ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: σιδερωμένες μνήμες

Η ιστορία εκείνων των ημερών δεν γράφτηκε ακόμα. Γιατί ένα λαϊκό κίνημα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί σύμφωνα με τις κομματικές ή προσωπικές ανάγκες κανενός, αλλά με βάση τις ιδέες που εκείνο έθεσε, με βάση τη δική του πολιτική και οργανωτική πρακτική.

Οι ημέρες αυτές βελονιάζουν τις μνήμες. Γιατί, για κάποιους, οι μνήμες παραμένουν ζωντανές. Μια ερώτηση, ωστόσο βαραίνει το χέρι. Το να γράφεις σήμερα για το Πολυτεχνείο έχει κανένα νόημα; Τι γνωρίζουν οι σημερινοί νέοι; Το σπουδαιότερο: μήπως και τα γεγονότα αυτά τα πρόσφατης ιστορίας μας δεν δόθηκαν μασκαρεμένα και αφυδατωμένα από τα πολιτικά μηνύματά τους; Ίσως το να γράφεις δεν είναι παρά μια προσπάθεια να διαφυλάξεις, μέσα από το διαβρωτή το χρόνο «το όνομα του κάθε πράγματος» και να αντιταχθείς στις «αφηγήσεις» της καπηλείας και της εξαργύρωσης, της νάρκωσης και της λήθης. Και σήμερα που οι «διεθνιστές» (υπόδουλοι στοχαστές-εθνικιστές του πλανητικού κράτους), επιδιώκουν να σβήσουν την ιστορία μας ή να μας κάνουν να ντρεπόμαστε γι' αυτή πρέπει να αντιταχθούμε πιο ρωμαλέα στις καθεστωτικές «αφηγήσεις» των πορτοφολάδων της ιστορίας και των ηθικολόγων της πολιτικής «φρονιμάδας» και «ωριμότητας». Έργο τους: Να σιδερώνουν τις μνήμες, να πλαστογραφούν την ιστορία και να εξαφανίζουν κάθε μαρτυρία που μπορεί να αποδείξει πως, σε τούτα τα μέρη, υπήρξε κάτι παραπάνω από τη σιωπή, την ανοχή και τη δειλία. Ποιος ξεχνάει αλήθεια, ότι μετά την πτώση της Χούντας οι πάντες έγιναν αντιστασιακοί και τους καρπούς της Εξέγερσης έδρεψαν οι «ειρηνικοί έμποροι» των ιδεών; Αυτοί που σήμερα αυθαδιάζουν εξουσιαστικά, προσκυνώντας την εξουσία της Νέας Τάξης. Σήμερα τι απόμεινε από το Πολυτεχνείο; Η πολιτική εμπορία και καπηλεία, η εκφυλιστική πτώση και τα συντρίμμια της γενιάς του. Οι μεγάλες φιλοδοξίες έγιναν μικρές, οι ιδέες, τα διδάγματα και τα οράματα του Πολυτεχνείου έγιναν βρόχος στο λαιμό. Σβήσαμε το παρελθόν για να απαλλαγούμε από τα καθήκοντα του παρόντος. Το κενό το γεμίσαμε με μνημόσυνα και γαρύφαλλα, με γιορτές και πανηγύρια, με «λαϊκές αγορές». Όλοι μιλούν για «ηρωικό έπος», αποκρύπτοντας, ωστόσο, τις ιδέες και τις πρωτοβουλίες που οδήγησαν στο έπος. Το Πολυτεχνείο αντιμετωπίζεται σαν μουσειακό είδος (το ίδιο φυσικά και ο αντι-ιμπεριαλισμός, ο μαρξισμός κλπ), αφυδατωμένο από τα ιδεολογικά και πολιτικά του χαρακτηριστικά. Από ζωντανό λαϊκό κίνημα μετατράπηκε σε Αιγυπτιακή μούμια. Φυσικά, πάντα ένα λαϊκό κίνημα όταν δεν ολοκληρώνεται τιμωρείται από την ιστορία. Η ιστορία δεν δίνει τίποτα δωρεάν. Έτσι το Πολυτεχνείο σήμερα το χειροκροτούν και το επαινούν οι πάντες. Βεβαίως η ιστορία δεν έχει λύσει ακόμα το ζήτημα. Γιατί όσα λέγονται και γράφονται για το Πολυτεχνείο από τους σφετεριστές του δεν είναι ιστορία, αλλά πολιτική ηθικολογία. Ένα λαϊκό κίνημα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί σύμφωνα με τις κομματικές ανάγκες οποιουδήποτε (πόσο μάλλον με τις καθεστωτικές ανάγκες), αλλά με βάση τις ιδέες που το ίδιο έθεσε και πάνω στις οποίες κινήθηκε, με βάση τη δική του πολιτική και οργανωτική πρακτική. Η ιστορία δεν μπορεί να παρακάμψει ούτε να παρασιωπήσει αυτά τα ουσιαστικά ζητήματα, δεν μπορεί να περάσει πάνω από τους πρωταγωνιστές, πάνω από τις πολιτικές διαφορές και διενέξεις μέσα στους κόλπους του ίδιου του κινήματος, πάνω από τις συγκεκριμένες οργανωτικές μορφές του κινήματος, πάνω από το ιδεολογικό, πολιτικό και οργανωτικό του στίγμα. Πολλά δεν λέγονται σήμερα για το Πολυτεχνείο. Συνοπτικά θα αναφερθώ στα πιο ουσιαστικά. 1. Το Πολυτεχνείο αντιμετωπίστηκε από όλο, τότε, τον πολιτικό κόσμο, συμπεριλαμβανομένων και των ηγεσιών της παραδοσιακής Αριστεράς, ΕΧΘΡΙΚΑ. Έγινε, δηλαδή, ΕΞΩ και ΕΝΑΝΤΙΑ στα πολιτικά κόμματα. Και αυτό μπορεί εύκολα να το διαπιστώσει κανείς από τα γραπτά των εντύπων τους εκείνη την περίοδο και τις δηλώσεις των πολιτικών ηγετών τους. 2. Μέσα στο Πολυτεχνείο συγκρούστηκαν δύο διαμετρικά αντίθετες αντιλήψεις. Αυτή που δεν ήθελε την κατάληψη, που αγωνιζόταν να σπάσει την κατάληψη και να περιορίσει το κίνημα μόνο στα φοιτητικά αιτήματα και η άλλη, που αγωνιζόταν για την κατάληψη και την προώθηση του κινήματος και την επέκτασή του σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Ποια αντίληψη επιβεβαίωσε η πραγματικότητα, ποια αντίληψη κυριάρχησε και γιατί; Και πάνω σε αυτό το κρίσιμο σημείο της εσωτερικής διαπάλης των ιδεών -καθοριστικό για την εξέλιξη του κινήματος- σιγή ιχθύος. 3. Στο όνομα μιας αφηρημένης αντιδικτατορικής πάλης καλλιεργήθηκε ένας μύθος για την εξέγερση του Νοέμβρη που επέτρεψε σε κάθε πολιτική δύναμη του καθεστώτος να διεκδικεί πολιτικές μετοχές. Ο χαρακτήρας των ιδεών του Πολυτεχνείου δεν ήταν απλώς αντιδικτατορικός, ήταν ταυτόχρονα αντιιμπεριαλιστικός και σοσιαλιστικός, το ίδιο και η πολιτική και οργανωτική του πρακτική. Τι σχέση με όλα αυτά μπορεί να έχουν οι καθεστωτικές δυνάμεις; Οι πολιτικοί εκφραστές-απολογητές του καπιταλισμού, ανεξαρτήτου χρώματος (ιδιαίτερα οι σημερινοί «εκσυγχρονιστές», γρανάζια της Νέας Τάξης) δεν είναι μόνο ασυμφιλίωτα ΕΧΘΡΙΚΟΙ με τις σοσιαλιστικές ιδέες του Πολυτεχνείου, αλλά και με τις ΜΕΘΟΔΟΥΣ δράσης που προώθησε το Πολυτεχνείο: Μορφές αυτό-οργάνωσης, άμεσης δημοκρατίας, συμμετοχή στις αποφάσεις ΟΛΩΝ, πολιτική στο ΔΡΟΜΟ. Το Πολυτεχνείο της μέρες της κατάληψης ήταν μια μικρή κοινωνία που λειτουργούσε με υποδειγματική τάξη χωρίς κανένα εξαναγκασμό και με υψηλό το αίσθημα της ευθύνης στα μέλη του. Μια κοινωνία που το κάθε τι που γινόταν παρουσίαζε χαρακτήρα δημιουργικό, αναμφίβολα απελευθερωτικό της ανθρώπινης ύπαρξης. 4. Η ιστορία του Πολυτεχνείου είναι πριν από όλα η ιστόρηση της ΑΜΕΣΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ των λαϊκών μαζών στην πολιτική αρένα. Η ιστόρηση της δημιουργικής λαϊκής ενέργειας που πολλαπλασίαζε τις μορφές δράσης, τις πρωτοβουλίες, τις τολμηρές καινοτομίες της πάλης για απελευθέρωση. Η ιστορία δεν γράφτηκε ακόμα.

και εδω , γιατι το θεωρω σημαντικο ΟΛΟ η προταση Αναν για την Κυπρο http://www.cna.org.cy/data/var/sxedioen.htm

από // 15/11/2002 5:36 μμ.


αν σκεφτει κανεις , οτι η Χουντα του Ιωαννιδη χρησιμοποιησε τα γεγονοτα του Πολυτεχνιου , για να ριξει τον Παπαδοπουλο και να ερθει στην εξουσια ωστε να προδοσει το Κυπριακο.

από red 15/11/2002 5:42 μμ.


Νομίζω ότι κι αυτό είναι σχετικό. Αν υπάρχει αντίρηση πείτε το. Με νέο σχέδιο "επίλυσης" του Κυπριακού έρχεται ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Κόφι Ανάν. Παράλληλα οι εταίροι της Ε.Ε. έχουν αρχίσει να ασκούν πιέσεις προς την Αθήνα για άμεση επίλυση του Κυπριακού πριν τη Σύνοδο Κορυφής του Ελσίνκι. Η Ελλάδα δείχνει υπέρμετρα καλή θέληση και την μέγιστη διάθεσή της να συνεργαστεί με την νέα τουρκική κυβέρνηση, αν και θα έπρεπε να γνωρίζει πολύ καλά, ότι η τουρκική εξωτερική πολιτική εκπορεύεται από το στρατιωτικό κατεστημένο της γείτονος. Η Τουρκία σήμερα, αντί να πιεστεί από τον διεθνή παράγοντα να αλλάξει φιλοσοφία, αναβάθμισε την αδιαλλαξία της και εκβιάζει αλλαγή της στάσης των Ηνωμένων Εθνών και απομάκρυνσή τους από τις πρόνοιες των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας και τις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου, που είχαν υιοθετήσει. Αντίθετα η ελληνική κυβέρνηση, είναι έτοιμη να δεχθεί τα πάντα, προς χάριν των ενταξιακών διαδικασιών της Ε.Ε. Η λύση της διζωνικής ομοσπονδίας για την Κύπρο δεν είναι παρά η νομιμοποίηση της επιβολής της μειοψηφίας του 18% στην πλειοψηφία του 80%, με εγγυητή και επιτηρητή τις λόγχες των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής. Η πολιτική ισοτιμία μεταξύ των δύο ομοσπονδιακών κυβερνήσεων και των δύο περιφερειών των οποίων η πληθυσμιακή αναλογία είναι ένα προς πέντε, το "βέτο" του αντιπροέδρου και το "βέτο" της τουρκικής μειοψηφίας στην άνω Βουλή, είναι αδικίες εις βάρος των Ελλήνων της Κύπρου. Μία μειοψηφία όχι μόνον θα εξισωθεί αλλά και θα ελέγχει μία συντριπτική πλειοψηφία. Έτσι, η κατάληψη του 36% του κυπριακού εδάφους από τους Τούρκους το 1974 βαίνει να νομιμοποιηθεί (δίνοντας λύση σε αυτό τους το πρόβλημα), υπό την ονομασία "διζωνική ομοσπονδία", με τις ευλογίες του Γ.Γ. του Ο.Η.Ε., της υπερδύναμης και με την υπογραφή των ιδίων των θυμάτων της τουρκικής εισβολής. Στην περίπτωση της Κύπρου όλα γίνονται ανεστραμμένα και παράλογα. Μία ελληνική νήσος, στην οποία κατοικεί μία τουρκική μειονότητα, κατήντησε να είναι μία νήσος την οποία ελέγχει η Τουρκία και η ελληνική πλειοψηφία αγωνίζεται να κατοχυρώσει δικαιώματα... μειονότητας! Σ' αυτήν την ζοφερή πραγματικότητα οφείλουμε, έστω και την ύστατη ώρα, να αντιδράσουμε. Να απαιτήσουμε να επανέλθει το Κυπριακό πρόβλημα στην λογική του βάση. Ως πρόβλημα μίας ελληνικής νήσου στην οποίαν κατοικεί και μία τουρκική μειοψηφία και η οποία δε δικαιούται τίποτα περισσότερο από τα διεθνώς κατοχυρωμένα δικαιώματα. Μίας ελληνικής νήσου στην οποία εισέβαλαν και κατέχουν το 36% αυτής τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής από το καλοκαίρι του 1974.

από Σιτ 15/11/2002 5:47 μμ.


Αντικειμενική και εμπεριστατωμένη η τοποθέτηση σου. Και μια μελέτη των γεγονότων (δολοφονίες φοιτητών εκτός)κλπ εκείνης της νύχτας τεκμηριώνει απόλυτα τις απόψεις σου. Θα ήθελα να συμπληρώσεις και την παρουσία του σφαγέα μοσέ νταγιάν και τις συναντήσεις του με τον Ιωαννίδη εκείνη την περίοδο.

από Ροβεσπιέρος 15/11/2002 10:04 μμ.


Κάθε μαχητικό και ριζοσπαστικό κίνημα από την ίδια του τη φύση είναι ευρηματικό και ποικιλόμορφο. Τέτοιο ήταν και το κίνημα που αναπτύχθηκε κατά της Χούντας. Αμέσως μετά το πραξικόπημα, μέσα από μια ποικιλία ζυμώσεων άρχισε να αναπτύσσεται ένα παράνομο κίνημα και μια ριζοσπαστική διάθεση αμφισβήτησης στη νεολαία. Η φοιτητική έκρηξη το Μάη του '68, στη Γαλλία, πυροδότησε και στην Ελλάδα πνευματικές εντάσεις και ριζοσπαστικές ζυμώσεις. Εκφράστηκαν σε μια πρωτοφανή έκρηξη του βιβλίου. Αναπτύχθηκε λοιπόν και εδώ μια αντιδικτατορική κίνηση θεωρητικών και ιδεολογικών ζυμώσεων: Ένα από τα φύτρα της εξέγερσης του Νοέμβρη. Οι πέντε πρώτοι ιστορικοί εκδοτικοί οίκοι που σπάσανε τη χουντική τρομοκρατία στο βιβλίο ήταν: «Κάλβος» το 1968, «Στοχαστής» και «Κείμενα» το 1969, «Επικαιρότητα» και «Νέοι Στόχοι» αρχές '70. Ο «Κάλβος» με ένα πλατύ εκδοτικό πρόγραμμα κλασσικών κειμένων της αστικής και μαρξιστικής κουλτούρας ( Ανώνυμος, Χέρτσεν, Μπελίνσκι, Μακιαβέλλι, Χάουζερ, Γιανίδη, Πίλκα κλπ) Ο «Στοχαστής» με εκδόσεις πιο άμεσα πολιτικές (Ρήγας, Γληνός, Μάξιμος, Σβώλος, Μαρξ, Μπρεχτ, Γκράμσι, Χιχμέτ κλπ). Τα «Κείμενα» με εκδόσεις λογοτεχνικού κυρίως χαρακτήρα (Θεοτόκης, Μπρεχτ, Βάις, Λεκατσάς, Σκαρίμπας, Κατσαρός, Αλεξάνδρου κλπ). Η «Επικαιρότητα», «Διεθνής Επικαιρότητα» τότε, με νεοελληνικά κείμενα ιστορικού κυρίως χαρακτήρα ( Σκληρός, Φιλάρετος, Κορδάτος, Ψυρούκης κλπ). Τέλος οι «Νέοι Στόχοι» ήταν ο πρώτος εκδοτικός οίκος με ένα πρόγραμμα ανοικτά πολιτικό, προσανατολισμένο σε συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση, με κείμενα κλασσικών και σύγχρονων μαρξιστών: Μαρξ, Λένιν, Τρότσκι, Βάις, Πουλιόπουλο, Μαντέλ, κλπ. Επίσης οι «Νέοι στόχοι» παρουσιάστηκαν και ως μηνιαίο περιοδικό, το ΠΡΩΤΟ πολιτικό περιοδικό που κυκλοφόρησε στα χρόνια της Χούντας (Ιούλιος 1971). Το περιοδικό κάτω από τις πολλαπλές και ποικίλες μορφές διώξεων και τρομοκρατίας (αστυνομικών, δικαστικών κλπ) δεν μπόρεσε να συνεχίσει παραπάνω από ένα χρόνο. Προς τα τέλη του 1970 και το '71 εμφανίστηκαν πολλοί ακόμα νέοι εκδοτικοί οίκοι και βιβλιοπωλεία «στέκια», αποδεικνύοντας ότι η «ροπή» προς την εκδοτική κατεύθυνση ήταν ένα φαινόμενο πολιτικό που αντανακλούσε το ανερχόμενο αντιδικτατορικό κίνημα και αποτελούσε μια πρώτη οργανωτική μαγιά των μετέπειτα μαζικών αντιδικτατορικών εκδηλώσεων. Η καθεστωτική προπαγάνδα μετά την πτώση της Χούντας επικέντρωσε όλη την αντιδικτατορική πάλη στο χώρο του βιβλίου στα «18 Κείμενα». Βεβαίως ήταν και αυτή η έκδοση των συγγραφέων, μία από τις πολλές εκδηλώσεις του αντιδικτατορικού αγώνα, μια εκδήλωση, όμως, αρκετά καθυστερημένη. Πολλοί πριν είχαν δημιουργηθεί «ρωγμές» και είχαν δημιουργηθεί εκδοτικές-αντιδικτατορικές εστίες και στέκια. Και αυτή η ιστορία στο χώρο των πνευματικών ζυμώσεων έχει στρεβλωθεί και παρασιωπηθεί ή έχει πάρει τη θέση «του εφαλτήρα για τους φιλόδοξους τσόκεϋ των κοινοβουλευτικών μας ιπποδρομιών». Γιατί, όμως αυτή η παραποίηση? Ο λόγος είναι απλός. Οι πρωτοπόροι αγωνιστές και στο χώρο της πνευματικής κίνησης ήταν αριστεροί ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ και αμφισβητίες των κατεστημένων κομματικών μηχανισμών. Σημείωση: Ένα βιβλίο που αποκαθιστά κάπως την ιστορική αλήθεια πάνω στο εκδοτικό φαινόμενο στα χρόνια της δικτατορίας είναι του Λουκά Αξελού, «η εκδοτική δραστηριότητα και κίνηση των ιδεών στην Ελλάδα» (Στοχαστής).

από :-)) 16/11/2002 1:28 πμ.


ακόμη καλύτερη όμως η έμμεση απάντηση μέσω σατανικού ψευδώνυμου σε προηγούμενη, επεισοδιακή συζήτηση!

από Ροβεσπιέρος 16/11/2002 9:50 πμ.


ΕΙΣΑΙ "γάτα με πέταλα"...

από Απροσάρμοστος 16/11/2002 9:07 μμ.


Οι φάρσες της ιστορίας είναι καμιά φορά μακάβριες. Τέτοια είναι το τεθωρακισμένο Πολυτεχνείο. Γιορτάζεται με αστυνομική θωράκιση που το πνίγει σαν βρόχος. Το πολυτεχνείο που έγινε ακριβώς κατά των «συρματοπλεγμάτων» και της αστυνομοκρατίας, σήμερα φυλακίζεται από τους «εκσυγχρονιστές» με τις κατασταλτικές δυνάμεις της «Τάξεως». Αφού δολοφονήθηκαν οι ιδέες του, εξατμίστηκε η ιστορία του, παραχαράχτηκε το νόημά του και πολιτικά εξαργυρώθηκε, τώρα επιχειρείται να δολοφονηθεί και ως σύμβολο: Από σύμβολο αγώνα να μετατραπεί σε σύμβολο αστυνομικής καταστολής. Πρωτοφανής ιστορική διαστροφή. Αυτός βεβαίως ο ασφυκτικός κλοιός της «γιορτής», δείχνει περίτρανα τον τρόμο που εκπέμπει το πολυτεχνείο στους «εκσυγχρονιστές». Δείχνει επίσης ότι και το σημερινό «εκσυγχρονιστικό» καθεστώς αντιμετωπίζει το λαό, τη νεολαία ιδιαίτερα, όχι απλώς καχύποπτα, αλλά ΕΧΘΡΙΚΑ. Τρέμει την ελεύθερη αγωνιστική έκφραση. Θέλει πλάσματα άβουλα, πειθαρχημένα, χειραγωγήσιμα. Γι' αυτό βάζει την Αθήνα στον αστυνομικό γύψο. Εορτασμός όμως του Πολυτεχνείο με αστυνομικό γύψο δεν νοείται.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License