαιρο η διοργάνωση του 4ου ΕΚΦ στην Αθήνα. Τώρα, αν εσύ αισθάνεσαι ότι θίγει το μαγαζάκι σου, αντί να ζητάς εμμέσως να κοπεί, ή να απειλείς ότι θα μας πρήξεις τα αρχίδια στην Αυγή, προσπάθησε να πάρεις ένα-ένα τα επιχειρήματά του και να τα αποδομήσεις. Αυτό θα σε βοηθούσε αφενός να γράφεις καλύτερες εκθέσεις (καταλαβαίνω ότι είσαι σχολικής ηλικίας) και αφετέρου θα γλίτωνε το indy από ένα troll.

από ρε 07/05/2006 2:21 μμ.


ανόητε! Με δουλεύεις ρε γελοίο υποκείμενο; Ο άλλος μου έδωσε τούτο το λινκ: http://www.kke.gr/politdrast/16oSynedrio/metvpo.html Είναι ή δεν είναι του 2000; Για δες κάτω-κάτω τι λέει: 2000!!!! Αντε ΚΚΕδες, ο πολύς σταλινισμός σας έχει κανει πανηλίθιους και βλέπετε παντού τρολινγκ.

από troll 07/05/2006 2:22 μμ.


...alla na xerete oti genika ta sentonia,stis perissoteres periptoseis, einai trollarisma. Xara sto kouragio tou,opoios to diavase,alla tha apotelei exairesi

...

από :) 07/05/2006 2:34 μμ.


Βρε καλέ μου άνθρωπε (και ψιλοκαθυστερημένε), Ρώτησες ποια είναι η διέξοδος που δίνει το ΚΚΕ. Σου έδωσα το συνεδριακό κείμενο στο οποίο αποφασίστηκε η στρατηγική του ΑΑΔΜ και περιγράφεται ο χαρακτήρας, η ταξική σύνθεση του και η φύση της εξουσίας που θέλει να εγκαθιδρύσει. Τώρα, αν το βρήκες βαρετό, τι να κάνουμε έτσι είναι τα συνεδριακά κείμενα. Για τις μαθητικές ΟΒες της ΚΝΕ, πάντως, τα συνεδριακά ντοκουμένα κυκλοφορούν και σε εικονογραφημένη έκδοση όπως επίσης και σε πάνινο βιβλιαράκι της fischerprice.

από Συνασπίτης 07/05/2006 3:08 μμ.


Στόχος σου είναι απλά να προκαλέσεις όχι να συμμετέχεις σε πολιτικό διάλογο. Είσαι ένας κοινωνικά απροσάρμοστος με προβλήματα. Δούλεψε και κάποια στιγμή στη ζωή σου κι ας έχει λεφτάκια από τους συγγενείς.

γιατί ως γνωστόν είσαστε στα μέσα και στα έξω με όλες τις κυβερνήσεις!

από μνήμη 07/05/2006 3:29 μμ.


Αφού ανοίξατε κουβέντα για κυβερνήσεις, να σας θυμίσω πουλάκια μου οτι κάνατε μαζί κυβέρνηση και με τη ΝΔ και με το ΠΑΣΟΚ.

από :) 07/05/2006 3:45 μμ.


Δε φτάνει που δεν κάνεις κανένα επί της ουσίας πολιτικό σχόλιο, γράφεις και με τέσσερα ψευδώνυμα. Προτείνω να σβηστεί από την ΣΟ όλη η μέχρι τώρα (ανούσια) κουβέντα, μπας και αρχίσουμε καμμιά εποικοδομητικότερη και πιο πολιτική συζήτηση.

από Συνασπίτης 07/05/2006 3:50 μμ.


post image
Εσύ αλλάζεις. Εγώ προτείνω να σβηστεί το αρχικό κείμενο ως απόλυτη μπούρδα που έχει λήξει και βρωμάει.

Εικόνες:

από Μοχθηρός 07/05/2006 3:55 μμ.


Πρόκειται για μια κλασσικού τύπου κριτική λενινιστών προς σοσιαλδημοκράτες. Γενικά σωστή αλλά και χωρίς καμία ιδιαίτερη πρωτοτυπία. Τα δύο σημεία που μου τράβηξαν την προσοχή είναι: 1)Το ότι ούτε καν επιχειρεί να αναλύση το φαινόμενο της συμμαχίας ρεφορμιστικών και αριστερίστικων αντιλήψεων. 2)Την μόνιμη αδυναμία των μαρξιστών να θεωρήσουν την αγροτική τάξη, τάξη εν δυνάμη επαναστατική (αυτό κρύβεται πίσω το "Κινήματα ακτημόνων γης, που αγωνίζονται για άλυτα αστικοδημοκρατικά αιτήματα, αναγορεύονται σε πρωτοπορία στις χώρες τους, αλλά και παγκόσμια. Κατα τα άλλα τίποτε το ιδιαίτερα ενδιαφέρον για τους αναρχικούς

από Μοχθηρός 07/05/2006 4:36 μμ.


Εννοείται ότι είναι αηδιαστικά τα postings των φορουμιτών/συνασπισμένων περι κατεβάσματος αυτού του μάλλον βαρετού κειμένου. Αν θέλουν να ασκήσουν λογοκρισία να καλέσουν από την κόλαση, τον παλιό κολλητό τους, τον Τσαουσέσκου.

από φορουμικός 07/05/2006 5:40 μμ.


Ζήτησα να κοπεί όχι γιατί διαφωνώ μαζί του αλλά γιατί είναι από άλλη εποχή. Αν εγώ στείλω καμιά δεκαρία κείμενα από την ΑΥΓΗ που τα χώνει στο ΚΚΕ από το 2005 δεν θα υπάρχει πρόβλημα; Ο τύπος που το έβαλε απλά θέλει να μπαχαλέψει και όχι να κάνει πολιτικό διάλογο. Νομίζει κανείς ότι στα τραπεζάκια και στα θέματα συζήτησης δεν γίνονται συζητήσεις για το μέλλον του Φορουμ; Για την γραμμή του; Για τις προτεραιότητές του; Το ΚΚΕ δυστυχώς δεν μπορεί να φανταστεί τι σημαίνει πολιτική των μαζών...

από Καραμπάς Κώστας 07/05/2006 6:16 μμ.


Φίλε φορουμίτη και άλλοι φίλοι,είναι λάθος η λογοκρισία.Ας μπαίνουν κείμενα του τιμημένου κκε από το 1918 ,τι σε χαλάει εσένα?Αυτοί οι διάλογοι κουκουέδων και όλων των άλλων είναι γιατρικό,διότι ερχόμαστε όλοι πιο κοντά ακόμα και εάν βριζόμαστε,και το βρισίδι είναι μία επαφή,βέβαια το καλύτερο είναι να είμαστε κόσμιοι και με επιχειρήματα.Βάλτε μου κείμενα του Παφίλη του Γόντικα και του Μαλάμη

αυτή η παροιμία ταιριάζει γάντι αμα βλέπειες ΚΚΕδες και ΣΥΝασπιμένους (και λοιπά σκυλάκια τους) να μιλάνε για τα Φόρουμ. πάντως το ΚΚΕ πρέπει να είναι ικανοποιημένο που δίδαξε στον ΣΥΝ πως να κάνει αλυσίδες σε διαδηλώσεις... κάτι είναι και αυτό....

Μοχθηρέ, Πρώτα πρώτα, η αγροτιά δεν είναι τάξη, αλλά διαταξικό στρώμα. Υπάρχουν αγρότες προλετάριοι χωρίς δική τους γη, που δεν έχουν άλλους πόρους πέρα απ' την πώληση της εργατικής τους δύναμης.Υπάρχουν αγρότες μικροαστοί, με μικρή ιδιοκτησία μέσων παραγωγής, ιδιοκτησία πάντως.Υπάρχουν και αγρότες αστοί που έχουν τεράστιες καπιταλιστικές αγροτικές επιχειρήσεις. Η όλο και μεγαλύτερη καπιταλιστική συγκέντρωση εξαθλιώνει τους μικροαστούς αγρότες, όπως και τα υπόλοιπα φτωχά μεσαία στρώματα του χωριού και της πόλης. Άρα, αυτό το κομμάτι των μικροαστών που πλήττεται απ' τον σημερινό καπιταλισμό έχει αντικειμενικό συμφέρον τη συστράτευση με την εργατική τάξη απέναντι στα μονοπώλια. Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι αυτά τα μικροαστικά στρώματα έχουν ταξικό συμφέρον το σοσιαλισμό. Πώς θα μπορούσαν, άλλωστε, αφού η πλήρης κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής θα σήμαινε την εξάλειψή τους ως τάξη; Η εργατική τάξη, απ' την άλλη, έχει συγκεκριμένο ιστορικό ρόλο που προκύπτει απ' τη θέση της στην παραγωγή. Είναι ταξικό της συμφέρον ο σοσιαλισμός. Έτσι, τα εργατοαγροτικά μέτωπα μπορούν να έχουν προοπτική το σοσιαλισμό μόνο υπό την καθοδήγηση της εργατικής τάξης. Η λύση του αγροτικού ζητήματος είναι το κατεξοχήν αίτημα όλων των μέχρι τώρα αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων. Αν μιλάμε για τα διάφορα κινήματα ακτημόνων, αυτά δεν μπορεί να είναι σοσιαλιστικά όταν αναγορεύονται σε πρωτοπορίες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουν ως κινήματα έναν κάποιο ιστορικά προοδευτικό χαρακτήρα. Άλλωστε, αν δε λυθούν αστικοδημοκρατικά προβλήματα, πώς θα φτάσουμε στον σοσιαλισμό; Με ιστορικά άλματα; Επίσης, πότε αυτοπροσδιορίστηκε το indymedia ως αναρχικό για να πρέπει οτιδήποτε δημοσιεύεται σ' αυτό να ενδιαφέρει τους αναρχικούς; -αν αυτό εννοούσες. Φορουμίτη, πρώτον, είναι προφανές ότι δε διάβασες το κείμενο, γιατί αν το είχες διαβάσει θα έβλεπες ότι η κριτική του Β.Όψιμου είναι αυτό ακριβώς που είπε ο Μοχθηρός : μια τυπική λενινιστική κριτική της σοσιαλδημοκρατίας. Γράφτηκε πέρσυ, αλλά Θα μπορούσε κάλλιστα να διαβαστεί του χρόνου και να είναι το ίδιο επίκαιρη. Εκτός αν οι κεντρικές ιδεολογικές γραμμές του Φόρουμ άλλαξαν τόσο ριζικά από πέρσυ .. δεύτερον, δεν πείθεις κανέναν ότι ζήτησες να κοπεί το άρθρο του Όψιμου για να μη γεμίζει το indy περσινά κείμενα. Η αλήθεια ξεβρακώνει ιδεολογικά το μαγαζάκι και δε μπορείς να αντιπαρατεθείς σ' αυτό επί της ουσίας. Έτσι, μια που δε μπορείς να αρθρώσεις ούτε ένα αξιοπρεπές πολιτικό επιχείρημα πάνω στο περιεχόμενο του άρθρου, ξεσπάς σε άναρθρες κραυγές τύπου "θα σας βάλω 10 άρθρα απ' την Αυγή του 2005, θα δείτε τι θα πάθετε..". Για το indy δε μας πείθεις ότι καίγεσαι για έναν ακόμη λόγο : το αντιλαμβάνεσαι σαν χώρο δωρεάν διαφήμισης του ΣΥΝ. Γι αυτό ξεσάλωσες -δοθείσης της ευκαιρίας του ΕΚΦ- και διαφημίζεις μέχρι και το .. κομματικό σας ραδιόφωνο. τρίτον, αυτός που απ' την αρχή προσπάθησε να μπαχαλέψει τη συζήτηση ήσουν εσύ με τα διάφορα nicks σου. Στην τελική, αν δε γουστάρεις αυτό το άρθρο, κανείς δε σε υποχρεώνει να συμμετέχεις στη συζήτηση. Τράβα στη γωνίτσα σου, πάιξε με τα κουβαδάκια σου, και άσε τους υπόλοιπους να κάνουμε πολιτική κουβέντα. Τέλος, πολύ καλά θα έκανε η ΣΟ να απαλλάξει την κουβέντα από τα σχόλια που δεν έχουν πολιτικό περιεχόμενο. Όχι τίποτ' άλλο, αλλά να μπορούμε να συζητάμε τουλάχιστον εμείς που θέλουμε.

...

από Mοχθηρός 07/05/2006 7:23 μμ.


Ας μην είμαστε τόσο τυπικοί. Είναι προφανές ποιους αγρότες εννοώ. Εξ άλλου με αυτή τη λογική και η εργατιά είναι "διαταξικό στρώμα" (βιομηχανικοί εργάτες, εργατική αριστοκρατία κλπ κλπ). Το θέμα ήταν πως παρά τις κλασσικές μαρξιστικές αναλύσεις, η αγροτιά μπορεί να είναι τάξη επαναστατική (π.χ. Κίνα, όπου οι ελαχιστότατοι εργάτες είχαν σφαγεί μετά την αποτυχία της Κομμούνας της Σανγκάης). Αυτή η ιδεοληψία έχει κοστίσει πολύ στους κομμουνιστές (ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική). Ως ΚΚΕ βέβαια υποθέτω ότι θα μου απαντήσεις πως δεν έχει σημασία αν δεν υπάρχουν εργάτες. Σημασία έχει να υπάρχει... το κόμμα της εργατικής τάξης. Οχί δεν εννοούσα το ιντυ αλλά τον εαυτό μου. Εξ άλλου έβαλα και δεύτερο post για την λογοκρισία.

από φορουμικός 08/05/2006 1:25 πμ.


Δεν είμαι μέλος του ΣΥΝ. Επίσης ο Στο κόκκινο δεν είναι ακριβώς κομματικό ραφιόφωνο αφού ακούγονται όλες οι φωνές. Προχθές μίλησε η Κανέλλη. Αντίθετα στον 902 δεν μπορεί κανείς του ΣΥΝ να μιλήσει. Και κάτι τελευταίο... δεν έβαλα ποτέ κείμενο για τον Στο Κόκκινο! Έχει αυτό καμία σημασία ή θα συνεχίσεις να με κατηγορείς; Προσπαθείς δύο μέρες να χτυπήσεις το ΕΚΦ με κάθε τρόπο ωστόσο τρως συνεχώς τα μούτρα σου. Η αλήθεια είναι πάντοτε διαφορετική από αυτή που περιγράφεις και από τις κολλημένες αναλύσεις τύπων όπως ο Όψιμος την οποία θέλεις και να σχολιάσω! Το κείμενο με αφορμή το ΕΚΦ τα χώνει στο ΣΥΝ και τελικά ταυτίζει ΣΥΝ και ΕΚΦ. Αν εσύ θέλεις να λες ότι ο ΣΥΝ κατέβασε 80.000 άτομα στο δρόμο μαγκιά σου. Αν εσύ λες ότι πίσω από αυτή τη σημαντική επιτυχία του κινήματος είναι ο ΣΥΝ... τότε ζήτω ο ΣΥΝ. Για το ζήτημα των αγροτών: Η αλήθεια είναι άλλη. Το ΚΚΕ παλιότερα είχε δηλώσει ότι πως να κάνουμε κίνημε με το ΕΚΦ που συμμετέχουν... λεσβίες. Μέσα από "ταξικίστικες" αναφορές (τι δουλειά έχουμε με παπάδες, ινδιάνους, ομοφιλόφιλους, κλπ.) απλά αναζητά την ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ (και καλά). Για αυτό αυτή η υποτίμηση του αγώνα των ακτημόνων της Αφρικής και της Λατ. Αμερικής, όπως και των Ινδιάνων.

:)

από :) 08/05/2006 3:04 πμ.


Φορουμίτη, απλά σιχάθηκα να σε βλέπω να μοστράρεις τα εξώφυλλα των κομματικών σου φυλλάδων σε διάφορα posts, να ανοίγεις threads για να διαφημίσεις το κομματικό σου ραδιόφωνο, να κάνεις σχόλια της μίας γραμμής με τρια-τέσσερα διαφορετικά ψευδώνυμα, να ζητάς να λογοκριθούν αντίθετα με το ΕΚΦ και τον ΣΥΝ posts και να μη συνεισφέρεις με κανένα τρόπο στο διάλογο. Το ίντυ δεν είναι τσιφλίκι του ΣΥΝ και αν δεν έχεις κάτι να πεις, καλύτερα να το βουλώνεις. Μοχθηρέ, η λενινιστική ανάλυση δε σνομπάρει τα κινήματα των ακτημόνων. Για παράδειγμα, το ΚΚ Μεξικού συμμετέχει στην "Άλλη Καμπάνια" των Ζαπατίστας και το ΚΚ Βολιβίας στηρίζει τον ινδιάνο Έβο Μοράλες. Τα κινήματα αυτά αναμφίβολλα έχουν θετικό ρόλο και προοδευτικό χαρακτήρα. Αυτό που λέμε εμείς είναι ότι μόνο η εργατική τάξη έχει αντικειμενικό συμφέρον τον σοσιαλισμό και αυτή είναι που πρέπει και μπορεί να καθοδηγήσει τα μικροαστικά στρώματα στην επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού. Πάρε σα παράδειγμα τη Βενεζουέλα : ο Τσάβες είναι αντιιμπεριαλιστής μεν, αστός ρεφορμιστής δε. Το ΚΚ Βολιβίας στηρίζει ανεπιφύλακτα τη Μπολιβαριανή διαδικασία. Το αν θα γίνει το ποιοτικό άλμα προς το σοσιαλισμό εξαρτάται απ' τη διαπάλη ανάμεσα στις δυνάμεις που ήδη υπάρχει ανάμεσα στις δυνάμεις του Μετώπου και θα οξυνθεί υπό την πίεση του ιμπεριαλισμού. Η εκτίμηση του ΚΚΕ για τη Βενεζουέλα είναι ότι ή θα το γυρίσουνε άμεσα σε σοσιαλισμό -και εδώ έχει να παίξει ρόλο το ΚΚ Βενεζουέλας- ή θα τους φάει ο ιμπεριαλισμός πολύ σύντομα. Αυτά, πολύ χοντρικά.

Το κείμενό σου είναι ένα απάγαυσμα από τσιτάτα, αναμασήματα και κάμία ουσία πολιτικού διαλόγου. Προσπερνάς τη δυναμική των κινημάτων και τις προϋποθέσεις ανατροπής που αυτή επιβάλλει στο κοινωνικό προτσές μέσα από την αδιάκοπη διαπάλη σοσιαλδημοκρατίας-επαναστατικών ρευμάτων είτε αυτά είναι επηρεασμένα από τις απόψεις του Νέγκρι ή του Πουλατζά, του Μάο, το Τρότσκυ ή και ακόμα και αυτής της τρισκατάρατης για το ΚΚΕ, Ρόζας Λούξεμπουργκ. Τα διδάγματα της συνειδιτής σύγκρουσης με τις δυνάμεις του κεφαλαίου μέσα από την πρόσκαιρη συμμαχάι ετερόκλητων δυνάμεων που έχουν ως στόχο την σε πρώτη φάση ανασυγκρότηση του κινήματος για σένα είναι κενό γράμμα. Απαντάς με άναθρες κραυγές και απειλές για τραμπουκισμό όταν τα Κοινωνικά Φόρουμ μέσα απο ανεπάλληλες συζητήσεις θέτουν και ξαναθέτουν επίμονα το ζήτημα του προσανατολισμού τους, του διακριτού σύχρονου και ξεκάθαρου πολιτικού στίγματος που θα συννεώνει το νέο, τον εργάτη, τον "διαφορερικό", τον αγρότη, το συνταξιούχο. Η απουσία πολιτικου διαλόγου, κουλτούρας και η αντικατάστασή της από μαϊμουδίσματα δεν ταιριάζει σε πολιτισμένες κοινωνίες του 21ου αιώνα αλλά στα θλιβερά γκέτο ψευτοδιανοούμενων του 18ου αιώνα που με κέντρο το Παρίσι τότε εκθείαζαν το απόλυτο κενό εκστατικοί αλλά κενοί περιεχομένου περνώντας την ώρα τους γράφωντας ποιήματα αμφίβολης σημασίας και χρηστικότητας και ήταν έτοιμοι να κατασπαράξουν όποιον αμφισβητούσε την "αυθεντία τους". (Αυτούς βέβαια τους κατασπάραξε η Γαλλική Επανάσταση).

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License