Κινήματα τηςΒραζιλίας:Αδιαπραγμάτευτα τα κυριαρχικά δικαιώματα της Βολιβίας

http://movimientos.org/noalca/show_text.php3?key=7107 http://www.selvas.org/newsBO1106.html

μανιφέστο δικτύων, κοινωνικών κινημάτων και οργανώσεων της Βραζιλίας για την υποστήριξη του λαού της Βολιβίας ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΒΟΛΙΒΙΑΣ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΛΟΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΦΑΙΡΕΤΟ! Κοινωνικά κινήματα, οργανώσεις, δίκτυα και οι περισσότερες συλλογικότητες, αναγνωρίζουν το δικαίωμα του βολιβιανού κράτους να ελέγχει το φυσικό πλούτο της χώρας και να αρχίσει, μαζί την κυβέρνηση του Evo Morales, την ανοικοδόμηση της εθνικής και λαϊκής του ταυτότητάς. Η εθνική κυριαρχία δεν τίθεται υπό συζήτηση, γίνεται σεβαστή! Μέσα σε πέντε αιώνες οι Βολιβιανοί υπέστησαν την καταλήστεψη των μη ανανεώσιμων φυσικών τους πόρων από τις αποικιακές και αυτοκρατορικές δυνάμεις. Τα πολύτιμα μέταλλα μεταφέρθηκαν στην Ευρώπη για να πλουτίσουν τα έθνη της και να χρηματοδοτήσουν τους εμφύλιους πολέμους της. Ο κασσίτερος χρησιμοποιήθηκε σαν πρώτη ύλη για τα βιομηχανικά προϊόντα της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Πίσω τους άφησαν γαλαρίες, φτώχεια και λησμονιά. Ο Πρόεδρος Evo Morales, με τη μαζική υποστήριξη του πληθυσμού, αποφάσισε να εθνικοποιήσει τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων και τις ξένες εγκαταστάσεις διύλισης στη Βολιβία. Εκπλήρωσε μ’ αυτόν τον τρόπο ό,τι είχε υποσχεθεί και αναγγείλει σε όλο τον κόσμο. Μισό αιώνα μετά τη Βραζιλία, η Βολιβία εθνικοποιεί τις φυσικές πηγές ενέργειας της. Γιατί να μην αναγνωρίσουμε στο αδελφό έθνος το δικαίωμα να διεκδικεί ό,τι διεκδικούμε κι εμείς οι ίδιοι σαν νόμιμο δικαίωμα μας, κάτι που οδήγησε στην ίδρυση της μεγαλύτερης κρατικής επιχείρησής μας της Petrobras; Σήμερα ο φυσικός πλούτος της Βολιβίας ουσιαστικά είναι μόνο το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Και, χάρη στο έργο και την αρπακτική διάθεση των πλούσιων χωρών, η Βολιβία κατάντησε να είναι σήμερα η πιο φτωχή χώρα της Νότιας Αμερικής. Στην αγωνία τους να χτυπήσουν αυτή την απόφαση, τα μμε της Βραζιλίας προσποιούνται ότι αγνοούν τη διαφορά μεταξύ εθνικοποίησης και απαλλοτρίωσης. Η εκλογική νίκη του Morales υπήρξε εντυπωσιακή και αυτός αισθάνεται ότι δεσμεύεται από τη διάθεση για χειραφέτηση του κόσμου που τον ψήφισε. Η χειρονομία του πρέπει να θεωρηθεί σαν εκπλήρωση μιας υπόσχεσης, μια κίνηση συμβολική που στοχεύει να δείξει στο λαό και στον κόσμο όλο ότι η Βολιβία πρόκειται να επανακτήσει τον έλεγχο του πεπρωμένου της κι ότι θα επιχειρήσει να προωθήσει ένα δικό της πρόγραμμα ανάπτυξης. Στη Βραζιλία, τα μέσα ενημέρωσης και μια ευρύτερη γκάμα πολιτικών της δεξιάς περνάνε στην επίθεση. Μερικά χρόνια πριν, η οργανωμένη κοινωνία έκανε εκστρατεία κατά του αγωγού φυσικού αερίου που θα συνέδεε τη Βραζιλία με τη Βολιβία. Ήταν την εποχή της διακυβέρνησης του Προέδρου Itamar. Ένα ισχυρό επιχείρημα τότε ήταν και η περιβαλλοντική απειλή που αντιπροσώπευε αυτός ο αγωγός. Αλλά υπήρξε κι ένα άλλο επιχείρημα. Οι μεγάλες υπερεθνικές εταιρείες καυσίμων – η AMOCO-CHEVRON, η TOTAL,η REPSOL, η BP, θέλησαν να σιγουρέψουν τα κέρδη τους μεταφέροντας τις δαπάνες της κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου στην Petrobras. Παρά το ότι ήταν εμφανές ότι η διαπραγμάτευση για τον αγωγό φυσικού αερίου δεν ήταν επωφελής για τη Βραζιλία, η Petrobras υποχρεώθηκε να αναλάβει το κόστος της κατασκευής του και τα ρίσκα της συναλλαγής, την εγγύηση του όρου της σύμβασης για την αγορά του αερίου ασχέτως την ταυτόχρονης ή μη παράδοσης του(take- or-pay) και την υποχρέωση να αγοράζει το αέριο κοντά στα 60 δολάρια την KWH και να το πουλάει μόνο 4. Ο Τύπος, εκείνη την εποχή, χειροκρότησε αυτή τη συμφωνία. Και η ζημιά από αυτήν ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτή που ο ίδιος ο Τύπος υπολογίζει τώρα σαν συνέπεια της απόφασης της κυβέρνησης Morales. Γιατί ο Τύπος πείστηκε τότε, και σήμερα κραυγάζει κατά της Βολιβίας; Μήπως λόγω της ταχείας προσχώρησης του στον εθνικισμό; Όχι βέβαια. Η στάση του είναι στάση υπεράσπισης των κερδών μιας κρατικής επιχείρησης –της Petrobras - οι μετοχές της οποίας σήμερα ελέγχονται από ιδιώτες μετόχους των ΗΠΑ σε ποσοστό 60%, από το οποίο το 49% Αμερικανοί και το 11% άνθρωποι τους στη Βραζιλία. Αυτό ήταν η συνέπεια της ύποπτης κίνησης του Προέδρου Cardoso, ο οποίος υπέγραψε το νόμο Ν. το 9478/1997, που τον τροποποίησε το σύνταγμα του 1988, για να σπάσει το μονοπώλιο του κράτους και να παραχωρήσει στις πλειοδότριες εταιρείες το δικαίωμα εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων φυσικού αερίου, την ιδιοκτησία του ανεπεξέργαστου προϊόντος και το δικαίωμα εξαγωγής του, κι ακόμα ο νόμος αυτός επιτρέπει την πώληση των μετοχών της Petrobras σe ξένους ιδιώτες. Σε καιρούς αυξανόμενης διεθνούς ζήτησης και ολοένα και μεγαλύτερης έλλειψης αυτού του προϊόντος, ήταν παράλογο, από στρατηγική άποψη, να παραιτείται η Βραζιλία από τον έλεγχο του πετρελαίου της και την εμπορεία του. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για την Compania (εταιρεία,στμ)Vale do Rio Doce, που ιδιωτικοποιήθηκε κι αυτή από τον ίδιο Πρόεδρο, τον Cardoso, εν μέσω ενός θορυβώδους σκανδάλου, και σε τιμή 10 φορές κατώτερη σχεδόν, από την πραγματική της αξία στην αγορά, και πολλά περισσότερα ως προς την αξία των ορυκτών αποθεμάτων της. Ο Πρόεδρος Evo Morales δείχνει αποφασιστικότητα στη πραγματοποίηση των προεκλογικών του υποσχέσεων που ήταν: η επανάκτηση του ελέγχου των φυσικών πόρων της χώρας του. Ακολουθεί το δρόμο που χάραξαν οι αγώνες των κοινωνικών κινημάτων για επανάκτηση του ελέγχου στο νερό, με την δέσμευση του να καλέσει μια συντακτική συνέλευση και την εθνικοποίηση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων της Βολιβίας. Η διαπραγμάτευση με τις επιχειρήσεις που επηρεάζονται από μια τέτοια απόφαση περιλαμβάνεται σίγουρα στην πολιτική του ατζέντα. Ο Μorales επιμένει ότι ούτε υπήρξε ούτε και θα υπάρξει κανενός είδους απαλλοτρίωση, παρά μόνο συνεργασία με τις επιχειρήσεις άλλων χωρών προωθώντας το πρόγραμμα μιας Βολιβίας για τους Βολιβιανούς και τις Βολιβιανές. Ο έλεγχος του μειοψηφικού πακέτου των μετοχών των επιχειρήσεων που συμμετέχουν θα παραμείνει στα χέρια των ξένων εταίρων, αρχής γινομένης από την Petrobras. Αλλά η διαπραγμάτευση από πλευράς Βολιβίας θα γίνει από μια σαφή κυρίαρχη θέση. Δημιουργείται ένα πλαίσιο συμφωνιών που, ίσως για πρώτη φορά στην πρόσφατη ιστορία αυτής της χώρας, θα ωφελήσει και τα δύο μέρη χωρίς οικονομική ζημία της πιο αδύνατης. Χειρονομία από το παρελθόν, όπως γράφουν οι εφημερίδες; Πιο πολύ κι απ’ αυτό, πρόκειται για μια χειρονομία του μέλλοντος, ένα μέλλον η αυγή του οποίου αναγγέλλεται σε διάφορες γωνιές αυτής της Νότιας Αμερικής που αιμορραγεί ιστορικά. Η Βραζιλία, και οι άλλες χώρες της περιοχής, οφείλουν να καταλάβουν την έννοια της χειρονομίας χειραφέτησης της κυβέρνησης Morales! Nα εκμεταλλευτούν το γεγονός για να βαθύνουν τις πλευρές της ολοκλήρωσής τους, βάζοντας με αποφασιστικότητα τη διάσταση της αλληλεγγύης με το MERCOSUR, δημιουργώντας και επεκτείνοντας βαθμιαία την ολοκλήρωση της ηπείρου στον τομέα της ενέργειας, και προωθώντας με αποφασιστικότητα και κουράγιο την οικοδόμηση, στη βάση της αλληλεγγύης, της Κοινότητας των εθνών της νοτίου Αμερικής . Συλλογικότητες που υπογράφουν αυτή τη διακήρυξη: Red Jubileo Sur/Brasil Campaña Brasileña contra el ALCA/OMC 4ª Semana Social Brasileira - CNBB ABONG - Associação Brasileira de Organizações Não Governamentais AMAR Associação de Defesa do Meio Ambiente de Araucária/Paraná APROMAC - Associação de Proteção ao Meio Ambiente de Cianorte/Paraná Campanha Brasileira contra a ALCA/OMC Ceci Juruá/Rio de Janeiro CESE- Coordenadoria Ecumênica de Serviço CEFURIA - Centro de Formação Urbano Rural Irmã Araújo - Curitiba/PR/Brasil CENTRAC - Centro de Ação Cultural CENTRO DE ESTUDOS AMBIENTAIS - CEA CEPIS - Centro de Educação Popular do Instituto Sedes Sapientiae/São Paulo/Brasil CIMI - Conselho Indigenista Missionário Coordenação da Auditoria Cidadã da Dívida - Brasil Convergencia de los Movimientos de los Pueblos de las Américas (COMPA) Centro memorial Dr.Martin Luther King, Habana, Cuba CPT - Comissão Pastoral da Terra Dom Demétrio Valentini - Bispo de Jales/SP Dom José Mauro Pereira Bastos - Bispo de Guaxupé e Vice-presidente da CPT Dom Thomas Baldoino - Conselheiros da CPT Dom Xavier Gieles - Presidente da CPT Eber & Claudine Ferrer/ Lucerna/Suiça FAOR-Forum da Amazônia Oriental FASE - Solidariedade e Educação FASE- Programa Amazônia UNIPOP - Universidade Popular FNPP - Fórum Nacional de Participação Popular Fundação Danielle Mitterrand - France Libertes/França Grito dos Excluídos Continental Grito dos/as Excluídos/as do Brasil IBRADES - Instituto Brasileiro de Desenvolvimento INESC - Instituto de Estudos Socioeconômicos Instituto São Paulo de Cidadania e Política Jubileu Sul/Brasil Jubileu Sur/Américas Marcha Mundial de Mulheres Maria Amália M. V. B. de Oliveira - Associação dos Engenheiros da Petrobrás/RJ MEP - Movimento Evangélico Progressista Movimento Nova Inconfidencia-MNI MST - Movimento dos Trabalhadores Rurais Sem Terra PACS - Instituto de Políticas Alternativas para o Cone Sul PAD-Amazônia Pastora Nanci Cardoso - Igreja Metodista Rede Brasileira de Justiça Ambiental Rede Social de Justiça e Direitos Humanos Sindicato dos Advogados do Estado de São Paulo/SP Sindicato dos Economistas do Rio de Janeiro Associação Americana de Juristas AAJ - Rama Rio de Janeiro PRAXIS - DIREITOS HUMANOS EM AÇÃO REBRIP - Rede Brasileira Pela Integração dos Povos Centro de Defesa da Criança e do Adolescente de Itaitinga CECA - Centro Ecumênico de Evangelização, Capacitação e Assessoria CAPINA SOS Corpo Instituto Feminista para a Democracia/Pernambuco Coletivo Leila Diniz/RN Fórum Cearense de Mulheres Advocaci Advocacia Cidadã pelos Direitos Humanos ENESSO - Executiva Nacional de Estudantes de Serviço Social Koinonia Presença Ecumênica e Serviço http://movimientos.org/noalca/show_text.php3?key=7107 Τι περιλαμβάνει ο νόμος 28701 περί εθνικοποίησης των υδρογονανθράκων: «Το κράτος παίρνει τον έλεγχο και την διεύθυνση παραγωγής, μεταφοράς, διύλισης, αποθήκευσης, διανομής, εμπορίας και βιομηχανικής χρήσης των υδρογονανθράκων της χώρας(παράγραφος 1 του άρθρου 5). Όλες οι πολυεθνικές του πετρελαίου που συνυπογράφουν καμιά 60αριά συμβόλαια και τα οποία το Συνταγματικό δικαστήριο της Βολιβίας τη χρονιά που μας πέρασε τα έκρινε ως παράνομα, σε περίπτωση που δεν θα αποδεχθούν μέσα σε 180 μέρες το νέο νόμο, θα πρέπει να αποχωρήσουν από τη χώρα(αυτή τη στιγμή οι μετοχές τους στα χρηματιστήρια είναι σε πτώση).Στο διάστημα που μεσολαβεί, οι πολυεθνικές που το 2005 παρήγαγαν πάνω από 100 εκατομμύρια κυβικά μέτρα υδρογονανθράκων τη μέρα θα πρέπει να αποδώσουν στο βολιβιανό κράτος το 82% των εσόδων τους, και να κρατήσουν μόνο το 18% για κάλυψη των αναγκών τους. Εννοείται ότι το κράτος μέσω της κρατικής εταιρείας Yacimentos Petroliferos Fiscales de Bolivia (YPFB) θα ελέγχει την εφαρμογή του νόμου, περίπτωση προς περίπτωση. Μετά το 1997 όταν η κυβέρνηση του νεοφιλελεύθερου Sanchez de Losada ιδιωτικοποιήσε τα πάντα-από το νερό μέχρι το αέριο,το τελευταίο φυσικό αγαθό μετά την λεηλασία της χώρας επί τόσους αιώνες, συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο: το 82% των κερδών κατέληγε στις εταιρείες(και δεν υπολογίζουμε το μεγάλο λαθρεμπόριο καυσίμων),και το 18% στα ταμεία του κράτους Ο Μorales αποδείχτηκε τελικά μεγάλος σκακιστής: ενώ ο κόσμος στη λατινική Αμερική και όχι μόνο, άρχιζε να τον στραβοκοιτάζει, αυτός σε λιγότερο από 100 μέρες δέχτηκε να πάρει μέρος στο νέο αγωγό φυσικού αερίου Ουρουγουάης, Παραγουάης και Βολιβίας(δηλαδή το κεντρικό τμήμα αυτού που προβλέπεται να γίνει ο κεντρικός κρίκος της ενεργειακής αλυσίδας),αύξησε την τιμή πώλησης φυσικού αερίου στην Αργεντινή, έδιωξε από τη Βολιβία την βραζιλιάνικη εταιρεία ατσαλιού EBX που χρησιμοποιούσε το σιδηρομετάλλευμα του Mutun για να δηλητηριάζει με τα απόβλητα της τη μισή ανατολική Βολιβία, υπέγραψε με τη Βενεζουέλα και την Κούβα την εμπορική συμφωνία σύνδεσης Alba,μια σκληρή απάντηση στην αμερικανόπνευστη Alca και την Tlc,υπέγραψε τις πρώτες 12 εμπορικές συμφωνίες για εξαγωγή των προϊόντων της όπως η σόγια, κάτι που είχε αντίκτυπο στην Κολομβία, και τέλος εθνικοποίησε τα αποθέματα υδρογονανθράκων της, αίτημα των κινημάτων. Στη μάχη κατά του αναλφαβητισμού έχουν παρθεί συγκεκριμένα μέτρα(κατά το παράδειγμα της Βενεζουέλας) και προβλέπεται μέσα σε τρεις μήνες να μειωθεί ο αριθμός των αναλφάβητων στο μισό. Να δούμε τώρα ποια ήταν η απάντηση του υπόλοιπου κόσμου(των επιχειρηματιών). Ο πρόεδρος της ισπανο-αργεντίνικης Repsol,Antonio Brufau δήλωσε «τη βαθειά του θλίψη».Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή,με δηλώσεις του εκπροσώπου της προεδρίας,Johannes Laitemnberg, «εξέφρασε την ανησυχία της (…).Ας ελπίσουμε ότι θα ανοίξει ένας διάλογος και θα επακολουθήσουν διαβουλεύσεις πριν εφαρμοστούν τα νέα μέτρα». Ας δούμε και ποια ήταν η στάση του συνόλου σχεδόν του ισπανικού τύπου. Η El Pais σημειώνει ότι η απόφαση αυτή της χώρας των Ανδεων «θέτει υπό αμφισβήτηση την αξιοπιστία της ως προς το σεβασμό των συμφωνηθέντων»,υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα ότι το διάταγμα δημοσιεύθηκε μετά «το ταξίδι του Μorales στην Αβάνα όπου και υπεγράφη η Εμπορική Συμφωνία του Λαού( Alba) με τον Φιντέλ Κάστρο και τον Ούγκο Τσάβεζ»,και πάντως,η ισπανική κυβέρνηση «ζητά το άνοιγμα ενός διαλόγου» αφού η Repsol είναι διατεθειμένη να επαναδιαπραγματευτεί τα συμβόλαια που έχει υπογράψει». Η Vanguardia χαρακτηρίζει το διάταγμα περί εθνικοποίησης «οικονομικό πραξικόπημα του Evo Morales» και προσθέτει: «Αναμένοντας να μάθουμε τις λεπτομέρειες, ο δρόμος της εθνικοποίησης της σημερινής κυβέρνησης επιβεβαιώνει ότι ο Morales επέλεξε ν’ακολουθήσει το δρόμο του λαικισμού και του ριζοσπαστισμού του προέδρου της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβεζ,οπαδός του οποίου δηλώνει,αντί του πιο συντηρητικού αριστερού μοντέλου του προέδρου της Βραζιλίας Lula da Silva που κατάφερε να σεβαστεί τους κανόνες της οικονομίας και της αγοράς και να κερδίσει έτσι την εκτίμηση των ξένων επενδυτών». Ο υπουργός εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης,Javier Solanas,δήλωσε ότι ο νόμος 28701 προκαλεί «πολλές ανησυχίες».Είπε ακόμα ότι στις συναντήσεις του περασμένου Γενάρη με τον Morales του υπενθύμισε ότι «η νομική εξασφάλιση είναι βασική για τους ξένους επενδυτές και την ανάπτυξη που αυτοί δημιουργούν»,και πρόσθεσε ότι: «Νόμιζα ότι (ο Morales) είχε καταλάβει καλά όσα του είχα πει, σήμερα αντιλαμβάνομαι ότι ίσως να μην τα είχε καταλάβει απόλυτα».Πάντως, ο Solanas,δήλωσε αισιόδοξος, αν και «σε περίπτωση που συνεχίσει να βαδίζει στο δρόμο που αποφάσισε η κυβέρνηση της Βολιβίας, πιστεύω ότι το οικονομικό και πολιτικό της μέλλον δεν θα αποκομίσει κανένα όφελος, και οι πολίτες της Βολιβίας θα πληρώσουν τις συνέπειες τέτοιων αποφάσεων. Σε όλες αυτές τις δηλώσεις περί «βαθειάς θλίψης» και εκδήλωση«ανησυχιών» απάντησε ήρεμα ο υπουργός υδρογονανθράκων της κυβέρνησης Morales, Andrei Soliz Rada,με συνέντευξη του στον τηλεοπτικό σταθμό TeleSur, στη διάρκεια της οποίας διευκρίνισε σημείο προς σημείο τα βήματα που οδήγησαν την κυβέρνηση να περάσει το νόμο 28701. Αυτός ο νόμος, είπε, έκανε τα πρώτα του βήματα στις 18 Ιουλίου του 2004,όταν το 89-90% των βολιβιανών που συμμετείχε στο δημοψήφισμα για την εθνικοποίηση των υδρογονανθράκων ψήφισε «Ναι».Στη βάση αυτού του αποτελέσματος συντάχθηκε το 2005 ο νόμος περί υδρογονανθράκων που έδινε στις πολυεθνικές του πετρελαίου 180 μέρες διορία προκειμένου να επαναδριαπραγματευθούν σε μια πιο δίκαια βάση τα συμβόλαια «αμοιβαίου ρίσκου» που είχαν υπογράψει με το κράτος. Μετά το πέρας αυτής της διορίας κι αφού οι πολυεθνικές έδειξαν απροθυμία να επαναδιαπραγματευθούν (από τα 70 περίπου συμβόλαια μόνο δύο τροποποιήθηκαν),τα συμβόλαια,από νομική πλευρά, έπαψαν να ισχύουν. Στο νέο νόμο-υπογράμμισε ο υπουργός-προβλέπεται μια περίοδος 6 μηνών για διαπραγμάτευση νέων συμβολαίων, τα οποία θα μελετηθούν και θα συνταχθούν υπολογίζοντας το ύψος της επένδυσης και τα κερδη της κάθε εταιρείας ξεχωριστά, τα δύο τελευταία χρόνια. Εννοείται, διευκρίνησε ο Soliz Rada,ότι θα υπάρξουν και διαφορετικά ποσοστά φορολόγησης ανάλογα με την αξία της ποσότητας των εξορυσσόμενων υδρογονανθράκων. Εγκαταστάσεις με μεγαλύτερη παραγωγή, θα πληρώνουν περισσότερους φόρους, εγκαταστάσεις με μικρότερη, λιγότερους. Τα πρόσθετα έσοδα του κράτους με το νέο νόμο, από τα 140 εκ. δολάρια το χρόνο με το νόμο του 1997, θ’ ανέβουν στα 780, μια αύξηση δηλαδή κατά 550%, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του αντιπροέδρου της Βολιβίας Alvaro Garcia Linares.Αυτό εξηγεί και τον ενθουσιασμό του κόσμου. Από http://www.selvas.org/newsBO1106.html

Μπράβο Ω. Μέρες έψαχνα έστω μια μικρή είδηση για την κίνηση Morales και για τα όσα συμβαίνουν αυτόν τον καιρό στη Βολιβία και μου κανε εντύπωση που δε μπήκε απολύτως τίποτα στο Indy. Αυτό που συμβαίνει εκεί είναι πραγματική κοσμογονία. Η καρδιά του κόσμου σήμερα χτυπάει στο Ιράκ και στη Βολιβία και χρειάζεται κατά τη γνώμη μου συστηματική ενημέρωση και ανάλυση Ενας άλλος κόσμος δεν είναι απλώς εφικτός, υλοποιείται ήδη σρη Βολιβία

από Καραμπάς Κώστας 07/05/2006 6:28 μμ.


Αγαπητοί φίλοι να σας δώσω ένα λινκ για ένα άρθρο,αλλά δεν ξέρω αν το κάνω σωστα. http://www.isj.org.uk/index.php4?id=138&issue=108 Είναι από το περιοδικό International Socialism:Bolivia:the rising of the people. ISSUE 108.Είναι του καθηγητή MIKE GONZALEZ από τη Σκωτία,ο οποίος είναι θεός του Μαρξισμού.Αν ο μαρξισμός είναι έτσι όπως τα λέει ο GONZALEZ να γίνουμε και εμείς μαρξιστές.Ηρθε και μίλησε στο 4ο κοιν φόρουμ την πρώτη μέρα για την λατινική αμερική και την ανωτέρω εξέγερση και εμένα με έπεισε 3.000 τοις εκατό

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License