Πόρτο Αλέγκρε: Ο ρεφορμισμός σε όλο το μεγαλείο του

Ένα κείμενο του Τάκη Φωτόπουλου για το Πόρτο Αλέγκρε, παρμένο από τον παρακάτω δικτυακό τόπο

Πόρτο Αλέγκρε: Ο ρεφορμισμός σε όλο το μεγαλείο του Η οργάνωση ATTAC -που αποτελεί το πνευματικό παιδί της Le Monde Diplomatique, τμήμα του μεγαλο-συγκροτήματος Le Monde- μαζί με τις ΜΚΟ (που επιχορηγούνται άμεσα η έμμεσα από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ και ο Economist εγκωμιάζει ως «σοβαρούς» συνομιλητές στη συζήτηση για κάποιες μεταρρυθμίσεις της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης) κατάφεραν στο Πόρτο Αλέγκρε αυτό που είχαν αρχίσει να προσπαθούν ήδη από πέρυσι: να «καπελώσουν» το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης και να το αποπροσανατολίσουν σε ρεφορμιστικές κατευθύνσεις. Αυτός ήταν άλλωστε ο στόχος της υπερεθνικής ελίτ που όταν διαπίστωσε την απήχηση του «κινήματος» αυτού χρησιμοποίησε κάθε μέσο στη διάθεσή της για να το διασπάσει διαχωρίζοντας τα αντι-συστημικα ριζοσπαστικά στοιχεία μέσα σε αυτό από τα ρεφορμιστικά ώστε να είναι ευκολότερη η συντριβή των πρώτων, είτε με τη χρήση της ωμής βίας στις διαδηλώσεις (όπως για παράδειγμα έγινε στη Γένοβα), είτε ακόμη και με την χρήση των διάφορων τρομονόμων που με αφορμή τα γεγονότα της 11 Σεπτέμβρη εισάγονται παντού σήμερα. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στο Πόρτο Αλέγκρε χρηματοδοτήθηκε, εκτός από την Monde Diplomatique και τις ΜΚΟ, και από τέτοια... ριζοσπαστικά ιδρύματα όπως το Ford Foundation και προβλήθηκε ακόμη και από την Παγκόσμια Τράπεζα! Το κοινό χαρακτηριστικό που χαρακτηρίζει τα συνέδρια, σεμινάρια κ.λπ. που έλαβαν χώρα στο πλαίσιο του Κοινωνικού Φόρουμ καθώς και το ίδιο το Ντοκουμέντο που εκδόθηκε μετά το τέλος του (Εποχή, 10/2) είναι ότι οι αιτίες της σημερινής νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (και συνακόλουθα οι συνέπειές της) δεν ανάγονται στο ίδιο το σύστημα της οικονομίας της αγοράς και το πολιτικό συμπλήρωμά της την αντιπροσωπευτική «δημοκρατία» αλλά στην κακή λειτουργία των θεσμών αυτών. Έτσι, αντί να τονιστεί ότι η θεμελιακή αιτία της σημερινής πολυδιάστατης κρίσης είναι οι ίδιοι οι οικονομικοί και πολιτικοί θεσμοί, η δυναμική των οποίων οδήγησε στη σημερινή συγκέντρωση πολιτικής και οικονομικής δύναμης, όλα αποδίδονται στο κακό «μοντέλο» του νεοφιλελευθερισμού «που δίνει τη πρώτη θέση στο κεφάλαιο» και το οποίο εφαρμόζουν οι διεθνείς οργανισμοί σήμερα με τη βοήθεια των «κακών» νεοφιλελεύθερων και σοσιαλφιλελεύθερων κυβερνήσεων. Με βάση αυτή την λογική εύκολα μπορεί κανείς να συναγάγει τα ρεφορμιστικά αιτήματα του Φόρουμ που προκύπτουν και από τα επιμέρους συνέδρια. Η «κοινωνία πολιτών» (μια έννοια που αγνοεί τις ταξικές διακρίσεις και συνενώνει εργοδότες και εργαζόμενους – γι’ αυτο και υποστηρίζεται ακραιφνώς από την υπερεθνική ελίτ, ακόμη και από την διεθνή τράπεζα!) μπορεί να σχηματίσει κοινό μέτωπο και να παλέψει κατά της «λαίλαπας» του νεοφιλευθερισμου που προφανώς μας προέκυψε από το διάστημα και όχι ως συνέπεια της δυναμικής του ίδιου του συστήματος που δημιουργεί τις ταξικές διακρίσεις και ιεραρχικές δομές. Δεν είναι λοιπόν περίεργο οτι η ίδια η οργανωτική επιτροπή του Φόρουμ εκπροσωπούσε ακριβώς την κοινωνία πολιτών. Αφήνοντας κατά μέρος τις απαράδεκτες θέσεις του Φόρουμ για τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» και τους πραγματικούς στόχους του, ας πάρουμε τα συνέδρια για τα τρία κυριότερα θέματα σχετικά με την παγκοσμιοποίηση (δηλ. τα συνέδρια για τις πολυεθνικές, τον έλεγχο της κίνησης κεφαλαίων και τέλος το παγκόσμιο εμπόριο) όπου μπορούμε να δούμε τον ρεφορμισμό του Φόρουμ σε όλο το μεγαλείο του. Στο συνέδριο που ασχολήθηκε με τις πολυεθνικές δηλωνόταν ότι στόχος είναι η μείωση της δύναμης των πολυεθνικών για να καταλήξουν οι σύνεδροι στην «επαναστατική» πρόταση να χωριστεί το κράτος (σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο) από τις πολυεθνικές, θυμίζοντας μάλιστα τον ανάλογο χωρισμό εκκλησίας και κράτους. Η προβληματική τους είναι σαφής. Η οικονομική ελίτ παίζει απλώς ιδεολογικό ρόλο στην οικονομία της αγοράς και επέβαλε σήμερα το «μοντέλο» του νεοφιλελευθερισμού που εύκολα θα αντιστρεφόταν τόσο αυτό όσο και η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση αρκεί το κράτος να διαχωριζόταν από το κεφαλαιο! Όμως η θέση αυτή δεν είναι τόσο περίεργη όσο ακούγεται εφόσον παρόμοιες θέσεις υποστηρίζουν στην ρεφορμιστική Αριστερά όχι μόνο κρατιστές όπως ο Μπουρντιέ, ο Πάνιτς κ.α. αλλά και δεδηλωμένοι ελευθεριακοί όπως ο Νόαμ Τσόμσκι που σήμερα είναι το αγαπημένο παιδί της ρεφορμιστικής Αριστεράς και ο οποίος ευλόγησε με την συμμετοχή του το Φόρουμ και τις θέσεις του. Όχι άδικα επομένως ο σημαντικότερος σήμερα εν ζωή διανοητής στον αναρχικό χώρο (Murray Bookchin) είχε εδώ και τρία χρόνια περίπου στιγματίσει τον ρόλο του Τσόμσκι ως εξής: «Είναι πράγματι θλιβερό ότι πολλοί αυτο-χαρακτηριζόμενοι αριστεριστές στρέφονται σήμερα στο αστικό έθνος-κράτος για βοήθεια κατά του κεφαλαίου! Tο φίμωμα της αριστεράς έχει προχωρήσει σε τέτοιο βάθος ώστε κάποιος σαν τον Τσόμσκι, που δηλώνει αναρχικός, επιδιώκει την ενίσχυση ή έστω τη στήριξη του συγκεντρωτικού κράτους (της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ) ενάντια στο αίτημα της «αποκέντρωσης» στις ομόσπονδες πολιτείες, ωσάν να ήταν δυνατό το συγκεντρωτικό κράτος να χρησιμοποιηθεί ενάντια στις επιχειρήσεις, τις οποίες μακροπρόθεσμα πάντοτε βοήθησε!» Aντίστοιχα, το συνέδριο για τον έλεγχο των αγορών κεφαλαίου προτείνει τη διεθνή φορολογία της διακίνησης κεφαλαίου μέσω του φόρου Τομπιν και άλλων παρομοίων φόρων, παρά το γεγονός ότι τέτοιοι φόροι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να εισαχθούν και να εφαρμοστούν αποτελεσματικά σε παγκόσμιο επίπεδο όσο η παγκόσμια οικονομία θεμελιώνεται στην οικονομία της αγοράς και τη δυναμική του «ανάπτυξη-ή-θάνατος» που αυτή επιβάλλει. Μια δυναμική, η οποία καταλήγει στην ανισομερή ανάπτυξη που πάντα χαρακτήριζε την οικονομία της αγοράς από τον καιρό της εγκαθίδρυσης της δυο αιώνες πριν. Τέλος, το συνέδριο για το παγκόσμιο εμπόριο προτείνει τη ριζική αλλαγή των κανόνων που διέπουν τον ΠΟΕ (που προτείνουν να υπαχθεί στον ΟΗΕ) καθώς και το παγκόσμιο εμπόριο, συνιστώντας στις ΜΚΟ των πλούσιων χωρών ν’αναγκασουν τις κυβερνήσεις τους να μην προχωρήσουν στην υλοποίηση των αποφάσεων στο Κατάρ για την έναρξη νέου γύρου διαπραγματεύσεων που θα επεκτείνει και σε άλλους τομείς την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Είναι φανερό λοιπόν ότι οι ρεφορμιστικές οργανώσεις που καθόρισαν το χαρακτήρα του Φόρουμ διαμόρφωσαν μια ατζέντα που, μολονότι ρεφορμιστική, δεν παύει να ουτοπική εφόσον ούτε και αυτά τα αιτήματα δεν είναι δυνατόν να επιτευχθούν μέσα στο πλαίσιο της οικονομίας της αγοράς δεδομένου βέβαια οτι οι πολυεθνικές και η υπερεθνική ελίτ (που την ελέγχουν) δεν πρόκειται ποτέ να δεχτούν αποτελεσματικούς έλεγχους στην κίνηση εμπορευμάτων και κεφαλαίων που όχι μόνο θα μείωναν τα κέρδη τους αλλά και θα επιβράδυναν την ίδια την ανάπτυξη που δικαιώνει την ύπαρξή της. Όμως από την άλλη μεριά ο καθορισμός μιας παρόμοιας ρεφορμιστικής ατζέντας εγκλωβίζει και υγιή λαϊκά στρωματα σε ρεφορμιστικά αιτήματα και δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο την προσπάθεια ανάπτυξης μιας αντισυστημικής συνειδητοποίησης κατά της παγκοσμιοποίησης και αντίστοιχα το κτίσιμο ενός αντισυστημικου κινήματος εναντίον της. Από τη σκοπιά αυτή είναι ασυγχώρητη, αν όχι εγκληματική, η συμμετοχή ακόμη και υποτιθέμενων ριζοσπαστικών αντισυστημικών ρευμάτων μέσα στο Φόρουμ όπως μερικές Τροτσκιστικές οργανώσεις από το εξωτερικό και την Ελλάδα (SWP, ΣΕΚ κ.λπ.) που, αμετανόητες από τα ιστορικά μαθήματα, συνεχίζουν τη τακτική του «εισοδισμού». Και αυτό, εάν βέβαια υποθέσουμε ότι δεν έχουν μετατραπεί και οι ίδιες σε ρεφορμιστικές οργανώσεις, όπως υποδηλώνει το γεγονός ότι η ανάλυση που υιοθετούν για τα αίτια της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης είναι αυτή της ρεφορμιστικής Αριστεράς περί νεοφιλελευθερου «μοντέλου» κ.λπ. Οι οργανώσεις αυτές, με το να συμμετέχουν στο ρεφορμιστικό αυτό πανηγύρι, αντί να το καταδικάσουν για τις ρεφορμιστικές θέσεις του και να διαχωρίσουν τη θέση τους σαφώς από το ντοκουμέντο και τις προτάσεις και την προβληματική των συνεδρίων κ.λπ., και αντί να ενωθούν με άλλες αντισυστημικές δυνάμεις στη δημιουργία ενός αντισυστημικού κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης, ουσιαστικά το νομιμοποιούν και περιορίζονται στο να εκφράσουν κάποιες διαφωνίες, χωρίς όμως να θέτουν και οι ίδιες θέμα συστημικης αλλαγής. Έτσι νομιμοποιούν «από τ’ αριστερά» και όλους τους ρεφορμιστές διανοούμενους και πολιτικούς που πλαισίωσαν το Φόρουμ, κάτι ανάλογο της νομιμοποίησης από τ’ αριστερά που προσέφερε το ΚΚΕ στους Ελληνορθόδοξους με τους οποίους συνεργάστηκε πρόσφατα. Η συνέπεια όλων αυτών είναι η τεραστία σύγχυση που έχει δημιουργηθεί για τον χαρακτήρα του Φόρουμ την οποία ενισχύουν με κάθε τρόπο οι ρεφορμιστές αναλυτές, με τη βοήθεια της μαζικής προβολής που δίνουν στις απόψεις τους τα ΜΜΕ. Έτσι, το γεγονός ότι η μεγάλη αδυναμία του «κινήματος» της αντιπαγκοσμιοποίησης ήταν πάντοτε ότι αποτελούσε ένα συνοθύλευμα ρεφορμιστικών οργανώσεων και μερικών αντισυστημικων ρευμάτων -αδυναμία που στο φετινό Φόρουμ κατέληξε στην οριστική επικράτηση των ρεφορμιστικών ρευμάτων σε αυτό εφόσον πολλά από τα αντυστημικα ρεύματα, σωστά, το μποϋκοτάρισαν - παρουσιάστηκε ως εξής από γνωστό αναλυτή της ρεφορμιστικής Αριστεράς που σε όλη τη διάρκεια του Φόρουμ αναλωνόταν καθημερινά από την Ελευθεροτυπία σε ύμνους και διθυράμβους για την «ιστορική τομή» του Πόρτο Αλέγκρε: «Η απουσία εναλλακτικών προτάσεων δεν αποτελεί αδυναμία για ένα τόσο μεγάλο και ευρύ φάσμα ανθρώπων, όπως το σημερινό, αλλά είναι δείγμα σοβαρότητας και ισχύος του ανερχόμενου κινήματος. Τα προβλήματα δεν προωθούνται με «προκατασκευασμένες» λύσεις ή με συμφωνίες μεταξύ ηγεσιών, αλλά με τη συμβολή όλων των ανθρώπινων πλευρών που τα συγκροτούν ως προβλήματα. Όταν πεισθούν οι υπεύθυνοι να δώσουν το λόγο στους ανθρώπους και στις κοινωνικές δυνάμεις, τότε οι λύσεις αφεύκτως θα συγκεκριμενοποιηθούν.» (Κ. Βεργόπουλος, Ελευθεροτυπία, 9/2/) H πρόθεση να προκληθεί σύγχυση μέσα από ένα ψευτοπλουραλισμό, σαν αυτόν που προωθεί η εφημερίδα Εποχή και τα στελέχη της, είναι προφανής. Και αυτό, διότι βέβαια το θέμα δεν είναι εάν το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποιησης πρέπει να έχει «προκατασκευασμένες» λύσεις (που φυσικά δεν πρέπει). Το θέμα είναι εάν ένα τέτοιο κίνημα πρέπει ή όχι ν’ αποδώσει την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση στο ίδιο το σύστημα της οικονομίας της αγοράς και την αντιπροσωπευτική «δημοκρατία» και να αγωνιστεί για ένα νέο θεσμικό πλαίσιο πέρα από το σημερινό σύστημα. Για όλους αυτούς όμως τους ρεφορμιστές που καλύπτουν τον ρεφορμισμό τους κάτω από έναν ψευτοπλουραλισμό, το αίτημα αυτό αποτελεί «προκατασκευασμένη λύση» που μυρίζει... δογματισμό. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι οι ίδιες «αναλύσεις» καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι αυτό στο οποίο συνέβαλε αποφασιστικά το ΠΑ είναι η ανάδειξη ενός νέου ήθους το οποίο μάλιστα «αυτή τη φορά προέρχεται όχι από ιδεολογίες, αλλά από καταγραφή της καθημαγμένης κοινωνικής πραγματικότητας, όπως προκύπτει μετά από 20ετία εφαρμογής του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης» (ό.π.). Έτσι, γι’ αυτούς ο νεοφιλελευθερισμός και η παγκοσμιοποίηση αποτελούν «κακές» πολιτικές, ένα «κακό» μοντέλο που επιβλήθηκε επειδή επεκράτησε το ήθος μερικών άπληστων (κυρίως Αμερικανών) καπιταλιστών και το μόνο που χρειαζόμαστε σήμερα είναι ένα «νέο ήθος» που θα πείσει τους καλούς σοσιαλδημοκράτες τύπου Ζοσπεν (6 υπουργοί του οποίου μετείχαν στο Φόρουμ μαζί με σοσιαλφιλελεύθερους βουλευτές τύπου Παπαγιαννάκη), να επιβάλλουν μέτρα για να φτάσουμε στην «ανθρώπινη» παγκοσμιοποίηση, την «διεύρυνση» της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» και τον «εκδημοκρατισμό» των κρατών. Προφανώς κάτι ήξερε και η Παγκόσμια Τράπεζα για το είδος «συμμετοχικής δημοκρατίας» που εφαρμόζεται στο ίδιο το Πόρτο Αλεγκρε και αποτελεί πρότυπο του Φόρουμ εφόσον μόλις δημιούργησε ένα διεθνές τμήμα που θα επιβλέπει την εφαρμογή της «συμμετοχικής δημοκρατίας» σε 26 χώρες και εξέδωσε και σχετικό βιβλίο με τίτλο «Ο συμμετοχικός προϋπολογισμός»: η εμπειρία του Πόρτο Αλέγκρε... Τάκης Φωτόπουλος http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos

από Διονύσης Σ. Γουβιάς 15/02/2002 10:43 μμ.


O T. Φωτόπουλος έχει δίκιο όταν λέει ότι "είναι φανερό λοιπόν ότι οι ρεφορμιστικές οργανώσεις που καθόρισαν το χαρακτήρα του Φόρουμ διαμόρφωσαν μια ατζέντα που, μολονότι ρεφορμιστική, δεν παύει να ουτοπική εφόσον ούτε και αυτά τα αιτήματα δεν είναι δυνατόν να επιτευχθούν μέσα στο πλαίσιο της οικονομίας της αγοράς...", και είναι καλό να παραδεχθούμε πως οι όποιες κινηματικές δράσεις έχουν αναπτυχθεί σε παγκόσμιο επίπεδο τα τελευταία χρόνια - πέρα από την οργάνωση διαδηλώσεων και 'επαναστατικής γυμναστικής' τύπου Σηάτλ και Γένοβα, όπου υπήρχε, πράγματι, παλμός και αρκετός αυθορμητισμός - πάλι εκεί καταλήγουν: σε 'ρεφορμιστικές' προτάσεις! Αυτό όμως δεν είναι απαραίτητα κακό! Στο σημερινό (παγκόσμιο) κλίμα των ανηλεών επιθέσεων σε συλλογικά και ατομικά δικαιώματα, της αποχαύνωσης των ΜΜΕ, της καταναλωτικής μανίας και της αυτοαπομόνωσης των ανθρώπων στα μικρά "ιδιωτικά τους βασίλεια", δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι οποιεσδήποτε "παραχωρήσεις" κι αν κάνει (τονίζω το "αν"!) το "Μεγάλο Κεφάλαιο" και η "Υπερεθνική Ελίτ" (π.χ., φόρος Τόμπιν, διαγραφή χρεών "αναπτυσσόμενων" χωρών, δέσμευση για δραστική μείωση εκπομπών ρύπων κλπ.), μπορεί βέβαια σε επίπεδο δομών να μην επιφέρουν ριζοσπαστικές κοινωνικές-ταξικές αλλαγές, αλλά μπορούν να εξοικονομήσουν πόρους, τόσο για την επιβίωση εκατομυρίων ανθρώπων παγκοσμίως, όσο και για τη χρηματοδότηση κοινωνικών δράσεων που δεν εντάσσονται απαραίτητα σε κάποια λογική "καπιταλιστικής συσσώρευσης"! Μην τα βλέπουμε όλα μαύρα - άσπρα! Άλλωστε ο οικονομικός ντετερμινισμός δεν νομίζω πως είναι ίδιον του Τ. Φωτόπουλου, ούτε κανενός από εκείνους - συμπεριλαμβανομένου και του υπογράφοντος - που στηρίζουν τη "ρεαλιστική ουτοπία" της Άμεσης Συμμετοχικής Δημοκρατίας. Είμαστε σε άμυνα, αγαπητοί φίλοι! Σε άμυνα! Άλλο να οραματιζόμαστε μια ιδανικότερη κοινωνία και με την ιδεολογική πάλη να προσπαθούμε να την προωθήσουμε, και άλλο να φωνασκούμε - την ώρα που σε λίγο στα αεροδρόμια θα μας βγάζουν και τα παπούτσια για έλεγχο - πως κάποιοι δεν είναι δεόντως "ριζοσπαστικοί"! Αν καταφέρναμε να μην περάσουν τέτοια μέτρα στο Ελλαδιστάν (στις ΗΠΑ, δυστυχώς δεν ... "πρόκαναν"!), σίγουρα δεν θα βάζαμε βόμβες στα θεμέλια του Παγκόσμιου Καπιταλισμού, αλλά τουλάχιστον θα κοιμόμουν πιο ήσυχος το βράδυ! Μήπως είμαι ρεφορμιστής;;; Φιλικά Δ.Σ. Γουβιάς

από ΘΟΥ-ΒΟΥ 15/02/2002 11:53 μμ.


...όμως είναι να βλέπουμε το δάσος και όχι μόνο το δέντρο. Δηλαδή ν'αναγνωρίζουμε το πρόβλημα ως όλον και όχι να επικεντρωνόμαστε στις εκφάνσεις του.

από Γεωργία Βασιλειάδου 16/02/2002 12:08 πμ.


Πολίτες στα όπλα! Ωραίος ο Φωτόπουλος, αλλά προτιμώ τον Αυλωνίτη. Γούστα είναι αυτά!

από Γιώργος Αποστολίδης 16/02/2002 12:47 πμ.


Το «σχόλιο» της «Γεωργίας» το αφήνω ασχολίαστο, αν έτσι καταλαβαίνει τον πολιτικό διάλογο. Περνάω στον Δ. Γουβιά. Πρώτα απ’ όλα, τα ρεφορμιστικά αιτήματα (στην προβληματική του Τάκη Φωτόπουλου και γενικότερα του προτάγματος της Περιεκτικής Δημοκρατίας) κρίνονται απορριπτέα ΑΝ ΔΕΝ ΕΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΑΝΤΙ-ΣΥΣΤΗΜΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ασφαλώς όσοι θέλουν να αλλάξουν ριζικά την κοινωνία δεν θα έρθουν από τον Άρη στη νέα κοινωνία που οραματίζονται. Βήμα-βήμα θα κατακτηθούν πολλά ζητήματα. Όμως, έχει ΠΟΛΥ μεγάλη σημασία αν τα αιτήματά τους εντάσσονται σε ένα πλαίσιο που προτάσσει τη συστημική αλλαγή. Αν δεν συμβαίνει αυτό, τότε οι όποιες κατακτήσεις θα είναι εύκολα αντιστρέψιμες (κάτι που φαίνεται περίτρανα τώρα με τις κατακτήσεις που είχαν γίνει επι σοσιαλδημοκρατίας). Σε ότι αφορά τα Τόμπιν, χρέη αναπτυσσόμενων χωρών κ.λπ.: μα γιατί να δεχτούν οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ να ικανοποιήσουν τέτοια αιτήματα; Ο ίδιος ο λόγος υπάρξής τους είναι το να κάνουν τα ακριβώς αντίθετα. Τα ρεφορμιστικά αιτήματα από μόνα τους είναι σαν να ζητάει κάποιος ευγενικά από τον δήμιό του να μην τον εκτελέσει. (Βέβαια ίσως στην περίπτωση του δήμιου να είναι πιο εύκολο να πειστεί, γιατί υπάρχει η διαπροσωπική επαφή, και ο δήμιος στο κάτω κάτω δεν απολαμβάνει και τόσα προνόμια από την παρούσα κατάσταση – σε αντιδιαστολή με τις ελίτ). Έτσι, το δίλημμα δεν πρέπει να είναι: «ρεφορμιστικές προτάσεις, ή όχι;» αλλά: «εντοπισμός των βαθύτερων αιτιων των σημερινών δεινών και αντικατάσταση των ετερόνομων θεσμών με αυτόνομους, ή όχι;». Με λίγα λόγια, ασφαλώς και είναι σημαντικό να εναντιωνόμαστε στην καταστολή (όπως αναφέρει ο Δ.Γ.) αλλά το σημαντικό ζήτημα είναι: να εναντιωνόμαστε στη νέα καταστολή και μόνο σε αυτή; Και γιατί υπάρχει αυτή η νέα καταστολή; Μήπως έχει να κάνει με τους ίδιους τους σημερινούς θεσμούς (αντιπροσωπευτική «δημοκρατία», οικονομία της αγοράς) οι οποίοι λόγω της δυναμικής τους οδηγούν εξ ορισμού σε τέτοιες καταστάσεις; Αν ναι, τότε γιατί να μην αγωνιστούμε για την ανατροπή των δομικών αιτιών (και παράλληλα βήμα-βήμα να βελτιώνουμε και τις συνθήκες ζωής μας εδώ και τώρα);

από Υπολοχαγός Νατάσσα 16/02/2002 12:51 πμ.


Τελικά μήπως προτιμάς τον Αρτέμη Μάτσα και δεν το 'χεις καταλάβει;

από s. 16/02/2002 9:04 μμ.


Περιμένουμε εναγωνίως την απάντηση-καταπέλτη του Rosemary's baby στον Φωτόπουλο. Μετά την τάπα που έφαγε το ΔΡΑΣΕ, ΜΕΡΑ κλπ από το μωρό της Rosemary καιρός είναι να φάει και ο Φωτόπουλος την δικιά του από το ίδιο μωρό.

από ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ Τ. 17/02/2002 12:10 μμ.


ΠΕΣ ΡΕ ΤΑΚΗ ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΜΑΖΙ ΣΟΥ FUCK attac%

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License