4 ΕΚΦ - μαζεύουν τεράστια ποσά (από το Ριζοσπάστη)

Χρήματα που θα έπρεπε να κατευθύνονται προς ενδυνάμωση του αγώνα της εργατικής τάξης, συγκεντρώνονται στα χέρια αλήθεια ποιων; και με τι σκοπούς;

«4ο ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ» Μαζεύουν τεράστια ποσά Ξεκίνησε τις εργασίες του στην Αθήνα το «4o Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ» (ΕΚΦ), το οποίο, όπως φαίνεται, εξελίσσεται και σε μια λίαν προσοδοφόρα επιχείρηση, καθώς τα χρήματα που πέφτουν είναι πολλά... Δεν είναι γνωστό ποιος τα διαχειρίζεται, πώς θα τα αξιοποιήσει μελλοντικά, ούτε αν θα δοθεί στη δημοσιότητα κάποιος απολογισμός. Πριν λίγες μέρες μπαίνοντας στην ιστοσελίδα του Φόρουμ («http://athens.fse-esf.org/»), και στο δεξί μενού «Πάρτε μέρος», ξεχώριζε η ενότητα «Εγγραφή». Εκεί οριζόταν ότι κάθε άτομο που θέλει να εξασφαλίζει δικαίωμα εισόδου στο χώρο του Φόρουμ, πληρώνει 20 ευρώ για το τετραήμερο. Την Τρίτη οι διοργανωτές έκαναν λόγο για 10.000 άτομα, επισκέπτες από το εξωτερικό. Αν αυτό αληθεύει, σημαίνει ότι μόνο από αυτά τα εισιτήρια εισόδου, στα ταμεία του ΕΚΦ εισρέουν 200.000 ευρώ, χώρια τα εισιτήρια των ιθαγενών. Τι πλήρωσε κάθε οργάνωση που ήθελε να δηλώσει συμμετοχή; «200 ευρώ ή 100 ευρώ ανάλογα με το μέγεθος της οργάνωσης. 150 ευρώ για κάθε τραπεζάκι που θέλει να χρησιμοποιήσει η οργάνωσή σας. Μέγιστο 3 τραπεζάκια»... Αρα η ταρίφα συμμετοχής για μια οργάνωση (ξέχωρα τα μέλη της) ήταν από 100 έως και 650 ευρώ. Σε συνέντευξη Τύπου που δόθηκε την Τρίτη, ένας από τους διοργανωτές κομπορρημονούσε ότι λαμβάνουν μέρος 1.000 οργανώσεις. Αν το νούμερο ισχύει, σημαίνει ότι έβαλαν στο ταμείο επιπλέον έως και 650.000 ευρώ από τις οργανώσεις που δήλωσαν συμμετοχή. Και παραπάνω οι οργανώσεις - «οργανωτές» Κι αν τώρα θέλει κανείς ως «event organizer» να διοργανώσει «σεμινάριο» ή «εργαστήριο» όπως τα ορίζουν τα «δίκτυα», και να έχει ομιλητή στο αντίστοιχο πάνελ, τι πληρώνει; «Από 50 έως 1.000 ευρώ, ανάλογα με την αίθουσα που έχει ανατεθεί στην εκδήλωση», σύμφωνα με όσα γράφονται στην ιστοσελίδα και όσα μας διευκρινίστηκαν από έναν από τους συνδιοργανωτές της υπόθεσης. Π.χ. το σεμινάριο «Οι σχέσεις μεταξύ ΕΕ και της Νότιας Μεσογείου: ειρήνη, ελεύθερο εμπόριο και μετανάστευση» έχει για τους διοργανωτές του «κόστος εγγραφής 300 ευρώ». Ή «κόστος εγγραφής 1.000 ευρώ» για το σεμινάριο «Η πάλη για κοινωνικά αγαθά στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία». Σημειώστε ότι επισήμως πραγματοποιούνται 277 «σεμινάρια». Αν υποθέσουμε ότι το «κόστος εγγραφής» είναι για το καθένα περίπου 300 ευρώ, τότε στα ταμεία τους μπαίνουν άλλα 83.100 ευρώ. Αυτό το ποσό μπορεί και να είναι πολλαπλάσιο, καθώς σε πολλά «σεμινάρια» οι λεγόμενοι διοργανωτές τους είναι περισσότεροι του ενός. Αρα καταβάλουν περισσότεροι το «κόστος «εγγραφής», προκειμένου να έχουν δικό τους «κεντρικό εισηγητή» στο πάνελ. ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κλπ. Π.χ. σε «σεμινάριο» σχετικά με τις γυναίκες και τις εργασιακές σχέσεις που βιώνουν, οι διοργανωτές είναι έξι, ανάμεσά τους και η ΑΔΕΔΥ. Το δε «κόστος εγγραφής» για καθέναν εκ των διοργανωτών ορίστηκε - από ό,τι φαίνεται στο διαδικτυακό τόπο του ΕΚΦ - στα 300 ευρώ. Ητοι 1.800 ευρώ συνολικά να μπαίνουν στα ταμεία από ένα και μόνο σεμινάριο. Να πούμε ότι η ΑΔΕΔΥ μάλλον τα «σκάει χοντρά» στο όλο εγχείρημα, καθώς φαίνεται να συμμετέχει ως «διοργανώτρια» σε έξι σεμινάρια! Λεφτά παίρνουν και από τη ΓΣΕΕ που ως «οργανωτής» εμφανίζεται σε τουλάχιστον δυο «σεμινάρια», με «κόστος εγγραφής» στο ένα τουλάχιστον τα 300 ευρώ. Μάλιστα, στο εν λόγω σεμινάριο (για τις νέες συνθήκες εργασίας της νεολαίας στην Ευρώπη) ως «διοργανωτές» εμφανίζονται δύο οργανώσεις. Αρα στο ταμείο του ΕΚΦ μπαίνουν απ' αυτό και μόνο το σεμινάριο 600 ευρώ. Η ΟΤΟΕ δίνει 300 ευρώ για να διοργανώσει δικό της «σεμινάριο», ενώ χρήματα φαίνεται να εισρέουν για διοργάνωση «σεμιναρίων» και από τις ΕΚΑ, ΠΟΕΔΗΝ και ΠΟΕ ΔΟΥ. Ολα τα παραπάνω ποσά είναι χώρια από όσα «έσκασαν» για να εμφανιστούν στο ΕΚΦ ως συμμετέχοντες (τα 650άρια που προείπαμε). Στο ίδιο πλαίσιο, πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες, θέλουν οργανώσεις όπως η ΟΛΜΕ να πληρώνει 850 ευρώ ως συμμετοχή στις εργασίες του ΕΚΦ, η δε ΔΟΕ 700... Η εξόφληση γίνεται εκσυγχρονισμένα και κατά τα νεοφιλελεύθερα πρότυπα: «On line πληρωμή, με χρήση πιστωτικής κάρτας»! Κι άλλα λεφτά Με βάση τα παραπάνω προκύπτει ότι χοντρικά στο τετραήμερο του ΕΚΦ, οι διοργανωτές μαζεύουν ως έσοδα περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ. Οπωσδήποτε θα υπάρχουν πολλές μεγάλες επιχειρήσεις που δεν κάνουν τέτοιο τζίρο μέσα σε μόλις τέσσερις μέρες. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η διοργάνωση έχει έξοδα, ότι δεν πρόκειται για κέρδη κλπ. Θα μπορούσε, αλλά ακόμα δεν έχει ειπωθεί. Σημειώστε ότι στις δύο συνεντεύξεις Τύπου που δόθηκαν τις τελευταίες δυο βδομάδες από τους διοργανωτές, σχετικά με το εγχείρημά τους, απέφυγαν επιμελώς να αναφερθούν στα οικονομικά στοιχεία, παραβλέποντας μάλιστα τα δημοσιεύματα που εδώ και πολλές μέρες θίγουν το ζήτημα. Ζήτημα διόλου αμελητέο, καθώς αφορά χρήματα είτε ανθρώπων που αγνά καταθέτουν από το υστέρημά τους για να παρακολουθήσουν το ΕΚΦ, παρασυρμένοι από τη διαφήμιση που του γίνεται. Είτε χρήματα μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων που διαχειρίζονται χρήματα των μελών τους, εισφορές που κανονικά θα έπρεπε να κατευθύνονται προς ενδυνάμωση του αγώνα της εργατικής τάξης. Και όχι προς ένα τέτοιο «σκοτάδι», όπου δεν είναι καθόλου καθαρό ποιος διαχειρίζεται τι ποσά, αν του μένει το «κατιτίς» στην «τσέπη» και πώς το χρησιμοποιεί στο μέλλον. Τέλος, παρότι χρήματα -από ό,τι φαίνεται- αναμένεται να μαζέψουν πολλά, παρότι η ίδια «η Ελληνική Οργανωτική Επιτροπή έχει εξασφαλίσει ήδη 50.000 ευρώ και καταβάλλουμε προσπάθειες το ποσό αυτό να αυξηθεί» (σ.σ. η παραδοχή αυτή αφαιρέθηκε από το διαδικτυακό τόπο του ΕΚΦ τις τελευταίες μέρες), ψάχνουν κι άλλα. Ανοιξαν λογαριασμό στην Alpha Bank για «όποια/ο θέλει να στηρίξει οικονομικά τη διοργάνωση του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ» και όπου «μπορεί από σήμερα να καταθέσει το χρηματικό ποσό που επιθυμεί»...

από μήτσάρας 06/05/2006 1:58 μμ.


αν όλα πάνε καλά λοιπόν, σύμφωνα με το Ρίζο, το φόρουμ έχει έσοδα, ένα μύριο. Τα έξοδα δεν έγραψε πόσα είναι όμως. Μόνο τα εισήτήρια των εθελοντών διερμηνέων από όλη την ευρώπη, μόνο το σύστημα διερμηνείας για να τους υποστηρίξει, ανέρχονται σε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Χώρια τις συναυλίες, τα ηχητικά, τα χαρτικά, τα προγράμματα, τα αναλώσιμα, τους υπολογιστές, όλη την τεχνική δουλειά, τις αφίσσες, τα προγράμματα και πολλά άλλα τα οποία ξεχνάω. Το καλύτερο μέρος στο κείμενο φυσικά είναι η αρχή του: "Χρήματα που θα έπρεπε να κατευθύνονται προς ενδυνάμωση του αγώνα της εργατικής τάξης". Δηλαδή θα έπρεπε να κατευθύνονται στο ΚΚΕ. Γιατί αυτό μόνο κατέχει την Απόλυτη Αλήθεια για το καλό της εργατικής τάξης. Αν το ΚΚΕ ήθελε να συμμετάσχει στο φόρουμ μπορούσε. Η γκρίνια του συνοψίζεται στο οτι όντας ένα πολιθωμένο σταλινορθόδοξο "κομμουνιστικό" κόμμα, δε μπορεί να συνεργαστεί με κανέναν πέρα από τον εαυτό του. Άρα το μόνο που κάνει είναι να γκρινιάζει. Γιατί δεν πήρε ένα τηλέφωνο ο "δημοσιογράφος" του Ρίζου στην οργανωτική επιτροπή του φόρουμ, για να ρωτήσει για τα έξοδα πριν ρίξει τη λάσπη του; Ρητορικό ήταν το ερώτημα...

από Συνασπίτης 06/05/2006 2:17 μμ.


Ας μας δείξουν τα οικονομικά του ΠΑΜΕ επιτέλους Πόσα λεφτά χάλσε η Ομοσπονδία Οικοδόμων για να διεξάγει εκλογές για ένα μήνα και μια εβδομάδα (37 μέρες); Ποιός πληρώνει 15 επαγγελματικά στελέχη και πόσο; Πόσα λεφτά έδωσε το Εργατικό Κέντρο Αγρινίου το 2005 ως εισφορά στο ΠΑΜΕ;

από :) 06/05/2006 2:29 μμ.


Ναι, διότι το πρόβλημα των οικονομικών του εργατικού κινήματος υπάρχει επειδή το Συνδικάτο Οικοδόμων κάνει ένα μήνα εκλογές. Το δε ΠΑΜΕ ως συντονιστικό σωματείων δεν πρέπει να χρηματοδοτείται απ' τα σωματεία που το συναποτελούν. Διότι, ως γνωστόν, το ταμείο των συνδικαλιστικών ενώσεων δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για τίποτα άλλο εκτός του Φόρουμ. Το λέει κι ο Πολυζωγόπουλας αυτό, και ο Παπασπύρου ..

από ανανεωτής 06/05/2006 2:34 μμ.


Όλα τα εργατικά κέντρα να έδιναν χρήματα στο Φόρουμ για να ενισχυθεί ο αγώνας ενάντια στον νεοφιλελυθερισμό και την παγκοσμιοποίηση. Ελπίζω να μείνουν κάποια χρήματα στους διοργανωτές για να γεμίσουμε την Ελλάδα με αφίσσες και διαφημίσεις.

Εσείς οι φορουμίτες μπορείτε να συνεχίσετε να αγωνίζεστε για την επικράτηση των ταξικών δυνάμεων της ΠΑΣΚΕ, ώστε να αντλείται κι από κει χρηματοδότηση για τον αντινεοφιλελεύθερο αγώνα σας. Ο Πολυζωγόπουλας καλά ξηγήθηκε πάντως, ε;

α!

από :) 06/05/2006 2:43 μμ.


Επίσης, το πρόβλημα της προπαγάνδας μάλλον το έχετε λύσει. Η Ελευθεροτυπία έχει αναλάβει εργολαβικά την διαφήμιση του Φόρουμ.

Καλά μην τρέχετε, θα φτάσετε...

από αριστερός φοιτητής 06/05/2006 3:02 μμ.


Το ΚΚΕ είχε βάλει θέμα σε συλλόγους φοιτητών και σωματεία να δώσουν χρήματα στο ΚΚΕ προ τιμήν του Φλωράκη αν θυμάστε. Στο σπίτι του κρεμασμένου...

από :) 06/05/2006 3:12 μμ.


Και πολύ καλά θα έκαναν τα σωματεία να δώσουν λεφτά προς τιμήν του Χαρίλαου Φλωράκη. Αν δε τα δίνουν στο Κόμμα τους οι εργάτες πού θα τα δίνουν, στο Φόρουμ;

από troll 06/05/2006 4:55 μμ.


De ftanei pou xepouliomaste na vgaloume kana fragko,tha pame na ta akoumpame se epaggelmaties ekprosopous???Oute sto kke oute sto florum,ennoeitai... De xreiazomaste ntavades-ekprosopous

από αντιλαμογιέν 06/05/2006 5:04 μμ.


ουουουστ! καλές εισπράξεις και ζήτω ο κοινοβουλευτισμός με αριστερά λαμόγια και δεξιά νομιμοποίηση

από φορουμικός 06/05/2006 7:53 μμ.


Το φορούμ δεν είναι κόμμα να παίρνει επιχορήγηση όπως ΣΥΝ, ΚΚΕ και ΛΑΟΣ. Καλά κάνει και μαζεύει χρήματα για τον αγώνα του.

Δεν έχω καμία εχθρική διάθεση προς το ΚΚΕ γενικά, όμως κατά την γνώμη μου είναι λαϊκίστικη μια τέτοιου τύπου κριτική για τα οικονομικά, με υπονοούμενα (ή και άμεσες κατηγορίες) ότι κάποιοι τα "έπιασαν χοντρά" κλπ. κλπ., χωρίς να υπάρχει κάποια συγκεκριμένη καταγγελία τουλάχιστον που να δείχνει οικονομική απάτη. Η ιστορία των φόρουμ έχει πολιτικό περιεχόμενο και σαν τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται. Δεν νομίζω να πιστεύει κανείς ότι η πολιτική επιλογή της συμμετοχής ή της δημιουργίας των φόρουμ έγινε για να λύσουν το οικονομικό τους πρόβλημα κάποιοι. Τώρα ΑΝ υπάρχουν λαμογιές, είναι κάτι που θα μπορούσε να γίνει οπουδήποτε και σε οτιδήποτε δεν έχει μια καλή συγκρότηση και το φόρουμ δεν έχει καλή συγκρότηση και δομή και το δέχονται νομίζω και οι ίδιοι. Δεν είναι όμως αυτό το πρόβλημα και καλό είναι όταν κάποιοι έχουν πολιτικές διαφωνίες (όπως ΚΑΙ εγώ) να τις βάζουν ως τέτοιες και να μην αρχίζει μια ιστορία "τι τα θέλετε τόσα λεφτά ρε", "σιγά τα έξοδα" κλπ. κλπ. Το θέμα δεν είναι αν η ΓΣΕΕ έδωσε 300 ή 600 ή και 2000 ευρώ για να συμμετάσχει, αλλά γιατί υπάρχει αυτό το ΠΟΛΙΤΙΚΟ επιμένω αλισβερίσι φόρουμ-ΓΣΕΕ. Τελειώνοντας θα ήθελα να προσθέσω ότι υπάρχει όντως κάτι που δεν μου αρέσει στο οικονομικό σκέλος: Δεν είναι δυνατόν το ζήτημα της συμμετοχής οργανώσεων/διοργάνωσης σεμιναρίων κλπ. κλπ. να εξαρτάται ουσιαστικά από τις οικονομικές δυνατότητες του καθένα. Με τον τρόπο που έγινε και αν έχω καταλάβει καλά, μια "τάση" που έχει αρκετά λεφτά θα μπορούσε άνετα με διάφορους τρόπους να μονοπωλήσει το χαρακτήρα του φόρουμ διοργανώνοντας π.χ. άπειρα ή μεγάλα "σεμινάρια" "workshops" κλπ. Δεν είναι δυνατόν λοιπόν να μπαίνει μόνο οικονομικό ουσιαστικά κριτήριο (αν έμπαινε μόνο έτσι- δεν το ξέρω). Τα υπόλοιπα για το φόρουμ μπορούμε πιθανά να τα κουβεντιάσουμε σε άλλη κουβέντα και ειδικά με το νέο/παλιό κώδικά μπορεί να έχει και ενδιαφέρον.

από Ερν 06/05/2006 8:38 μμ.


Αυτό που βλέπω έιναι ότι για μια φορά ακόμα το Φόρουμ αποδεικνύεται η Σιλωάμ της πολιτικής αναφοράς της σοσιαλδημοκρατίας. ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ ΠΑΣΟΚ Ιταλοί Δημοκράτες της "Αριστεράς", ΕΚ που ΠαΣΟΚκοκρατούνται, "Ελευθερο"τυπία κτλ.Δεν αρνείται κανείς ότι στα πλαισια του Φόρουμ συμμετέχουν κομμουνιστικά επαναστατικά κόμματα και ακόμα περισσότεροι πραγματικά ανιδιοτελείς αγωνιστές. Όμως 1. Τα αιτήματα - συνθήματα παραμένουν μετέωρα και μεταφυσικά χωρίς κάποιο νόημα.. κανένα ίχνος μιας ουσιαστικής πρότασης για το πώς θα είναι αυτός ο έρμος ο άλλος κόσμος.. αλήθεια τί συγκεκριμένα σημαίνει "κοινωνική Ευρώπη"? 2. Ο χαρακτήρας του παραμένει αταξικός.. ή αρνείται τον ρόλο της εργατικής τάξης ως πολτικό υποκέίμενο ή το κίνημά της τίθεται στην ίδια μοίρα με κινήματα όπως γυναικών, φοιτητών, τρίτου κόσμου (η Σχολή της Φρανκφούρτης - τίποτα το νέο) αλλά και ομοφυλλοφίλων, οικολόγων κτλ κτλ (Ρέυματα εξαιρετικά σημαντικά, για να μην παρεξηγούμαι - αλλά δεν είναι τουλ αντιεπιστημονικό να θεωρείται ότι με βάση τον ρόλο τους στην οικονομία και την κοινωνία γενικά τους καθιστά την δύναμη αλλαγής της?) 3. Το πρόβλημα δεν είναι ότι είναι κακό να συντίθενται απόψεις αλλά ακριβώς το αντίθετο.. δηλάδη΄αν μην μπορεί να γίνει τελικά σύνθεση έτσι ώστε να καταλήγει σε πολτικό προσταγμα στράτευσης 4. Εϊναι ποτέ δυνατόν ένα ΚΚ να παραιτείται από τον καθοδηγητικό του ρόλο και να τρέχει πίσω (πολιτικά) από κινήματα και συνδικάτα αντί να είναι αυτό που θα καθοδηγήσει το κίνημα. Αν αυτό δεν είναι οπορτουνισμός τότε δύσκολα θα βρούμε πιο πρόσφορο ορισμό Είναι βέβαια μεγάλη κουβέντα και σκόρπιες λίγες παρατηρήσεις πιο έυκολα μπερδεμα δημιοργούν Με εκτίμηση

από φορουμικός 06/05/2006 8:55 μμ.


Τέτοια ζητήματα συζητιούνται σε δεκάδες σεμινάρια και workshops. Τους προβληματισμούς επιβάλλεται να τους καταθέσεις. Δεκάδες κομμουνιστικά κόμματα που συμμτέχουν βάζουν ανάλογους προβληματισμούς. Οι νίκες ή η μεγάλη μαζικοποίηση σε Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία δείχνουν ότι βαδίζουμε όμως σε καλό δρόμο. Από το πρώτο κείμενο του Πόρτο Αλέγκρε φτάσαμε στο σημερινό μανιφέστο του ΕΚΦ. Με μαζικές διαδικασίες, με ανοιχτές συνελεύσεις. Η συνέχεια είναι το "Enlazando Alternativas 2" στις 13 του μήνα στη Βιέννη. Η σύνδεση των ευρωπαϊκών κινημάτων με τα λατινοαμερικάνικα κινήματα. Παγκόσμια είναι η επίθεση, παγκόσμια θα είναι και η απάντηση. Σε παραπέμπω και στον θαυμάσιο χαιρετισμό του Ούγο Τσάβες κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ στο Καράκας της Βενεζουέλας. Μια νέα ελπίδα για τα κινήματα γεννιέται μετά την ήττα της κατάρρευσης. Εκεί μέσα θα ξεπηδήσουν τα νέα επαναστατικά στοιχεία.

από mentoriS 06/05/2006 9:08 μμ.


Για τα λεφτΑ τα κανεις ολα για τα λεφτα θα με πουλας. Η κσι το γνωστο, Εχω λεφτα αισθηματα για σενα. Ε αυτες οι δυο ατακες αρμοζουν στους πατερουληδες κ τους εργατες. Και το φορουμ και το ΚΚΕ απο λεφτα εχουν με διαφορους τροπους.(εισφορες,συνεδρια,φορυμ, επιχειρησεις (πχ, τυποεκδοτικη), εκδηλωσεις). Και εξοδα εχουν, (συντηρηση γραφειων, κομματικα και οργανωτικα εξοδα, αφισες, συναυλιες,διοργανωση εκδηλωσεων, λοιπα εξοδα ) Ε τωρα δηλαδη τι θελουν; Να μας πουν οτι ο ενας τρωει και καβατζωνει πιο πολλα λεφτά απο τον αλλον? Αν μαζευουν λεφτα, καλα θα κάνουν να τα αξιοποιησουν (και οχι μονο για αφισες, καλιστα θα μπορουσαν να πανε για δημιουργια κεντρων μη-κερδοφορων). Αν και δυστυχως με αυτους που κανουν τα κουμαντα, τι και να κανουν θα το μετατρεψουν σε μπιζνα, εξαλλου εχουν ξεχασει προπολου τι θα πει αγωνας, η πιο αγωνιστικη κινηση που κανουν ειναι απεργεις της πλακας για μερικες ωρες, κ οι ασκοπες πορειες. Δε λεω φυσικα για μπαχαλα και λοιπα, τα οποια εγιναν σουπα δεν εχουν αποτελεσμα, κ προξενουν προβληματα (ναι κατω απο συνθηκες ΚΑΙ το μπαχαλο βοηθα ελαχιστα, αλλα δεν βοηθαει τωρα). ΟΣΟ θα ειμαστε πιοωια σε παιχνιδια αλλων τοσο δε θα βλεπουμε αλλαγη. Ολοι θελουν κομματι απο την πιτα.Δε λεω αν θελετε συμμετεχετε και στα κομματα και τις εκδηλωσεις τους,αλλα αυτο απο μονο του δε κανει τπτ δημιουργει πολωση και κοληει το "κινημα" (το οποιο υπαρχει η μπορει να δημιουργηθει).Α! και κατι τελευτεο, επειδη τα κομματα και οι οργαωνσεις εχουν συγκεντρωτικη δομη, νομιζω οτι οταν παιζουν τρελα λεφτα πρεπει να "ξυπνησουν" μερικοι κ να μην αφηνουν την διαχειρηση τους σε μικρεες ομαδουλες.Ακομα και στο κομμα να παν τα λεφτα(ασχετως αν κομμα ειναι η ιδια η επιτροπη αυτη που θα απολαυσει ενα μερος των κομματικων εξοδων), πρεπει να θυμομαστε οτι το κομμα δεν ειναι το κινημα, ο εργατης, ο αγροτης, ο βιοπαλεστης ο πολιτης η γενικοτερα ο ανθρωπος.

από Renegade(aka Βασίλης Μυρσινιάς) 06/05/2006 10:25 μμ.


Ελλείψη επιχειρημάτων πολιτικών λοιπόν το ΚΚΕ ψάχνει να βρει γιατί δε συμμετέχει, μπας και δικαιολογήσει τον ενωτικό προσανατολισμό του, στο ΕΚΦ. Τα τρομερά επιχειρήματα όμως προκύπτουν μόνο από, όπως λένε και πιο πάνω, λανθασμένες προσθαφαιρέσεις. Αν (και) το ΕΚΦ το έκανε ο Τσάβες θα άλλαζε τίποτα??? (λέω μπας...) Ελάτε μαζί μας λέω εγώ να καταρρίψουμε σε όλα τα μέτωπα(εργασιακό,φοιτητικό)τους νόμους που πάνε οι κάθε κυβερνήσεις να περάσουν κι αφήστε τις μιζέριες.

από ανανεωτής 06/05/2006 11:53 μμ.


Λέει ο Ριζοσπάστης: «200 ευρώ ή 100 ευρώ ανάλογα με το μέγεθος της οργάνωσης. 150 ευρώ για κάθε τραπεζάκι [..] Μέγιστο 3 τραπεζάκια»... Αρα η ταρίφα συμμετοχής για μια οργάνωση ήταν έως και 650 ευρώ. [..] ένας από τους διοργανωτές κομπορρημονούσε ότι λαμβάνουν μέρος 1.000 οργανώσεις. Αν το νούμερο ισχύει, σημαίνει ότι έβαλαν στο ταμείο επιπλέον έως και 650.000 ευρώ """"ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ""""!!!!! ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΤΕ ΤΕΛΕΙΩΣ;;; Για να φτάσει αυτό το νούμερο που θέλετε θα έπρεπε: 1.000 οργανώσεις να είναι ΟΛΕΣ μεγάλες και να ζητήσουν ΟΛΕΣ 3 τραπεζάκια η καθεμία. ΣΥΝΟΛΟ;;; 3.000 τραπεζάκια!!!! Ε, όχι σας το λέω δεν ήταν τόσα :):):):) Πέρα από τις μαλακίες που κάτι θα βρείτε να πείτε και για αυτά που γράφω... ΗΜΑΡΤΟΝ!!!! Ξεκολλείστε από το μέτρημα. Δείχνει το άγχος που σας καταβάλει για τις διαστάσεις που παίρνει το φόρουμ...

w

από w 07/05/2006 2:19 πμ.


Ρε παιδιά ήμαρτον. Σταματήστε να βρίζετε το ΚΚΕ. Περνάει δύσκολες στιγμές. Ειδικά μετά την πορεία.

από είσαι χατζηαβάτης 07/05/2006 2:57 πμ.


Την πολιτική του ΚΚΕ απέναντι στο Φλώρουμ να πας να την διαβάσεις εδώ : http://www.kke.gr/komep/2004/2/Pafilhs.html Αλήθεια, όταν μιλούσε ο Παπασπύρου στη συγκέντρωση του Φόρουμ τον ακούγατε εκστατικοί, ε;

από De lew. 07/05/2006 3:01 πμ.


I upervoli kai ta eukola sumperasmata sto podi pane sunnefo sto arthro. I logiki exei paei peripato kai autos pou to grafei, grafei nomizei pws grafei senario, kanontas paradoxes pou voleuoun kai ftiaxnontas mia fantastiki pragmatikotita. I alitheia einai omws pws ontws to KKE logw kollimatwn kai fusika sumferontwn sto kapelwma tis opoias aristeras de summetexei sto forum. As mi ksexname omws pws einai ki ena komma koinovouleutiko, einai polu ligotero diethnistiko kai polu perissotero patriwtiko, ethnikistiko oso pernane ta xronia, suntiritiko kai dogmatiko kai fusika me to stauro sto xeri orthodoksia ki agios o theos. Lupame alla etsi einai kai xeirotera. Opote den perimename kati diaforetko apo ton rizospasti. Ws idea mou aresei to forum kai an rwtate ws ti milaw egw, eimai enas aneksartitos akroaristeros, antieksousiastis isws kai den kserw gw ti allo. Sigoura pantws atheos. Kai simera katevika meta apo para polu kairo se poreia gia auto aisthanthika to dikaiwma na milisw gia kati ki egw telika edw mesa.

από ανανεωτής 07/05/2006 11:15 πμ.


Στη δύναμη του ΠΑΜΕ μετράνε την Ομοσπονδία Οικοδόμων, μετά προσθέτουν τη δύναμη στα επιμέρους Εργατικά Κέντρα και τέλος προσθέτουν τη δύναμη στα επιμέρους σωματεία.

Έτσι διπλομετράνε και τριπλομετράνε οικοδόμους για να πολλαπλασιάζουν τη δύναμη του ΠΑΜΕ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνουν το 2004 9 Εργ. Κέντρα είναι στο ΠΑΜΕ άρα σε πόλεις μετράνε τους οικοδόμους τόσο στην Ομοσπονδία όσο και στο Εργ. Κέντρο!!!

από ..... 07/05/2006 11:20 πμ.


στο MEGA, η Μαρα Ζαχαρεα στις 1.00 το μεσημερι εχει εκπομπη με τιτλο Πως εχει διαβρωθει το ΚΚΕ απο την ΚΥΠ και γιατι η ΚΥΠ το ελεγχει.

από ύποπτος 07/05/2006 12:42 μμ.


Είναι "σεντόνι" το ξέρω, όμως για όποιον ενδιαφέρεται πιστεύω ότι έχει πολύ ουσιαστικά σημεία ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ κριτικής στα φόρουμ κι ας είναι και λίγο παλιό. Το πήρα από το site της "Εργατικής εξουσίας" και νομίζω ότι αξίζει να διαβαστεί, άσχετα με την ιδεολογική τοποθέτηση του καθένα μας: Κοινωνικό Φόρουμ, Κίνημα και επαναστατικός μαρξισμός Από τις 6 ως τις 10 Νοέμβρη πραγματοποιήθηκε στη Φλωρεντία η ιδρυτική συνάντηση του Ευρωπαϊκού κοινωνικού Φόρουμ (ΕΚΦ) με τη συμμετοχή 58000 συνέδρων εκ των οποίων οι 10000 ήταν από το εξωτερικό και οι υπόλοιποι ιταλοί. Μια μέρα πριν τη λήξη των εργασιών του Φόρουμ πραγματοποιήθηκε στην ίδια πόλη τη Φλωρεντία η τεράστια αντιπολεμική διαδήλωση που πήραν μέρος σχεδόν ένα εκατομμύριο άτομα. Η απόφαση για την ίδρυση του ΕΚΦ πάρθηκε στο 2ο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ (ΠΚΦ) του Πόρτο Αλέγκρε το Γενάρη του 2002 ως μέρος μιας γενικότερης προσπάθειας να δημιουργηθούν ηπειρωτικά Φόρουμ στα πλαίσια πάντα του Παγκόσμιου. Είναι αλήθεια ότι η όλη προσπάθεια έχει προκαλέσει έναν ορισμένο ενθουσιασμό σε ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς όλου του φάσματος που θεωρούν ότι το Φόρουμ μπορεί να αποτελέσει ένα αντίπαλο δέος όχι μόνο του νεοφιλελευθερισμού αλλά και του καπιταλισμού γενικότερα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο μάλιστα που βλέπουν ότι μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για μια γενικότερη ανασύνθεση της αριστεράς. Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να αφήσει κανέναν αδιάφορο τη στιγμή μάλιστα που το Φόρουμ διεκδικεί να εκφράσει πολιτικά τους εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστές που διαδηλώνουν ενάντια στις συνόδους των διεθνών καπιταλιστικών οργανισμών όπως ο ΠΟΕ, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, η G8, η Ευρωπαϊκή Ένωση κ.ο.κ. Είναι όμως δικαιολογημένος αυτός ο ενθουσιασμός; Μπορεί πράγματι το ΠΚΦ και οι κατά τόπους εκδοχές του να παίξουν έναν τέτοιο ρόλο; Τελικά το Φόρουμ είναι όντως το "Κίνημα των Κινημάτων" όπως αυτοπροσδιορίζεται; Και ποια πρέπει να είναι η στάση των επαναστατών μαρξιστών απέναντι σε όλα αυτά; Στα ερωτήματα αυτά θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο αφιέρωμα της Εργατικής Εξουσίας σε δύο συνέχειες. Όξυνση της ταξικής πάλης και "κίνημα" Οι διαδηλώσεις ενάντια στη σύνοδο του ΠΟΕ στο Σιάτλ το 1999 σηματοδοτούν την έναρξη του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Από τότε σχεδόν κάθε συνάντηση των διεθνών καπιταλιστικών κέντρων συνοδεύεται από μια διεθνή αντιδιαδήλωση. Στις διαδηλώσεις αυτές συμμετέχουν εργατικά συνδικάτα, αγροτικές ενώσεις, οργανώσεις και κόμματα της αριστεράς, και ένα πλήθος από Μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ) με διάφορες θεματικές, χωρίς να υπάρχει καμία πολιτική ενότητα όλων αυτών. Ωστόσο οι διαδηλώσεις αυτές δείχνουν ανεξάρτητα από τις προθέσεις των διαφόρων ηγεσιών τη ριζοσπαστικοποίηση χιλιάδων εργατών, ανέργων και νεολαίων σε όλες τις γωνιές του πλανήτη που ψάχνουν τρόπους για να εκφράσουν την απέχθειά τους και να αγωνιστούν ενάντια όχι μόνο στις υπερβολές της αγοράς και του νεοφιλελευθερισμού αλλά και για μια λύση που να ξεπερνάει τα όρια του καπιταλιστικού συστήματος. Θα ήταν όμως εντελώς λάθος να ψάχνει κανείς την όξυνση της ταξικής πάλης παγκόσμια μόνο στις διάφορες διεθνείς διαδηλώσεις από το Σιάτλ μέχρι τη Γένοβα και τη Φλωρεντία. Η ηρωική Ιντιφάδα, οι εξεγέρσεις στη Λατινική Αμερική, η επανάσταση στην Αργεντινή, δείχνουν ακριβώς ότι βρισκόμαστε σε μια περίοδο που θυμίζει έντονα ένα νέο '68. Και όλα αυτά σε έναν καπιταλισμό σε κρίση, με ανοιχτά μέτωπα πολέμου, με έναν αναπτυσσόμενο αντιιμπεριαλισμό όχι μόνο στις αραβικές χώρες αλλά σε όλον τον τρίτο κόσμο και με τα νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα να μην πείθουν πια ούτε τους μικροαστούς των ίδιων των μητροπόλεων. Αυτό που ζούμε είναι η θριαμβευτική επιστροφή της πάλης των τάξεων και ακριβώς αυτό είναι το υπόβαθρο της νέας πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης. Μια αποσαφήνιση για το "κίνημα" Μ' αυτή την έννοια είναι μεθοδολογικά άτοπο να ταυτίζει κανείς την άνοδο του κινήματος όχι μόνο με το εν λόγω Φόρουμ και τα τοπικά του παραρτήματα, αλλά και με κάθε άλλη εκδοχή που θα διεκδικεί να εκπροσωπήσει τη μαζική κινητοποίηση. Από την ίδια τους τη φύση τα διάφορα κινήματα δεν μπορούν να ενοποιηθούν αυθόρμητα - όπως θέλουν να επιμένουν οι οπαδοί του Φόρουμ- σε ένα ενιαίο κίνημα γιατί απλώς δεν αντιπροσωπεύουν τα ίδια ταξικά συμφέροντα: Το εργατικό κίνημα έχει εξ αντικειμένου διαφορετικά συμφέροντα από ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Οι μικροαστοί που χτυπιούνται από το μεγάλο κεφάλαιο δεν σημαίνει ότι μπορούν να διαμορφώσουν ένα κοινό πρόγραμμα με τους μισθωτούς εργάτες γιατί τελικά τα συμφέροντα τους είναι διαφορετικά. Έχουμε δει πάρα πολλές φορές το φαινόμενο οικολογικές διαμαρτυρίες για τη λειτουργία ενός εργοστασίου σε μια περιοχή να έρχονται σε αντίθεση με τους εργάτες που δουλεύουν σε αυτό το εργοστάσιο. Το να ζητάνε οι αγρότες της Ευρώπης προστατευτισμό για τα προϊόντα τους δεν σημαίνει ότι έχουν κοινά συμφέροντα με τους αγρότες της Αμερικής που ζητάνε κι αυτοί επίσης το ίδιο για τα δικά τους. Είναι πολύ πιθανότερο μια τέτοια συνθηματολογία να καταλήξει "αυθόρμητα" σε μια συμμαχία με τη δική τους αστική τάξη παρά σε ένα παγκόσμιο παναγροτικό κίνημα. Μπορούμε να συνεχίσουμε περιγράφοντας τις άπειρες αντιφάσεις αυτής της ψευδεπίγραφης ενότητας των "κινημάτων",αλλά ο χώρος προς το παρόν δεν μας το επιτρέπει. Μόνο προσωρινά μπορεί να υπάρξει μια συμμαχία η οποία όμως μπορεί να γίνει αποδεχτή σε μια μονιμότερη βάση κάτω από δύο προϋποθέσεις: Η πρώτη να έχει η εργατική τάξη την ηγεμονία έναντι των άλλων κοινωνικών στρωμάτων γιατί σε τελευταία ανάλυση είναι η μόνη τάξη που έχει πραγματικά διαφορετικά ιστορικά και όχι μόνο καθημερινά συμφέροντα με την αστική τάξη και δεύτερον η επαναστατική πρωτοπορία να έχει το δικαίωμα να κριτικάρει ανοιχτά κάθε προσπάθεια συνθηκολόγησης και φυσικά να διαδίδει ανοιχτά το δικό της πρόγραμμα. Αν και θα ήταν περιττό είναι αναγκαίο να υπενθυμίσουμε, στους διάφορους επαναστάτες μαρξιστές των Φόρουμ, ότι το δικαίωμα αυτό στο βαθμό που δεν το χρησιμοποιούν γίνονται το αριστερό δεκανίκι των πολιτικών "εκκλήσεων" του συγκεκριμένου οργανισμού και επομένως χρεώνονται και το πολιτικό τους περιεχόμενο. Γι' αυτά όμως θα επανέλθουμε στη συνέχεια… ΜΚΟ και "κίνημα" Ωστόσο οι μεθοδολογικές αυθαιρεσίες δεν σταματούν εδώ, αλλά επεκτείνονται και στο ρόλο που παίζουν οι διάφορες ΜΚΟ, που υποτίθεται ότι αγωνίζονται ενάντια στα μερικά κακά αυτής της κοινωνίας, όπως για τις χελώνες και τις αρκούδες, στη συγκρότηση αυτού του "κινήματος" . Χωρίς να υποτιμούμε καμία τέτοια θεματική, θεωρούμε ότι οι ΜΚΟ από τη φύση τους είναι ομάδες χειραγωγίσιμες από τις κυβερνήσεις, δημιούργημα αστικών και μικροαστικών κύκλων οι οποίες μάλιστα έχουν χρησιμοποιηθεί πάμπολλες φορές ως ασπίδα ακόμα και για ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις για "ανθρωπιστικούς" λόγους. Πέρα όμως από τον βρωμερό ρόλο που παίζουν αρκετές απ' αυτές τις ΜΚΟ, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι μερικές απ' αυτές έχουν αγαθούς σκοπούς δεν μπορούμε να κατανοήσουμε απ' όπου κι ως που η φιλανθρωπία ή η αγάπη για τη φύση μπορεί να αποτελέσει "κίνημα". Η δημιουργία μιας ΜΚΟ γύρω από ένα ζήτημα δεν σημαίνει αξιωματικά ότι εκπροσωπεί τίποτα άλλο πέρα από τον εαυτό της. Αυτό δεν χρειάζεται να είναι κανείς μαρξιστής για να το καταλάβεί. Γύρω από κάθε θεματική υπάρχουν άπειρες και μάλιστα αλληλοσυγκρουόμενες ΜΚΟ. Για παράδειγμα η Acion Aid είναι μια ΜΚΟ που διαχειρίζεται διάφορα προγράμματα κατά της πείνας στον τρίτο κόσμο και στης οποίας στο ελληνικό παράρτημα ηγείται μια από της κόρες του Μητσοτάκη. Τι σημαίνει αυτό τώρα; Μήπως ότι η συγκεκριμένη ΜΚΟ αποτελεί κάποιο κομμάτι ενός ευρύτερου κινήματος ενάντια στη φτώχεια που μαστίζει τον τρίτο κόσμο; Μήπως οι επαναστάτες θα πρέπει να παλέψουν από κοινού με αυτή την οργάνωση ενάντια στην πείνα; Η απάντησή μας είναι σαφέστατη: μ' αυτή την οργάνωση δεν μας ενώνει τίποτα. Πρώτον γιατί δεν εκπροσωπεί κανέναν πεινασμένο. Δεύτερον γιατί οι φιλανθρωπικές της δραστηριότητες αν δεν χρησιμοποιούνται ως δούρειος ίππος της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας στην καλύτερη δεν λύνουν κανένα πρόβλημα. Και τρίτον γιατί πρόκειται για αστική οργάνωση αξιωματικά αντίθετη σε κάθε προοπτική έξω από τα όρια της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Οι φιλανθρωπικές οργανώσεις, ανεξάρτητα αν είναι ή δεν είναι εκφυλισμένα πρακτορεία των καπιταλιστών -οι αστοί πάντα έφτιαχναν τέτοια ιδρύματα για να παριστάνουν και τους ανθρωπιστές- ποτέ δεν θεωρήθηκαν, αν δεν μας απατά η μνήμη μας, από τα ιστορικά κοινωνικοπολιτικά κινήματα (σοσιαλιστικά εργατικά ) ως προοδευτικές οργανώσεις που θα έπαιζαν έστω κι έναν επικουρικό ρόλο στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση. Κι αυτή η θεώρηση δεν είχε να κάνει με έναν εμπειρισμό. Οι ΜΚΟ από τη φύση τους δεν μπορούν να μεταβληθούν σε οργανώσεις που θα παλέψουν ενάντια στο σύστημα, ακριβώς γιατί είναι κομμάτι του επίσημου θεσμικού πλαισίου και γι' αυτό η κυρίαρχη τάξη τις χρησιμοποιεί ως άλλοθι και ως δούρειο ίππο μέσα στο μοναδικό εν δυνάμει κοινωνικό επαναστατικό υποκείμενο την εργατική τάξη. Η αστική ιδεολογία δεν έχει μόνον ένα φορέα για να διαδοθεί στην κοινωνία. Δεν αρκούν μόνο οι επίσημοι κρατικοί μηχανισμοί (αστικό κράτος και αστικά κόμματα) για να μολύνει τη συνείδηση των καταπιεσμένων τάξεων και στρωμάτων. Οι ΜΚΟ είναι ένας επιπλέον φορέας της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας που εμφανίζεται με τη μορφή της κριτικής στα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας. Αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζει κάθε αγωνιστής που θέλει να παλέψει ενάντια στο σύστημα. Μιλάμε τουλάχιστον για μια πρωτοπορία που υποτίθεται παλεύει συνειδητά και όχι απλώς αυθόρμητα, ενάντια στον καπιταλισμό. Φαίνεται όμως ότι αυτή η "πρωτοπορία" που εκφράζεται μέσα από πολιτικές μαρξιστικές οργανώσεις δεν έχει τίποτα ξεκάθαρο στο μυαλό της. Ένα κίνημα και μία ηγεσία; Με μια ευρύτερη έννοια, τώρα, η ανθρωπότητα έχει γνωρίσει πολλά κινήματα μέχρι σήμερα. Κινήματα τέχνης όπως οι σουρεαλιστές, οι ντανταϊστές, οι φουτουριστές, οι χίπηδες κ.ο.κ., κινήματα πολιτικά, όπως το σοσιαλιστικό, το αναρχικό, το φασιστικό, το κομμουνιστικό και πάει λέγοντας, κινήματα κοινωνικοθρησκευτικά όπως το ισλαμιστικό, κινήματα κοινωνικά όπως το εργατικό, το αγροτικό, κινήματα εθνικά όπως το εθνικοαπελευθερωτικό. Τα κινήματα αυτά είναι προϊόν των ίδιων των αντιφάσεων της καπιταλιστικής κοινωνίας. Από την πλευρά του επαναστατικού μαρξισμού αλλά και όσων παλεύουν για την κοινωνική απελευθέρωση, τα κινήματα αυτά δεν είναι ένας αχταρμάς αλλά διακρίνονται σε προοδευτικά και αντιδραστικά με κριτήριο βεβαίως το κοινωνικό υπόβαθρο αυτών των κινημάτων σε συνδυασμό με τον αν ο αγώνας τους είναι σε συνάφεια ή σε αντίθεση με την κοινωνική απελευθέρωση. Επιπλέον τα κινήματα δεν είναι μια flat πραγματικότητα. Εμφανίζονται μέσω των οργανώσεών του, για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω, στις οποίες μάλιστα υπάρχει και μια ηγεσία που εκφράζει έναν συσχετισμό. Με την ευκαιρία να ζητήσουμε προκαταβολικά συγγνώμη από τους θεωρητικούς των νέων "κινημάτων" που σκεφτόμαστε κατά αυτόν τον τρόπο και θα τους παρακαλούσαμε αν διαφωνούν στα σχήματα που έχουμε στο κεφάλι μας να μας διορθώσουν. Και συνεχίζουμε... Το να ταυτίζει, λοιπόν, κανείς ένα κίνημα με τις οργανώσεις του και με την εκάστοτε ηγεσία του μπορεί να το οδηγήσει σε ασυγχώρητα λάθη. Για παράδειγμα μια προδοτική αντιδραστική ηγεσία δεν αναιρεί τον προοδευτικό χαρακτήρα ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος. Με αυτά τα κριτήρια οι μαρξιστές έπαιρναν μια ενεργό πολιτική θέση και πρακτική απέναντι σε αυτά τα κινήματα αλλά και τις οργανώσεις τους. Ωστόσο το να υποστηρίξει κανείς το αγώνα ενός τέτοιου κινήματος π.χ. Του παλαιστινιακού δεν σημαίνει ότι υιοθετεί τις θέσεις της ηγεσίας της Φατάχ ή της Χαμάς, ούτε βεβαίως ότι συνυπογράφει κοινές πλατφόρμες, "εκκλήσεις" για το πώς θα είναι η "άλλη" Παλαιστίνη, ακριβώς γιατί η "άλλη"Παλαιστίνη των κομμουνιστών δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με την "άλλη" Παλαιστίνη της Χαμάς. Σε κάθε περίπτωση μια δήθεν "μίνιμουμ" συμφωνία με αυτές τις οργανώσεις έστω και γενική "για μια άλλη Παλαιστίνη" ισοδυναμεί με πολιτική συνθηκολόγηση και φυσικά προδοσία του επαναστατικού κομμουνιστικού προγράμματος. Όσοι τώρα δεν τους πειράζει να βάλουν στην άκρη το κομμουνιστικό πρόγραμμα κάνουν άλλη μια σειρά από λάθη. Δεν παίρνουν θέση για τίποτα. Ενώ μας λένε για παράδειγμα ότι δεν θέλουν τον πόλεμο των ιμπεριαλιστών στο Ιράκ ταυτόχρονα μας λένε ότι δεν υποστηρίζουν και τη στρατιωτική τους ήττα για να μην ταυτιστούν με το καθεστώς του Σαντάμ. Βλέπετε είναι λεπτομερείς στην πολιτική τους. Όμως συμβαίνει κάτι χειρότερο. Με το να μην βοηθάνε το Ιράκ και όχι τον Σαντάμ να νικήσει τους ιμπεριαλιστές στη μάχη, και όχι μόνο στην προπαγάνδα, τότε αφήνουν το λαό του Ιράκ να σφαχτεί από τους ιμπεριαλιστές. Έτσι καταλήγουν σ' αυτό που δεν ήθελαν να ταυτίσουν το λαό του Ιράκ με το Σαντάμ και μάλιστα με το χειρότερο τρόπο, ξεχνώντας ότι η στρατιωτική υπεράσπιση του Ιράκ όταν δέχεται επίθεση από τους δολοφόνους ιμπεριαλιστές είναι μια δίκαιη υπόθεση. Ή μήπως σύντροφοι δεν είναι; Επομένως, άλλο πράγμα είναι το κίνημα αυτό καθ' αυτό κι άλλο η εκάστοτε ηγεσία του. Και αυτό το σημειώνουμε γιατί πολλές φορές η εκάστοτε ηγεσία δεν αντανακλά πάντοτε τις επιθυμίες της βάσης. Δεν είναι μάλιστα λίγες οι φορές που οι ηγεσίες ξεπουλάνε ανοιχτά από απεργίες μέχρι επαναστάσεις λειτουργώντας σαν πράκτορες του ταξικού αντιπάλου. Δεν θα αναφερθούμε σε επιπλέον παραδείγματα, αλλά όποιος κάνει ότι δεν θυμάται μπορούμε να τον βοηθήσουμε στην αποκατάσταση της μνήμης του. Αν λοιπόν δεχτεί κανείς ότι υπάρχει μια διάσταση ανάμεσα στην ηγεσία και τη βάση ενός κινήματος, ότι αυτά τα δύο δεν ταυτίζονται, ότι μέσα στο κίνημα δρουν διαφορετικές πολιτικές δυνάμεις και ότι μερικές απ' αυτές εξυπηρετούν τα συμφέροντα του αντιπάλου, τότε δεν μπορούμε να αντιληφθούμε από που κι ως που το Φόρουμ επιμένει να ταυτίζεται με το κίνημα όταν αυτοχαρακτηρίζεται, προκαλώντας απόλυτο κομφούζιο, σαν το "κίνημα των κινημάτων". Αν θυμόμαστε καλά, κατά τον ίδιο τρόπο τα σταλινικής παράδοσης Κ.Κ. θεωρούσαν τον εαυτό τους τα μοναδικά κόμματα της εργατικής τάξης. Μήπως υπάρχει κάτι κοινό ανάμεσα στις μονοπωλιακές διαθέσεις του Φόρουμ και των Κ.Κ.; Κίνημα και πολιτική Η άποψη του Φόρουμ που παρουσιάζει τον εαυτό του σαν το "κίνημα των κινημάτων", δεν αντέχει σε καμία κριτική. Αφενός γιατί δεν προσδιορίζεται το ταξικό περιεχόμενο αυτού του "κινήματος" εφόσον τσουβαλιάζονται μέσα σ' αυτό τάξεις, έθνη, φυλές και φύλλα. Αφετέρου γιατί απουσιάζει μια εναλλακτική πολιτική λύση σ' αυτό που υποτίθεται ότι αντιπαλεύει την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Αυτό λοιπόν που παρατηρεί κανείς πίσω από τις θριαμβολογίες του Φόρουμ είναι δύο βασικά προβλήματα που μαθηματικά θα το οδηγήσουν σε κρίση: η ταξική και η πολιτική ανομοιογένεια. Ακριβώς εδώ χρειάζεται ένα δεύτερο ξεκαθάρισμα γύρω από αυτές τις έννοιες. Κάθε κίνημα είτε αυτό είναι το εργατικό, είτε το νεολαιίστικο, είτε το εθνικοαπελευθερωτικό, είτε το οποιοδήποτε άλλο κίνημα των καταπιεσμένων αναπτύσσεται αυθόρμητα ενάντια στην κοινωνική εκμετάλλευση και την καταπίεση. Μια καταπίεση βεβαίως που δεν εξαντλείται μόνο στην εργατική τάξη αλλά επεκτείνεται σε μια σειρά από άλλες κοινωνικές ομάδες (ομοφυλόφιλοι κλπ.), πληβείοι μικροαστοί, νεολαία, μετανάστες και καταλήγει σε έθνη ολόκληρα -του τρίτου κόσμου- που αντιμετωπίζουν εκτός από την εκμετάλλευση των ντόπιων αστών και την καταλήστευσή τους από τις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις. Η αυθόρμητη λοιπόν αντίδραση στην καταπίεση δεν σημαίνει ταυτόχρονα και μια αυθόρμητη πρόταση διεξόδου. Γιατί όμως το κίνημα δεν βρίσκει από μόνο του μια εναλλακτική λύση; Γιατί να συμβαίνουν τόσοι τσακωμοί στο εσωτερικό του; Το κίνημα δεν υπάρχει στο κενό. Αναπτύσσεται μέσα από τις μαζικές του οργανώσεις. Η εργατική τάξη δημιουργεί συνδικάτα για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της έναντι της εργοδοσίας, οι φοιτητές έχουν τους συλλόγους τους και μέσα απ' αυτούς παλεύουν, οι καταπιεσμένες εθνότητες όπως οι Παλαιστίνιοι δεν μάχονται ως ένα τσούρμο που πετάει απλώς πέτρες αλλά δίνουν οργανωμένα τον αγώνα τους μέσα από την PLO κλπ. Αυτές είναι οι πραγματικές οργανώσεις του μαζικού κινήματος. Δεν είναι οργανώσεις για να ευαισθητοποιήσουν γύρω από ένα πρόβλημα την υπόλοιπη κοινωνία, δεν είναι ομάδες πίεσης. Είναι όργανα πάλης μιας τάξης, ενός έθνους ή ενός διαταξικού στρώματος που όμως προσωρινά διαμορφώνει κοινά συμφέροντα όπως οι φοιτητές. Αυτά είναι παραδείγματα μόνιμων οργανώσεων του κινήματος. Πολλές φορές όμως δημιουργούνται και βραχύβια μονοθεματικά κινήματα με αφορμή μεγάλα γεγονότα όπως π.χ. το αντιπολεμικό κίνημα το οποίο επαναλαμβάνουμε δεν μπορεί να είναι μόνιμο και επομένως δεν μπορεί να εκπροσωπείται από μια μόνιμη οργάνωση που γενικώς είναι κατά κάθε πολέμου και κάθε βίας απ' όπου κι αν προέρχεται. Ακριβώς γι' αυτό και δεν είχαμε ποτέ εκτός ίσως από μερικές καρικατούρες επαγγελματιών ειρηνιστών μόνιμες μαζικές αντιπολεμικές οργανώσεις. Θα πει κανείς ότι όλα αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά. Έτσι νομίζαμε κι εμείς. Όμως φαίνεται ότι στους κύκλους των Φόρουμ υπάρχει μια εντελώς άλλη προσέγγιση. Θεωρούν ότι κάθε ΜΚΟ είναι κι αυτή οργάνωση του κινήματος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη σύγχυση απ' αυτό. Οι ΜΚΟ στην καλύτερη εκδοχή είναι ανομοιογενείς κοινωνικά και πολιτικά ομάδες ανθρώπων με ιδιαίτερες ευαισθησίες πάνω σε ένα ζήτημα με απεύθυνση όλη την κοινωνία ή όπου τους επιτρέπουν οι δυνάμεις τους. Οι ευαισθησίες αυτές μπορεί να έχουν σχέση με το οικοπεριβάλλον, με τα παιδάκια, με τους πεινασμένους, τους άπορους, τα θύματα πολέμου, τους πρόσφυγες κλπ. κλπ. Τελευταία δημιουργούνται και ΜΚΟ με ευαισθησίες γύρω από την... οικονομική διαχείριση όπως η Attac. Όπως και να 'χει αυτού του είδους οι οργανώσεις δεν εκπροσωπούν τίποτα άλλο πέρα από τις ευαισθησίες των μελών τους. Σε ρόλο κοινωνικής νοσοκόμας εξαντλούνται σε μια φιλανθρωπική, συμβολική περισσότερο, δραστηριότητα επούλωσης πληγών και τίποτα παραπάνω. Αντίθετα οι πραγματικά μαζικές οργανώσεις του κινήματος δίνουν μάχες στους δρόμους, απεργούν, συγκρούονται, κάνουν πραγματικές και όχι συμβολικές καταλήψεις και γενικά είναι ουσιαστικός παράγοντας όχι μόνο της κοινωνικοπολιτικής ζωής αλλά και όργανα ταξικής πάλης και κοινωνικής ανατροπής. Αυτές οι διαφορές στα λεξικά τα Φόρουμ είναι ανύπαρκτες. Προφανώς θα έχουν τους λόγους τους να μπουρδουκλώνουν πρώτα τις κοινωνικές τάξεις ίσως για να τις εξαναγκάσουν να συνεργαστούν και στη συνέχεια την έννοια του κινήματος για να το ταυτίσουν με τον εαυτό τους αφού πρώτα κάνουν ίσωμα το πραγματικό μαζικό κίνημα με τις φιλανθρωπικές ΜΚΟ. Σε τι εξυπηρετεί αυτό σχήμα θα το δούμε αργότερα... Πέρα όμως από τις ετσιθελικές ανοησίες που ακούγονται γύρω από την έννοια του κινήματος, αυτό επιμένει να ξεδιπλώνεται με τη δική του διαλεκτική. Ενώ λοιπόν οι μαζικές οργανώσεις είναι πραγματικά όπλα διεξαγωγής της ταξικής πάλης -ας μας συγχωρήσουν οι οπαδοί της "κοινωνίας των πολιτών" αλλά εμείς προτιμούμε την πάλη των τάξεων- αυτό δεν συνεπάγεται ότι είναι de facto και όργανα της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας ή ότι έχουν μια εναλλακτική λύση για την οργάνωση της κοινωνίας. Αυτό συμβαίνει για τον απλούστατο λόγο ότι η οικοδόμηση της άλλης κοινωνίας δεν μπορεί να είναι αυθόρμητη αλλά συνειδητή. Ο αγώνας για τα καθημερινά προβλήματα είναι ταξικός αγώνας αλλά δεν μετατρέπεται αυτόματα και σε αγώνα για μια άλλη κοινωνία. Αυτό συμβαίνει γιατί η αστική προπαγάνδα είναι πολύ ισχυρή ακόμα και μέσα στην εργατική τάξη με αποτέλεσμα η πλειοψηφία της να έχει την αυταπάτη ότι μπορεί να καλυτερεύσει η κοινωνία χωρίς επανάσταση ακόμα και χωρίς να απαλλοτριωθούν οι καπιταλιστές. Ένα άλλο τμήμα το πιο προχωρημένο συνειδητοποιεί ότι μόνο με την ανατροπή του καπιταλισμού μπορεί να αλλάξει η κατάσταση. Αναγκαστικά τώρα όποιος σκεφτεί την προοπτική της ανατροπής θα πρέπει ταυτόχρονα να ψάξει με τι θα αντικατασταθεί αυτό το σύστημα. Εδώ έχουμε μια νέα διάσταση: άλλοι θεωρούν ότι ο νέος κόσμος θα είναι κομμουνιστικός -ο σταλινισμός δεν έχει σχέση μ' αυτό-, άλλοι η αναρχία κ.ο.κ. Καταλαβαίνει κανείς ότι η ταξική συνείδηση έχει πολλά επίπεδα και επομένως θα εκφράζεται και από διαφορετικές πολιτικές οργανώσεις ή κόμματα. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στο εργατικό κίνημα αλλά και στα υπόλοιπα πραγματικά μαζικά -και όχι face- κινήματα. Επομένως η εναλλακτική λύση που μπορεί να ενοποιεί κάθε φορά τα μαζικά κινήματα σε ένα ορισμένο χρόνο και χώρο εξαρτάται αφενός από το επίπεδο όξυνσης της ταξικής πάλης και αφετέρου από τον πολιτικό συσχετισμό που υπάρχει στο εσωτερικό αυτών των μαζικών κινημάτων δηλαδή το συσχετισμό ανάμεσα στις ρεφορμιστικές και τις επαναστατικές δυνάμεις. Ακριβώς γι' αυτό το λόγο οι επαναστάτες μαρξιστές που επιμένουν στη σοσιαλιστική εναλλακτική λύση θεωρούν βασικό τους καθήκον όχι μόνο να χτιστούν σαν επαναστατική αντιπολίτευση αλλά και να γίνουν η κυρίαρχη δύναμη μέσα στις μαζικές οργανώσεις. Γι' αυτό άλλωστε θεωρούν αυτές τις οργανώσεις όχι μόνο εργαλεία για την ταξική πάλη ενάντια στους καπιταλιστές αλλά και πεδίο ανοιχτής αντιπαράθεσης με την αστική ιδεολογία και τις ρεφορμιστικές αυταπάτες. Όσο για τις ΜΚΟ αυτές δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ εργαλεία μαζικής πάλης: πρώτον γιατί απαρτίζονται από επαγγελματίες κινηματίες άρα δεν έχουν καμία εσωτερική δυναμική να μετασχηματιστούν σε κάτι άλλο πέρα από τη σημερινή τους κατάντια και δεύτερον γιατί οι ίδιες δεν έχουν καμία τέτοια επιθυμία. Οι επαγγελματίες κινηματίες όμως έχουν μια διαφορετική εκτίμηση. Φταίνε, λένε, οι πολιτικές οργανώσεις και οι μικροκομματικοί τους ανταγωνισμοί που δεν αφήνουν το ίδιο το κίνημα να εκδηλώσει την αυτενέργειά του. Η άποψη αυτή εκτός από απίστευτη κουτοπονηριά είναι και επικίνδυνη. Γιατί το πρώτο καθήκον που βάζει είναι το πέταγμα των πολιτικών -δηλαδή των αριστερών δεδομένου ότι οι αστικές δεν ενδιαφέρονται άμεσα- οργανώσεων έξω από τις μαζικές οργανώσεις του κινήματος, ταυτόχρονα βεβαίως με την πολιτική τους απαξίωση. Δεν είναι τυχαίο που στο Φόρουμ σύμφωνα με τη Χάρτα Αρχών στο σημείο 9 απαγορεύεται η συμμετοχή των πολιτικών κομμάτων. Προφανώς με αυτό τον τρόπο εξασφαλίζεται η "αυτονομία" του κινήματος. Ωστόσο η απαγόρευση αυτή δεν στάθηκε αρκετή για να λύσει το πρόβλημα των διαφορετικών πολιτικών επιλογών που συνυπάρχουν μέσα στο Φόρουμ, πράγμα που δέχονται όλοι οι "επαναστάτες μαρξιστές" του. Ωστόσο αυτοί οι τελευταίοι δεν βγάζουν τσιμουδιά γι' αυτήν την απαγόρευση. Μήπως θα πρέπει επιτέλους να δώσουν μερικές εξηγήσεις γι' αυτό το είδος πολιτικού αυτοευνουχισμού; Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται να πάρουμε καμία σοβαρή απάντηση γύρω από αυτό το ζήτημα. Απλώς οι "επαναστάτες μαρξιστές" του Φόρουμ γλύφουν την πραγματική καθοδήγηση αυτής της υπόθεση δηλαδή την Attac και τους πολιτικούς της συνοδοιπόρους, όπως επίσης και τις αυταπάτες που έχει ένα κομμάτι αγωνιστών που δεν μπορούν να διακρίνουν ότι πίσω από τις πολιτικές οργανώσεις και τα κόμματα υπάρχουν διαφορετικές πολιτικές που αντανακλούν σε περισσότερο ή λιγότερο βαθμό διαφορετικά ταξικά συμφέροντα. Το γεγονός αυτό καταντάει σκάνδαλο όταν η κάθε ΜΚΟ συμμετέχει επίσημα στο Φόρουμ και επομένως με αυξημένο ειδικό βάρος στις εργασίες του και στη διαμόρφωση των συσχετισμών του, ενώ οι "επαναστάτες μαρξιστές" βρίσκονται εκεί σαν άτομα, δηλαδή σαν φτωχοί συγγενείς έτοιμοι να παίξουν το ρόλο της λατζαρίας των ΜΚΟ. Αν μη τι άλλο μια τέτοια στάση είναι τουλάχιστον αναξιοπρεπής. Οι πολιτικές οργανώσεις δεν είναι ένας εξωγενής παράγοντας που δήθεν εισβάλει μέσα στο κίνημα. Καταρχήν γιατί οι άνθρωποι που αποτελούν ένα κίνημα μπορεί να είναι και μέλη πολιτικών οργανώσεων. Και γιατί άλλωστε να μην είναι. Ποιος μπορεί να το εμποδίσει αυτό. Μήπως ο κ. Ραμονέ, ή η κ. Σούζαν Τζόρτζ; Κανένας δεν συμμετέχει στις οργανώσεις του κινήματος αφήνοντας τις ιδέες του απ' έξω. Υπ' αυτή την έννοια και εφόσον οι πολιτικές οργανώσεις είναι ενώσεις ανθρώπων πάνω σε πολιτικές και ιδεολογικές αρχές αδυνατούμε να κατανοήσουμε τέτοιου είδους δικτατορικούς αποκλεισμούς. Μήπως ο κ. Ραμονέ και ο κ. Κασέν οι ηγέτες της Attac θεωρούν ότι στην "κοινωνία των πολιτών" δεν έχουν θέση οι πολιτικές οργανώσεις; Προφανώς δεδομένου μάλιστα ότι νομιμοποιούν τους επίσημους θεσμικούς φορείς του αστικού εποικοδομήματος να ασκούν πολιτική εξουσία ενώ το "κίνημα" πρέπει να πιέσει προκειμένου να διορθωθεί αυτή η εξουσία και ο κόσμος μας. Αυτό όμως είναι ακόμα πιο εξοργιστικό γιατί οι κύριοι αυτοί δέχονται το ρόλο των αστικών κομμάτων όταν κυβερνούν και δεν δέχονται το κίνημα να απειλεί και γιατί όχι να καταλάβει την εξουσία. Κατά συνέπεια δεν αναγνωρίζουν το λόγο που τα -επαναστατικά- κόμματα θα πρέπει να βρίσκονται στο εσωτερικό του κινήματος. Αλλά τι να πει κανείς, εδώ ολόκληρη 4η Διεθνής, -έτσι επιμένει να αυτοχαρακτηρίζεται η Ενιαία Γραμματεία- δεν δείχνει να στεναχωριέται με όλα αυτά… Το απίθανο αυτό νοητικό κατασκεύασμα της Attac το οποίο είναι κυρίαρχο στο Φόρουμ, -ευτυχώς όχι στο πραγματικό κίνημα- είναι εξίσου παλιό όσο και οι πολιτικές της απόψεις. Θυμίζει έντονα τις οικονομίστικες και τρεϊντγιουνίστικες απόψεις των αρχών του αιώνα που ήθελαν το κίνημα να ασχολείται μόνο με τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας στα εργοστάσια και όχι με τα ζητήματα της πολιτικής εξουσίας. Το κίνημα κάνει αντιεξουσία στην εξουσία. Αυτό ήταν το μοτίβο των ρεφορμιστών πρακτόρων της αστικής ιδεολογίας πριν 100 χρόνια. Το ίδιο είναι και σήμερα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια υποσχετική στην αστική τάξη ότι δεν πρόκειται ποτέ να την ανατρέψουν. Ας είναι. Οι πολιτικές οργανώσεις ήταν είναι και θα είναι οργανικός μέρος του κινήματος. Οι πιο μεγάλοι ηγέτες του εργατικού κινήματος ήταν ταυτόχρονα μέλη πολιτικών οργανώσεων, και το πιο σκληρό κομμάτι επίσης όλων των κινημάτων είναι μέλη συνήθως οργανώσεων της αριστεράς. Πρέπει να αναρωτηθεί κανείς τι θα ήταν το κίνημα χωρίς τις πολιτικές οργανώσεις. Απλώς έρμαιο της εργοδοσίας και της αστικής ιδεολογίας, τα συνδικάτα θα ήταν εργοδοτικά, όπως τα αμερικάνικα της περιόδου του Μακαρθισμού, τότε που ο εν λόγω γερουσιαστής κυνηγούσε τους αριστερούς από τα Γιούνιονς. Έτσι τα αμερικάνικα συνδικάτα έγιναν πρακτορεία του Δημοκρατικού Κόμματος και της μαφίας. Η απαγόρευση των κομμάτων από το Φόρουμ είναι στην πραγματικότητα απαγόρευση των κομμουνιστών να συμμετάσχουν επίσημα και άρα να το επηρεάσουν. Η αυτονομία των "κινημάτων" που συμμετέχουν στο Φόρουμ είναι σκέτο παραμύθι. Οι περισσότερες ΜΚΟ είναι παραρτήματα των ρεφορμιστικών ή ακόμα και αστικών κομμάτων. Η ίδια η Attac είναι πνευματικό παιδί της Le Monde Diplomatique, η οποία ανήκει στο συγκρότημα της Le Monde η οποία με τη σειρά της υποστηρίζει το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Επίσης η Attac έχει δείξει τις συμπάθειές της και προς το κόμμα του Σεβενεμάν. Πόσο "αυτόνομη" είναι η συγκεκριμένη οργάνωση; Πρόκειται περί καθαρής πλάνης για να μην πούμε συνειδητής απάτης. Το πρόβλημα δεν είναι που η Attac έχει σχέσεις με όλους αυτούς. Τιμή της καμάρι της. Για μας είναι πολύ φυσιολογικό. Το ίδιο ισχύει για όλες τις ΜΚΟ και όλα τα "κινήματα". Μ' αυτή την έννοια όλη η φιλολογία για την αυτονομία του κινήματος κρύβει απλώς οργανωτίστικες μανούβρες των γραφειοκρατών με μοναδικό στόχο να κυριαρχήσουν οι δικές τους πολιτικές απόψεις στις γραμμές των καταπιεσμένων. Δυστυχώς για να ξεδιαλύνει κανείς την τρομερή σύγχυση που συνειδητά καλλιεργούν οι επαγγελματίες κινηματίες έπρεπε όσο κι αν γίναμε κουραστικοί να υπενθυμίσουμε αυτές τις παμπάλαιες αλήθειες. Τι είναι τα Κοινωνικά Φόρουμ Αν ρωτήσει κανείς όσους εμπλέκονται στα Κοινωνικά Φόρουμ να δώσουν οι ίδιοι ένα χαρακτηρισμό μάλλον θα απογοητευτεί. Η διάσταση των απόψεων είναι τόσο μεγάλη όσο κι αυτοί που συμμετέχουν σ' αυτά. Ακούγεται ότι είναι ένας χώρος συνάντησης, συζήτησης και συντονισμού των κινημάτων. Ότι είναι το κίνημα των κινημάτων. Ότι συμβολίζει "ένα δυνητικό αντίπαλο κέντρο που αντιστρατεύεται τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική του καπιταλισμού". Μια άλλη άποψη, του SWP και του ΣΕΚ στην Ελλάδα, χαρακτηρίζει το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης σαν αντικαπιταλιστικό κίνημα και στον αντίποδα αυτής της άποψης η Ροσάνα Ροσάντα από το ιταλικό Μανιφέστο το χαρακτηρίζει σαν "ηθικό" και σε καμία περίπτωση αντικαπιταλιστικό κίνημα. Ο καθένας λοιπόν όπως τον βολεύει. Το να δώσει κανείς ένα χαρακτηρισμό για τα Κοινωνικά Φόρουμ αλλά και για το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης είναι μια προϋπόθεση για μια σωστή προσέγγιση στο φαινόμενο αυτό από την σκοπιά πάντα του επαναστατικού μαρξισμού. Οι περισσότεροι από τους μαρξιστές που συμμετέχουν στο Φόρουμ το παρουσιάζουν λίγο ως πολύ σαν ένα κέντρο ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό, όπου μέσα από κει μπορεί να δοθεί μια ώθηση στους αγώνες των καταπιεσμένων και των κινημάτων. Επομένως οι μαρξιστές πρέπει όχι μόνο να συμμετέχουν αλλά να το κάνουν και κέντρο της δράσης τους. Αν διαβάζει κανείς τα έντυπα αυτών των οργανώσεων -πολλές από τις οποίες είναι τροτσκιστικής παράδοσης- έχει την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα κοσμοϊστορικό γεγονός. Οι συναντήσεις των Φόρουμ περιγράφονται ως "αντικαπιταλιστικά πανηγύρια" (Εργατική Αλληλεγγύη) και "πέρα από κάθε προσδοκία" (Εργατική Αριστερά). Μάλιστα αν πάρει κανείς στα σοβαρά τις ενημερώσεις αυτών των εντύπων θα σχηματίσει την εντύπωση ότι οι ρεφορμιστές δέχονται την μια ήττα πίσω από την άλλη κάτω από την τρομερή πίεση των επαναστατικών δυνάμεων. Ωστόσο οι περιγραφές αυτές εκφράζουν περισσότερο τις επιθυμίες αυτών που τις γράφουν παρά την ίδια την πραγματικότητα των Φόρουμ. Ας προσπαθήσουμε μια πιο προσεχτική προσέγγιση. Καταρχάς το Φόρουμ δεν είναι "κίνημα", ούτε ενιαίο μέτωπο, ούτε συνδικάτο. Αναφερόμαστε σ' αυτές τις έννοιες γιατί είναι οι αγαπημένες όσων "μαρξιστών" συμμετέχουν σ' αυτό προφανώς για να δικαιολογήσουν το είδος της συμμετοχής τους. Το Φόρουμ είναι οργανισμός με μια συγκεκριμένη δομή, λειτουργία, και πρόγραμμα αρχών. Την πρωτοβουλία για την ίδρυσή του πήρε η γαλλική Attac σε συνεργασία με ΜΚΟ της Βραζιλίας όπως επιβεβαιώνει ο Μισέλ Λεβί ηγετικό στέλεχος της Ε.Γ. της 4ης Διεθνούς (Εργατική Αριστερά). Η Attac είναι μια γαλλική οργάνωση που τα αρχικά της σημαίνουν "Ένωση για τη φορολόγηση της διακίνησης των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων για βοήθεια προς τους πολίτες". "Ξεκίνησε από τη Γαλλία το 1997 με πρωτοβουλία της Le Monde Diplomatique μετά από ένα άρθρο του διευθυντή της Ιγνάσιο Ραμονέ με τίτλο 'αφοπλίστε τις αγορές'" σύμφωνα με την αυτοπαρουσίαση που κάνει το ελληνικό της τμήμα. Ο ίδιος ο Ραμονέ έγραφε στην εφημερίδα του λίγο πριν ξεκινήσει το 1ο ΠΚΦ: "Όλοι αυτοί που αμφισβητούν ή επικρίνουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση θα συγκεντρωθούν στο Πόρτο Αλέγκρε… για να προσπαθήσουν με θετικό και εποικοδομητικό πνεύμα να προτείνουν ένα θεωρητικό και πρακτικό πλαίσιο το οποίο επιτρέπει να προβλεφθεί μια παγκοσμιοποίηση νέου τύπου και αν επιβεβαιωθεί ότι ένας άλλος κόσμος, λιγότερο απάνθρωπος και περισσότερο αλληλέγγυος είναι δυνατός". (Κ. Ελευθεροτυπία 14/1/01). Η τοποθέτηση αυτή υπενθυμίζουμε δεν είναι του οποιουδήποτε αλλά του εμπνευστή αυτής της υπόθεσης και είναι αρκετή για να αντιληφθεί ο καθένας τα πολιτικά όρια που έχουν τεθεί εξαρχής. Ο απώτερος στόχος του Φόρουμ είναι "ένας κόσμος λιγότερο απάνθρωπος" κι αυτό όχι ως κάλεσμα αγώνα αλλά ως "εποικοδομητική πρόταση". Η δομή τώρα του Φόρουμ είναι απλώς μια αντιγραφή των δομών της Attac. Αντιγράφουμε το σημείο 1 της Χάρτας Αρχών του ΠΚΦ, το οποίο εκτός των άλλων δεν εγκρίθηκε από καμία συνέλευση του ΠΚΦ και όσων συμμετείχαν σ' αυτό αλλά από μια επιτροπή αυτών που το οργάνωσαν δηλαδή της Attac και των βραζιλιάνικων ΜΚΟ. Προκαλούμε οποιονδήποτε να μας διαψεύσει, αν έγινε διαφορετικά, με έναν ας πούμε πιο δημοκρατικό τρόπο. "Το ΠΚΦ είναι ένας ανοικτός χώρος συνάντησης για την αντανακλαστική σκέψη, τη δημοκρατική συζήτηση ιδεών, τη διατύπωση προτάσεων, την ελεύθερη ανταλλαγή εμπειριών και τη σύνδεση για την αποτελεσματική δράση από ομάδες και κινήματα της κοινωνίας των πολιτών που αντιτάσσονται στον νεοφιλελευθερισμό και στην κυριαρχία του κόσμου από το κεφάλαιο…". Οι διαφορές με την Attac είναι εντελώς δυσδιάκριτες: "Η Attac δεν είναι ομοσπονδία, συνδικάτο ή πολιτικό κόμμα. Είναι ένας παγκόσμιος κοινός τόπος δημοκρατικής συνάντησης πολιτών διαφορετικών κατηγοριών και επαγγελμάτων, που τους ενώνει η κοινή θέληση να αντιταχθούν στις καταστροφικές συνέπειες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης". (Attac Ελλάδας, Σύντομη Παρουσίαση). Όσον αφορά το ποιοι συμμετέχουν τόσο στο ΠΚΦ όσο και στην Attac είναι το ίδιο και το αυτό. "Το ΠΚΦ θα είναι πάντα ένα φόρουμ ανοικτό στον πλουραλισμό και στην ποικιλομορφία των δραστηριοτήτων και των τρόπων δέσμευσης των οργανώσεων και των κινημάτων που αποφασίζουν να συμμετέχουν σ' αυτό…Ούτε οι κομματικές αντιπροσωπίες, ούτε οι στρατιωτικές οργανώσεις δεν θα συμμετάσχουν στο φόρουμ. Οι αρχηγοί κυβερνήσεων και βουλευτές που αποδέχονται τις υποχρεώσεις αυτού του χάρτη μπορούν να συμμετέχουν σε προσωπικό επίπεδο".(Χάρτα σημείο 9). Να τι λέει η Attac για τον εαυτό της: "Η δομή της Attac είναι δυαδική. Συμμετέχουν σ' αυτήν φυσικά και συλλογικά-νομικά πρόσωπα, μεμονωμένοι πολίτες, αλλά και συνδικάτα και ομοσπονδίες εργαζομένων με εκπροσώπους στα όργανα της Attac. Στην Attac δεν συμμετέχουν πολιτικά κόμματα. Δεν αποκλείεται όμως, όπως και συμβαίνει, να συμμετέχουν μέλη και κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι κομμάτων, ως μεμονωμένα φυσικά πρόσωπα ή να συγκροτούνται διακομματικές ομάδες". (Attac Ελλάδας, Σύντομη Παρουσίαση). Μήπως οι συμπτώσεις αυτές είναι συμπτωματικές; Στο σημείο αυτό έχουμε την εξής απορία. Γιατί η πρωτοβουλία για την ίδρυση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ, όπως επίσης και κανένας άλλος υποστηριχτής του Φόρουμ δεν έχει εκδώσει στα ελληνικά τη Χάρτα Αρχών του ΠΚΦ; Και μάλιστα τη στιγμή που η ίδρυση τοπικών φόρουμ προϋποθέτει τη συμφωνία με τη Χάρτα Αρχών όπως αποφασίστηκε -αλήθεια από ποια επιτροπή- στο 2ο ΠΚΦ το Φλεβάρη 2002; Η συνεχιζόμενη απόκρυψη του ντοκουμέντου αυτού αποτελεί σκάνδαλο και απόδειξη τουλάχιστον του καιροσκοπισμού των οργανωτών του ελληνικού Φόρουμ. Η αλήθεια σύντροφοι δεν είναι ντροπή. Η απόκρυψή της πάντως είναι τσαρλατανισμός. Όπως κι αν έχει στο βαθμό που συνεχιστεί αυτή η τακτική θα τη δημοσιεύσουμε εμείς παρόλο που τη θεωρούμε ένα κείμενο άξιο για τα σκουπίδια. Γραφειοκρατικοί αποκλεισμοί και "αριστερή" πτέρυγα Το ποιοι μπορούν να συμμετέχουν στο ΠΚΦ, όπως και ο παρασκηνιακός τρόπος που πέρασε η Χάρτα δημιουργούν ένα αποπνιχτικό κλίμα που δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με κανενός είδους δημοκρατικής λειτουργίας. Βεβαίως την ευθύνη για την διοργάνωση την είχε η Attac. Επομένως είχε και το δικαίωμα να χειριστεί την υπόθεση με τον τρόπο που η ίδια επιθυμούσε προφανώς και για να εξασφαλίσει και το ανάλογο πολιτικό περιεχόμενο. Μέχρι εδώ κανένα πρόβλημα. Τότε όμως να ξεκαθαριστεί ότι το ΠΚΦ είναι μαγαζάκι της Attac και να σταματήσει το παραμύθι για τα κινήματα των κινημάτων και για τις πρωτόγνωρες "αμεσοδημοκρατικές" και "συμβιωτικές" διαδικασίες. Τα πρακτικά αποτελέσματα αυτής της αντίληψης ήταν ο αποκλεισμός από τις διαδικασίες του 2ου ΠΚΦ πέρσι το Φλεβάρη των FARC Κολομβίας, των Ζαπατίστας, της ΕΤΑ όπως και κάθε άλλης αντάρτικης οργάνωσης. Επίσης αποκλείστηκαν προσωπικότητες όπως ο Τσάβες και ο Κάστρο ενώ την ίδια στιγμή είχαμε παρέλαση από κεντροαριστερούς βουλευτές της Γαλλίας και της Ιταλίας που είχαν λίγο πριν ψηφίσει την επέμβαση στο Αφγανιστάν για την πάταξη της "τρομοκρατίας". Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε ως μια ατυχής στιγμή. Όμως το θέμα δεν είναι τόσο απλό για να το ξεπεράσουμε έτσι. Η Συντακτική Επιτροπή της Εποχής στις 27/2/02 παραδέχεται ότι "ο αποκλεισμός μάλλον δεν προέκυψε από μαζικές δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά από πολιτικές εκτιμήσεις σε σχετικά μικρό κύκλο". Να που και οι υποστηριχτές του Φόρουμ ανακαλύπτουν ύστερα από διαμαρτυρίες αναγνωστών τους ότι πράγματι παίρνονται αποφάσεις σε στενούς κύκλους. Η Εργατική Πάλη μας δίνει και μια επιπλέον πληροφορία γύρω από τους αποκλεισμούς: "πρόκειται για σοβαρό σφάλμα της "αριστερής" πτέρυγας του Φόρουμ που όπως φάνηκε στο θέμα αυτό είχε το συσχετισμό τουλάχιστον μέσα στα κινήματα" (Μάρτης 2002) Επομένως δεν είχαμε μόνο παρασκηνιακές και αντιδημοκρατικές διαδικασίες αλλά και τη συναίνεση της αριστερής πτέρυγας. Θαυμάσια! Κάπως έτσι δίνει η "αριστερή" πτέρυγα της μάχες της με τη δεξιά. Με το να υποτάσσεται στην τελευταία. Βλέπετε οι επαναστάτες μαρξιστές σύμφωνα με ένα άλλο περιοδικό το Σπάρτακο "δεν έχει νόημα να θελήσουν να ασκήσουν τον έλεγχό τους στη διαδικασία του ΕΚΦ, να μανιπουλάρουν και να επιχειρήσουν να κυριαρχήσουν σ' αυτό. Αφενός είναι μάταιο λόγω των διαστάσεων αυτού του γεγονότος, αφετέρου διότι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθούν μέσα που παραβιάζουν τη συμβιωτική υφή και δε σέβονται τον πλουραλισμό του κινήματος" (Σεπτέμβρης 02). Τέλεια! Η αριστερή πτέρυγα έχει την πλειοψηφία αλλά προκειμένου να συμβιώσει με τη δεξιά πτέρυγα επιλέγει να κάνει πολιτικό χαρακίρι. Να χαίρεστε τις τακτικές σας, σύντροφοι! Όποτε επιθυμείτε μπορούμε να οργανώσουμε μια ανοιχτή συζήτηση των συντρόφων και των φίλων της Εργατικής Εξουσίας να μας εξηγήσετε κι από κοντά πως γίνεται το χαρακίρι. Ωστόσο έχουμε και μια διαφορετική αντίληψη γύρω από το πρόβλημα της αντιπαράθεσης δεξιάς και αριστεράς μέσα στο ΠΚΦ η οποία και δίνει έναν πιο μαχητικό τόνο. Ο Γ. Μητραλιάς στην Εργατική Αριστερά στις 6/2/02 μας ενημέρωνε σε άρθρο του για το 2ο Πόρτο Αλέγκρε για το πώς έπεσε στο κενό η απόπειρα άλωσής του από τη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία. Αντιγράφουμε: "Λίγο πριν αρχίσουν οι εργασίες του κοινοβουλευτικού Φόρουμ και έπειτα από μερικά ανώδυνα σπρωξίματα, μπούκαραν στο αμφιθέατρο που το φιλοξενούσε καμιά 400σύνεδροι. Ήταν κυρίως Βραζιλιάνοι, Αργεντίνοι και Ιταλοί που φωνάζοντας το σύνθημα "έξω ο πόλεμος από το Φόρουμ" ξεδίπλωσαν ένα μεγάλο πανό που έγραφε: 'από τη Γένοβα μέχρι ο Πόρτο Αλέγκρε, ενάντια στον οικονομικό, κοινωνικό και στρατιωτικό πόλεμο'". Βεβαίως ο Γ.Μητραλιάς ξεχνάει να αναφερθεί στους αποκλεισμούς προφανώς γιατί εδώ πέρασε η γραμμή της "άλωσής του από τη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία". Ας είναι. Δεδομένου όμως ότι η ΑΚΟΑ-Εποχή, η ΟΚΔΕ-Εργατική Πάλη, η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος και η ΔΕΑ-Εργατική Αριστερά είναι στην πρωτοβουλία για το ελληνικό Φόρουμ μήπως θα μπορούσαν να καταλήξουν σε μια κοινή ενημέρωση για το πώς έχουν τελικά τα πράγματα. Ξαναρωτάμε λοιπόν: Είναι πλειοψηφία η αριστερή πτέρυγα όπως ισχυρίζεται η ΔΕΑ, και η ΟΚΔΕ Εργατική πάλη ή μειοψηφία όπως ισχυρίζεται ο Σπάρτακος; Επίσης οι επαναστάτες στο Φόρουμ επιδιώκουν να κυριαρχήσουν οι απόψεις τους όπως καταλάβαμε από το πολεμικό ραπόρτο του Γ. Μητραλιά στην Εργατική Αριστερά ακόμα και με δυναμικές μπούκες στα αμφιθέατρα που συνεδριάζουν οι ρεφορμιστές βουλευτές ή καθόμαστε στα αυγά μας όπως μας συμβουλεύει ο Σπάρτακος προκειμένου να μην χαλάσει η "συμβιωτική υφή" των φόρουμ. Σύντροφοι αποφασίστε, γιατί έχουμε πάθει σύγχυση μ' αυτά που διαβάζουμε. Πόσο δημοκρατικό είναι το Φόρουμ; "..Φόρουμ είναι στην ουσία μια νέα σχέση με την πολιτική. Χώρος οριζόντιας επικοινωνίας, συνάντησης, διαλόγου, ανταλλαγής εμπειριών και δικτύωσης των κινημάτων, κοινωνικών χώρων, συλλογικοτήτων και ακτιβιστών/τριών που αποφασίζουν τη δράση τους μέσω των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών, σεμιναρίων, ολομελειών και εργαστηρίων κατά θεματική. Καμία απόφαση δεν πάρθηκε κεντρικά σε επιπεδο ΕΚΦ παρά μόνο σε επίπεδο συνέλευσης κινημάτων. Δύο είναι οι αποφασιστικές διαδικασίες: σεμινάρια και συνελεύσεις". Κάπως έτσι παρουσίασε τις διαδικασίες του Φόρουμ στη Φλωρεντία άρθρο της Εποχής στις 17/11/02. Στο απόσπασμα αυτό αποτειπώνεται το πλέον επιθετικό σημέιο της προπαγάνδας υπέρ του Φόρουμ. Ένα επιχειρημα που το ακούμε συχνά και από αριστερους κριτικούς υποστηρικτές του Φόρουμ. Μας λένε λοιπόν ότι το Φόρουμ μπορεί ναι μεν να μην έχει ένα επαναστατικό πρόγραμα ωστόσο έχει τέτοιες λειτουργίες που επιτρέπει στους επαναστάτες να παρέμβουν και να αλλάξουν τους συσχετισμούς. Σε όλα τα έντυπα (Εργατική Αριστερά, Σπάρτακος, Εργατική Πάλη, Εποχή κλπ.) της μαρξιστικής αριστεράς του Φόρουμ διαβάζουμε τα πιο απίθανα εγκόμια όπως το παραπάνω για την φοβερή δημοκρατία του Φόρουμ, για το πόσο πολυσυλλεκτικό, πολυτασικό είναι, ότι λειτουργεί χωρίς αποκλεισμούς με αμεσοδημοκρατικές οριζόντιες διαδικασίες κ.ο.κ. Δυστυχώς τα γεγονότα δεν δικαιώνουν πουθενά την επιχειρηματολογία αυτή. Στο πρώτο μέρος του αφιερώματος είδαμε ότι τα πράγματα σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις δεν είναι ακριβώς έτσι: Η μία περίπτωση είναι οι γραφειοκρατικοί αποκλεισμοί των αντάρτικων οργανώσεων και των κομματικών αντιπροσωπειών από το ΠΚΦ, βάσει του σημείου 9 της Χάρτας Αρχών και η δεύτερη περίπτωση η διαδικασία έγκρισης της ίδιας της Χάρτας Αρχών όχι από το ίδιο το Φόρουμ αλλά εκ των προτέρων από την οργανωτική του επιτροπή, δηλαδή την Attac και ορισμένες βραζιλιάνικες ΜΚΟ. Για τους λόγους που η κλίκα αυτή επέλεξε να αποκλειστούν οι πολιτικές οργανώσεις και τα αντάρτικα έχουμε ήδη μιλήσει. Ωστόσο στην Χάρτα υπάρχει ένα ακόμα άρθρο που αναφέρεται στις διαδικασίες που προβλέπονται για τις όποιες αποφάσεις θα λαμβάνονται στις συνεδριάσεις του Φόρουμ. Σύμφωνα λοιπόν με το άρθρο 6 "οι συμμετέχοντες στο Φόρουμ δεν θα κληθούν να πάρουν αποφάσεις ως σώμα, είτε με ψηφοφορία είτε δια βοής, όσον αφορά τις διακηρύξεις ή τις προτάσεις για τη δράση που θα ήταν δεσμευτικές για όλους". Αν λοιπόν δεν προβλέπονται διαδικασίες ψηφοφοριών τότε πως παίρνονται οι κάθε είδους αποφάσεις στα πλαίσια του Φόρουμ; Με ποιον τρόπο εκφράζεται η πολυτασικότητα στο Φόρουμ όταν καραρχήν απαγορεύονται οι πολιτικές οργανώσεις και όταν κατα δεύτερον δεν υπάρχει διαδικασία που να αναδυκνύει αυτές τις διαφορετικές τάσεις, στη βάση βεβαίως της αντιπαράθεσης των διαφορετικών πολιτικών τους απόψεων. Για να το θέσουμε κάπως πιο απλά: όταν για ένα ζήτημα δεν υπάρχει ομοφωνία αλλά τουλάχιστον δύο διαφορετικές απόψεις ποια από αυτές κυριαρχεί και με ποιόν τρόπο, δεδομένου ότι δεν γίνονται ψηφοφορίες; Μήπως υπάρχει κάποιος δημοκρατικότερος τρόπος από την ψηφοφορία; Μέχρι να απαντηθεί το ερώτημα αυτό από τους φίλους του Φόρουμ μπορούμε να δώσουμε τη δική μας εξήγηση. Στην πραγματικότητα οι εμπνευστές του Φόρουμ έχουν φροντίσει από την ίδρυσή του να αποκλείσουν όχι μόνο τις οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις και την παρουσία των επαναστατών μαρξιστών ώς τέτοιων και όχι ως ατόμων αλλά και κάθε πολιτική συζήτηση που ενδεχομένως θα έδινε στις διαδικασίες και το περιεχόμενο του φόρουμ διαφορετικό νόημα από αυτό που έχει μέχρι στιγμής. Η διαδικασία δεν είναι ένα δευτερεύον ζήτημα. Είναι το αναγκαίο συμπλήρωμα μιας ανάλογης πολιτικής αντίληψης. Κάθε γραφειοκρατική κλίκα εξασφαλίζει την κυριαρχία της με ανάλογες μεθόδους. Έτσι και στο Φόρουμ η κλίκα της Attac και όσων την υποστηρίζουν κάνουν ακριβώς το ίδιο. Εφόσον λοιπόν τα Κοινωνικά Φόρουμ δεν παίρνουν αποφάσεις τότε ποια η αξία τους; Κάποιος υποστηρικτής τους θα μας έλεγε ότι δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία το ζήτημα των αποφάσεων, ότι ο κόσμος έχει μπουχτίσει από αποφάσεις και ότι το πιο σημαντικό είναι η δυνατότητα των κινημάτων να συζητάνε αναμεταξύ τους και να συντονίζουν τους αγώνες τους. Πράγματι στα Φόρουμ διεξάγεται ένα πλήθος από συζητήσεις σε διάφορα επίπεδα και παίρνονται κάποιες αποφάσεις για κινητοποιήσεις όχι τόσο από το Φόρουμ αλλά από τη Συνέλευση των κινημάτων για την οποία θα μιλήσουμε παρακάτω. Ποιος όμως αποφασίζει για τη θεματολογία αυτών των συζητήσεων και τη σύνθεση των πάνελ; Στη Φλωρεντία υπήρχαν τρία επίπεδα διεξαγωγής αυτών των συζητήσεων. Πρώτον ήταν οι Συνδιασκέψεις με 3 μεγάλες ενότητες α) πασγκοσμιοποίηση και φιλελευθερισμός, β) πόλεμος και ειρήνη και γ) Δικαιώματα, ιδιότητα του πολίτη και δημοκρατία. Γύρω από αυτές τις ενότητες έγιναν μια σειρά από συζητήσεις. Δεύτερο επίπεδο είναι οι ολομέλειες (plenaries), οι διάλογοι (ανάμεσα σε διαφορετικά ρεύματα) και οι μαρτυρίες. Και τρίτο επίπεδο τα σεμινάρια και τα workshop με διάφορες θεματικές και με ευθύνη των σχημάτων που τα οργανώνουν αφού πήραν βεβαίως την έγκριση από τις προπαρασκευαστικές επιτροπές που προηγήθηκαν της Φλωρεντίας. Οι συζητήσεις αυτές δεν κατέληξαν πουθενά και φυσικά παρά τα όσα ακούγονται ουδεμία απόφαση πάρθηκε. Οι εισηγήσεις δεν μπήκαν σε καμία δοκιμασία από το πλήθος που τις άκουγε. Δεν υπήρχε καμία δυνατότητα να ακουστεί μια άλλη άποψη ακριβώς γιατί το πάνελ ήταν προκαθορισμένο. Και ποιος αποφάσισε για τη σύνθεση του πάνελ; Θα μας πουν οι προπαρασκευαστικές επιτροπές. Αν κρίνουμε όμως από την προπαρασκευαστική της Θεσσαλονίκης αυτό δεν είναι αλήθεια. Στην μεγάλη αίθουσα της προπαρασκευαστικής δεν πάρθηκε καμία απόφαση και για κανένα θέμα. Οι αποφάσεις πάρθηκαν σε κάποιες άλλες αίθουσες σε στενό κύκλο και προφανώς με παζάρια και ανταλλάγματα. Στην Εποχή (26/1/03) διαβάζουμε ότι "Στη Φλωρεντία οι μεγάλες οργανώσεις (Attac, SOS Racisme, Oxfam, Le Monde Diplomatique, ευρωπαϊκές ομοσπονδίες συνδικαλιστών κ.α.) ήταν εκείνες που, σε συνεργασία με τους ιταλούς διοργανωτές (τοπική αυτοδιοίκηση, μεγάλα συνδικάτα, Δημοκρατική Αριστερά και Κομμουνιστική Επανίδρυση) καθόρισαν το πλαίσιο και τα θέματα των συζητήσεων". Δεν ξέρουμε αν οι υπόλοιπες συνιστώσες του Φόρουμ συμφωνούν με την άποψη της Εποχής, όμως είναι το μοναδικό ξεκάθαρο απόσπασμα που δίνει μια συγκεκριμένη απάντηση γύρω από το οργανωτικό μέρος του Φόρουμ της Φλωρεντίας. Το πράγμα είναι κρυστάλινο. Όλα καθορίζονται από πριν, όχι με ανοιχτές διαδικασίες (γι' αυτό άλλωστε δεν χρειάζονται ψηφοφορίες) αλλά με τα γνωστά παζάρια ανάμεσα σε εκπροσώπους κάποιων "μεγάλων" οργανώσεων. Μπορεί κανείς να φανταστεί ότι το παζάρι αυτό θα ήταν ένα πάρε δώσε θεμάτων και ομιλητών προκειμένου να εξασφαλιστεί η μεταξύ των "διοργανωτών" ισορροπία. Μήπως αυτό είναι το "συμβιωτικό" πνεύμα του Κοινωνικού Φόρουμ; Και η "Εκκληση των κοινωνικών κινημάτων"; Αυτό δεν είναι μια απόφαση που πάρθηκε στο ΕΚΦ; Η Επόχη μας ενημερώνει ότι εδώ πάρθηκε απόφαση "κεντρικά σε επίπεδο ΕΚΦ". Λάθος! Σύμφωνα με την "Παρουσίαση της συνάντησης της Φλωρεντίας" από έκδοση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ (Δεκέμβριος 2002) "Η Συνέλευση έγινε σε χώρο εκτός της Fortezza de Basso και για να υπενθυμίσει ότι είναι μια διαδικασία τυπικά εκτός του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ"(σελ. 16). Πράγματι το Φόρουμ δεν παίρνει επίσημα καμία ευθυνη για την Συνέλευση. Εξάλλου η Χάρτα δεν προβλέπει τίποτα τέτοιο. Ωστόσο συμβαίνει το εξής απίθανο. Αφού εξοβελίζει τη Συνέλευση έξω από την επίσημη διαδικασία των συζητήσεων με τους προκαθορισμένους ομιλητές που δεν βγάζουν καμία απόφαση, την ίδια στιγμή επεμβαίνει για να ορίσει και εκει ποιοι θα μιλάνε και ποιοι θα ακούνε. Στο ίδιο φυλλάδιο στην ίδια σελίδα διαβάζουμε: "Όμως όλοι οι ομιλητές είχαν επιλεγεί από το Φόρουμ μέσω των σεμιναρίων που διοργανώθηκαν μέσα σ' αυτό... ήταν ένα θριαμβευτικό κλείσιμο. Περίπου 15000 άτομα ανέμιζαν σημαίες, αγκαλιάζονταν, έκλαιγαν, φώναζαν συνθήματα". Αυτό που δεν μας λένε οι διαφημιστές των "αμεσοδημοκρατικών" διαδικασιών του Φόρουμ είναι αν αυτοί οι 15000 ψήφισαν την "έκκληση". Αν υπήρχε άλλο κείμενο πρόταση προς τη Συνέλευση, που απορίφθηκε κι αν θεωρούν φυσικό να μην υπήρχε ή αν προβλεπόταν η δυνατότητα να υπάρχει άλλο κείμενο. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε καμία τέτοια δυνατότητα. Το κείμενο της "Έκκλησης" είχε προαποφασιστεί στη Βαρκελώνη και δεν το ενέγκρινε καμία συνέλευση κανενός κοινωνικού κινήματος. Ήταν κι αυτό αποτέλεσμα των παζαριών μεταξύ της Αttac και των συνοδοιπόρων της. Κι αν τα πράγματα έχουν γίνει διαφορετικά ας μας διαψεύσουν. Δεν υπάρχει λόγος να επιμείνουμε άλλο στα οργανωτικά επιτεύματα του συγκεκριμένου οργανισμού. Απλώς θα λέγαμε ότι αποτελεί θράσος και αντιστροφή της πραγματικότητας κάθε άποψη που παρουσιάζει τις διαδικασίες του Φόρουμ, είτε του Παγκόσμιου είτε του Ευρωπαϊκού, σαν πανηγύρι της άμεσης δημοκρατίας. Όσοι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο ή δεν έχουν ιδέα από πραγματική δημοκρατία μέσα στο κίνημα, είτε συνειδητά αποκρύπτουν την αλήθεια εξυπηρετώντας προφανώς τα πολιτικά σχέδια της ηγετικής κλίκας του Φόρουμ. Και μην μας πούνε τώρα ότι δεν υπάρχει τέτοια κλίκα. Ο πολιτικός χαρακτήρας του Φόρουμ Όσοι συμμετέχουν στο Φόρουμ θεωρούν ότι δεν είναι δυνατό να δοθεί ένας πολιτικός χαρακτηρισμός δεδομένου ότι το Φόρουμ δεν είναι ένας κλασσικός πολιτικός οργανισμός αλλά μια κινηματική διαδικασία σε εξέλιξη η οποία μάλιστα αποτελείται από ένα τεράστιο φάσμα πολιτικών και κοινωνικών κινημάτων. Η προσέγγιση αυτή δεν είναι μόνο λάθος, αλλά συνειδητή απόκρυψη της αλήθειας προκειμένου να υποβαθμιστεί η πολιτική ουσία του Φόρουμ. Το Φόρουμ έχει πάρει θέσεις τόσο σε στρατηγικά όσο και σε πολιτικά ζητήματα. Το σύνθημα "ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός" δίνει μια στρατηγική απάντηση στη νεοφιλελεύθερη διαχείρηση προτείνοντας σαν εναλλακτική λύση το κλασσικό κευνσιανό μοντέλο μια διαχείρηση που το κράτος θα παίζει κεντρικό ρόλο παραμβαίνοντας και ρυθμίζοντας την οικονομία της αγοράς. Ένα τέτοιο μοντέλο διαχείρισης ακολούθησε ο μεταπολεμικός καπιταλισμός στις δεκαετίες του '50-'70. Στην "Εκκληση των κοινωνικών κινημάτων" του Πόρτο Αλέγκρε ΙΙ (4-2-02) σε ένα ντοκουμέντο που θεωρείται το πλέον αριστερό του ΠΚΦ διαβάζουμε τους βασικούς άξονες πάλης, στο σημείο 16: "Μαχόμαστε: για δημοκρατία: οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν και να ασκούν κριτική στις αποφάσεις των κυβερνήσεών τους, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τις συναλλαγές τους σε διεθνές επίπεδο. Οι κυβερνήσεις είναι απολύτως υπόλογες στους πολίτες τους. Ενώ υποστηρίζουμε την εγκαθίδρυση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο, τονίζουμε την ανάγκη εκδημοκρατισμού των κρατών και των κοινωνιών και τον αγώνα εναντίον της δικτατορίας". Υπενθυμίζουμε ότι το συγκεκριμένο ντοκουμέντο εκφράζει τις απόψεις τις λεγόμενης αριστερής πτέρυγας του Φόρουμ κι αν δεν απατόμαστε ο συγγραφέας του είναι ο Μίκαελ Λεβί ηγετικός στέλεχος της Ενιαίας Γραμματείας της 4ης Διεθνούς. Εδώ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Το πολιτικό καθεστώς για το οποίο αγωνίζονται τα "Κοινωνικά κινήματα" του Φόρουμ είναι η... "κοινοβουλευτική δημοκρατία". Προφανώς λοιπόν ο "εφικτός τους κόσμος" θα έχει το άνωθεν εποικοδόμημα. Από αυτό και μόνο καταλαβαίνει κανείς ότι ο κόσμος αυτός θα είναι καπιταλιστικός. Εχουμε μια απορία όμως. Από όσο γνωρίζουμε όλος ο ιμπεριαλιστικός κόσμος έχει ήδη "κοινοβουλευτική δημοκρατία" εδώ και 1-2 αιώνες με ορισμένα μικρά διαλείμματα. Ποιος ο λόγος λοιπόν να γίνει "μάχη" για κάτι που ήδη υπάρχει; Τι άλλο μας λέει εδώ το Φόρουμ. Οι κυβερνήσεις να γίνουν υπόλογες στους πολίτες οι οποίοι να έχουν δικαίωμα κριτικής. Απίθανο. Τέτοιες κοινοτυπίες θα βρεί κανείς σε οποιοδήποτε Σύνταγμα που έχει γραφτεί μετά το 1789. Και μας τις παρουσιάζει εδώ το Φόρουμ ως προτάσεις αγώνα το 2002. Όπως και να 'χει αυτές τις βλακείες τις υπογράφει όχι μόνο ο Κωνσταντόπουλος και οι παρατρεχάμενοί του αλλά και όλη η κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας. Στο ίδιο σημείο (16) διαβάζουμε τα υπόλοιπα μέτωπα: "κατάργηση του εξωτερικού χρέους, εναντίον της κερδοσκοπίας: επιβολή φόρου Τόμπιν και κατάργηση των φορολογικών παραδείσων, για το δικαίωμα στην πληροφόρηση, για τα δικαιώματα των γυναικών, την ελευθερία από τη βία, τη φτώχεια και την εκμετάλλευση, εναντίον του πολέμου και του μιλιταρισμού, των ξένων στρατιωτικών βάσεων και επεμβάσεων και τη συστηματική κλιμάκωση της βίας. Επιλέγουμε τις διαπραγματεύσεις και τη μη βίαιη επίλυση των διαφορών" Μάλιστα! Και ποιος δεν θα συμφωνούσε με αυτό το πρόγραμμα. Ειδικά με το τελευταίο του σημείο. "Τη μη βίαιη επίλυση των διαφορών". Βλέπετε το Φόρουμ προτιμά τις "διαπραγματεύσεις" μεταξύ των κρατών... φανταζόμαστε ή μήπως και μεταξύ των τάξεων; Στο σημείο αυτό οι του Φόρουμ αριστεροί και δεξιοί, δείχνουν μια ιδιαίτερη επιμονή. Στο ίδιο ντοκουμέντο και στο σημείο 11 "τα κοινωνικά κινήματα καταδικάζουν ενεργά τη βία και το μιλιταρισμό ως μέσα επίλυσης διαφορών", ενώ στη Χάρτα στο σημείο 13 "το ΠΚΦ επιδιώκει να ενισχύσει και να δημιουργήσει νέες εθνικές και διεθνείς συνδέσεις μεταξύ των οργανώσεων και των κοινωνικών κινημάτων, οι οποίες θα αυξήσουν την ικανότητα για τη μη βίαιη αντίσταση στη διαδικασία απανθρωποίησης που υποβάλλεται ο κόσμος και στη κρατική βία, ενισχύοντας τα μέτρα εξανθρωπισμού που λαμβάνονται απ΄ τη δραση αυτών των κινημάτων". Οι ανάλογες πρακτικές έρχονται κουτί με το πολιτικό περιεχόμενο. Όταν λοιπόν το κίνημα και οι οργανώσεις του χρησιμοποιήσουν βία για να επιλύσουν τις διαφορές τους με την άρχουσα τάξη το Φόρουμ θα καταδικάσει και θα προτείνει τη "μη βίαιη αντίσταση". Νάτοι τώρα σε ρόλο διαιτητή. Ανάμεσα σε δύο στρατόπεδα που κάνουν χρήση βίας το Φόρουμ προτείνει κατάπαυση του πυρός και επιπλέον παίρνει θέση ανάλογα με το ποιος χρησιμοποιεί βία. Κι αν το κράτος δεν εισακούσει τις εκκλήσεις του Φόρουμ για μη χρήση βίας θα επιτρέψουν οι διαιτητές της Attac και των άλλων ειρηνιστών του Φόρουμ στο κίνημα να χρησιμοποιήσει βία για την αυτοάμυνά του; Αυτή η συζήτηση γίνεται εντελώς γελοία ύστερα από 2 αιώνες σκληρής και αιματηρής ταξικής πάλης με εκατομύρια νεκρούς θύματα της καπιταλιστικής βίας, μιας βίας που δεν προέρχεται από τα αιματηρά ένστικτα της αστικής τάξης αλλά από τις ανάγκες του λυσσασμένου αγώνα που δίνει για να κρατηθεί στην οικονομική και πολιτική εξουσία. Μήπως για τους μη βίαιους του Φόρουμ η συνθήκη αυτή δεν ισχύει πιά; Τι λένε γι' αυτό οι μαρξιστές του; Πέρα όμως από τις επιθυμίες του Φόρουμ να εξανθρωπίσει εκτός από τον καπιταλισμό και την ταξική πάλη, ο ρόλος του είναι ασφαλώς επικίνδυνος για το ίδιο το στρατόπεδό μας, ακριβώς τη στιγμή που το Φόρουμ εκτός από διαιτητή παριστάνει και τον εκπρόσωπο των κινημάτων, δηλαδή όσων αγωνίζονται ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση. Αυτό το είδος της πολιτικής δεν είναι καθόλου καινούργιο. Ο ρεφορμισμός ήταν πάντα μια πτέρυγα του εργατικού κινήματος. Ωστόσο δεν έπαβε να λειτουργεί σαν πράχτορας της αστικής ιδεολογίας μέσα σ' αυτό. Ο ρεφορμισμός κάθε φορά έπαιρνε διαφορετικές μορφές ανανεώνοντας το προσωπείο του. Κάποτε είχε τη μορφή του ουτοπικού σοσιαλισμού, στη συνέχεια της σοσιαλδημοκρατίας, ύστερα του σταλινισμού. Τώρα μέτα την χρεοκοπία στη συνέιδηση των καταπιεσμένων της κλασσικής σοσιαλδημοκρατίας και του σταλινισμού -ύστερα από την κατάρρευση της Αν. Ευρώπης και την μετατροπή των σταλινικών γραφειοκρατών σε νεοκαπιταλιστές- έρχεται το Φόρουμ να καλύψει το κενό. Να χτίσει νέες αυταπάτες γύρω τάχα από μια εφικτή μεταρρύθμιση του συστήματος υπέρ των εργαζομένων και των άλλων καταπιεσμένων, ότι αυτό μπορεί να γίνει χωρίς βίαιο τρόπο ακόμα και με διαπραγματεύσεις. Αυτό ακριβώς είναι το πολιτικό περιεχόμενο του ρεφορμισμού. Και το Φόρουμ δεν είναι τίποτα άλλο από μια πρσπάθεια σ' αυτή την κατέυθυνση. Πίεση στις κυβερνήσεις Οι εμπνευστές του Φόρουμ έχουν το εξής σχήμα στο μυαλό τους. Από την μια η "κοινωνία των πολιτών", στη μέση οι κυβερνήσεις και στην άλλη άκρη οι πολυεθνικές επιχειρήσεις και οι παράγοντες της οικονομίας της αγοράς. Η "κοινωνία των πολιτών" διαμέσω του Φόρουμ θα πιέζει τις κυβερνήσεις να πάρουν μέτρα προστασίας της κοινωνίας από τις ακρότητες του νεοφιλελευθερισμού. Να πως ξεδιπλώνεται αυτή η στρατηγική από τον Πιέτρο Ινκγράο σε ομιλία του στη Φλωρεντία προτείνοντας λίγο πολύ στον κόσμο που διαδηλώνει να μεταβληθεί σε θεσμικό συνομιλητή της αστικής εξουσίας: "Εχουμε ανάγκη παρέμβασης σε εκείνη τη σφαίρα της εξουσίας που ορίζεται στο νόμο, γιατί ο Μπους μιλάει, λέει ότι μιλάει στο όνομα του νόμου... πρέπει να βγάλουμε από την τσάντα μας ένα βιβλιαράκι το Σύνταγμα της Δημοκρατίας. Πρόεδρε Τσάμπι... γι' αυτό σας εκλέξαμε για να προστατεύεται το Σύνταγμα. Το άρθρο 11 το θυμάστε εκείνο που αρνείται τον πόλεμο;... Γιατί εμείς επιτρέπουμε αυτό το άρθρο να παραβιαστεί στέλνοντας ιταλούς στρατιώτες στο Αφγανιστάν; Γιατί δεν δεχόμαστε την Επιτροπή της Γερουσίας της Βουλής ως θεματοφύλακες του Συντάγματος; Γιατί δεν ζητάμε απ' τους δικούς μας εκπροσώπους στο Ευρωκοινοβούλιο να προβούν σε δήλωση σχετικά με τον προληπτικό πόλεμο, ξεκινώντας έναν αγώνα κατά της νέας μορφής εξουσίας;... Δεν πρέπει εμείς που είμαστε εδώ να ενισχύσουμε τον αγώνα, όχι μόνο στις διαδηλώσεις... αλλά και στις αίθουσες εξουσίας, σε κρατικό και σε ομοσπονδιακό επίπεδο; Δεν πρέπει να ξαναρωτηθούμε αν θα πρέπει να ανοίξουμε ένα νεό αγώνα στον ΟΗΕ; ...όλοι μαζί δε φέρνουμε τον αγώνα της ειρήνης σ' ένα νέο επίπεδο, στις κρατικές εξουσίες και μέσα στα κοινοβούλια; ...θα πρέπει να έχουμε μια ζωηρή παρουσία όχι μόνο στις πλατείες αλλά και στις αίθουσες της εξουσίας..." (Εποχή 17/11/02). Και τι δεν λέει εδώ ο παλαίμαχος ευρωσταλινικός. Εξηγεί πόσο μεγάλη σημασία έχει η προστασία των αστικών θεσμών και προτείνει στο κίνημα να απευθυνθεί σε αυτούς τους θεσμούς και μαζί με τους "ευρωβουλευτές μας" να κάνουμε δηλώσεις για τον πόλεμο. Αν αυτό δεν λέγεται ανοιχτή προπαγάνδα για την ενσωμάτωση του κινήματος στα επίσημα πολιτικά παιγχνίδια τότε πώς λέγεται; Βεβαίως οι αριστεροί απολογητές του Φόρουμ θα μας πουν ότι ο Ινκγράο δεν εκπροσωπεί το κέντρο βάρους των απόψεων του Φόρουμ. Ας δούμε τότε τι λέει ένας άλλος ιταλός ο Βιτόριο Ανιολέτο. Ο κύριος αυτός ήταν ο πρόεδρος του Κοινωνικού Φόρουμ της Γένοβας ο οποίος θεωρείται ακόμα και από τον Άλεξ Καλλίνικος του αγγλικού SWP (ΣΕΚ) εκπρόσωπος της αριστερής πτέρυγας ο οποίος μάλιστα "επιτέθηκε στους βουλευτές που πατάνε σε δύο βάρκες λέγοντάς: υπάρχουν δύο επιλογές - να είσαι με την παγκόσμια Τράπεζα ή με τον κόσμο του Πόρτο Αλέγκρε" (Εργατική Αλληλεγγύη 6/2/02). Ακούστε αυτόν τον φοβερό "αντικαπιταλιστή" τι έγραφε, με την ιδιότητα του εκπροσώπου της Επιτροπής Προώθησης του ΕΚΦ, στην εφημερίδα Republica (2/11/02) λίγο πριν ξεκινήσουν οι εργασίες της Φλωρεντίας. "...Σήμερα είναι η ώρα των προτάσεων: α)ποιος είναι ο ρόλος των κινημάτων και της κοινωνίας στην επεξεργασία του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, β) Κριτική στη Χάρτα της Νίκαιας και επεξεργασία μιας χάρτας δικαιωμάτων των κινημάτων, γ)συζήτηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πάνω στο φόρο Τόμπιν, δ) Κριτική της αγροτικής κοινοτικής πολιτικής... στ) διαμαρτυρία προς ένα σύστημα όπου τα εμπορεύματα μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα αναζητώντας το καλύτερο κέρδος..." και ξαναχτυπά στις 6/11/02 αυτή τη φορά στο Manifesto δίνοντας διευκρινήσεις για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα: "Δεν μπορούμε να δεχτούμε σε μια εποχή που σημαδεύεται από την κρίση των αντιπροσωπευτικών δημοκρατιών, ένα ευρωπαϊκό σύνταγμα του οποίου η επεξεργασία γίνεται σε κλειστούς χώρους δίχως έναν ανοικτό διάλογο ικανό να εμπλέξει τα κινήματα σαν θεμελιώδεις πρωταγωνιστές" (Εποχή 17/11/02). Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία διάσταση απόψεων. Ο Ανιολέτο όπως και ο Ινκγράο κριτικάρουν τα κακώς κείμενα της Ε.Ε. θεωρώντας ότι με τη συμμετοχή των "κοινωνικών κινημάτων" θα μπορούσε να βρεθεί μια θετική διέξοδος. Ακριβώς γι' αυτό θεωρεί ότι το Φόρουμ πρέπει να έχει το λόγο στην κουβέντα για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Ο καθένας μπορεί να έχει τις αυταπάτες του απέναντι στην Ε.Ε., να πιστεύει ότι οι αστικοί θεσμοί μπορεί να μεταρρυθμιστούν προς όφελος της "κοινωνίας" (δεν μας λένε ποιας τάξης αυτής της κοινωνίας). Μάλιστα ο ίδιος ο Ανιολέτο σε ένα ξέσπασμα του ρεφορμισμού του, τότε που του έδινε αντικαπιταλιστικά παράσημα ο Καλλίνικος, κατέληγε στο εξής απίθανο συμπέρασμα ότι "όχι μόνο ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, αλλά ότι ήδη οικοδομείται και είναι ο μόνος δυνατός κόσμος" (Manifesto 13/2/02, Αναδημοσίευση Εποχή 24/2/02). Εσείς σύντροφοι μαρξιστές τι λέτε γι' αυτό που λέει ο σύντροφος Ανιολέτο: Οικοδομείται ήδη ο εφικτός κόσμος του Φόρουμ; Και πως γίνεται αυτό, παράλληλα με την οικοδόμηση της Νέας Τάξης του Μπους και των άλλων φονιάδων ιμπεριαλιστών; Μήπως γίνεται και με μη βίαιο τρόπο; Μήπως δηλαδή δε σας έχει πάρει χαμπάρι ο Μπους ότι χτίζεται μέσα στην αυλή του (αυτός θεωρεί τον πλανήτη αυλή του) ο άλλος εφικτός κόσμος; Κι αν σας πάρει και χρησιμοποιήσει βία εναντίον σας που του χαλάτε την πιάτσα, τι θα κάνετε; Προφανώς θα απευθυνθείτε στους θεσμούς της "αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας" που περνάνε κρίση, έτσι δεν είναι; Για να παλέψουμε για την "εγκαθίδρυση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας". Αλλά τι λέμε τώρα αφού υπάρχει ήδη "κοινοβουλευτική δημοκρατία" τότε μπορούμε να αντιληφθούμε το πνεύμα του σ. Ανιολέτο που ισχυρίζεται ότι ο άλλος κόσμος ήδη οικοδομείται. Η αλήθεια είναι ότι όλη αυτή η υπόθεση είναι και κάπως αστεία... Επαναστατική Αριστερά και Φόρουμ Κατά τη γνώμη μας το Φόρουμ είναι ένα πολιτικό μέτωπο ταξικής συνεργασίας το οποίο κυριαρχείται απόλυτα από σοσιαλδημοκρατικές κευνσιανές αντιλήψεις που όμως στη βάση του βρίσκεται προς το παρόν ένας ισχυρός αγωνιστικός ρεφορμισμός που συντηρείται εξαιτίας της παρουσίας κομματιών της παλιάς άκρας αριστεράς (SWP, CWI, Ενιαία Γραμματεία LCR) και της παραδοσιακής αριστεράς που όμως διατηρούν ένα αγωνιστικό προφίλ (Κομ. Επανίδρυση). Επίσης στη βάση του Φόρουμ βρίσκεται και ένα μεγάλο κομμάτι συλλογικοτήτων και αγωνιστών που μπαίνει τώρα στον αγώνα με πολλές αγνές αυταπάτες όσον αφορά την μεταρρύθμιση του καπιταλισμού. Κάθε νέος αγωνιστής μπορεί δικαίως να τρέφει αυταπάτες για το οποιοδήποτε ζήτημα ακόμα και για τον εξανθρωπισμο του Μπους. Το καθήκον των επαναστατών μαρξιστών είναι να βοηθήσουν τους νέους αγωνιστές να σπάσουν με αυτές τις αυταπάτες, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που γι' αυτό βοηθάει αφάνταστα η ταξική πάλη και σε καμία περίπτωση να τις γλύφουν. Εδώ όμως συμβαίνει ακριβώς το ανάποδο. Οι διάφορες "επαναστατικές" οργανώσεις που συμμετέχουν στο φόρουμ δεν συμμετέχουν εκεί ώς μια επαναστατική αντιπολίτευση στη δεξιά ρεφορμιστική του πτέρυγα. Συμμετέχουν ως συνεργάτες στο χτίσιμο του Φόρουμ. Παντού βλέπουμε ακόμα και στην Ελλάδα, να μοιράζουν τα επίσημα έντυπα των Φόρουμ, να μετατρέπονται σε κλακαδόρους της Attac και των γραφειοκρατών της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Τους είδαμε στο Ναύπλιο να δίνουν το λόγο στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Αργολίδας προκειμένου να χαιρετίσουν από την εξέδρα του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ. Τους βλέπουμε εδώ και μήνες να έχουν μετατραπεί σε πλυντήριο που ξεπλένει τις προδοσίες των γραφειοκρατών. Μας λένε ότι η συμμετοχή των συνδικάτων στο Φόρουμ δεν είναι λάθος γιατί με αυτόν τον τρόπο μαζικοποιείται το Φόρουμ και ανοίγουν δίαυλοι επικοινωνίας με ευρύτερα στρώματα. Επίσης μας λένε ότι εφόσον οι επαναστάτες δέχονται να συμμετάσχουν στα συνδικάτα τότε δεν θα έπρεπε να έχουν κανένα πρόβλημα με τη συμμετοχή της ΓΣΕΕ στο Φόρουμ. Δεν περιμέναμε πιο φτωχά επιχειρήματα από δαύτα. Οι επαναστάτες βεβαίως συμμετέχουν στα συνδικάτα ακόμα κι αν αυτά βρίσκονται στα χέρια των χειρότερων προδοτών. Μόνο που ξεχνάνε να μας πούνε ότι οι επαναστάτες παρά τη συμμετοχή τους στα συνδικάτα ποτέ δεν έγιναν κολαούζοι και κλακαδόροι του κάθε Πολυζογόπουλου, ότι είμαστε στα συνδικάτα γιατί εκεί βρίσκονται οι εργάτες αλλά ποτέ δεν μοιράσαμε τις ανακοινώσεις των γραφειοκρατών αλλά πάντα τις δικές μας. Ότι είμαστε στα συνδικάτα με το δικαίωμα κριτικής και ανοιχτής αντιπαράθεσης με τους προδότες γραφειοκράτες και όχι γλείφοντάς τους. Το πρόβλημα επομένως δεν βρίσκεται στη συμμετοχή της ΓΣΕΕ στο Φόρουμ. Εξάλλου εκεί συμμετέχουν πολύ χειρότεροι, όπως οι αστοί υπουργοί της Γαλλίας πρώτα του Ζοσπέν και τώρα του Σιράκ. Πουθενά στα έντυπα αυτών που συμμετέχουν στα Φόρουμ με την σημαία του τροτσκιστή ή του μαρξιστή δεν είδαμε μια ανοιχτή πολεμική στις απόψεις των κευνσιανών του Φόρουμ. Ποτέ δεν είδαμε μια ανοικτή κριτική για τα κείμενα της Χάρτας και των Εκκλήσεων των κοινωνικών κινημάτων". Ποτέ δεν είδαμε αν υποθέσουμε ότι διαφωνούν με αυτά τα κείμενα τη δική τους πρόταση προς τις "αμεσοδημοκρατικές" συνελεύσεις των Φόρουμ. Και δεν πρόκειται να δούμε, αφού δεν υπάρχουν τετοιες προτάσεις. Εδώ ακόμα και αυτά τα κείμενα τα γράφουν παρέα με την Attac. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Την "Εκκληση" του Πόρτο Αλέγκρε ΙΙ την έγραψε ή δεν την έγραψε ο Λεβί; Υπάρχει ωστόσο κι ένα ακόμα επιχείρημα των μαρξιστών του Φόρουμ για να δικαιολογήσουν το είδος της συμμετοχής τους. Λένε λοιπόν ότι αντιμετωπίζουν το κίνημα όπως αυτό είναι δηλαδή χωρίς σεχταρισμούς συμμετέχοντας και δρώντας μέσα σ' αυτό γιατί μόνο έτσι μπορούν να το επηρεάσουν. Πράγματι όταν δεν συμμετέχει κανείς στο κίνημα δεν μπορεί να το επηρεάσει. Δεν χρειάζεται και μεγάλη σοφία για να πει κανείς αυτή την πρόταση. Όμως αυτό δεν έχει καμία σχέση με την παρακάτω σκέψη που συνήθως ακολουθεί την προηγούμενη και που απευθύνεται σε όσους δεν συμμετέχουν στα Φόρουμ: "οι οργανώσεις αυτές δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι η καθημερινή ταξική πάλη στον κόσμο που ζούμε διεξάγεται σχεδόν αποκλειστικά μέσα από ρεφορμιστικά συνδικάτα, κινήματα και κόμματα... Κατηγορούν τα κοινωνικά φόρουμ για ρεφορμισμό λες και θα μπορούσαν σήμερα τα υπαρκτά συνδικάτα αλλά και οι διαθέσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων και των νεολαίων, που συμμετέχουν για πρώτη φορά σε κινητοποιήσεις να είναι κάτι διαφορετικό από ρεφορμιστικές... λες και το μαζικό αυτό κίνημα είχε προτάξει κάποιες πολιτικές προγραμματικές αρχές, που τους επέτρεπε να το τακτοποιούν μέσα στον φανταστικό κόσμο των "ριζοσπαστών" θεωρητικών". (Σπάρτακος, σελ. 17-8, Νοέμβριος 2002) Για ακόμα μια φορά οι διαθέσεις των εργαζομένων, της νεολαίας, του ίδιου του μαζικού κινήματος ταυτίζεται με τις διαθέσεις των συνδικάτων, των ρεφορμιστικών κομμάτων και πολύ περισσότερο των ηγεσιών αυτών των οργανώσεων. Ο σκοπός αυτής της ταύτισης είναι προφανής. Να καταστήσει το ρεφορμισμό ένα πρόβλημα που έχουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και η νεολαία και όχι οι ηγεσίες τους. Μ' αυτό τον τρόπο η συμμετοχή των επαναστατών στις μαζικές οργανώσεις, και στο "ρεφορμιστικό" κίνημα καταλήγει σε ένα συμβιβασμό με το ρεφορμισμό, ένας συμβιβασμός που ξεκίνησε με την διαπίστωση ότι οι διαθέσεις των εργαζομένων είναι ρεφορμιστικές. Αυτή η σκέψη μας θυμίζει όλη τη φιλολογία των ρεφορμιστών περί της ωριμότητας της εργατικής τάξης δικαιολογώντας μ' αυτό τον τρόπο την ρεφορμιστική τους στρατηγική. Να πως απαντάει ο ίδιος ο Τρότσκυ σε κάποιους αριστερούς διανοούμενους λίγο μετά την ήττα στον Εμφύλιο της Ισπανίας. Ίσως εδώ οι νεοτροτσκιστές, που επίσης προσπαθούν να φορτώσουν την υποταγή τους στους νεορεφορμιστές του Φόρουμ στην "ρεφορμιστική" συνείδηση της πλειοψηφίας των εργαζομένων και της νεολαίας, να ανακαλύψουν κάτι από τον εαυτό τους: "Ας αναλύσουμε βήμα προς βήμα τα υπονοούμενα και τα μισόλογα του συγγραφέα μας. Σύμφωνα με αυτόν η λαθεμένη πολιτική των μαζών μπορεί να αποδοθεί μόνο στο ότι 'εκφράζει μια ορισμένη κατάσταση των κοινωνικών δυνάμεων', δηλαδή τη

από ύποπτος 07/05/2006 12:46 μμ.


...το συσχετισμό ανάμεσα στις ρεφορμιστικές και τις επαναστατικές δυνάμεις. Ακριβώς γι' αυτό το λόγο οι επαναστάτες μαρξιστές που επιμένουν στη σοσιαλιστική εναλλακτική λύση θεωρούν βασικό τους καθήκον όχι μόνο να χτιστούν σαν επαναστατική αντιπολίτευση αλλά και να γίνουν η κυρίαρχη δύναμη μέσα στις μαζικές οργανώσεις. Γι' αυτό άλλωστε θεωρούν αυτές τις οργανώσεις όχι μόνο εργαλεία για την ταξική πάλη ενάντια στους καπιταλιστές αλλά και πεδίο ανοιχτής αντιπαράθεσης με την αστική ιδεολογία και τις ρεφορμιστικές αυταπάτες. Όσο για τις ΜΚΟ αυτές δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ εργαλεία μαζικής πάλης: πρώτον γιατί απαρτίζονται από επαγγελματίες κινηματίες άρα δεν έχουν καμία εσωτερική δυναμική να μετασχηματιστούν σε κάτι άλλο πέρα από τη σημερινή τους κατάντια και δεύτερον γιατί οι ίδιες δεν έχουν καμία τέτοια επιθυμία. Οι επαγγελματίες κινηματίες όμως έχουν μια διαφορετική εκτίμηση. Φταίνε, λένε, οι πολιτικές οργανώσεις και οι μικροκομματικοί τους ανταγωνισμοί που δεν αφήνουν το ίδιο το κίνημα να εκδηλώσει την αυτενέργειά του. Η άποψη αυτή εκτός από απίστευτη κουτοπονηριά είναι και επικίνδυνη. Γιατί το πρώτο καθήκον που βάζει είναι το πέταγμα των πολιτικών -δηλαδή των αριστερών δεδομένου ότι οι αστικές δεν ενδιαφέρονται άμεσα- οργανώσεων έξω από τις μαζικές οργανώσεις του κινήματος, ταυτόχρονα βεβαίως με την πολιτική τους απαξίωση. Δεν είναι τυχαίο που στο Φόρουμ σύμφωνα με τη Χάρτα Αρχών στο σημείο 9 απαγορεύεται η συμμετοχή των πολιτικών κομμάτων. Προφανώς με αυτό τον τρόπο εξασφαλίζεται η "αυτονομία" του κινήματος. Ωστόσο η απαγόρευση αυτή δεν στάθηκε αρκετή για να λύσει το πρόβλημα των διαφορετικών πολιτικών επιλογών που συνυπάρχουν μέσα στο Φόρουμ, πράγμα που δέχονται όλοι οι "επαναστάτες μαρξιστές" του. Ωστόσο αυτοί οι τελευταίοι δεν βγάζουν τσιμουδιά γι' αυτήν την απαγόρευση. Μήπως θα πρέπει επιτέλους να δώσουν μερικές εξηγήσεις γι' αυτό το είδος πολιτικού αυτοευνουχισμού; Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται να πάρουμε καμία σοβαρή απάντηση γύρω από αυτό το ζήτημα. Απλώς οι "επαναστάτες μαρξιστές" του Φόρουμ γλύφουν την πραγματική καθοδήγηση αυτής της υπόθεση δηλαδή την Attac και τους πολιτικούς της συνοδοιπόρους, όπως επίσης και τις αυταπάτες που έχει ένα κομμάτι αγωνιστών που δεν μπορούν να διακρίνουν ότι πίσω από τις πολιτικές οργανώσεις και τα κόμματα υπάρχουν διαφορετικές πολιτικές που αντανακλούν σε περισσότερο ή λιγότερο βαθμό διαφορετικά ταξικά συμφέροντα. Το γεγονός αυτό καταντάει σκάνδαλο όταν η κάθε ΜΚΟ συμμετέχει επίσημα στο Φόρουμ και επομένως με αυξημένο ειδικό βάρος στις εργασίες του και στη διαμόρφωση των συσχετισμών του, ενώ οι "επαναστάτες μαρξιστές" βρίσκονται εκεί σαν άτομα, δηλαδή σαν φτωχοί συγγενείς έτοιμοι να παίξουν το ρόλο της λατζαρίας των ΜΚΟ. Αν μη τι άλλο μια τέτοια στάση είναι τουλάχιστον αναξιοπρεπής. Οι πολιτικές οργανώσεις δεν είναι ένας εξωγενής παράγοντας που δήθεν εισβάλει μέσα στο κίνημα. Καταρχήν γιατί οι άνθρωποι που αποτελούν ένα κίνημα μπορεί να είναι και μέλη πολιτικών οργανώσεων. Και γιατί άλλωστε να μην είναι. Ποιος μπορεί να το εμποδίσει αυτό. Μήπως ο κ. Ραμονέ, ή η κ. Σούζαν Τζόρτζ; Κανένας δεν συμμετέχει στις οργανώσεις του κινήματος αφήνοντας τις ιδέες του απ' έξω. Υπ' αυτή την έννοια και εφόσον οι πολιτικές οργανώσεις είναι ενώσεις ανθρώπων πάνω σε πολιτικές και ιδεολογικές αρχές αδυνατούμε να κατανοήσουμε τέτοιου είδους δικτατορικούς αποκλεισμούς. Μήπως ο κ. Ραμονέ και ο κ. Κασέν οι ηγέτες της Attac θεωρούν ότι στην "κοινωνία των πολιτών" δεν έχουν θέση οι πολιτικές οργανώσεις; Προφανώς δεδομένου μάλιστα ότι νομιμοποιούν τους επίσημους θεσμικούς φορείς του αστικού εποικοδομήματος να ασκούν πολιτική εξουσία ενώ το "κίνημα" πρέπει να πιέσει προκειμένου να διορθωθεί αυτή η εξουσία και ο κόσμος μας. Αυτό όμως είναι ακόμα πιο εξοργιστικό γιατί οι κύριοι αυτοί δέχονται το ρόλο των αστικών κομμάτων όταν κυβερνούν και δεν δέχονται το κίνημα να απειλεί και γιατί όχι να καταλάβει την εξουσία. Κατά συνέπεια δεν αναγνωρίζουν το λόγο που τα -επαναστατικά- κόμματα θα πρέπει να βρίσκονται στο εσωτερικό του κινήματος. Αλλά τι να πει κανείς, εδώ ολόκληρη 4η Διεθνής, -έτσι επιμένει να αυτοχαρακτηρίζεται η Ενιαία Γραμματεία- δεν δείχνει να στεναχωριέται με όλα αυτά… Το απίθανο αυτό νοητικό κατασκεύασμα της Attac το οποίο είναι κυρίαρχο στο Φόρουμ, -ευτυχώς όχι στο πραγματικό κίνημα- είναι εξίσου παλιό όσο και οι πολιτικές της απόψεις. Θυμίζει έντονα τις οικονομίστικες και τρεϊντγιουνίστικες απόψεις των αρχών του αιώνα που ήθελαν το κίνημα να ασχολείται μόνο με τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας στα εργοστάσια και όχι με τα ζητήματα της πολιτικής εξουσίας. Το κίνημα κάνει αντιεξουσία στην εξουσία. Αυτό ήταν το μοτίβο των ρεφορμιστών πρακτόρων της αστικής ιδεολογίας πριν 100 χρόνια. Το ίδιο είναι και σήμερα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια υποσχετική στην αστική τάξη ότι δεν πρόκειται ποτέ να την ανατρέψουν. Ας είναι. Οι πολιτικές οργανώσεις ήταν είναι και θα είναι οργανικός μέρος του κινήματος. Οι πιο μεγάλοι ηγέτες του εργατικού κινήματος ήταν ταυτόχρονα μέλη πολιτικών οργανώσεων, και το πιο σκληρό κομμάτι επίσης όλων των κινημάτων είναι μέλη συνήθως οργανώσεων της αριστεράς. Πρέπει να αναρωτηθεί κανείς τι θα ήταν το κίνημα χωρίς τις πολιτικές οργανώσεις. Απλώς έρμαιο της εργοδοσίας και της αστικής ιδεολογίας, τα συνδικάτα θα ήταν εργοδοτικά, όπως τα αμερικάνικα της περιόδου του Μακαρθισμού, τότε που ο εν λόγω γερουσιαστής κυνηγούσε τους αριστερούς από τα Γιούνιονς. Έτσι τα αμερικάνικα συνδικάτα έγιναν πρακτορεία του Δημοκρατικού Κόμματος και της μαφίας. Η απαγόρευση των κομμάτων από το Φόρουμ είναι στην πραγματικότητα απαγόρευση των κομμουνιστών να συμμετάσχουν επίσημα και άρα να το επηρεάσουν. Η αυτονομία των "κινημάτων" που συμμετέχουν στο Φόρουμ είναι σκέτο παραμύθι. Οι περισσότερες ΜΚΟ είναι παραρτήματα των ρεφορμιστικών ή ακόμα και αστικών κομμάτων. Η ίδια η Attac είναι πνευματικό παιδί της Le Monde Diplomatique, η οποία ανήκει στο συγκρότημα της Le Monde η οποία με τη σειρά της υποστηρίζει το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Επίσης η Attac έχει δείξει τις συμπάθειές της και προς το κόμμα του Σεβενεμάν. Πόσο "αυτόνομη" είναι η συγκεκριμένη οργάνωση; Πρόκειται περί καθαρής πλάνης για να μην πούμε συνειδητής απάτης. Το πρόβλημα δεν είναι που η Attac έχει σχέσεις με όλους αυτούς. Τιμή της καμάρι της. Για μας είναι πολύ φυσιολογικό. Το ίδιο ισχύει για όλες τις ΜΚΟ και όλα τα "κινήματα". Μ' αυτή την έννοια όλη η φιλολογία για την αυτονομία του κινήματος κρύβει απλώς οργανωτίστικες μανούβρες των γραφειοκρατών με μοναδικό στόχο να κυριαρχήσουν οι δικές τους πολιτικές απόψεις στις γραμμές των καταπιεσμένων. Δυστυχώς για να ξεδιαλύνει κανείς την τρομερή σύγχυση που συνειδητά καλλιεργούν οι επαγγελματίες κινηματίες έπρεπε όσο κι αν γίναμε κουραστικοί να υπενθυμίσουμε αυτές τις παμπάλαιες αλήθειες. Τι είναι τα Κοινωνικά Φόρουμ Αν ρωτήσει κανείς όσους εμπλέκονται στα Κοινωνικά Φόρουμ να δώσουν οι ίδιοι ένα χαρακτηρισμό μάλλον θα απογοητευτεί. Η διάσταση των απόψεων είναι τόσο μεγάλη όσο κι αυτοί που συμμετέχουν σ' αυτά. Ακούγεται ότι είναι ένας χώρος συνάντησης, συζήτησης και συντονισμού των κινημάτων. Ότι είναι το κίνημα των κινημάτων. Ότι συμβολίζει "ένα δυνητικό αντίπαλο κέντρο που αντιστρατεύεται τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική του καπιταλισμού". Μια άλλη άποψη, του SWP και του ΣΕΚ στην Ελλάδα, χαρακτηρίζει το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης σαν αντικαπιταλιστικό κίνημα και στον αντίποδα αυτής της άποψης η Ροσάνα Ροσάντα από το ιταλικό Μανιφέστο το χαρακτηρίζει σαν "ηθικό" και σε καμία περίπτωση αντικαπιταλιστικό κίνημα. Ο καθένας λοιπόν όπως τον βολεύει. Το να δώσει κανείς ένα χαρακτηρισμό για τα Κοινωνικά Φόρουμ αλλά και για το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης είναι μια προϋπόθεση για μια σωστή προσέγγιση στο φαινόμενο αυτό από την σκοπιά πάντα του επαναστατικού μαρξισμού. Οι περισσότεροι από τους μαρξιστές που συμμετέχουν στο Φόρουμ το παρουσιάζουν λίγο ως πολύ σαν ένα κέντρο ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό, όπου μέσα από κει μπορεί να δοθεί μια ώθηση στους αγώνες των καταπιεσμένων και των κινημάτων. Επομένως οι μαρξιστές πρέπει όχι μόνο να συμμετέχουν αλλά να το κάνουν και κέντρο της δράσης τους. Αν διαβάζει κανείς τα έντυπα αυτών των οργανώσεων -πολλές από τις οποίες είναι τροτσκιστικής παράδοσης- έχει την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα κοσμοϊστορικό γεγονός. Οι συναντήσεις των Φόρουμ περιγράφονται ως "αντικαπιταλιστικά πανηγύρια" (Εργατική Αλληλεγγύη) και "πέρα από κάθε προσδοκία" (Εργατική Αριστερά). Μάλιστα αν πάρει κανείς στα σοβαρά τις ενημερώσεις αυτών των εντύπων θα σχηματίσει την εντύπωση ότι οι ρεφορμιστές δέχονται την μια ήττα πίσω από την άλλη κάτω από την τρομερή πίεση των επαναστατικών δυνάμεων. Ωστόσο οι περιγραφές αυτές εκφράζουν περισσότερο τις επιθυμίες αυτών που τις γράφουν παρά την ίδια την πραγματικότητα των Φόρουμ. Ας προσπαθήσουμε μια πιο προσεχτική προσέγγιση. Καταρχάς το Φόρουμ δεν είναι "κίνημα", ούτε ενιαίο μέτωπο, ούτε συνδικάτο. Αναφερόμαστε σ' αυτές τις έννοιες γιατί είναι οι αγαπημένες όσων "μαρξιστών" συμμετέχουν σ' αυτό προφανώς για να δικαιολογήσουν το είδος της συμμετοχής τους. Το Φόρουμ είναι οργανισμός με μια συγκεκριμένη δομή, λειτουργία, και πρόγραμμα αρχών. Την πρωτοβουλία για την ίδρυσή του πήρε η γαλλική Attac σε συνεργασία με ΜΚΟ της Βραζιλίας όπως επιβεβαιώνει ο Μισέλ Λεβί ηγετικό στέλεχος της Ε.Γ. της 4ης Διεθνούς (Εργατική Αριστερά). Η Attac είναι μια γαλλική οργάνωση που τα αρχικά της σημαίνουν "Ένωση για τη φορολόγηση της διακίνησης των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων για βοήθεια προς τους πολίτες". "Ξεκίνησε από τη Γαλλία το 1997 με πρωτοβουλία της Le Monde Diplomatique μετά από ένα άρθρο του διευθυντή της Ιγνάσιο Ραμονέ με τίτλο 'αφοπλίστε τις αγορές'" σύμφωνα με την αυτοπαρουσίαση που κάνει το ελληνικό της τμήμα. Ο ίδιος ο Ραμονέ έγραφε στην εφημερίδα του λίγο πριν ξεκινήσει το 1ο ΠΚΦ: "Όλοι αυτοί που αμφισβητούν ή επικρίνουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση θα συγκεντρωθούν στο Πόρτο Αλέγκρε… για να προσπαθήσουν με θετικό και εποικοδομητικό πνεύμα να προτείνουν ένα θεωρητικό και πρακτικό πλαίσιο το οποίο επιτρέπει να προβλεφθεί μια παγκοσμιοποίηση νέου τύπου και αν επιβεβαιωθεί ότι ένας άλλος κόσμος, λιγότερο απάνθρωπος και περισσότερο αλληλέγγυος είναι δυνατός". (Κ. Ελευθεροτυπία 14/1/01). Η τοποθέτηση αυτή υπενθυμίζουμε δεν είναι του οποιουδήποτε αλλά του εμπνευστή αυτής της υπόθεσης και είναι αρκετή για να αντιληφθεί ο καθένας τα πολιτικά όρια που έχουν τεθεί εξαρχής. Ο απώτερος στόχος του Φόρουμ είναι "ένας κόσμος λιγότερο απάνθρωπος" κι αυτό όχι ως κάλεσμα αγώνα αλλά ως "εποικοδομητική πρόταση". Η δομή τώρα του Φόρουμ είναι απλώς μια αντιγραφή των δομών της Attac. Αντιγράφουμε το σημείο 1 της Χάρτας Αρχών του ΠΚΦ, το οποίο εκτός των άλλων δεν εγκρίθηκε από καμία συνέλευση του ΠΚΦ και όσων συμμετείχαν σ' αυτό αλλά από μια επιτροπή αυτών που το οργάνωσαν δηλαδή της Attac και των βραζιλιάνικων ΜΚΟ. Προκαλούμε οποιονδήποτε να μας διαψεύσει, αν έγινε διαφορετικά, με έναν ας πούμε πιο δημοκρατικό τρόπο. "Το ΠΚΦ είναι ένας ανοικτός χώρος συνάντησης για την αντανακλαστική σκέψη, τη δημοκρατική συζήτηση ιδεών, τη διατύπωση προτάσεων, την ελεύθερη ανταλλαγή εμπειριών και τη σύνδεση για την αποτελεσματική δράση από ομάδες και κινήματα της κοινωνίας των πολιτών που αντιτάσσονται στον νεοφιλελευθερισμό και στην κυριαρχία του κόσμου από το κεφάλαιο…". Οι διαφορές με την Attac είναι εντελώς δυσδιάκριτες: "Η Attac δεν είναι ομοσπονδία, συνδικάτο ή πολιτικό κόμμα. Είναι ένας παγκόσμιος κοινός τόπος δημοκρατικής συνάντησης πολιτών διαφορετικών κατηγοριών και επαγγελμάτων, που τους ενώνει η κοινή θέληση να αντιταχθούν στις καταστροφικές συνέπειες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης". (Attac Ελλάδας, Σύντομη Παρουσίαση). Όσον αφορά το ποιοι συμμετέχουν τόσο στο ΠΚΦ όσο και στην Attac είναι το ίδιο και το αυτό. "Το ΠΚΦ θα είναι πάντα ένα φόρουμ ανοικτό στον πλουραλισμό και στην ποικιλομορφία των δραστηριοτήτων και των τρόπων δέσμευσης των οργανώσεων και των κινημάτων που αποφασίζουν να συμμετέχουν σ' αυτό…Ούτε οι κομματικές αντιπροσωπίες, ούτε οι στρατιωτικές οργανώσεις δεν θα συμμετάσχουν στο φόρουμ. Οι αρχηγοί κυβερνήσεων και βουλευτές που αποδέχονται τις υποχρεώσεις αυτού του χάρτη μπορούν να συμμετέχουν σε προσωπικό επίπεδο".(Χάρτα σημείο 9). Να τι λέει η Attac για τον εαυτό της: "Η δομή της Attac είναι δυαδική. Συμμετέχουν σ' αυτήν φυσικά και συλλογικά-νομικά πρόσωπα, μεμονωμένοι πολίτες, αλλά και συνδικάτα και ομοσπονδίες εργαζομένων με εκπροσώπους στα όργανα της Attac. Στην Attac δεν συμμετέχουν πολιτικά κόμματα. Δεν αποκλείεται όμως, όπως και συμβαίνει, να συμμετέχουν μέλη και κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι κομμάτων, ως μεμονωμένα φυσικά πρόσωπα ή να συγκροτούνται διακομματικές ομάδες". (Attac Ελλάδας, Σύντομη Παρουσίαση). Μήπως οι συμπτώσεις αυτές είναι συμπτωματικές; Στο σημείο αυτό έχουμε την εξής απορία. Γιατί η πρωτοβουλία για την ίδρυση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ, όπως επίσης και κανένας άλλος υποστηριχτής του Φόρουμ δεν έχει εκδώσει στα ελληνικά τη Χάρτα Αρχών του ΠΚΦ; Και μάλιστα τη στιγμή που η ίδρυση τοπικών φόρουμ προϋποθέτει τη συμφωνία με τη Χάρτα Αρχών όπως αποφασίστηκε -αλήθεια από ποια επιτροπή- στο 2ο ΠΚΦ το Φλεβάρη 2002; Η συνεχιζόμενη απόκρυψη του ντοκουμέντου αυτού αποτελεί σκάνδαλο και απόδειξη τουλάχιστον του καιροσκοπισμού των οργανωτών του ελληνικού Φόρουμ. Η αλήθεια σύντροφοι δεν είναι ντροπή. Η απόκρυψή της πάντως είναι τσαρλατανισμός. Όπως κι αν έχει στο βαθμό που συνεχιστεί αυτή η τακτική θα τη δημοσιεύσουμε εμείς παρόλο που τη θεωρούμε ένα κείμενο άξιο για τα σκουπίδια. Γραφειοκρατικοί αποκλεισμοί και "αριστερή" πτέρυγα Το ποιοι μπορούν να συμμετέχουν στο ΠΚΦ, όπως και ο παρασκηνιακός τρόπος που πέρασε η Χάρτα δημιουργούν ένα αποπνιχτικό κλίμα που δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με κανενός είδους δημοκρατικής λειτουργίας. Βεβαίως την ευθύνη για την διοργάνωση την είχε η Attac. Επομένως είχε και το δικαίωμα να χειριστεί την υπόθεση με τον τρόπο που η ίδια επιθυμούσε προφανώς και για να εξασφαλίσει και το ανάλογο πολιτικό περιεχόμενο. Μέχρι εδώ κανένα πρόβλημα. Τότε όμως να ξεκαθαριστεί ότι το ΠΚΦ είναι μαγαζάκι της Attac και να σταματήσει το παραμύθι για τα κινήματα των κινημάτων και για τις πρωτόγνωρες "αμεσοδημοκρατικές" και "συμβιωτικές" διαδικασίες. Τα πρακτικά αποτελέσματα αυτής της αντίληψης ήταν ο αποκλεισμός από τις διαδικασίες του 2ου ΠΚΦ πέρσι το Φλεβάρη των FARC Κολομβίας, των Ζαπατίστας, της ΕΤΑ όπως και κάθε άλλης αντάρτικης οργάνωσης. Επίσης αποκλείστηκαν προσωπικότητες όπως ο Τσάβες και ο Κάστρο ενώ την ίδια στιγμή είχαμε παρέλαση από κεντροαριστερούς βουλευτές της Γαλλίας και της Ιταλίας που είχαν λίγο πριν ψηφίσει την επέμβαση στο Αφγανιστάν για την πάταξη της "τρομοκρατίας". Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε ως μια ατυχής στιγμή. Όμως το θέμα δεν είναι τόσο απλό για να το ξεπεράσουμε έτσι. Η Συντακτική Επιτροπή της Εποχής στις 27/2/02 παραδέχεται ότι "ο αποκλεισμός μάλλον δεν προέκυψε από μαζικές δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά από πολιτικές εκτιμήσεις σε σχετικά μικρό κύκλο". Να που και οι υποστηριχτές του Φόρουμ ανακαλύπτουν ύστερα από διαμαρτυρίες αναγνωστών τους ότι πράγματι παίρνονται αποφάσεις σε στενούς κύκλους. Η Εργατική Πάλη μας δίνει και μια επιπλέον πληροφορία γύρω από τους αποκλεισμούς: "πρόκειται για σοβαρό σφάλμα της "αριστερής" πτέρυγας του Φόρουμ που όπως φάνηκε στο θέμα αυτό είχε το συσχετισμό τουλάχιστον μέσα στα κινήματα" (Μάρτης 2002) Επομένως δεν είχαμε μόνο παρασκηνιακές και αντιδημοκρατικές διαδικασίες αλλά και τη συναίνεση της αριστερής πτέρυγας. Θαυμάσια! Κάπως έτσι δίνει η "αριστερή" πτέρυγα της μάχες της με τη δεξιά. Με το να υποτάσσεται στην τελευταία. Βλέπετε οι επαναστάτες μαρξιστές σύμφωνα με ένα άλλο περιοδικό το Σπάρτακο "δεν έχει νόημα να θελήσουν να ασκήσουν τον έλεγχό τους στη διαδικασία του ΕΚΦ, να μανιπουλάρουν και να επιχειρήσουν να κυριαρχήσουν σ' αυτό. Αφενός είναι μάταιο λόγω των διαστάσεων αυτού του γεγονότος, αφετέρου διότι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθούν μέσα που παραβιάζουν τη συμβιωτική υφή και δε σέβονται τον πλουραλισμό του κινήματος" (Σεπτέμβρης 02). Τέλεια! Η αριστερή πτέρυγα έχει την πλειοψηφία αλλά προκειμένου να συμβιώσει με τη δεξιά πτέρυγα επιλέγει να κάνει πολιτικό χαρακίρι. Να χαίρεστε τις τακτικές σας, σύντροφοι! Όποτε επιθυμείτε μπορούμε να οργανώσουμε μια ανοιχτή συζήτηση των συντρόφων και των φίλων της Εργατικής Εξουσίας να μας εξηγήσετε κι από κοντά πως γίνεται το χαρακίρι. Ωστόσο έχουμε και μια διαφορετική αντίληψη γύρω από το πρόβλημα της αντιπαράθεσης δεξιάς και αριστεράς μέσα στο ΠΚΦ η οποία και δίνει έναν πιο μαχητικό τόνο. Ο Γ. Μητραλιάς στην Εργατική Αριστερά στις 6/2/02 μας ενημέρωνε σε άρθρο του για το 2ο Πόρτο Αλέγκρε για το πώς έπεσε στο κενό η απόπειρα άλωσής του από τη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία. Αντιγράφουμε: "Λίγο πριν αρχίσουν οι εργασίες του κοινοβουλευτικού Φόρουμ και έπειτα από μερικά ανώδυνα σπρωξίματα, μπούκαραν στο αμφιθέατρο που το φιλοξενούσε καμιά 400σύνεδροι. Ήταν κυρίως Βραζιλιάνοι, Αργεντίνοι και Ιταλοί που φωνάζοντας το σύνθημα "έξω ο πόλεμος από το Φόρουμ" ξεδίπλωσαν ένα μεγάλο πανό που έγραφε: 'από τη Γένοβα μέχρι ο Πόρτο Αλέγκρε, ενάντια στον οικονομικό, κοινωνικό και στρατιωτικό πόλεμο'". Βεβαίως ο Γ.Μητραλιάς ξεχνάει να αναφερθεί στους αποκλεισμούς προφανώς γιατί εδώ πέρασε η γραμμή της "άλωσής του από τη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία". Ας είναι. Δεδομένου όμως ότι η ΑΚΟΑ-Εποχή, η ΟΚΔΕ-Εργατική Πάλη, η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος και η ΔΕΑ-Εργατική Αριστερά είναι στην πρωτοβουλία για το ελληνικό Φόρουμ μήπως θα μπορούσαν να καταλήξουν σε μια κοινή ενημέρωση για το πώς έχουν τελικά τα πράγματα. Ξαναρωτάμε λοιπόν: Είναι πλειοψηφία η αριστερή πτέρυγα όπως ισχυρίζεται η ΔΕΑ, και η ΟΚΔΕ Εργατική πάλη ή μειοψηφία όπως ισχυρίζεται ο Σπάρτακος; Επίσης οι επαναστάτες στο Φόρουμ επιδιώκουν να κυριαρχήσουν οι απόψεις τους όπως καταλάβαμε από το πολεμικό ραπόρτο του Γ. Μητραλιά στην Εργατική Αριστερά ακόμα και με δυναμικές μπούκες στα αμφιθέατρα που συνεδριάζουν οι ρεφορμιστές βουλευτές ή καθόμαστε στα αυγά μας όπως μας συμβουλεύει ο Σπάρτακος προκειμένου να μην χαλάσει η "συμβιωτική υφή" των φόρουμ. Σύντροφοι αποφασίστε, γιατί έχουμε πάθει σύγχυση μ' αυτά που διαβάζουμε. Πόσο δημοκρατικό είναι το Φόρουμ; "..Φόρουμ είναι στην ουσία μια νέα σχέση με την πολιτική. Χώρος οριζόντιας επικοινωνίας, συνάντησης, διαλόγου, ανταλλαγής εμπειριών και δικτύωσης των κινημάτων, κοινωνικών χώρων, συλλογικοτήτων και ακτιβιστών/τριών που αποφασίζουν τη δράση τους μέσω των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών, σεμιναρίων, ολομελειών και εργαστηρίων κατά θεματική. Καμία απόφαση δεν πάρθηκε κεντρικά σε επιπεδο ΕΚΦ παρά μόνο σε επίπεδο συνέλευσης κινημάτων. Δύο είναι οι αποφασιστικές διαδικασίες: σεμινάρια και συνελεύσεις". Κάπως έτσι παρουσίασε τις διαδικασίες του Φόρουμ στη Φλωρεντία άρθρο της Εποχής στις 17/11/02. Στο απόσπασμα αυτό αποτειπώνεται το πλέον επιθετικό σημέιο της προπαγάνδας υπέρ του Φόρουμ. Ένα επιχειρημα που το ακούμε συχνά και από αριστερους κριτικούς υποστηρικτές του Φόρουμ. Μας λένε λοιπόν ότι το Φόρουμ μπορεί ναι μεν να μην έχει ένα επαναστατικό πρόγραμα ωστόσο έχει τέτοιες λειτουργίες που επιτρέπει στους επαναστάτες να παρέμβουν και να αλλάξουν τους συσχετισμούς. Σε όλα τα έντυπα (Εργατική Αριστερά, Σπάρτακος, Εργατική Πάλη, Εποχή κλπ.) της μαρξιστικής αριστεράς του Φόρουμ διαβάζουμε τα πιο απίθανα εγκόμια όπως το παραπάνω για την φοβερή δημοκρατία του Φόρουμ, για το πόσο πολυσυλλεκτικό, πολυτασικό είναι, ότι λειτουργεί χωρίς αποκλεισμούς με αμεσοδημοκρατικές οριζόντιες διαδικασίες κ.ο.κ. Δυστυχώς τα γεγονότα δεν δικαιώνουν πουθενά την επιχειρηματολογία αυτή. Στο πρώτο μέρος του αφιερώματος είδαμε ότι τα πράγματα σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις δεν είναι ακριβώς έτσι: Η μία περίπτωση είναι οι γραφειοκρατικοί αποκλεισμοί των αντάρτικων οργανώσεων και των κομματικών αντιπροσωπειών από το ΠΚΦ, βάσει του σημείου 9 της Χάρτας Αρχών και η δεύτερη περίπτωση η διαδικασία έγκρισης της ίδιας της Χάρτας Αρχών όχι από το ίδιο το Φόρουμ αλλά εκ των προτέρων από την οργανωτική του επιτροπή, δηλαδή την Attac και ορισμένες βραζιλιάνικες ΜΚΟ. Για τους λόγους που η κλίκα αυτή επέλεξε να αποκλειστούν οι πολιτικές οργανώσεις και τα αντάρτικα έχουμε ήδη μιλήσει. Ωστόσο στην Χάρτα υπάρχει ένα ακόμα άρθρο που αναφέρεται στις διαδικασίες που προβλέπονται για τις όποιες αποφάσεις θα λαμβάνονται στις συνεδριάσεις του Φόρουμ. Σύμφωνα λοιπόν με το άρθρο 6 "οι συμμετέχοντες στο Φόρουμ δεν θα κληθούν να πάρουν αποφάσεις ως σώμα, είτε με ψηφοφορία είτε δια βοής, όσον αφορά τις διακηρύξεις ή τις προτάσεις για τη δράση που θα ήταν δεσμευτικές για όλους". Αν λοιπόν δεν προβλέπονται διαδικασίες ψηφοφοριών τότε πως παίρνονται οι κάθε είδους αποφάσεις στα πλαίσια του Φόρουμ; Με ποιον τρόπο εκφράζεται η πολυτασικότητα στο Φόρουμ όταν καραρχήν απαγορεύονται οι πολιτικές οργανώσεις και όταν κατα δεύτερον δεν υπάρχει διαδικασία που να αναδυκνύει αυτές τις διαφορετικές τάσεις, στη βάση βεβαίως της αντιπαράθεσης των διαφορετικών πολιτικών τους απόψεων. Για να το θέσουμε κάπως πιο απλά: όταν για ένα ζήτημα δεν υπάρχει ομοφωνία αλλά τουλάχιστον δύο διαφορετικές απόψεις ποια από αυτές κυριαρχεί και με ποιόν τρόπο, δεδομένου ότι δεν γίνονται ψηφοφορίες; Μήπως υπάρχει κάποιος δημοκρατικότερος τρόπος από την ψηφοφορία; Μέχρι να απαντηθεί το ερώτημα αυτό από τους φίλους του Φόρουμ μπορούμε να δώσουμε τη δική μας εξήγηση. Στην πραγματικότητα οι εμπνευστές του Φόρουμ έχουν φροντίσει από την ίδρυσή του να αποκλείσουν όχι μόνο τις οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις και την παρουσία των επαναστατών μαρξιστών ώς τέτοιων και όχι ως ατόμων αλλά και κάθε πολιτική συζήτηση που ενδεχομένως θα έδινε στις διαδικασίες και το περιεχόμενο του φόρουμ διαφορετικό νόημα από αυτό που έχει μέχρι στιγμής. Η διαδικασία δεν είναι ένα δευτερεύον ζήτημα. Είναι το αναγκαίο συμπλήρωμα μιας ανάλογης πολιτικής αντίληψης. Κάθε γραφειοκρατική κλίκα εξασφαλίζει την κυριαρχία της με ανάλογες μεθόδους. Έτσι και στο Φόρουμ η κλίκα της Attac και όσων την υποστηρίζουν κάνουν ακριβώς το ίδιο. Εφόσον λοιπόν τα Κοινωνικά Φόρουμ δεν παίρνουν αποφάσεις τότε ποια η αξία τους; Κάποιος υποστηρικτής τους θα μας έλεγε ότι δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία το ζήτημα των αποφάσεων, ότι ο κόσμος έχει μπουχτίσει από αποφάσεις και ότι το πιο σημαντικό είναι η δυνατότητα των κινημάτων να συζητάνε αναμεταξύ τους και να συντονίζουν τους αγώνες τους. Πράγματι στα Φόρουμ διεξάγεται ένα πλήθος από συζητήσεις σε διάφορα επίπεδα και παίρνονται κάποιες αποφάσεις για κινητοποιήσεις όχι τόσο από το Φόρουμ αλλά από τη Συνέλευση των κινημάτων για την οποία θα μιλήσουμε παρακάτω. Ποιος όμως αποφασίζει για τη θεματολογία αυτών των συζητήσεων και τη σύνθεση των πάνελ; Στη Φλωρεντία υπήρχαν τρία επίπεδα διεξαγωγής αυτών των συζητήσεων. Πρώτον ήταν οι Συνδιασκέψεις με 3 μεγάλες ενότητες α) πασγκοσμιοποίηση και φιλελευθερισμός, β) πόλεμος και ειρήνη και γ) Δικαιώματα, ιδιότητα του πολίτη και δημοκρατία. Γύρω από αυτές τις ενότητες έγιναν μια σειρά από συζητήσεις. Δεύτερο επίπεδο είναι οι ολομέλειες (plenaries), οι διάλογοι (ανάμεσα σε διαφορετικά ρεύματα) και οι μαρτυρίες. Και τρίτο επίπεδο τα σεμινάρια και τα workshop με διάφορες θεματικές και με ευθύνη των σχημάτων που τα οργανώνουν αφού πήραν βεβαίως την έγκριση από τις προπαρασκευαστικές επιτροπές που προηγήθηκαν της Φλωρεντίας. Οι συζητήσεις αυτές δεν κατέληξαν πουθενά και φυσικά παρά τα όσα ακούγονται ουδεμία απόφαση πάρθηκε. Οι εισηγήσεις δεν μπήκαν σε καμία δοκιμασία από το πλήθος που τις άκουγε. Δεν υπήρχε καμία δυνατότητα να ακουστεί μια άλλη άποψη ακριβώς γιατί το πάνελ ήταν προκαθορισμένο. Και ποιος αποφάσισε για τη σύνθεση του πάνελ; Θα μας πουν οι προπαρασκευαστικές επιτροπές. Αν κρίνουμε όμως από την προπαρασκευαστική της Θεσσαλονίκης αυτό δεν είναι αλήθεια. Στην μεγάλη αίθουσα της προπαρασκευαστικής δεν πάρθηκε καμία απόφαση και για κανένα θέμα. Οι αποφάσεις πάρθηκαν σε κάποιες άλλες αίθουσες σε στενό κύκλο και προφανώς με παζάρια και ανταλλάγματα. Στην Εποχή (26/1/03) διαβάζουμε ότι "Στη Φλωρεντία οι μεγάλες οργανώσεις (Attac, SOS Racisme, Oxfam, Le Monde Diplomatique, ευρωπαϊκές ομοσπονδίες συνδικαλιστών κ.α.) ήταν εκείνες που, σε συνεργασία με τους ιταλούς διοργανωτές (τοπική αυτοδιοίκηση, μεγάλα συνδικάτα, Δημοκρατική Αριστερά και Κομμουνιστική Επανίδρυση) καθόρισαν το πλαίσιο και τα θέματα των συζητήσεων". Δεν ξέρουμε αν οι υπόλοιπες συνιστώσες του Φόρουμ συμφωνούν με την άποψη της Εποχής, όμως είναι το μοναδικό ξεκάθαρο απόσπασμα που δίνει μια συγκεκριμένη απάντηση γύρω από το οργανωτικό μέρος του Φόρουμ της Φλωρεντίας. Το πράγμα είναι κρυστάλινο. Όλα καθορίζονται από πριν, όχι με ανοιχτές διαδικασίες (γι' αυτό άλλωστε δεν χρειάζονται ψηφοφορίες) αλλά με τα γνωστά παζάρια ανάμεσα σε εκπροσώπους κάποιων "μεγάλων" οργανώσεων. Μπορεί κανείς να φανταστεί ότι το παζάρι αυτό θα ήταν ένα πάρε δώσε θεμάτων και ομιλητών προκειμένου να εξασφαλιστεί η μεταξύ των "διοργανωτών" ισορροπία. Μήπως αυτό είναι το "συμβιωτικό" πνεύμα του Κοινωνικού Φόρουμ; Και η "Εκκληση των κοινωνικών κινημάτων"; Αυτό δεν είναι μια απόφαση που πάρθηκε στο ΕΚΦ; Η Επόχη μας ενημερώνει ότι εδώ πάρθηκε απόφαση "κεντρικά σε επίπεδο ΕΚΦ". Λάθος! Σύμφωνα με την "Παρουσίαση της συνάντησης της Φλωρεντίας" από έκδοση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ (Δεκέμβριος 2002) "Η Συνέλευση έγινε σε χώρο εκτός της Fortezza de Basso και για να υπενθυμίσει ότι είναι μια διαδικασία τυπικά εκτός του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ"(σελ. 16). Πράγματι το Φόρουμ δεν παίρνει επίσημα καμία ευθυνη για την Συνέλευση. Εξάλλου η Χάρτα δεν προβλέπει τίποτα τέτοιο. Ωστόσο συμβαίνει το εξής απίθανο. Αφού εξοβελίζει τη Συνέλευση έξω από την επίσημη διαδικασία των συζητήσεων με τους προκαθορισμένους ομιλητές που δεν βγάζουν καμία απόφαση, την ίδια στιγμή επεμβαίνει για να ορίσει και εκει ποιοι θα μιλάνε και ποιοι θα ακούνε. Στο ίδιο φυλλάδιο στην ίδια σελίδα διαβάζουμε: "Όμως όλοι οι ομιλητές είχαν επιλεγεί από το Φόρουμ μέσω των σεμιναρίων που διοργανώθηκαν μέσα σ' αυτό... ήταν ένα θριαμβευτικό κλείσιμο. Περίπου 15000 άτομα ανέμιζαν σημαίες, αγκαλιάζονταν, έκλαιγαν, φώναζαν συνθήματα". Αυτό που δεν μας λένε οι διαφημιστές των "αμεσοδημοκρατικών" διαδικασιών του Φόρουμ είναι αν αυτοί οι 15000 ψήφισαν την "έκκληση". Αν υπήρχε άλλο κείμενο πρόταση προς τη Συνέλευση, που απορίφθηκε κι αν θεωρούν φυσικό να μην υπήρχε ή αν προβλεπόταν η δυνατότητα να υπάρχει άλλο κείμενο. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε καμία τέτοια δυνατότητα. Το κείμενο της "Έκκλησης" είχε προαποφασιστεί στη Βαρκελώνη και δεν το ενέγκρινε καμία συνέλευση κανενός κοινωνικού κινήματος. Ήταν κι αυτό αποτέλεσμα των παζαριών μεταξύ της Αttac και των συνοδοιπόρων της. Κι αν τα πράγματα έχουν γίνει διαφορετικά ας μας διαψεύσουν. Δεν υπάρχει λόγος να επιμείνουμε άλλο στα οργανωτικά επιτεύματα του συγκεκριμένου οργανισμού. Απλώς θα λέγαμε ότι αποτελεί θράσος και αντιστροφή της πραγματικότητας κάθε άποψη που παρουσιάζει τις διαδικασίες του Φόρουμ, είτε του Παγκόσμιου είτε του Ευρωπαϊκού, σαν πανηγύρι της άμεσης δημοκρατίας. Όσοι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο ή δεν έχουν ιδέα από πραγματική δημοκρατία μέσα στο κίνημα, είτε συνειδητά αποκρύπτουν την αλήθεια εξυπηρετώντας προφανώς τα πολιτικά σχέδια της ηγετικής κλίκας του Φόρουμ. Και μην μας πούνε τώρα ότι δεν υπάρχει τέτοια κλίκα. Ο πολιτικός χαρακτήρας του Φόρουμ Όσοι συμμετέχουν στο Φόρουμ θεωρούν ότι δεν είναι δυνατό να δοθεί ένας πολιτικός χαρακτηρισμός δεδομένου ότι το Φόρουμ δεν είναι ένας κλασσικός πολιτικός οργανισμός αλλά μια κινηματική διαδικασία σε εξέλιξη η οποία μάλιστα αποτελείται από ένα τεράστιο φάσμα πολιτικών και κοινωνικών κινημάτων. Η προσέγγιση αυτή δεν είναι μόνο λάθος, αλλά συνειδητή απόκρυψη της αλήθειας προκειμένου να υποβαθμιστεί η πολιτική ουσία του Φόρουμ. Το Φόρουμ έχει πάρει θέσεις τόσο σε στρατηγικά όσο και σε πολιτικά ζητήματα. Το σύνθημα "ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός" δίνει μια στρατηγική απάντηση στη νεοφιλελεύθερη διαχείρηση προτείνοντας σαν εναλλακτική λύση το κλασσικό κευνσιανό μοντέλο μια διαχείρηση που το κράτος θα παίζει κεντρικό ρόλο παραμβαίνοντας και ρυθμίζοντας την οικονομία της αγοράς. Ένα τέτοιο μοντέλο διαχείρισης ακολούθησε ο μεταπολεμικός καπιταλισμός στις δεκαετίες του '50-'70. Στην "Εκκληση των κοινωνικών κινημάτων" του Πόρτο Αλέγκρε ΙΙ (4-2-02) σε ένα ντοκουμέντο που θεωρείται το πλέον αριστερό του ΠΚΦ διαβάζουμε τους βασικούς άξονες πάλης, στο σημείο 16: "Μαχόμαστε: για δημοκρατία: οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν και να ασκούν κριτική στις αποφάσεις των κυβερνήσεών τους, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τις συναλλαγές τους σε διεθνές επίπεδο. Οι κυβερνήσεις είναι απολύτως υπόλογες στους πολίτες τους. Ενώ υποστηρίζουμε την εγκαθίδρυση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο, τονίζουμε την ανάγκη εκδημοκρατισμού των κρατών και των κοινωνιών και τον αγώνα εναντίον της δικτατορίας". Υπενθυμίζουμε ότι το συγκεκριμένο ντοκουμέντο εκφράζει τις απόψεις τις λεγόμενης αριστερής πτέρυγας του Φόρουμ κι αν δεν απατόμαστε ο συγγραφέας του είναι ο Μίκαελ Λεβί ηγετικός στέλεχος της Ενιαίας Γραμματείας της 4ης Διεθνούς. Εδώ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Το πολιτικό καθεστώς για το οποίο αγωνίζονται τα "Κοινωνικά κινήματα" του Φόρουμ είναι η... "κοινοβουλευτική δημοκρατία". Προφανώς λοιπόν ο "εφικτός τους κόσμος" θα έχει το άνωθεν εποικοδόμημα. Από αυτό και μόνο καταλαβαίνει κανείς ότι ο κόσμος αυτός θα είναι καπιταλιστικός. Εχουμε μια απορία όμως. Από όσο γνωρίζουμε όλος ο ιμπεριαλιστικός κόσμος έχει ήδη "κοινοβουλευτική δημοκρατία" εδώ και 1-2 αιώνες με ορισμένα μικρά διαλείμματα. Ποιος ο λόγος λοιπόν να γίνει "μάχη" για κάτι που ήδη υπάρχει; Τι άλλο μας λέει εδώ το Φόρουμ. Οι κυβερνήσεις να γίνουν υπόλογες στους πολίτες οι οποίοι να έχουν δικαίωμα κριτικής. Απίθανο. Τέτοιες κοινοτυπίες θα βρεί κανείς σε οποιοδήποτε Σύνταγμα που έχει γραφτεί μετά το 1789. Και μας τις παρουσιάζει εδώ το Φόρουμ ως προτάσεις αγώνα το 2002. Όπως και να 'χει αυτές τις βλακείες τις υπογράφει όχι μόνο ο Κωνσταντόπουλος και οι παρατρεχάμενοί του αλλά και όλη η κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας. Στο ίδιο σημείο (16) διαβάζουμε τα υπόλοιπα μέτωπα: "κατάργηση του εξωτερικού χρέους, εναντίον της κερδοσκοπίας: επιβολή φόρου Τόμπιν και κατάργηση των φορολογικών παραδείσων, για το δικαίωμα στην πληροφόρηση, για τα δικαιώματα των γυναικών, την ελευθερία από τη βία, τη φτώχεια και την εκμετάλλευση, εναντίον του πολέμου και του μιλιταρισμού, των ξένων στρατιωτικών βάσεων και επεμβάσεων και τη συστηματική κλιμάκωση της βίας. Επιλέγουμε τις διαπραγματεύσεις και τη μη βίαιη επίλυση των διαφορών" Μάλιστα! Και ποιος δεν θα συμφωνούσε με αυτό το πρόγραμμα. Ειδικά με το τελευταίο του σημείο. "Τη μη βίαιη επίλυση των διαφορών". Βλέπετε το Φόρουμ προτιμά τις "διαπραγματεύσεις" μεταξύ των κρατών... φανταζόμαστε ή μήπως και μεταξύ των τάξεων; Στο σημείο αυτό οι του Φόρουμ αριστεροί και δεξιοί, δείχνουν μια ιδιαίτερη επιμονή. Στο ίδιο ντοκουμέντο και στο σημείο 11 "τα κοινωνικά κινήματα καταδικάζουν ενεργά τη βία και το μιλιταρισμό ως μέσα επίλυσης διαφορών", ενώ στη Χάρτα στο σημείο 13 "το ΠΚΦ επιδιώκει να ενισχύσει και να δημιουργήσει νέες εθνικές και διεθνείς συνδέσεις μεταξύ των οργανώσεων και των κοινωνικών κινημάτων, οι οποίες θα αυξήσουν την ικανότητα για τη μη βίαιη αντίσταση στη διαδικασία απανθρωποίησης που υποβάλλεται ο κόσμος και στη κρατική βία, ενισχύοντας τα μέτρα εξανθρωπισμού που λαμβάνονται απ΄ τη δραση αυτών των κινημάτων". Οι ανάλογες πρακτικές έρχονται κουτί με το πολιτικό περιεχόμενο. Όταν λοιπόν το κίνημα και οι οργανώσεις του χρησιμοποιήσουν βία για να επιλύσουν τις διαφορές τους με την άρχουσα τάξη το Φόρουμ θα καταδικάσει και θα προτείνει τη "μη βίαιη αντίσταση". Νάτοι τώρα σε ρόλο διαιτητή. Ανάμεσα σε δύο στρατόπεδα που κάνουν χρήση βίας το Φόρουμ προτείνει κατάπαυση του πυρός και επιπλέον παίρνει θέση ανάλογα με το ποιος χρησιμοποιεί βία. Κι αν το κράτος δεν εισακούσει τις εκκλήσεις του Φόρουμ για μη χρήση βίας θα επιτρέψουν οι διαιτητές της Attac και των άλλων ειρηνιστών του Φόρουμ στο κίνημα να χρησιμοποιήσει βία για την αυτοάμυνά του; Αυτή η συζήτηση γίνεται εντελώς γελοία ύστερα από 2 αιώνες σκληρής και αιματηρής ταξικής πάλης με εκατομύρια νεκρούς θύματα της καπιταλιστικής βίας, μιας βίας που δεν προέρχεται από τα αιματηρά ένστικτα της αστικής τάξης αλλά από τις ανάγκες του λυσσασμένου αγώνα που δίνει για να κρατηθεί στην οικονομική και πολιτική εξουσία. Μήπως για τους μη βίαιους του Φόρουμ η συνθήκη αυτή δεν ισχύει πιά; Τι λένε γι' αυτό οι μαρξιστές του; Πέρα όμως από τις επιθυμίες του Φόρουμ να εξανθρωπίσει εκτός από τον καπιταλισμό και την ταξική πάλη, ο ρόλος του είναι ασφαλώς επικίνδυνος για το ίδιο το στρατόπεδό μας, ακριβώς τη στιγμή που το Φόρουμ εκτός από διαιτητή παριστάνει και τον εκπρόσωπο των κινημάτων, δηλαδή όσων αγωνίζονται ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση. Αυτό το είδος της πολιτικής δεν είναι καθόλου καινούργιο. Ο ρεφορμισμός ήταν πάντα μια πτέρυγα του εργατικού κινήματος. Ωστόσο δεν έπαβε να λειτουργεί σαν πράχτορας της αστικής ιδεολογίας μέσα σ' αυτό. Ο ρεφορμισμός κάθε φορά έπαιρνε διαφορετικές μορφές ανανεώνοντας το προσωπείο του. Κάποτε είχε τη μορφή του ουτοπικού σοσιαλισμού, στη συνέχεια της σοσιαλδημοκρατίας, ύστερα του σταλινισμού. Τώρα μέτα την χρεοκοπία στη συνέιδηση των καταπιεσμένων της κλασσικής σοσιαλδημοκρατίας και του σταλινισμού -ύστερα από την κατάρρευση της Αν. Ευρώπης και την μετατροπή των σταλινικών γραφειοκρατών σε νεοκαπιταλιστές- έρχεται το Φόρουμ να καλύψει το κενό. Να χτίσει νέες αυταπάτες γύρω τάχα από μια εφικτή μεταρρύθμιση του συστήματος υπέρ των εργαζομένων και των άλλων καταπιεσμένων, ότι αυτό μπορεί να γίνει χωρίς βίαιο τρόπο ακόμα και με διαπραγματεύσεις. Αυτό ακριβώς είναι το πολιτικό περιεχόμενο του ρεφορμισμού. Και το Φόρουμ δεν είναι τίποτα άλλο από μια πρσπάθεια σ' αυτή την κατέυθυνση. Πίεση στις κυβερνήσεις Οι εμπνευστές του Φόρουμ έχουν το εξής σχήμα στο μυαλό τους. Από την μια η "κοινωνία των πολιτών", στη μέση οι κυβερνήσεις και στην άλλη άκρη οι πολυεθνικές επιχειρήσεις και οι παράγοντες της οικονομίας της αγοράς. Η "κοινωνία των πολιτών" διαμέσω του Φόρουμ θα πιέζει τις κυβερνήσεις να πάρουν μέτρα προστασίας της κοινωνίας από τις ακρότητες του νεοφιλελευθερισμού. Να πως ξεδιπλώνεται αυτή η στρατηγική από τον Πιέτρο Ινκγράο σε ομιλία του στη Φλωρεντία προτείνοντας λίγο πολύ στον κόσμο που διαδηλώνει να μεταβληθεί σε θεσμικό συνομιλητή της αστικής εξουσίας: "Εχουμε ανάγκη παρέμβασης σε εκείνη τη σφαίρα της εξουσίας που ορίζεται στο νόμο, γιατί ο Μπους μιλάει, λέει ότι μιλάει στο όνομα του νόμου... πρέπει να βγάλουμε από την τσάντα μας ένα βιβλιαράκι το Σύνταγμα της Δημοκρατίας. Πρόεδρε Τσάμπι... γι' αυτό σας εκλέξαμε για να προστατεύεται το Σύνταγμα. Το άρθρο 11 το θυμάστε εκείνο που αρνείται τον πόλεμο;... Γιατί εμείς επιτρέπουμε αυτό το άρθρο να παραβιαστεί στέλνοντας ιταλούς στρατιώτες στο Αφγανιστάν; Γιατί δεν δεχόμαστε την Επιτροπή της Γερουσίας της Βουλής ως θεματοφύλακες του Συντάγματος; Γιατί δεν ζητάμε απ' τους δικούς μας εκπροσώπους στο Ευρωκοινοβούλιο να προβούν σε δήλωση σχετικά με τον προληπτικό πόλεμο, ξεκινώντας έναν αγώνα κατά της νέας μορφής εξουσίας;... Δεν πρέπει εμείς που είμαστε εδώ να ενισχύσουμε τον αγώνα, όχι μόνο στις διαδηλώσεις... αλλά και στις αίθουσες εξουσίας, σε κρατικό και σε ομοσπονδιακό επίπεδο; Δεν πρέπει να ξαναρωτηθούμε αν θα πρέπει να ανοίξουμε ένα νεό αγώνα στον ΟΗΕ; ...όλοι μαζί δε φέρνουμε τον αγώνα της ειρήνης σ' ένα νέο επίπεδο, στις κρατικές εξουσίες και μέσα στα κοινοβούλια; ...θα πρέπει να έχουμε μια ζωηρή παρουσία όχι μόνο στις πλατείες αλλά και στις αίθουσες της εξουσίας..." (Εποχή 17/11/02). Και τι δεν λέει εδώ ο παλαίμαχος ευρωσταλινικός. Εξηγεί πόσο μεγάλη σημασία έχει η προστασία των αστικών θεσμών και προτείνει στο κίνημα να απευθυνθεί σε αυτούς τους θεσμούς και μαζί με τους "ευρωβουλευτές μας" να κάνουμε δηλώσεις για τον πόλεμο. Αν αυτό δεν λέγεται ανοιχτή προπαγάνδα για την ενσωμάτωση του κινήματος στα επίσημα πολιτικά παιγχνίδια τότε πώς λέγεται; Βεβαίως οι αριστεροί απολογητές του Φόρουμ θα μας πουν ότι ο Ινκγράο δεν εκπροσωπεί το κέντρο βάρους των απόψεων του Φόρουμ. Ας δούμε τότε τι λέει ένας άλλος ιταλός ο Βιτόριο Ανιολέτο. Ο κύριος αυτός ήταν ο πρόεδρος του Κοινωνικού Φόρουμ της Γένοβας ο οποίος θεωρείται ακόμα και από τον Άλεξ Καλλίνικος του αγγλικού SWP (ΣΕΚ) εκπρόσωπος της αριστερής πτέρυγας ο οποίος μάλιστα "επιτέθηκε στους βουλευτές που πατάνε σε δύο βάρκες λέγοντάς: υπάρχουν δύο επιλογές - να είσαι με την παγκόσμια Τράπεζα ή με τον κόσμο του Πόρτο Αλέγκρε" (Εργατική Αλληλεγγύη 6/2/02). Ακούστε αυτόν τον φοβερό "αντικαπιταλιστή" τι έγραφε, με την ιδιότητα του εκπροσώπου της Επιτροπής Προώθησης του ΕΚΦ, στην εφημερίδα Republica (2/11/02) λίγο πριν ξεκινήσουν οι εργασίες της Φλωρεντίας. "...Σήμερα είναι η ώρα των προτάσεων: α)ποιος είναι ο ρόλος των κινημάτων και της κοινωνίας στην επεξεργασία του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, β) Κριτική στη Χάρτα της Νίκαιας και επεξεργασία μιας χάρτας δικαιωμάτων των κινημάτων, γ)συζήτηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πάνω στο φόρο Τόμπιν, δ) Κριτική της αγροτικής κοινοτικής πολιτικής... στ) διαμαρτυρία προς ένα σύστημα όπου τα εμπορεύματα μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα αναζητώντας το καλύτερο κέρδος..." και ξαναχτυπά στις 6/11/02 αυτή τη φορά στο Manifesto δίνοντας διευκρινήσεις για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα: "Δεν μπορούμε να δεχτούμε σε μια εποχή που σημαδεύεται από την κρίση των αντιπροσωπευτικών δημοκρατιών, ένα ευρωπαϊκό σύνταγμα του οποίου η επεξεργασία γίνεται σε κλειστούς χώρους δίχως έναν ανοικτό διάλογο ικανό να εμπλέξει τα κινήματα σαν θεμελιώδεις πρωταγωνιστές" (Εποχή 17/11/02). Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία διάσταση απόψεων. Ο Ανιολέτο όπως και ο Ινκγράο κριτικάρουν τα κακώς κείμενα της Ε.Ε. θεωρώντας ότι με τη συμμετοχή των "κοινωνικών κινημάτων" θα μπορούσε να βρεθεί μια θετική διέξοδος. Ακριβώς γι' αυτό θεωρεί ότι το Φόρουμ πρέπει να έχει το λόγο στην κουβέντα για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Ο καθένας μπορεί να έχει τις αυταπάτες του απέναντι στην Ε.Ε., να πιστεύει ότι οι αστικοί θεσμοί μπορεί να μεταρρυθμιστούν προς όφελος της "κοινωνίας" (δεν μας λένε ποιας τάξης αυτής της κοινωνίας). Μάλιστα ο ίδιος ο Ανιολέτο σε ένα ξέσπασμα του ρεφορμισμού του, τότε που του έδινε αντικαπιταλιστικά παράσημα ο Καλλίνικος, κατέληγε στο εξής απίθανο συμπέρασμα ότι "όχι μόνο ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, αλλά ότι ήδη οικοδομείται και είναι ο μόνος δυνατός κόσμος" (Manifesto 13/2/02, Αναδημοσίευση Εποχή 24/2/02). Εσείς σύντροφοι μαρξιστές τι λέτε γι' αυτό που λέει ο σύντροφος Ανιολέτο: Οικοδομείται ήδη ο εφικτός κόσμος του Φόρουμ; Και πως γίνεται αυτό, παράλληλα με την οικοδόμηση της Νέας Τάξης του Μπους και των άλλων φονιάδων ιμπεριαλιστών; Μήπως γίνεται και με μη βίαιο τρόπο; Μήπως δηλαδή δε σας έχει πάρει χαμπάρι ο Μπους ότι χτίζεται μέσα στην αυλή του (αυτός θεωρεί τον πλανήτη αυλή του) ο άλλος εφικτός κόσμος; Κι αν σας πάρει και χρησιμοποιήσει βία εναντίον σας που του χαλάτε την πιάτσα, τι θα κάνετε; Προφανώς θα απευθυνθείτε στους θεσμούς της "αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας" που περνάνε κρίση, έτσι δεν είναι; Για να παλέψουμε για την "εγκαθίδρυση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας". Αλλά τι λέμε τώρα αφού υπάρχει ήδη "κοινοβουλευτική δημοκρατία" τότε μπορούμε να αντιληφθούμε το πνεύμα του σ. Ανιολέτο που ισχυρίζεται ότι ο άλλος κόσμος ήδη οικοδομείται. Η αλήθεια είναι ότι όλη αυτή η υπόθεση είναι και κάπως αστεία... Επαναστατική Αριστερά και Φόρουμ Κατά τη γνώμη μας το Φόρουμ είναι ένα πολιτικό μέτωπο ταξικής συνεργασίας το οποίο κυριαρχείται απόλυτα από σοσιαλδημοκρατικές κευνσιανές αντιλήψεις που όμως στη βάση του βρίσκεται προς το παρόν ένας ισχυρός αγωνιστικός ρεφορμισμός που συντηρείται εξαιτίας της παρουσίας κομματιών της παλιάς άκρας αριστεράς (SWP, CWI, Ενιαία Γραμματεία LCR) και της παραδοσιακής αριστεράς που όμως διατηρούν ένα αγωνιστικό προφίλ (Κομ. Επανίδρυση). Επίσης στη βάση του Φόρουμ βρίσκεται και ένα μεγάλο κομμάτι συλλογικοτήτων και αγωνιστών που μπαίνει τώρα στον αγώνα με πολλές αγνές αυταπάτες όσον αφορά την μεταρρύθμιση του καπιταλισμού. Κάθε νέος αγωνιστής μπορεί δικαίως να τρέφει αυταπάτες για το οποιοδήποτε ζήτημα ακόμα και για τον εξανθρωπισμο του Μπους. Το καθήκον των επαναστατών μαρξιστών είναι να βοηθήσουν τους νέους αγωνιστές να σπάσουν με αυτές τις αυταπάτες, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που γι' αυτό βοηθάει αφάνταστα η ταξική πάλη και σε καμία περίπτωση να τις γλύφουν. Εδώ όμως συμβαίνει ακριβώς το ανάποδο. Οι διάφορες "επαναστατικές" οργανώσεις που συμμετέχουν στο φόρουμ δεν συμμετέχουν εκεί ώς μια επαναστατική αντιπολίτευση στη δεξιά ρεφορμιστική του πτέρυγα. Συμμετέχουν ως συνεργάτες στο χτίσιμο του Φόρουμ. Παντού βλέπουμε ακόμα και στην Ελλάδα, να μοιράζουν τα επίσημα έντυπα των Φόρουμ, να μετατρέπονται σε κλακαδόρους της Attac και των γραφειοκρατών της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Τους είδαμε στο Ναύπλιο να δίνουν το λόγο στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Αργολίδας προκειμένου να χαιρετίσουν από την εξέδρα του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ. Τους βλέπουμε εδώ και μήνες να έχουν μετατραπεί σε πλυντήριο που ξεπλένει τις προδοσίες των γραφειοκρατών. Μας λένε ότι η συμμετοχή των συνδικάτων στο Φόρουμ δεν είναι λάθος γιατί με αυτόν τον τρόπο μαζικοποιείται το Φόρουμ και ανοίγουν δίαυλοι επικοινωνίας με ευρύτερα στρώματα. Επίσης μας λένε ότι εφόσον οι επαναστάτες δέχονται να συμμετάσχουν στα συνδικάτα τότε δεν θα έπρεπε να έχουν κανένα πρόβλημα με τη συμμετοχή της ΓΣΕΕ στο Φόρουμ. Δεν περιμέναμε πιο φτωχά επιχειρήματα από δαύτα. Οι επαναστάτες βεβαίως συμμετέχουν στα συνδικάτα ακόμα κι αν αυτά βρίσκονται στα χέρια των χειρότερων προδοτών. Μόνο που ξεχνάνε να μας πούνε ότι οι επαναστάτες παρά τη συμμετοχή τους στα συνδικάτα ποτέ δεν έγιναν κολαούζοι και κλακαδόροι του κάθε Πολυζογόπουλου, ότι είμαστε στα συνδικάτα γιατί εκεί βρίσκονται οι εργάτες αλλά ποτέ δεν μοιράσαμε τις ανακοινώσεις των γραφειοκρατών αλλά πάντα τις δικές μας. Ότι είμαστε στα συνδικάτα με το δικαίωμα κριτικής και ανοιχτής αντιπαράθεσης με τους προδότες γραφειοκράτες και όχι γλείφοντάς τους. Το πρόβλημα επομένως δεν βρίσκεται στη συμμετοχή της ΓΣΕΕ στο Φόρουμ. Εξάλλου εκεί συμμετέχουν πολύ χειρότεροι, όπως οι αστοί υπουργοί της Γαλλίας πρώτα του Ζοσπέν και τώρα του Σιράκ. Πουθενά στα έντυπα αυτών που συμμετέχουν στα Φόρουμ με την σημαία του τροτσκιστή ή του μαρξιστή δεν είδαμε μια ανοιχτή πολεμική στις απόψεις των κευνσιανών του Φόρουμ. Ποτέ δεν είδαμε μια ανοικτή κριτική για τα κείμενα της Χάρτας και των Εκκλήσεων των κοινωνικών κινημάτων". Ποτέ δεν είδαμε αν υποθέσουμε ότι διαφωνούν με αυτά τα κείμενα τη δική τους πρόταση προς τις "αμεσοδημοκρατικές" συνελεύσεις των Φόρουμ. Και δεν πρόκειται να δούμε, αφού δεν υπάρχουν τετοιες προτάσεις. Εδώ ακόμα και αυτά τα κείμενα τα γράφουν παρέα με την Attac. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Την "Εκκληση" του Πόρτο Αλέγκρε ΙΙ την έγραψε ή δεν την έγραψε ο Λεβί; Υπάρχει ωστόσο κι ένα ακόμα επιχείρημα των μαρξιστών του Φόρουμ για να δικαιολογήσουν το είδος της συμμετοχής τους. Λένε λοιπόν ότι αντιμετωπίζουν το κίνημα όπως αυτό είναι δηλαδή χωρίς σεχταρισμούς συμμετέχοντας και δρώντας μέσα σ' αυτό γιατί μόνο έτσι μπορούν να το επηρεάσουν. Πράγματι όταν δεν συμμετέχει κανείς στο κίνημα δεν μπορεί να το επηρεάσει. Δεν χρειάζεται και μεγάλη σοφία για να πει κανείς αυτή την πρόταση. Όμως αυτό δεν έχει καμία σχέση με την παρακάτω σκέψη που συνήθως ακολουθεί την προηγούμενη και που απευθύνεται σε όσους δεν συμμετέχουν στα Φόρουμ: "οι οργανώσεις αυτές δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι η καθημερινή ταξική πάλη στον κόσμο που ζούμε διεξάγεται σχεδόν αποκλειστικά μέσα από ρεφορμιστικά συνδικάτα, κινήματα και κόμματα... Κατηγορούν τα κοινωνικά φόρουμ για ρεφορμισμό λες και θα μπορούσαν σήμερα τα υπαρκτά συνδικάτα αλλά και οι διαθέσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων και των νεολαίων, που συμμετέχουν για πρώτη φορά σε κινητοποιήσεις να είναι κάτι διαφορετικό από ρεφορμιστικές... λες και το μαζικό αυτό κίνημα είχε προτάξει κάποιες πολιτικές προγραμματικές αρχές, που τους επέτρεπε να το τακτοποιούν μέσα στον φανταστικό κόσμο των "ριζοσπαστών" θεωρητικών". (Σπάρτακος, σελ. 17-8, Νοέμβριος 2002) Για ακόμα μια φορά οι διαθέσεις των εργαζομένων, της νεολαίας, του ίδιου του μαζικού κινήματος ταυτίζεται με τις διαθέσεις των συνδικάτων, των ρεφορμιστικών κομμάτων και πολύ περισσότερο των ηγεσιών αυτών των οργανώσεων. Ο σκοπός αυτής της ταύτισης είναι προφανής. Να καταστήσει το ρεφορμισμό ένα πρόβλημα που έχουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και η νεολαία και όχι οι ηγεσίες τους. Μ' αυτό τον τρόπο η συμμετοχή των επαναστατών στις μαζικές οργανώσεις, και στο "ρεφορμιστικό" κίνημα καταλήγει σε ένα συμβιβασμό με το ρεφορμισμό, ένας συμβιβασμός που ξεκίνησε με την διαπίστωση ότι οι διαθέσεις των εργαζομένων είναι ρεφορμιστικές. Αυτή η σκέψη μας θυμίζει όλη τη φιλολογία των ρεφορμιστών περί της ωριμότητας της εργατικής τάξης δικαιολογώντας μ' αυτό τον τρόπο την ρεφορμιστική τους στρατηγική. Να πως απαντάει ο ίδιος ο Τρότσκυ σε κάποιους αριστερούς διανοούμενους λίγο μετά την ήττα στον Εμφύλιο της Ισπανίας. Ίσως εδώ οι νεοτροτσκιστές, που επίσης προσπαθούν να φορτώσουν την υποταγή τους στους νεορεφορμιστές του Φόρουμ στην "ρεφορμιστική" συνείδηση της πλειοψηφίας των εργαζομένων και της νεολαίας, να ανακαλύψουν κάτι από τον εαυτό τους: "Ας αναλύσουμε βήμα προς βήμα τα υπονοούμενα και τα μισόλογα του συγγραφέα μας. Σύμφωνα με αυτόν η λαθεμένη πολιτική των μαζών μπορεί να αποδοθεί μόνο στο ότι 'εκφράζει μια ορισμένη κατάσταση των κοινωνικών δυνάμεων', δηλαδή την ανωριμότητα της εργατικής τάξης και την έλλειψη ανεξαρτησίας της αγροτιάς. Όποιος ψάχνει για ταυτολογίες δεν θα μπορούσε γενικά να βρει πιο κραυγαλαία απ' αυτήν. Η 'λαθεμένη πολιτική των μαζών' εξηγείται από την 'ανωριμότητα' των μαζων. Αλλά τι είναι η 'ανωριμότητα' των μαζών; Ολοφάνερα, η προδιάθεσή τους προς τη λαθεμένη πολιτική. Σε τι συνίσταται η λαθεμένη πολιτική, και ποιοι την εγκαινίασαν, οι μάζες ή οι ηγέτες - αυτό ο συγγραφέας μας το αποσιωπά. Χρησιμοποιεί μια ταυτολογία για να φορτώσει την ευθύνη στις μάζες. Αυτό το κλασικό κόλπο όλων των προδοτών, των αποστατών και των δικηγόρων τους, είναι ιδιαίτερα εξοργιστικό σε σχέση με το ισπανικό προλεταριάτο". (Τάξη, Κόμμα, Ηγεσία, 20/8/1940) * * * Η Εργατική Εξουσία έχει κάνει μια επιλογή. Να μην βάλει την υπογραφή της σε κανένα από τα ρεφορμιστικά ντοκουμέντα του ΠΚΦ και των τοπικών του παραρτημάτων. Αυτό δεν υποδηλώνει κανένα σεχταρισμό. Αντίθετα υποδηλώνει τη συνέπειά μας με τις αρχές του επαναστατικού μαρξισμού. Η συμμετοχή στο μαζικό κίνημα δεν μπορεί να έχει ως προϋπόθεση μια δήλωση μετανοίας προς τους ρεφορμιστές. Όμως εδώ δεν πρόκειται για τον σεχταρισμό, αλλά για τον οπορτουνισμό που έχει κυριέψει ένα μεγάλο τμήμα της άκρας αριστεράς στην Ευρώπη. Αυτή η αριστερά βλέπει ότι με φόντο το Φόρουμ μπορεί να κάνει πράξη τη στρατηγική της αριστερής ανασύνθεσης που δεν είναι παρά η δημιουργία νέων "όχι επαναστατικών" αλλά "πλατιών, πλουραλιστικών, δημοκρατικών, σοσιαλιστικών κομμάτων" (Σπάρτακος, Νοέμβριος 02, σελ.37-8). Ίσως αυτή η αριστερά έχει πάρει την απόφαση να ενσωματωθεί στο κυρίαρχο αστικό πλαίσιο, παίρνοντας την σκυτάλη από τον χρεωκοπημένο ρεφορμισμό της σοσιαλδημοκρατίας και του σταλινισμού. Έτσι κι αλλιώς το μαζικό κίνημα χρειάζεται το ρεφορμισμό του. Μόνο που υπάρχει και μια άλλη προοπτική. Αυτή της επανάστασης, της οικοδόμησης του κόμματος της πρωτοπορίας και του κομμουνισμού. Εμείς προτιμούμε αυτή την επιλογή. Και πιστεύουμε ότι την ίδια ακριβώς επιλογή θα κάνουν και τα εκατομμύρια των καταπιεσμένων που δεν βλέπουν καμία προοπτική σ' αυτό το σύστημα πέρα από την καταστροφή του, ακόμα κι αν γι' αυτό χρησιμοποιηθούν και βίαια μέσα.

από φορουμικός 07/05/2006 1:56 μμ.


Αν απλά έβαζες το λινκ όλο και κάποιος θα το διάβαζε... Έτσι κανένας. Ξαναδείτε πάντως τα μαθηματικά του ΚΚΕ έχει πλάκα. Ο "ανανεωτικός" έχει δίκιο...

από ύποπτος 07/05/2006 2:17 μμ.


Λάθος μου, αλλά τώρα...έγινε!

από .... 07/05/2006 4:12 μμ.


Αφού εσύ είσαι ο ανανεωτής ή συνασπίτης ή κομμουνιστής(;), καραγκιοζάκο.

από φορουμικός 07/05/2006 4:35 μμ.


Γιατί να γράφω με 4 ψευδώνυμα; Δεν μου φτάνει το ένα; Ρε συ μήπως είσαι ο Βαγγέλης που γράφει για ιστορίες συνωμοσίας;

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License