Να υπερασπιστούμε την ανεξαρτησία της Τσετσενίας

Παλαιότερη ανάλυση της ΟΑΚΚΕ για την ΤΣΕΤΣΕΝΙΑ, με αφορμή την χθεσινή "Τρομοκρατική" ενέργεια στο θέατρο της Μόσχας. ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΤΣΕΤΣΕΝΙΑΣ Το κεντρικό επιχείρημα των Ρώσων εισβολέων το οποίο τοποθετούν πάνω στις κάνες των πυροβόλων τους όταν ισοπεδώνουν το Γκρόζνι είναι ότι υπερασπίζονται την εδαφική ανεξαρτησία της Ρωσίας. Αυτό είναι και το επιχείρημα των δυτικών ιμπεριαλιστών και όλων των αστών του κόσμου, που δικαιολογούν τη ρώσικη εισβολή λέγοντας ότι αποτελεί εσωτερική υπόθεση της Ρωσίας.

ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΤΣΕΤΣΕΝΙΑΣ Το κεντρικό επιχείρημα των Ρώσων εισβολέων το οποίο τοποθετούν πάνω στις κάνες των πυροβόλων τους όταν ισοπεδώνουν το Γκρόζνι είναι ότι υπερασπίζονται την εδαφική ανεξαρτησία της Ρωσίας. Αυτό είναι και το επιχείρημα των δυτικών ιμπεριαλιστών και όλων των αστών του κόσμου, που δικαιολογούν τη ρώσικη εισβολή λέγοντας ότι αποτελεί εσωτερική υπόθεση της Ρωσίας. Αλλά και αυτοί που διαμαρτύρονται για τη σφαγή και μιλάνε για ρώσικη εισβολή, όπως είναι οι αστοί φιλελεύθεροι και οι ψευτοκομμουνιστές μέσα κι έξω από τη Ρωσία, καθώς και οι ντόπιοι εξωκοινοβουλευτικοί οπορτουνιστές, είναι μεγάλοι υποκριτές γιατί δεν αναγνωρίζουν την ανεξάρτητη κρατική υπόσταση της Τσετσενίας και το δημοκρατικό βήμα που αποτελεί κάτι τέτοιο στην εξέλιξη του ρώσικου νέο-αυτοκρατορικού κράτους. Άρα αυτό είναι όλο-όλο το ζήτημα που φτιάχνει τα διεθνή στρατόπεδα στο ζήτημα της Τσετσενίας. Υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας της Τσετσενίας ή όχι; ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ Εμείς λέμε καθαρά: Ανεξάρτητη Τσετσενία. Και δεν το λέμε από την σκοπιά εκείνων που θα υποστήριζαν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και του αποχωρισμού για κάθε εθνικό πυρήνα σε μια χώρα. Ίσα-ίσα, είμαστε αντίθετοι στον αποχωρισμό των εθνικών μειονοτήτων ή των εθνικών συνόλων, ομάδων κτλ. που δεν αποτελούν έθνος. Αυτό το δικαίωμα είναι στην ουσία διάλυση των εθνικών κρατών, και εκτός από τους υπερ-φιλελεύθερους το αναγνωρίζουν και το χρησιμοποιούν οι εκάστοτε χιτλερικοί του πλανήτη. Για παράδειγμα η Ρωσία που αρνείται σήμερα το δικαίωμα της εθνικής αυτοδιάθεσης μέχρι του κρατικού αποχωρισμού στους Τσετσένους υποστηρίζει κάθε δικαίωμα κρατικού αποχωρισμού για τις εθνικές μειονότητες σε κάθε γειτονική της χώρα που δεν αποτελούν έθνη. Π.χ. υποστηρίζει τους Αμπχάζιους στη Γεωργία, που έφτιαξαν "κράτος" μέσα στη Γεωργία ενώ είναι αισχρή μειοψηφία ακόμα και μέσα στο κράτος αυτό που έφτιαξαν. Υποστηρίζει τους Ρώσους της Μολδαβίας, που αποτελούν εθνική μειονότητα, να φτιάξουν κράτος της Υπερδνειστερίας. Υποστηρίζει τους Ρώσους της Κριμαίας να κάνουν απόσχιση στην Ουκρανία, ενώ έγιναν πλειοψηφία εκεί επειδή διώχτηκαν οι Τάταροι. Στην Τουρκία οι Ρώσοι υποστηρίζουν τους Κούρδους, ενώ αυτοί πουθενά δεν αποτελούν συμπαγή πληθυσμό και δεν διαμορφώνουν έθνος. Το ίδιο κάνουν με τους σερβοβόσνιους διασπαστές εθνοεκαθαριστές της Βοσνίας που αποτελούν σαφώς εθνομειονότητα μέσα στο σύνολο του βοσνιακού πληθυσμού. Πουθενά σ΄ αυτές τις περιπτώσεις η ιστορία δεν οδήγησε τους "προς αποχωρισμό πληθυσμούς" στο να συγκροτήσουν εθνική ζωή, δηλαδή να έχουν "μια σταθερή κοινότητα ιστορικά συγκροτημένη, κοινής γλώσσας, ενιαίου εδάφους, κοινής οικονομικής ζωής και ψυχικών χαρακτηριστικών, που μεταφράζονται όλα σε κοινότητα πολιτισμού". Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει μια κοινότητα ανθρώπων για να αποτελεί έθνος, σύμφωνα με τις θέσεις της λενινιστικής Τρίτης Διεθνούς που διατύπωσε ο Στάλιν το 1913. Στη βάση αυτών των χαρακτηριστικών συγκροτήθηκαν τα εθνικά κράτη του σύγχρονου κόσμου, είτε οι πληθυσμοί τους είχαν είτε δεν είχαν συνείδηση του προτσές του σχηματισμού των εθνικών αυτών κρατών. Αυτή η διαδικασία ανεξάρτητης κρατικής συγκρότησης των εθνών έχει βασικά ολοκληρωθεί. Λέμε βασικά γιατί η διαδικασία της εθνικής συγκρότησης δεν ολοκληρώνεται μια και καλή. Τα έθνη συνεχίζουν να αναδύονται ζητώντας διαρκώς την ανεξάρτητη κρατική υπόσταση. Όταν λέμε ανεξάρτητη κρατική υπόσταση εννοούμε και την κρατική υπόσταση μέσα στα πλαίσια ενός ομοσπονδιακού ή συνομοσπονδιακού πολυεθνικού κράτους, όπου κάθε ομόσπονδο κράτος-τμήμα της ομοσπονδίας έχει το δικαίωμα του ελεύθερου αποχωρισμού από το ομοσπονδιακό ευρύτερο κράτος. Τέτοια ήταν μέχρι ενός σημείου η περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας και της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι το 1960. Πραγματικά, όπως το έθνος έχει δικαίωμα κρατικής συγκρότησης έχει και δικαίωμα να ενωθεί με άλλα κράτη στα πλαίσια μιας ευρύτερης ενότητας παραδίνοντας αυτό το ίδιο με την ίδια του τη θέληση στον κοινό διακρατικό οργανισμό ένα μέρος της κρατικής του ανεξαρτησίας και κυριαρχίας. Από μια άποψη τέτοια είναι και η περίπτωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν και εδώ οι διακρατικοί δεσμοί έχουν πολύ μικρότερη δύναμη απ΄ ότι οι αντίστοιχοι δεσμοί στο ομοσπονδιακό κράτος. ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ Η ΕΣΣΔ Η πιο τυπική περίπτωση εθνικής συγκρότησης στο στάδιο της ανάδυσης παρουσιάζεται μέσα στα μεγάλα πολυεθνικά κράτη που κάποτε είχαν αποτελέσει φεουδαρχικές αυτοκρατορίες, όπως η Ρωσία, η Κίνα, οι Ινδίες, ή στο κυρίως ευρωπαϊκό έδαφος η Αυστροουγγαρία. Η περίπτωση της Ρωσίας είναι η πιο τυπική. Η Ρωσία είναι για τη μελέτη της εθνογεωγραφίας ότι είναι η Ισλανδία για τη μελέτη των ηφαιστείων και των γεωργικών αλλαγών στο φλοιό του πλανήτη. Η Ρωσία, σ΄ αυτόν τον αδρανή και φαινομενικά στάσιμο γίγαντα, πρέπει κανείς να ξεχάσει κάθε στατική μηχανιστική εικόνα σχετικά με το έθνος και το εθνικό κράτος. Το κλειδί της εθνικής ιστορίας της ΕΣΣΔ και της σημερινής ρώσικης ομοσπονδίας είναι η ατελείωτη και λυσσασμένη προσπάθεια του ρώσικου έθνους να κυριαρχήσει με τη βία σε όλα τα λιγότερο αναπτυγμένα έθνη της περιφέρειας της. Αυτή η πορεία έκανε εξαιρετικά βασανιστική τη δημιουργία των εθνικών κρατών που αποτελούν σήμερα τις πρώην ενωσιακές δημοκρατίες της ΕΣΣΔ, αλλά και βασανιστική την ίδια την πορεία προς την πρόοδο και την ανεξάρτητη συγκρότηση του ίδιου του ρώσικου έθνους. Γι΄ αυτό ότι υπήρξε μεγάλο στο ρώσικο έθνος συγκρούστηκε με τη ρώσικη αυτοκρατορική επέκταση, και όσο πιο μεγάλο ήταν τόσο πιο πολύ συγκρούστηκε. Και επειδή η αυτοκρατορική τσαρική Ρωσία ήταν πάντα ένα μεγάλο βαρίδι για όλη την ευρωπαϊκή πρόοδο ότι συγκρούστηκε βαθιά μ΄ αυτήν έλαμψε σ΄ όλη την ανθρωπότητα. Αυτή ήταν η περίπτωση του λενινιστικού ρώσικου προλεταριάτου που έγινε παγκόσμια πρωτοπορία επειδή ακριβώς του έπεσε ο ιστορικός κλήρος να συγκρουστεί αυτό, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, και να νικήσει σε μια πρώτη μεγάλη νίκη τον τσαρισμό. Ακριβώς πάνω σ΄ αυτή τη σύγκρουση ξεπρόβαλαν σαν ανεξάρτητες ή ομοσπονδιακές κρατικές οντότητες τα εθνικά κράτη μέσα από τη ρώσικη αυτοκρατορία και βοηθήθηκαν να γεννηθούν σαν τέτοια ακριβώς από το ρώσικο προλεταριάτο. Δηλαδή αυτά τα νέα εθνικά κράτη δεν ξεπρόβαλαν μεμιάς, ακριβώς γιατί δεν ήταν εξαρχής "τέλεια" εθνικά συγκροτημένα μόλις άνοιξε η αυλαία του 1917. Αντίθετα, μόλις τότε αυτά άρχισαν να μπαίνουν με δύναμη και συνείδηση στο ιστορικό προσκήνιο. Αυτή η διαδικασία φαίνεται στην πορεία του σχηματισμού της γνωστής μας ΕΣΣΔ. Στην αρχή, στα 1922 συγκροτήθηκε μια ΕΣΣΔ από 4 ομοσπονδιακά κράτη που για συντομία λέγονται ενωσιακές δημοκρατίες που είχαν και τα τέσσερα το δικαίωμα του αποχωρισμού. Αυτά ήταν: η σοσιαλιστική σοβιετική ομοσπονδιακή δημοκρατία της Ρωσίας, η σοσιαλιστική σοβιετική δημοκρατία της Ουκρανίας, η σοσιαλιστική σοβιετική ομοσπονδιακή δημοκρατία της Υπερκαυκασίας και η σοσιαλιστική σοβιετική δημοκρατία της Λευκορωσίας. Αυτό σήμαινε ότι σαν σοσιαλιστικά αλλά και εθνικά κράτη συγκροτήθηκαν πρώτα και αναγνωρίστηκαν από τη σοβιετική εξουσία η Ουκρανία και η Λευκορωσία. Αυτά ήταν τα κράτη των πολύ πιο εξελιγμένων, των λιγότερο χτυπημένων ή των περισσότερο ευνοημένων από τον τσαρισμό και "συνεργάσιμων" στην αποικιακή ρώσικη εξάπλωση σλάβικων εθνών. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή τα ομοσπονδιακά κράτη της Ρωσίας και της Υπερκαυκασίας περιλάμβαναν μέσα τους τα προπλάσματα, τα λίγο πριν τη γέννα έμβρυα άλλων εθνικών κρατών, που στην περίπτωση της ρώσικης ομοσπονδίας δεν ήταν έτοιμα να αποκοπούν από τη Ρωσία ενώ στην Υπερκαυκασία τα έθνη των Αρμένιων και των Γεωργιανών ήταν αρκετά ώριμα αλλά όχι τόσο ώστε να μην κατασπαράζουν με το νεαρό και βάναυσο εθνικισμό τους το σχετικά πιο καθυστερημένο έθνος των Αζέρων, αλλά και τις εθνικές μειονότητες στις δυο χώρες. Γι΄ αυτό εδώ το σοβιετικό προλεταριάτο, που εμφανίστηκε σαν εγγυητής της εθνικής συνύπαρξης στον Καύκασο καθιέρωσε την Ομοσπονδία της Υπερκαυκασίας που περιλάμβανε τις αυτόνομες δημοκρατίες της Γεωργίας, Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν. Σ΄ ότι αφορά τη ρώσικη σοβιετική σοσιαλιστική ομοσπονδία, αυτή περιλάμβανε μέσα της τη σοσιαλιστική σοβιετική αυτόνομη δημοκρατία του Τουρκεστάν, καθώς και πολλές αυτόνομες περιοχές, όπως ήταν οι μικρές χώρες του βόρειου Καυκάσου που ανάμεσα τους ήταν η Τσετσενο-Ιγκουσετία. Αυτόνομη περιοχή ήταν η χαμηλότερη, η πιο αδιαφοροποίητη μορφή ξεχωριστής εθνικής και κρατικής υπόστασης. Η αυτόνομη περιοχή δεν είχε ούτε δικό της Σύνταγμα ούτε δικό της σοβιέτ, όπως είχε η αυτόνομη Δημοκρατία, που όμως με τη σειρά της δεν είχε το δικαίωμα του αποχωρισμού ώστε να γίνει ξεχωριστό κράτος. Όμως η αυτόνομη Δημοκρατία του Τουρκεστάν που προαναφέραμε έκρυβε μέσα της, με τη σειρά του, ένα σύνολο από έθνη που σταδιακά διαχωρίστηκαν διοικητικά και αναδύθηκαν σαν ανεξάρτητες κρατικές οντότητες, δηλαδή σαν ενωσιακές Δημοκρατίες. Έτσι από την Αυτόνομη Δημοκρατία του Τουρκεστάν ξεπήδησαν το 1925 δύο Ενωσιακές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες, η Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν και η Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τουρκμενιστάν. Το 1929 από το Ουζμπεκιστάν αποσπάστηκε η Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τατζικιστάν, που προηγούμενα βρισκόταν σαν αυτόνομη Δημοκρατία μέσα σ΄ αυτό. Στα 1936, με το νέο Σοβιετικό Σύνταγμα, αποσπάστηκαν από τη Ρώσικη Ομοσπονδία το Καζακστάν και η Κιργισία και έγιναν σοσιαλιστικές Δημοκρατίες, ενώ από το 1920 μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν αυτόνομες Δημοκρατίες μέσα στη Ρώσικη Ομοσπονδία (δίχως δηλαδή το δικαίωμα αποχωρισμού). Με το ίδιο Σύνταγμα καταχτούσαν το στάτους της Ενωσιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας και οι τρεις μέχρι τότε Αυτόνομες Δημοκρατίες που συναποτελούσαν, σαν αυτόνομες Δημοκρατίες, την Ενωσιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Υπερκαυκασίας, δηλαδή η Γεωργία, η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν. ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΟΡΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΤΣΕΤΣΕΝΟ-ΙΓΚΟΥΣΕΤΙΑΣ Αυτή ήταν και η πορεία της Τσετσενο-Ιγκουσετίας που ενώ αρχικά αποτελούσε μια Αυτόνομη Περιοχή μέσα στη Ρώσικη Ομοσπονδία με το Σύνταγμα του 1936 ανέβηκε στο καθεστώς της Αυτόνομης Δημοκρατίας. Τίποτα δεν προσδιόριζε δηλαδή για το μέλλον αυτής της νέας Αυτόνομης Δημοκρατίας την υποχρέωση να μείνει τμήμα της ρώσικης επικράτειας. Αντίθετα, η μέχρι εκείνη τη στιγμή ιστορική πορεία έκανε αναπόφευκτη σε ένα όχι μακρινό μέλλον τη μετατροπή της Τσετσενο-Ιγκουσετίας σε Ενωσιακή Δημοκρατία. Στην πραγματικότητα από την "εσωτερική εθνική" πλευρά, από την πλευρά δηλαδή της οικονομικής και πολιτιστικής ωριμότητας, η Τσετσενο-Ιγκουσετία ήταν από το 1936 ώριμη για το καθεστώς της Ενωσιακής Δημοκρατίας. Εκείνο που της έλειπε ήταν ο ένας από τους τρεις όρους που έβαζε τότε ο Στάλιν για τη μετατροπή μιας αυτόνομης σε Ενωσιακή Δημοκρατία. Αυτοί οι όροι αναφέρονται στην εισήγηση του Στάλιν στο 8ο Συνέδριο των Σοβιέτ της ΕΣΣΔ στις 25 Νοέμβρη του 1936 και ήταν οι εξής: Πρώτο, να μην περικλείεται εξ ολοκλήρου η αυτόνομη Δημοκρατία από Ενωσιακές Δημοκρατίες ώστε να μην μπορεί να βρει πρόσβαση προς τον έξω κόσμο. Δεύτερο, η εθνικότητα που δίνει το όνομα της στη Δημοκρατία αυτή να είναι πλειοψηφική. Τρίτο ο πληθυσμός της να ξεπερνά το ένα εκατομμύριο. Η Τσετσενο-Ιγκουσετία δεν εκπληρούσε το 1936 τον πρώτο και βασικότερο από τους τρεις όρους. Πραγματικά δίχως πρόσβαση προς το εξωτερικό η χώρα αυτή Δε θα μπορούσε πρακτικά να χρησιμοποιήσει το δικαίωμα της του αποχωρισμού. Αυτό, όπως είπε ο Στάλιν στην ίδια εισήγηση, θα ήταν ένα δικαίωμα "μόνο στα χαρτιά". Όμως αυτό το δικαίωμα αυτόματα μπορούσε να έχει πρακτικό αντίκρυσμα όταν κάποια ή κάποιες από τις Ενωσιακές Δημοκρατίες που συνόρευαν με την Τσετσενο-Ιγκουσετία θα χρησιμοποιούσε το δικαίωμα που της παρείχε το Σύνταγμα και αποχωρούσε από την ΕΣΣΔ. Έτσι, από την ώρα που η Γεωργία αποσπάστηκε από την ΕΣΣΔ το 1991 δεν υπήρχε κανείς λόγος, ούτε ουσιαστικός ούτε τυπικός, για να μην καταλάβει η Τσετσενο-Ιγκουσετία το καθεστώς της Ενωσιακής Δημοκρατίας εκτός Ρωσίας και να μην το μεταφράσει αμέσως στην πράξη σε αποχωρισμό και από την ΕΣΣΔ. Βέβαια το νέο ανεξάρτητο κράτος που προέκυψε από αυτόν τον αποχωρισμό δεν ήταν η Τσετσενο-Ιγκουσετία αλλά μόνο η Τσετσενία. Οι Ινγκούσιοι δεν έκαναν το μεγάλο βήμα και έμειναν σήμερα μέσα στη Ρώσικη Ομοσπονδία σαν αυτόνομη Δημοκρατία της Ινγκουσετίας. Ωστόσο υποστηρίζουν σήμερα και σα λαός και σαν κυβέρνηση έμπρακτα το δικαίωμα ύπαρξης της ανεξάρτητης Τσετσενίας στη μάχη με τους Ρώσους εισβολείς. Αυτή η στάση είναι ανεξάρτητη από το γεγονός ότι οι Ινγκούσιοι βρέθηκαν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση μετά την ανεξαρτησία της Τσετσενίας χάνοντας το Γκρόζνι, που ήταν κοινή πρωτεύουσα και για τα δύο έθνη, και μένοντας με ένα πολύ μικρής έκτασης έδαφος για να ασκήσουν την εθνική τους κυριαρχία. Η ΕΘΝΙΚΟΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΝ ΤΣΕΤΣΕΝΩΝ Όμως οι Τσετσένοι δεν μπορούσαν να τους περιμένουν, όπως δεν μπορούσαν να περιμένουν κανέναν να τους αναγνωρίσει το τυπικό δικαίωμα του αποχωρισμού από τη Ρώσικη Ομοσπονδία. Γιατί τα όσα είπαμε ως εδώ αφορούν στην πραγματικότητα το τυπικό δικαίωμα των Τσετσένων να υπάρξουν σαν ανεξάρτητο εθνικό κράτος. Το ουσιαστικό δικαίωμα τους το απόδειξαν τώρα στην παγκόσμιας σημασίας μάχη του Γκρόζνι. Παγκόσμιας σημασίας όχι μόνο γιατί ξεσκεπάζουν και καθυστερούν τους Ρώσους Χίτλερ αλλά γιατί εδώ στο Γκρόζνι οι Τσετσένοι εισάγουν στη σύγχρονη ιστορία των ανταρτοπολέμων τον παλλαϊκό πόλεμο θέσεων μέσα σε πόλη ενάντια σε πολύ υπέρτερο στρατό κατοχής. Τέτοιο πόλεμο σαν κι αυτόν που δίνουν τώρα οι Τσετσένοι δεν μπορεί να δώσει παρά μόνο ένα έθνος και μάλιστα ένα ώριμο έθνος. Ένα έθνος με τη βιομηχανία του, με το προλεταριάτο και με τη μεγάλη πόλη του που αντιστοιχεί σ΄ αυτή τη βιομηχανία, ένα έθνος με μια αγροτιά που κάνει σήμερα απελευθερωτικό πόλεμο σε όλο το έδαφος της μικρής χώρας, ένα έθνος με βαθιά συνείδηση της ύπαρξης και των συμφερόντων του από όπου μπορεί να αντλεί μια τέτοια γενναιότητα που δεν ξάφνιασε μόνο τους Ρώσους σοσιαλφασίστες αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στον τσετσένικο εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο και τον αντιδραστικό πόλεμο που διεξάγουν οι Κούρδοι εθνικιστές με επικεφαλής τους σοσιαλφασίστες πράκτορες του ΡΚΚ για λογαριασμό της Ρωσίας. Εδώ, στην Τσετσενία, έχουμε τον παλλαϊκό πόλεμο που δίνει σε κάθε εκατοστό της τσετσένικης γης ένας συμπαγής πληθυσμός, εκεί έναν πόλεμο που δίνει μια εθνικιστική μειοψηφία πατώντας πάνω στην πραγματική καταπίεση μιας εθνικής μειονότητας, όπως η κουρδική, που όμως βρίσκεται ανάμεικτη με τους τούρκικους πληθυσμούς σε όλο σχεδόν το τουρκικό έδαφος και που δεν ακολουθεί τους υποτιθέμενους ηγέτες της στο δρόμο του διαμελισμού της χώρας και γι΄ αυτό συχνά δοκιμάζει την ωμή βία τους. Αλλά ο σημερινός τσετσένικος απελευθερωτικός πόλεμος έφερε στην επιφάνεια την πολιτική επανάσταση που ανέβασε στην εξουσία της χώρας τις εθνικές δυνάμεις της Τσετσενίας. Μόνο τώρα έρχονται στο διεθνή τύπο στοιχεία για το τι συνέβη στο Γκρόζνι τον Αύγουστο του 1991, λίγο μετά το καγκεμπίτικο πραξικόπημα στις 19 του ίδιου μήνα το οποίο γέννησε τη νέα τσαρική Ρωσία. Οι Τσετσένοι πήραν τότε κατά γράμμα τις διακηρύξεις του μεγαλορώσου τσάρου Γέλτσιν, που ήταν υποχρεωμένος τότε να εμφανιστεί σα δημοκράτης και υπερασπιστής του δικαιώματος αυτοδιάθεσης όχι μόνο των εθνών των Ενωσιακών Δημοκρατιών αλλά ακόμα και των εθνών που βρίσκονταν μέσα στη Ρώσικη Ομοσπονδία και ξεσηκώθηκαν για την ανεξαρτησία τους. Μέχρι εκείνη τη στιγμή το κύριο ανεξαρτησιακό κόμμα, το "Συνέδριο του Τσετσένικου Λαού", με επικεφαλής τον Ντουντάγεφ έμενε μειοψηφικό στην αντιπολίτευση ενώ η κυβέρνηση ήταν στα χέρια των ανθρώπων των μπρεζνιεφικών του Κρεμλίνου. Την ώρα που το πραξικόπημα στη Ρωσία καταρρέει οι Τσετσένοι συγκεντρώνονται κατά χιλιάδες στο κέντρο του Γκρόζνι και ζητούν τη διάλυση του λεγόμενου "ανώτατου Σοβιέτ" της Τσετσενίας. Στις 25 του Αυγούστου η "Νέα Ρωσία του Γέλτσιν" στέλνει μια επιτροπή του Ανώτατου Σοβιέτ της Ρωσίας για να μελετήσει την κατάσταση και να καταπραϋνει το λαό. Στις 26 Αυγούστου οι βουλευτές του Τσετσένικου σοβιέτ αρχίζουν να παραιτούνται και οι διαδηλωτές μπλοκάρουν το αεροδρόμιο για να μη φύγουν και πάνε στη Μόσχα οι μπρεζνιεφικοί που υποστήριξαν το πραξικόπημα του Αυγούστου. Στις 29 το πλήθος ρίχνει το σύνθημα "Ελευθερία ή θάνατος". Την Παρασκευή στις 6 του Σεπτέμβρη η εθνοφρουρά, που είναι το ένοπλο τμήμα του κόμματος του "Συνέδριου", επιτίθεται στα επίσημα κτίρια και στο τέλος στην έδρα της KGB και καταλαμβάνει το ραδιοφωνικό σταθμό. Μάταια ο ρωσόδουλος τελευταίος κυβερνήτης, ο Ζαβγκάεφ, φωνάζει στο λαό που ζητά την παραίτηση του "είμαι Τσετσένος, η μάνα μου είναι μουσουλμάνα, ο πατέρας μου είναι αραβικής καταγωγής". Στις 9 Σεπτέμβρη έρχεται μια νέα αποστολή από τη Μόσχα, που περιλαμβάνει τους ρώσους "δημοκράτες" Μπουρμπούλις και Πολτοράνιν, δεξιά χέρια του Γέλτσιν, και ζητάει από τους Τσετσένους "συνεργασία ενάντια στον κοινό εχθρό, τον ολοκληρωτισμό". Προσπαθεί έτσι να πάρει την ηγεμονία του δημοκρατικού κινήματος από τους Τσετσένους αλλά αποτυχαίνει. Στις 15 του μήνα έρχεται ο Χασμπουλάτοφ, καθαιρεί αμέσως την παλιά ηγεσία και σκαρώνει ένα νέο κυβερνητικό όργανο, το "Ανώτατο Προσωρινό Συμβούλιο" με 32 μέλη. Σε λίγο τα μέλη του αρχίζουν να παραιτούνται μέχρι που εξατμίζεται ολότελα. Το "Συνέδριο του Τσετσένικου λαού" παίρνει την εξουσία στις 6 του Οκτώβρη 1991 διακηρύσσοντας ότι εκτελεί τις "λειτουργίες μιας επαναστατικής επιτροπής για τη μεταβατική περίοδο" μέχρι τις προεδρικές εκλογές της 27ης Οκτώβρη. Τότε οι Ρώσοι στέλνουν το βαρύ πυροβολικό τους, το Ρουτσκόι. Αυτός καταφέρνει μόνο να αποθαρρύνει τους Ινγκουσέτιους στο να ακολουθήσουν τους Τσετσένους ενώ υπόσχεται ένα άλλο όργανο που λέγεται "Συνέδριο των Βετεράνων του Καυκάσου" και που θα λύσει όλα τα επίμαχα ζητήματα του Καυκάσου. Όμως είναι πολύ αργά για ελιγμούς. Οι Τσετσένοι επιφυλάσσουν μια μεγάλη ταπείνωση στον προριζόμενο για ρώσο Χίτλερ Ρουτσκόι. Του κλείνουν την πόρτα στα στούντιο της τηλεόρασης. Η Τσετσενία είναι πια ανεξάρτητη. (Tα στοιχεία για την εξέγερση του Αυγούστου-Οκτώβρη είναι από τη γαλλική εφημερίδα Monde της 11ης Γενάρη) Είναι λοιπόν η ίδια η πρακτική του Τσετσένικου λαού που φανερώνει την εθνική του υπόσταση περισσότερο από κάθε τι άλλο, περισσότερο από κάθε οικονομική , πολιτιστική και ιστορική ανάλυση. Και σαν τέτοια οδηγεί εξαρχής στην υποχρέωση για κάθε δημοκρατικό άνθρωπο στον πλανήτη να υποστηρίζει όχι μόνο αφηρημένα το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης μέχρι τη δημιουργία του ανεξάρτητου κράτους αλλά κυρίως το κράτος που πρόκυψε από αυτή τη διαδικασία. ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΤΣΕΤΣΕΝΩΝ ΤΟ 1944 Αυτή η θέση αρχής δεν είναι βέβαια καθόλου υποχρεωτική για τους ιμπεριαλιστές, αλλά και τους εθνικούς αστούς κάθε είδους , που έδειξαν στην περίπτωση της Τσετσενίας τη βαθιά αντιδημοκρατική φύση τους, το βαθύτερο φασιστικό χαρακτήρα τους. Εδώ φάνηκε ο χρακτήρας της παγκόσμιας αστικής τάξης που διάλεξε τη σκλαβιά των Τσετσένων προκειμένου να στηριχθούν οι δήθεν "δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις" της Ρωσίας. Εννοείται ότι οι αστοί δεν κάθονται με τα χέρια τους σταυρωμένα όταν οι λαοί τους απευθύνουν την κατηγορία της κτηνώδους πολιτικής κάλυψης που προσφέρουν στη ρώσικη χιτλερικού τύπου επίθεση. Και προσπαθούν να διασωθούν προβάλλοντας διαρκώς την αντίθεση του Τσετσένικου λαού στη σοβιετική εξουσία της σταλινικής εποχής, ιδιαίτερα μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό είναι, εννοείται, και το βασικότερο επιχείρημα των αστο φιλελεύθερων κάθε είδους ενάντια στο παγκόσμιο προλεταριάτο, αλλά και αυτό θα είναι στο μέλλον και το βασικό επιχείρημα των ρώσων ψευτοκομμουνιστών, των αυτοαποκαλούμενων σταλινικών, ενάντια στους Τσετσένους. Πρόκειται για την κατάργηση, μετά το τέλος του πολέμου, της αυτόνομης σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Τσετσενο-Ινγκουσετίας και την αντικατάσταση της από μια μικρή περιοχή που ονομάστηκε Oblast του Γκρόζνι, από το όνομα της πρωτεύουσας της Τσετσενίας. Λίγο πριν (τέλη του 1943) είχε γίνει και η μεταφορά του συνόλου των Τσετσένων και Ινγκούσιων στο Καζακστάν, και στη συνέχεια και άλλων Καυκάσιων, των Καρατσάι, των Καλμούχων, των Μπαλκάριων, στην Κεντρική Ασία. Γι΄ αυτό χρειάζεται μια κατ΄ αρχήν τοποθέτηση μας σ΄ αυτό το ζήτημα. Οι πραγματικοί κομμουνιστές δεν κρύβουν ποτέ το κεφάλι τους στην άμμο και ποτέ η ΟΑΚΚΕ Δε θα παρέκαμπτε ένα μεγάλο ιστορικό θέμα για να εξασφαλίσει την "ηρεμία της ουδετερότητας ". Ουδετερότητα δεν υπάρχει για τους επαναστάτες. Το μόνο ελαφρυντικό που υπάρχει γι΄ αυτούς όταν δεν απαντάνε σε ιστορικά ζητήματα είναι ο χρόνος που χρειάζεται για να μελετήσουν ή και οι δυσκολίες αυτή της μελέτης. Αυτές οι δυσκολίες υπάρχουν και για μας σήμερα, στο βαθμό που η αστική τάξη έχει κάνει μια μεγάλη εκστρατεία αφανισμού των κειμένων του παγκόσμιου επαναστατικού προλεταριάτου της εποχής ανάμεσα στα 1930 και 1955. Ωστόσο υπάρχουν αρκετά στοιχεία για μια πρώτη εκτίμηση εκείνης της εποχής και του σωστού ή λαθεμένου της πολιτικής της διάλυσης του Τσετσένικου εθνικού κράτους. Η μετέπειτα εξέλιξη αποδείχνει ότι αυτή η πολιτική ήταν λαθεμένη. Δε διαλύει κανείς ένα έθνος και ένα εθνικό κράτος επειδή αυτό το έθνος έπαιζε για μια περίοδο έναν αντιδραστικό ρόλο. Και το τσετσένικο έθνος έπαιξε τότε αντιδραστικό ρόλο γιατί οι εθνικιστές του το έσπρωξαν στη συμμαχία με τους γερμανούς χιτλερικούς εισβολείς. Για τους διεθνιστές και τους πραγματικούς δημοκράτες η στάση ενός λαού και ενός έθνους σε μια δοσμένη στιγμή έχει να κάνει πάνω απ΄ όλα με τη στάση του απέναντι στους διεθνείς εχθρούς των λαών δηλαδή από το ρόλο του στο παγκόσμιο επαναστατικό και δημοκρατικό προτσές. Είναι γεγονός ότι στα 1940 ολόκληρος σχεδόν ο βόρειος Καύκασος αντιμετώπισε με θετικό τρόπο τους γερμανούς ναζί σαν "απελευθερωτές" από τη σοβιετική εξουσία. Όταν τα γερμανικά στρατεύματα πλησίαζαν οι εθνικιστές με την υποστήριξη του πληθυσμού έδιωχναν μονομιάς τους εκπροσώπους, συνήθως Ρώσους, της σοβιετικής εξουσίας και έφτιαχναν δικές τους τοπικές επιτροπές. Οι Γερμανοί στηρίχθηκαν πάνω σε αυτές τις νέες εξουσίες που παλινόρθωναν τους παλιούς πολιτικούς και θρησκευτικούς θεσμούς και κατάργησαν αμέσως την κολχόζνικη ιδιοκτησία. Σύμφωνα με αξιόπιστα στοιχεία, 110.000 Καυκάσιοι πολέμησαν στο πλευρό των Γερμανών στη διάρκεια του πολέμου, αριθμός πολύ μεγάλος αν συγκριθεί με τα 2.500.000 κατοίκους του βόρειου Καύκασου (σύμφωνα με την απογραφή του 1959) και που αποδείχνει αυτή τη συνεργασία (Henry Bogdan: Ιστορία των λαών της ΕΣΣΔ, εκδ. Perrin). Το δίχως άλλο οι λαοί του βόρειου Καύκασου ήταν αντιδραστικοί αυτή την εποχή γιατί δυνάμωναν τον κύριο εχθρό των λαών όλου του κόσμου. Όμως πολλοί λαοί και τα εθνικά τους κινήματα στην ιστορία τους έπαιξαν έναν αντιδραστικό ρόλο για μια περίοδο. Τέτοια ήταν η περίπτωση των Τσέχων και των Σέρβων στο 19ο αιώνα γιατί έπαιρναν γενικά το μέρος του κύριου εχθρού των λαών εκείνης της εποχής που ήταν ο τσαρισμός. Όμως οι ίδιοι αυτοί λαοί σε μια άλλη περίοδο έπαιξαν εξαιρετικά προοδευτικό ρόλο παλεύοντας τους χιτλερικούς ιμπεριαλιστές αλλά και τους ρώσους σοσιαλιμπεριαλιστές αργότερα. Μπορεί κανείς να δει συχνά εθνικά κινήματα τυφλωμένα να μη νοιάζονται παρά μόνο για το δικό τους άμεσο και κοντοπρόθεσμο συμφέρον και να θυσιάζουν σ΄ αυτό όλο τον πλανήτη. Τέτοια ήταν η στάση του Ιρλανδέζικου εθνικισμού στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που τυφλώθηκε από τον αντιαγγλισμό του και κινήθηκε προς τη Γερμανία. Τέτοια και η στάση σήμερα των Κύπριων, που τυφλώνονται από τον αντιτουρκισμό και ταξιδεύουν στο χαμό αγκαλιά με τη Ρωσία. Μα και ο ίδιος ο γερμανικός λαός στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε όργανο στα αντιδραστικά σχέδια του γερμανικού μονοπώλιου, από μίσος στους δυτικούς ιμπεριαλιστές για την εξουθενωτική για τη Γερμανία Συνθήκη των Βερσαλιών. Σήμερα αυτός ο ίδιος λαός παίζει έναν προοδευτικό ρόλο ενώ ο ρώσικος, θύμα στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ετοιμάζεται ν΄ ακολουθήσει τους ρώσους νέους Χίτλερ. Το ίδιο ο γιαπωνέζικος θα αλλάξει τη θέση του θύματος και του θύτη με τον κινέζικο λαό σε σχέση με το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όμως ο ρόλος του διεθνιστικού προλεταριάτου, που καταλαβαίνει τη διαλεκτική της ιστορίας, είναι να αφήνει τους λαούς και τα έθνη να διαπαιδαγωγούνται από την αρνητική τους πείρα και να επεμβαίνει σ΄ αυτή τη διαδικασία για να την εμβαθύνει και να τη μετατρέψει στο αντίθετο της. Ή δη οι Τσετσένοι παίζουν τώρα έναν πρωτοπόρο δημοκρατικό ρόλο κάνοντας διαλεκτική άρνηση της στάσης τους στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Για την ακρίβεια κάνουν άρνηση της άρνησης και ξαναγίνονται σε ένα ανώτερο επίπεδο ο κατεξοχήν αντιτσαρικός λαός, όταν η Ρωσία έχει επίσης κάνει διπλή άρνηση για να μετατραπεί με τη σειρά της στον κατεξοχήν τσαρισμό του σύγχρονου κόσμου. Η ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΛΑΘΟΥΣ Αυτή ακριβώς η εξέλιξη του τσετσένικου έθνους φανερώνει πόσο λαθεμένη είναι η μεταπολεμική πολιτική της κόκκινης ΕΣΣΔ απέναντι τους, η πολιτική της διάλυσης του έθνους των Τσετσένων. Αν ερευνήσει κανείς αυτή την πολιτική θα βρει ότι στο βάθος της βρίσκεται η αδυναμία του ρώσικου προλεταριάτου να σύρει πίσω του τις μεγάλες μάζες της αγροτιάς των μη ρώσικων εθνών της ΕΣΣΔ στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού γενικά και στην κολλεκτιβοποίηση ιδιαίτερα. Η κολλεκτιβοποίηση στην περιφέρεια της πρώην ΕΣΣΔ στηρίχθηκε πάρα πολύ στο ρώσικο επαναστατικό προλεταριάτο και είχε μέσα στις μη ρώσικες χώρες της πρώην ΕΣΣΔ την πιο αδύναμη εσωτερική βάση, δηλαδή το πιο αδύναμο ντόπιο προλεταριάτο μέσα στην πιο καθυστερημένη κοινωνικά αγροτιά. Όμως η γενική αυτή καθυστέρηση ήταν κύρια προϊόν της άγριας μεγαλορώσικης εκμετάλλευσης δύο αιώνων που είχε γεμίσει αυτούς τους λαούς με βαθύ αντιρωσισμό. Έτσι πολύ εύκολα οι ντόπιες αστικές τάξεις, ιδιαίτερα οι πλούσιοι αγρότες, έστρεψαν τις ντόπιες αγροτικές μάζες ενάντια στην κολεχτιβοποίηση δείχνοντας σαν κύριο φορέα της όχι γενικά το σοβιετικό αλλά ειδικά το ρώσικο προλεταριάτο που αμέσως συκοφαντήθηκε σαν επανεμφάνιση του μεγαλορωσισμού. Αλλά αυτό δεν ήταν το χειρότερο. Το χειρότερο ήταν ότι ο νέος αυτός αντιπρολεταριακός αντιρωσισμός της περιφέρειας της ΕΣΣΔ έφτιαξε ένα φιλορώσικο αντανακλαστικό μέσα στη σοβιετική εργατική πρωτοπορία. Αυτό έγινε ιδιαίτερα από την ώρα που το ρώσικο προλεταριάτο και ο ρώσικος λαός πήραν στις πλάτες τους το βάρος της κολεχτιβοποίησης και της ανάπτυξης της βιομηχανίας στην περιφέρεια αλλά και το πελώριο βάρος της προσφοράς αίματος για την αντίσταση στους χιτλερικούς. Από εκείνη την ώρα άρχισε να υποστέλλεται η πάλη ενάντια στο μεγαλορώσικο σωβινισμό σαν τον κύριο παράγοντα της εθνικής αποσάθρωσης και των εθνικών αντιθέσεων μέσα στην ΕΣΣΔ και να συγκεντρώνονται τα πυρά στους εθνικισμούς των υπόλοιπων εθνοτήτων. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος του Στάλιν, που εκφράστηκε με μια παρέκλιση φιλορώσικου τύπου στη μαρξιστική ιστοριογραφία μετά το 1930 και με μια ανοχή της ρώσικης εξαιρετικά αντιδραστικής ορθοδοξίας στο ιδεολογικό επίπεδο. Πάνω σε αυτή τη σοβαρή παρέκκλιση της επαναστατικής πρωτοπορίας της ΕΣΣΔ πάτησε η μεγαλορώσικη αστική τάξη νέου τύπου που διείσδυσε ραγδαία στο ΚΚΣΕ υψώνοντας τη σημαία του προλεταριακού διεθνισμού ενάντια στο μη ρώσικο εθνικισμό. Από την τριάδα των μεγάλων σοσιαλφασιστών και ρεβιζιονιστών που καμάρωναν σα "νέα γενιά κομμουνιστών" στο Πολιτικό Γραφείο και τη γραμματεία της Κεντρικής Επιτροπής του 1952, δηλαδή από τους Χρουτσόφ, Μπρεζνιέφ, Σουσλόφ, οι δυο πρώτοι έγιναν ηγέτες αφού δοκιμάστηκαν σαν "εκκαθαριστές των εθνικιστών": ο πρώτος σαν γραμματέας του Κ.Κ.Ουκρανίας πριν τον πόλεμο και ο δεύτερος σαν γραμματέας του Κ.Κ.Καζακστάν ανάμεσα στα 1956 και 1960. ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΡΩΣΙΣΜΟΣ Η ποιοτική διαφορά ανάμεσα στο Στάλιν και σ΄ αυτούς θα φανερώνεται διαρκώς όσο και να θέλουν να την κρύψουν οι φιλελεύθεροι κάθε είδους. Ο Στάλιν έκανε λάθη Σα διεθνιστικό προλεταριάτο ενώ οι Χρουτσόφ, Μπρέζνιεφ και Σουσλόφ έδρασαν σωστά σα ρώσικη μεγαλοαστιλή τάξη. Αυτή είναι και η διαφορετική φύση της μεταχείρισης των Τσετσένων από το σοβιετικό, μέχρι τα 1950, και από το μεγαλορώσικο κθεστώς μετά το 1956 μ΄χρι σήμερα. Οι Τσετσένοι είχαν το κύριο βάρος του λάθους στα 1942-44. Το δικό τους λάθος ήταν λάθος στρατοπέδου. Το λάθος του Στάλιν απέναντι στους Τσετσένους ήταν σοβαρό αλλά μέσα στα πλαίσια του δίκαιου και μεγαλειώδους επαναστατικού αντιφασιστικού πολέμου που έδωσε ο ρώσικος λαός κύρια ανάμεσα στα 1942 και 1944, ή βαθύτερα, ήταν μέσα στα πλαίσια της επίσης μεγαλειώδικης σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ. Αντίθετα, η δραστηριότητα των μεγαλορώσων σωβινιστών στρέφεται σήμερα κατευθείαν ενάντια όχι μόνο στην ύπαρξη του εθνικού τσετσένικου κράτους, αλλά με τους μαζικούς βομβαρδισμούς ενάντια στην φυσική ύπαρξη των Τσετσένων σαν ατόμων και σαν λαού. Μόνο σε μια πρώτη περίοδο μετά την άνοδο του Χρουτσόφ οι μεγαλορώσοι φέρθηκαν καλά στους Τσετσένους όταν τους επέτρεψαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Δεν ήταν για να επανορθώσουν το λάθος του 1944 αλλά για να αδυνατίσουν τις θέσεις των σταλινικών και να επιταχύνουν την παλινόρθωση του καπιταλισμού. Δεν είναι τυχαίο που λίγο αργότερα, και κυρίως στη διάρκεια της εποχής Μπρέζνιεφ, αρχίζει ο δραστήριος εκρωσισμός όλων των Δημοκρατιών της ΕΣΣΔ, ιδιαίτερα των καθοδηγητικών κομματικών και κρατικών οργάνων. Από τότε αρχίζουν τα μεγάλα εθνικά αντιρώσικα κινήματα στις Βαλτικές, τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία. Τώρα φαίνεται πως οι λαοί ξέρουν να ξεχωρίζουν, έστω ενστικτώδικα, τα λάθη και τις αδυναμίες της προλεταριακής εξουσίας από τις βάρβαρες νομοτέλειες της αστικής σωβινιστικής εξουσίας. Ότι έτσι έχουν τα πράγματα φαίνεται και από τη διαφορετική συμπεριφορά των γενναίων Τσετσένων το 1944 και το 1994. Το 1944 οι Τσετσένοι ξεριζώθηκαν από τη χώρα τους δίχως να προβάλλουν ουσιαστική αντίσταση. Το 1994 έχουν ξεκινήσει έναν αγώνα εκπληκτικού σθένους απέναντι σε μια πανίσχυρη στρατιωτική μηχανή που προσπάθησε να τους οδηγήσει σε εθνική συνθηκολόγηση. Είναι, λοιπόν, πάλι οι Τσετσένοι και όλοι οι καταπιεσμένοι λαοί της πρώην ΕΣΣΔ που θα απαντήσουν στην παγκόσμια αστική τάξη μέσα στους αντιρώσικους αγώνες που έρχονται και θα κάνουν τη σύγκριση ανάμεσα στην περίοδο 1930-1955 και τη σημερινή. Άλλωστε είναι πάλι η ζωντανή, η σημερινή πρακτική του τσετσένικου έθνους που κρύβει, δίπλα στο μεγαλύτερο ηρωϊσμό και δημοκρατισμό του, το αληθινό σαράκι του εθνικισμού του έτοιμου για κάθε αθλιότητα. Δεν μπορεί δηλαδή να μην παρατηρήσει κανείς το σπέρμα της τσετσένικης αμαρτίας του 1942-44 στο γεγονός ότι η ηγεσία Ντουντάγεφ υποστήριξε το διαμελιστικό κίνημα των μουσουλμάνων Αμπχάζιων στη Γεωργία, ένα κίνημα που έδωσε στους Ρώσους την κυριαρχία στη Γεωργία. Έτσι, όχι μόνο οι Τσετσένοι έμειναν δίχως σύμμαχο στο Νότο του Καυκάσου αλλά, κυρίως, γέμισαν με δυσπιστία τον Καύκασο απέναντι στο σημερινό μεγάλο αγώνα του Τσετσένικου λαού. Όμως και πάλι τα μεγάλα στρατόπεδα θα κρίνουν το ζήτημα. Και η Τσετσενία ανήκει στο μεγάλο στρατόπεδο του αντιρώσικου-αντιτσαρικού αγώνα. Αργά ή γρήγορα όλος ο Καύκασος και όλη η μη ρώσικη πρώην ΕΣΣΔ θα σταθεί δίπλα της. Γιτί, όπως έλεγε ο Μάο Τσε Τουνγκ "τα κράτη θέλουν την ανεξαρτησία". Η Τσετσενία θέλει την ανεξαρτησία. Όλος ο Καύκασος, όλες οι Βαλτικές, οι χώρες της Κεντρικής Ασίας θέλουν την ανεξαρτησία. Έτσι προχωράει η ιστορία ταυτόχρονα μέσα από το μεγαλείο και την αθλιότητα. Δεν υπάρχουν διυλισμένοι χείμαρροι, πέτρες λάσπες και νερό ήταν πάντα ο νόμος της επανάστασης. -------------------------------------------------------------------------------- 1Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΜΠΡΑΒΟ ΤΣΕΤΣΕΝΟΙ!(ΝΑ222,6-1-94) Τι παιχνίδια φτιάχνει αυτή η Ιστορία! Πόσο σαρκαστικές και πόσο τέλειες μπορούν να είναι οι εκδικήσεις των λαών! Όταν στα 1785 η Αικατερίνη η Β΄ ξεκινούσε τον πόλεμο ενάντια στους Τσετσένους και κέρδιζε την πρώτη νίκη της στα 1791, οι λαοί του κόσμου δεν έμαθαν τίποτα ή σχεδόν τίποτα για την ηρωική αντίσταση αυτού του μικρού λαού κόντρα στη ρωσική αυτοκρατορία. Σήμερα ο επίλογος του ατέλειωτου απελευθερωτικού αγώνα των Καυκάσιων γράφεται μπροστά στα μάτια όλης της ανθρωπότητας. Σε απευθείας μετάδοση εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο βλέπουν και ακούν ηχηρό το ράπισμα που δίνει ο μικρός λαός στα παχιά μάγουλα του γουρουνομούρη Γέλτσιν, σ’ αυτή την πιο χαρακτηριστική προσωποποίηση του πιο βίαιου ιμπεριαλισμού, του ρώσικου. Και ο τόπος της εκδίκησης είναι το Γκρόζνι. Τι ειρωνεία πάλι! “Γκρόζνια” σημαίνει φοβερός, και έτσι λεγόταν το κάστρο που έστησαν εδώ οι ρώσοι κατακτητές στα 1819 για να ελέγχουν το δρόμο της Ρωσίας προς το νότιο Καύκασο, και πιο ειδικά τη Γεωργία. Αυτό το κάστρο των Ρώσων έγινε πόλη, και η πόλη έγινε τώρα φρούριο των Τσετσένων και τάφος των κατακτητών. Καταπλήσσοντας τους στρατιωτικούς ειδικούς σ’ όλο τον κόσμο οι Τσετσένοι μαχητές έδωσαν μάχη θέσεων ενάντια σε αφάνταστα υπέρτερο, τεχνικά και αριθμητικά, ταχτικό στρατό που εισέβαλε σε πόλη και τον απώθησαν. Έκαψαν και μετέτρεψαν σε παλιοσίδερα, σε άδεια κουφάρια ένα ανίκητο ως τα τώρα εργαλείο του ρώσικου στρατού και κάθε χιτλερικού στρατού, τα τεθωρακισμένα, με όλα-όλα τρία όπλα: τους όλμους, τη νύχτα και τη γνώση των μικρών δρόμων της πόλης. Η μεγάλη προσφορά των Τσετσένων στο σύγχρονο λαϊκό πόλεμο είναι ότι φτιάχνουν μια νέα γραμμή άμυνας των λαών στους ιμπεριαλιστές. Πριν από τον παλλαϊκό πόλεμο στο βουνό, παλλαϊκός πόλεμος στην πόλη και πιθανός συνδυασμός αυτών των δύο. Αυτό δεν έχει καμιά σχέση με το πραξικοπηματικό, απομονωμένο από τις μάζες και απλά αντιαστυνομικό “αντάρτικο πόλης” του τσεγκεβαρισμού. Θα μιλάμε πια για τη “Σχολή του Καυκάσου”, που ασφαλώς τα μεγάλα της στρατιωτικά μαθήματα θα τα πήρε από το μεγάλο Στάλινγκραντ, όμως την έμπνευσή της από το Σεράγεβο, το υπέροχο, πεισματάρικο Σεράγεβο. Εδώ πρώτα το παγκόσμιο προλεταριάτο έμαθε ότι μπορεί η πόλη να γίνει φρούριο και φάρος του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα δίπλα στο βουνό, όπου μέχρι τα τώρα κατέφευγε μαζί με την αγροτιά. Τώρα πόλη και βουνό θα είναι ενωμένα και συμπληρωματικά στον κοινό αγώνα. Βέβαια, κανείς δεν ξέρει πόσες μέρες ή πόσους μήνες θα κρατήσει το Γκρόζνι. ΄Όμως το ιστορικό του κεντρί θα μείνει για πάντα στο σώμα των σιδηρόφρακτων φασισμών. Από δω και μπρος η εισβολή σε πόλη θα “πονάει” πολύ. ΄Ήδη οι πολιτικοϊδεολογικές επιπτώσεις της μάχης του Γκρόζνι θα είναι τεράστιες όχι μόνο στον Καύκασο, βόρειο και νότιο, αλλά σε όλη τη “ζώνη των θυελλών” ανάμεσα στη Ρωσία από τη μια μεριά και την Ασία και τη Δυτ. Ευρώπη από την άλλη. Πόσα πολλά θα νιώθουν τώρα οι λαοί της Βαλτικής, τα 8 εκατομμύρια του πληθυσμού τους, και πόσο μεγάλες και απόρθητες τις πόλεις τους, τι κουράγιο για τους Τατζίκους και τους Καζάκους, τι αυτοπεποίθηση για τους Πολωνούς και τους Τσέχους! Πόση ελπίδα στα ματοβαμμένα από τη ρωσοσερβική συμμαχία και τα ταλαιπωρημένα από τους έλληνες σοσιαλφασίστες φίλους της Βαλκάνια! Α, πόσο καθυστερούν αυτοί οι Τσετσένοι την προέλαση του ρώσικου κτήνους, πόσο ξυπνάν τις συνειδήσεις στους λαούς, αλλά και στους παχύδερμους δυτικοευρωπαίους αστούς! Πόσοι τόνοι γνήσιου διαφωτισμού βγαίνουν από την κάνη των τσετσένικων ντουφεκιών και πόση ελευθερία σε σχέση με τις κρύες πένες των καλοσπουδαγμένων δημοσιολόγων της δεκάρας! Πόσο βαθιά μαρξιστικά κηρύγματα διδάσκουν οι Τσετσένοι μαχητές στο θλιβερό παγκόσμιο κνίτη! Μπράβο Σας Τσετσένοι και Σας ευχαριστούμε ! ΟΙ ΔΥΟ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΤΣΕΤΣΕΝΙΑ Η λυσσασμένη επίθεση του ρώσου εισβολέα, που ξεκίνησε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς για την κατάληψη της πρωτεύουσας της Τσετσενίας Γκρόζνι, μέχρι αυτή τη στιγμή κατέλη ξε σε μια ένδοξη αποτυχία: 40.000 ρώσοι στρατιώτες με 800 άντρες των ειδικών δυνάμεων, βαρύ πυροβολικό και εκατοντά δες τανκς δέχτηκαν ήττα απέναντι σε 13.000 Τσετσένους μα χητές με ελαφρύ οπλισμό γεμάτους από μίσος ενάντια στο ρώ σο κατακτητή και πάθος για τη λευτεριά και την ανεξαρτησί α της χώρα τους. Οι αλλεπάλληλες ανακοινώσεις της ρώσικης κυβέρνησης ότι το Γκρόζνι καταλήφθηκε διαψεύστηκαν με θόρυβο από την ηρω ική αντίσταση των Τσετσένων. Αξιωματούχοι της γειτονικής Ινγκουσετίας δήλωσαν ότι οι ρωσικές δυνάμεις υποχώρησαν α πό το κέντρο του Γκρόζνι περιμένοντας ενισχύσεις για να ε παναλάβουν την επίθεση (Χέραλντ Τρίμπιουν, 3/1). Σε μια μάχη δρόμο με δρόμο, σώμα με σώμα, σπίτι με σπίτι πολλά μηχανοκίνητα οχήματα και τανκς των Ρώσων έχουν καταστρα φεί. Γίνεται πραγματικότητα τώρα αυτό στο οποίο ο Ντουντά εφ είχε καλέσει τον Τσετσένικο λαό: <<Το έδαφος πρέπει να καεί κάτω από τα πόδια τους. Είναι ένας πόλεμος μέχρι θα νάτου. Η ρώσικη κυβέρνηση δεν άφησε καμιά άλλη επιλογή στο λαό της Τσετσενίας>>. ΤΟ ΥΠΟΥΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΣΟΣΙΑΛΦΑΣΙΣΤΩΝ ΄Ολοι αυτοί που μέσα στη Ρωσία είτε σαν ψευτοΚΚ Ρωσίας (Ανπίλοφ) είτε σαν πατριάρχης Αλέξιος Β’ καταδικάζουν τη σφαγή των Τσετσένων έχουν αποδεχτεί ότι η Τσετσενία δεν έ χει το δικαίωμα στην ανεξαρτησία και ότι είναι τμήμα της Ρωσίας. Κατηγορούν το Γέλτσιν ότι σφάζει σα Δυτικός, ότι την αιματοχυσία τη φέρνει η Δύση, που σφάζει ένα τμήμα του ρώσικου λαού. Οι στρατηγοί που παραιτήθηκαν σα διαμαρτυρία ενάντια στη ρωσική εισβολή παραιτήθηκαν σα συνεπείς ρώσοι “πατριώ τες”, δήθεν ενάντια στο δυτικό Γέλτσιν. Δεν είναι τυχαίο που ο στρατηγός Λεμπέντ (αυτός που είχε δηλώσει ότι η Ρωσία χρειάζεται έναν Πινοσέτ, όπως η Χι λή), αρχηγός της 14ης ρωσικής στρατιάς που διαμέλισε τη Μολδαβία, καταδικάζει την πολιτική του Γέλτσιν στην Τσε τσενία (Εκονόμιστ, 17/12). Είναι αυτός που απολαμβάνει έ ναν αυξανόμενο θαυμασμό μέσα στο ρώσικο στρατό. ΄Ολοι αυτοί όμως συμφωνούν σε ένα πράγμα. Σ’ αυτό που ο Γέλτσιν απηύθυνε σα διάγγελμα στις ένοπλες δυνάμεις τα Χριστούγεννα: <<Οι Ρώσοι στρατιώτες υπερασπίζονται την ε νότητα της Ρωσίας, καμιά περιοχή δεν έχει το δικαίωμα να βγει απ’ την ομοσπονδία>> (Καθημερινή, 28/12). ΄Ομως αυτή η σφαγή, καθώς και κάθε άλλη που θα ακολουθή σει, θα πρέπει για τους νεοχιτλερικούς της Δούμας να χρεω θεί σε ένα φιλοδυτικό, μια και ο νέος Χίτλερ που θα έρθει μετά το Γέλτσιν και θα βγει μέσα από τη Δούμα θα πρέπει να είναι ένας καθαρός Ρώσος πατριώτης, που θα υπερασπίσει ολόκληρη τη Ρωσία απ’ τη σατανική Δύση που θέλει να την καταστρέψει.Ο Γέλτσιν έχει αναλάβει μέχρι τότε αυτό το βρόμικο ρόλο, να ελέγξει όλη την περιφέρεια της πρώην ΕΣ ΣΔ και να πνίξει τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που θα βγουν και να χρεώσει αυτή την πολιτική στη Δύση, ώστε οι χιτλερικοί της Δούμα να βρουν το ζήτημα του “εγγύς εξωτε ρικού” λυμένο όταν θα έρθουν στο Κρεμλίνο σα διάδοχοι του Γέλτσιν. Αν ο Γέλτσιν “κλείσει” την Τσετσενία, τότε δε θα χρειαστεί στην πρώτη περίοδο της εξουσίας τους οι νεοχι τλερικοί να εκτεθούν σα σφαγείς μπροστά στη Δύση. Γι’ αυτό άλλωστε τώρα καταδικάζουν τις σφαγές. Θέλουν να περ νιούνται για δημοκράτες. Αν όμως ο Γέλτσιν αποτύχει στην Τσετσενία, θα αναγκαστούν να ξεσκεπάσουν το πρόσωπό τους και να υποστηρίξουν ανοιχτά την εισβολή. ΄Ομως ταυτόχρονα η αντιπολίτευση δε χτυπάει τον Κοζίρεφ, που είναι ο πιο καλός “εξαπατητής” των δυτικών μέσα στο Κρεμλίνο. Γι’ αυτό και ο υπουργός Εξωτερικών Κοζίρεφ μένει στο απυρόβλητο όλης της ρώσικης αντιπολίτευσης. Αυτός έχει αναλά βει τους Δυτικούς και τους λέει ένα πράγμα: <<Πρέπει να προχωρήσουμε. Χρειάζεται περισσότερη βία γιατί απειλείται η σταθερότητα και η ενότητα της Ρωσίας. ΄Εχουμε να κά νουμε μ’ ένα κράτος ληστοσυμμοριτών>>. Αυτό το επιχείρημα χρησιμοποιεί και ο Γέλτσιν στο εσωτε ρικό της Ρωσίας: <<Είναι ένα κράτος ληστών και δολοφό νων>>. Ακριβώς γιατί δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τη γραμ μή του ορθόδοξου μετώπου. Γιατί ο πληθυσμός των μισών του λάχιστον δημοκρατιών της Ρωσίας είναι μουσουλμανικός. ΄Ομως οι Δυτικοί, παρά την ελεεινή τους στάση, έχουν ε ξαιρετικά ανησυχήσει με την εισβολή αυτή. ΄Ηδη μιλάνε για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για το δικαίωμα της ανεξαρτησίας της Τσετσενίας. Παρ’ όλη την αντίδρασή τους όμως η Ρωσία δεν μπορεί να σταματήσει τώρα, ακριβώς γιατί αν υποχωρήσει θα φανεί αδύναμη. ΄Ομως ο νέος Χίτλερ πρέπει να είναι δυνατός. Γι’ αυτό, την ίδια ώρα που ματο κυλάει την Τσετσενία ζητά και προσαρμογή της συνθήκης των συμβατικών όπλων στην Ευρώπη στις ανάγκες ασφαλείας της Ρωσίας στον Καύκασο. Δηλαδή να της επιτραπεί ν’ αυξήσει τη στρατιωτική της παρουσία εκεί., που σημαίνει αύξηση των αρμάτων μάχης κατά 2000 (Καθημερινή, 30/12). ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΟΑΚΚΕ (ΝΑ223,20-1-94) ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΗΡΩΙΚΗ ΤΣΕΤΣΕΝΙΑ-ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΝΕΟΧΙΤΛΕΡΙΚΗ ΡΩΣΙΑ Με την αγάπη του για την ελευθερία και τον ηρωισμό του ένας μικρός λαός μπορεί να προσφέρει ανεκτίμητες υπηρεσίες στην ανθρωπότητα.Ο λαός της Τσετσενίας με την εκπληκτική του αντίσταση ξεσκέπασε μια υπερδύναμη που μέχρι χτες παρίστανε την ανήμπορη και τη δημοκρατική.Μπορεί ο ρώσικος λαός να υποφέρει μέσα στην ανέχεια, αλλά η ηγεσία του βρήκε και την υλική δύναμη και την κτηνωδία να στείλει δεκάδες χιλιάδες στρατού, πολλές εκατοντάδες τανκς, πυροβολικό και αεροπορία να ισοπεδώσουν μια πόλη, να βομβαρδίσουν το ένα μετά το άλλο τα οικοδομικά της τετράγωνα και να πνίγουν στο αίμα την απόφαση ενός λαού να παλέψει για την εθνική του ανεξαρτησία.Στην πραγματικότητα, η σημερινή Ρωσία βρίσκεται σε μια διαρκή εκστρατεία ενάντια όχι μόνο σε χώρες όπως η Τσετσενία, που αποτελούν με τη βία τμήμα της ρώσικης ομοσπονδίας, αλλά και σε χώρες έξω από τη ρώσικη ομοσπονδία που αποτελούσαν τμήμα της πρώην ΕΣΣΔ. Πριν από δύο χρόνια η Ρωσία επενέβη στο ανεξάρτητο Τατζικιστάν και με τα τεθωρακισμένα της εγκατέστησε μια δράκα πραχτόρων ψευτοκομμουνιστών που έσφαξαν πάνω από 60.000 Τατζίκους. Λίγο αργότερα οι Ρώσοι επιτέθηκαν στρατιωτικά στην ανεξάρτητη Μολδαβία και, πατώντας πάνω στη ρώσικη μειονότητα, τη διαμέλισαν κατακτώντας το ένα τμήμα της και επιβάλλοντας τη θέλησή τους στο άλλο. Στη συνέχεια εισέβαλαν στη Γεωργία, αξιοποιώντας το αποσχιστικό κίνημα των Αμπχάζιων που οι ίδιοι δημιούργησαν, και επέβαλαν τις θελήσεις τους. Προηγούμενα είχαν εξουδετερώσει την ανεξαρτησία της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν ρίχνοντας την πρώτη ενάντια στο δεύτερο μέσω του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Σ΄ όλο αυτό το διάστημα οι ρώσοι ιμπεριαλιστές δούλευαν δραστήρια και με την απειλή του διαμελισμού και τον οικονομικό πόλεμο ξαναπήραν την εξουσία, μέσω των πραχτόρων τους στην παλιά νομενκλατούρα, στη Λιθουανία, την Ουκρανία και τη Λευκορωσία, ενώ υποχρέωσαν όλες τις ασιατικές δημοκρατίες να μη διεκδικήσουν πλήρη πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία από τη Μόσχα. Η ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΗ ΜΙΑΣ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗΣ Αυτή η πλούσια δραστηριότητα δε δείχνει καθόλου μια δύναμη που έχει παραιτηθεί από τις αυτοκρατορικές της βλέψεις, και έρχεται να διαψεύσει όσους ισχυρίστηκαν ότι η Ρωσία έπαψε να είναι υπερδύναμη. Αντίθετα, όλη η διαδικασία της διάλυσης της ΕΣΣΔ δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η γέννηση μιας νέας ακόμα πιο επιθετικής Ρωσίας, που θα ηγεμόνευε ανοιχτά και θα σκλάβωνε καταρχήν όλες τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ και μετά τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Γιατί η ΕΣΣΔ ήταν στενός κορσές για τη Ρωσία, καθώς την υποχρέωνε σε μια σχετική ισοτιμία με τις υπόλοιπες δημοκρατίες που αποτελούσαν αυτό το πρώην σοσιαλιστικό ομοσπονδιακό συγκρότημα κρατών. Πίσω, λοιπόν, από την περεστρόικα και τη “μεταρρύθμιση” των Γκορμπατσόφ και Γέλτσιν βρισκόταν το καλοδουλεμένο σχέδιο της KGB να γεννηθεί μια νέα τσαρική Ρωσία, ακόμα πιο βάρβαρη από την παλιά, δίχως η Δύση ν’ αντιδράσει, αλλά αντίθετα να χειροκροτήσει. Αυτό το στόχο εξυπηρέτησε η μερική αποκήρυξη του έτσι κι αλλιώς κάλπικου κομμουνισμού από τη σάπια άρχουσα τάξη της Ρωσίας και η ορμητική προβολή της ορθοδοξίας. Αλλά στον καθησυχασμό των δυτικών ιμπεριαλιστών απευθυνόταν κυρίως και η προσποίηση μιας γενικευμένης οικονομικής μεταρρύθμισης, όπου θα κυριαρχούσε δήθεν το στοιχείο του ιδιωτικού καπιταλισμού και της παραγωγής μη πολεμικών μέσων. Στην πραγματικότητα, στο διάστημα αυτό η Ρωσία συγκέντρωσε στα δικά της χέρια όλη τη διπλωματική εκπροσώπηση, όλη τη στρατιωτική ισχύ και όλη την κεντρική οικονομική ισχύ της πρώην ΕΣΣΔ, ενώ η οικονομία της συνέχισε να είναι κύρια κρατική και συγκεντρωμένη στην παραγωγή όπλων, πετρελαίου και χάλυβα. Η Ρωσία συνεχίζει να είναι χώρα του κρατικού μονοπωλιακού καπιταλισμού, χώρα ιμπεριαλιστική που έχει διαλέξει εδώ και δεκαετίες το δρόμο του πολέμου σα δρόμο για την παγκόσμια ηγεμονία. ΄Οπως παλιότερα η χιτλερική Γερμανία και η αυτοκρατορική Ιαπωνία, έτσι κι αυτή τώρα, επειδή είναι αδύνατο ν’ ανταγωνιστεί τους δυτικούς ιμπεριαλιστές στο επίπεδο της εξαγωγής κεφαλαίων και εμπορευμάτων, διάλεξε το δρόμο του πολέμου. Αυτή είναι η αιτία της ρώσικης αντίφασης: από τη μια να εξαπολύονται δορυφόροι στο διάστημα και να συσσωρεύονται τα πυρηνικά και από την άλλη να ανεβαίνουν στον ουρανό τα λιβάνια της νέας ρώσικης “ορθοδοξίας” και ο λαός να πεινάει. Πόλεμος! Αυτό είναι το πρόγραμμα και η ουσία της νεοτσαρικής Ρωσίας. Πόλεμος με στρατηγικό στόχο την υπεραναπτυγμένη οικονομικά, αλλά στρατιωτικά και πολιτικά αδύναμη Δυτ. Ευρώπη. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΟΞΟΥ” Η ρώσικη επίθεση στην Τσετσενία, που βρίσκεται τώρα σε εξέλιξη, αποτελεί τμήμα του στρατηγικού σχεδίου της Ρωσίας για την περικύκλωση της Ευρώπης. Με μια ανεξάρτητη Τσετσενία η Ρωσία θα έχανε τη δυνατότητα της ηπειρωτικής πρόσβασης στις τυπικά ανεξάρτητες δημοκρατίες του Καυκάσου και θα της ήταν αδύνατο να πιέσει την Τουρκία από τα ανατολικά. Η Τουρκία κρατάει το κλειδί για τη διέλευση του ρώσικου στόλου προς τη Μεσόγειο, τα Στενά του Βοσπόρου. Γι’ αυτό όποτε η Ρωσία είχε αυτοκρατορικές βλέψεις -και είχε πάντα, με εξαίρεση την εποχή των Λένιν και Στάλιν- προσπαθούσε να περικυκλώσει την Τουρκία. Αυτό το στρατηγικό στόχο εξυπηρετεί η αντιτούρκικη, αλλά και αντιευρωπαϊκή στρατηγική που υποθάλπει η Ρωσία στα Βαλκάνια με τη διαμόρφωση ενός πολεμικού τόξου, που η ίδια ονομάζει “ορθόδοξο” για να δελεάσει όλες τις χώρες των Βαλκανίων με ορθόδοξη θρησκευτική παράδοση. Στη Ρωσία χρωστάμε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τον ατέλειωτο πόλεμο που έχει ξεσπάσει εκεί. Είναι η Ρωσία που έσπρωξε τη Σερβία να μεγαλώσει τα εδάφη της και ν’ αποχτήσει ηγεμονία μέσα στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Είναι η Ρωσία που προστάτεψε τη Σερβία και εμπόδισε την Ευρώπη να υπερασπίσει την εδαφική ακεραιότητα της Κροατίας και της Βοσνίας απέναντι στη σέρβικη βαρβαρότητα, που εκδηλώθηκε κύρια με το ξερίζωμα πληθυσμών από τη γη τους και την εξολόθρευσή τους. Είναι η Ρωσία, τέλος, που μετέτρεψε την ορθόδοξη θρησκεία σε εργαλείο μεσαιωνικής εξόντωσης και διχασμού των λαών. Τώρα στη θέση της ανεξάρτητης πριν το 1985 και τριτοκοσμικής Γιουγκοσλαβίας υπάρχει μια Σερβία οικονομικά εξαθλιωμένη, ηθικά εξαχρειωμένη και μισητή απ’ όλο τον πλανήτη, που έχει γίνει υποχείριο των νέων τσάρων τού Κρεμλίνου. Η ΕΛΛΑΔΑ, ΜΙΑ ΘΛΙΒΕΡΗ ΕΞΑΙΡΕΣΗ Οι μόνοι στον κόσμο που υποστήριξαν αυτό το θλιβερό υποχείριο της ρώσικης διπλωματίας, εκτός βέβαια από τους ίδιους τους Ρώσους, ήταν οι έλληνες πολιτικοί ηγέτες, οι στρατιωτικοί, η εκκλησία και το μεγαλύτερο τμήμα της γραφειοκρατίας. Η Ρωσία έχει δουλέψει χρόνια με τους ανθρώπους της στην Ελλάδα για να σύρει τους εθνικιστές και ένα τμήμα του λαού προς το μέρος της. Αφότου μάλιστα σήκωσε τη σημαία της “ορθοδοξίας”, βρήκε ακόμα μεγαλύτερη απήχηση μέσα στους κλασικούς αντιδραστικούς και φασιστικούς κύκλους, που κάποτε έτρεμαν μπροστά στον “κομμουνιστικό κίνδυνο”. ΄Ετσι, ενώ αρχικά η Ρωσία σαν ΕΣΣΔ διέθετε μόνο ένα δικό της κόμμα, το ψευτοΚΚΕ, και μια μικρή ομάδα πρακτόρων μέσα στο ΠΑΣΟΚ (Παπανδρέου-Λαλιώτης), με την υποτιθέμενη διάλυση της ΕΣΣΔ δημιούργησε δυο ακόμα κόμματα, το ΣΥΝ και την ΠΟΛΑ (εκ των οποίων το πρώτο παριστάνει το φιλοευρωπαϊκό και το δεύτερο το εθνικιστικό), ενώ, το σημαντικότερο, κέρδισε και την ηγεσία του κλασικού δυτικόφιλου κόμματος, που είναι η ΝΔ. Μετά από μια πάλη που κράτησε χρόνια έπεσε από την ηγεσία της ο φιλοδυτικός Μητσοτάκης και ήρθε στη θέση του ο παλιός ΕΚΟΦίτης και όψιμος οπαδός του “ορθόδοξου τόξου” και της συμμαχίας με τη Ρωσία ΄Εβερτ. Στη σταθεροποίηση της ηγεσίας ΄Εβερτ και στη σχετική περιθωριοποίηση του Μητσοτάκη μέσα στη ΝΔ οφείλεται η σημαία της “εθνικής συμφιλίωσης” που σηκώνει τώρα ο Παπανδρέου, καθώς και η αναζήτηση ενός προέδρου οικουμενικής αποδοχής. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ Σ’ αυτόν τον “οικουμενικό”, πλέον, φιλορωσισμό οφείλεται η τόσο εύκολη παράδοση της χώρας στην ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία μέσω του αγωγού φυσικού αερίου, εκεί οφείλεται και η έλλειψη κάθε διαμαρτυρίας για τις ρεμούλες και τις σκανδαλώδεις αναθέσεις των δημόσιων έργων και προμηθειών στους φιλικούς προς τη Ρωσία νέους μεγαλοαστούς Κόκκαλη, Αλαφούζο, Μπόμπολα και Κοπελούζο. Αυτή η αργή και καταχθόνια πορεία της χώρας προς τη ρώσικη τροχιά είναι υπεύθυνη για το σαμποτάζ της ελληνικής οικονομίας σε όσο βαθμό αυτή δένεται με την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. ΄Ετσι, δύσκολα θα μπορεί κανείς, για παράδειγμα, να υποπτευθεί ότι η κατασκευή του νέου αεροδρομίου αναβάλλεται διαρκώς επειδή αυτό το ανέλαβαν Γερμανοί, ενώ το ναυπηγείο του Νεώριου επιτράπηκε τελικά να επιβιώσει επειδή το ανέλαβε ένας άνθρωπος του Σαμαρά και έχει σα βασικό του έργο να επισκευάζει το ρώσικο πολεμικό στόλο της Μεσογείου. Εκεί οφείλεται και η εκστρατεία ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, αφού την κρατική καπιταλιστική ιδιοκτησία οι ρωσόφιλοι μπορούν να την ελέγξουν μέσω της πολιτικής εξουσίας, όμως δεν μπορούν εύκολα να ελέγξουν την ιδιωτική ιδιοκτησία. Να λοιπόν πόσο εύκολα μπορεί να εξηγηθεί η διακομματική συμφωνία να μην ειπωθεί ούτε μια κακή λέξη ενάντια στη Ρωσία για την εισβολή της στην Τσετσενία. ΄Οταν ακούγεται κάτι, αυτό είναι ενάντια στο Γέλτσιν, που τον αναφέρουν όμως σα δυτικόφιλο. ΄Ομως την εισβολή στην Τσετσενία την υπερασπίζουν όλα τα ρώσικα κόμματα, γιατί κανένα δεν έβαλε πρακτική πρόταση στη Δούμα για να σταματήσει η σφαγή και κανένα δε δέχεται την ανεξαρτησία της Τσετσενίας, ενώ όλοι τους βολεύονται από την ελεεινή στάση των δυτικών ιμπεριαλιστών απέ-ναντι στην Τσετσενία. Στην πραγματικότητα, ο επίσημος πολιτικός κόσμος ντροπιάζει για μια ακόμη φορά το λαό μας καθώς τον εμφανίζει σα σύμμαχο τεράτων. Στο τέρμα αυτής της πολιτικής είναι η συμμετοχή της χώρας μας, σε ένα όχι πολύ μακρινό μέλλον, σ’ εναν πόλεμο ενάντια στην Τουρκία και στο πλευρό της Ρωσίας. ΄Ολα όσα γίνονται τώρα προετοιμάζουν τις συνειδήσεις για εκείνη τη στιγμή με τη μεθοδική και διαρκή καλλιέργεια της τουρκοφοβίας, που στηρίζεται στην -πέρα από κάθε λογική- εξόγκωση των ελληνοτουρκικών διαφορών και αντιθέσεων. Πόλεμος, οικονομική καταστροφή και εθνική υποδούλωση της χώρας στη Ρωσία. Αυτός είναι ο δρόμος που έχουν στρώσει για το λαό μας. Γι’ αυτό η υποστήριξη του ελληνικού λαού στον ηρωικό και δίκαιο αγώνα των Τσετσένων για ανεξαρτησία δεν είναι μόνο χρέος τιμής, αλλά είναι και βήμα για την απελευθέρωση της χώρας από τον ύπουλο και ατιμωτικό ρώσικο εναγκαλισμό. ΤΟ ΓΚΡΟΖΝΙ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΟΡΘΙΟ ! Και ξεσκεπάζει ρώσους Χίτλερ και δυτική κτηνωδία Το Γκρόζνι στέκεται όρθιο! Παρά τις αλλεπάλληλες επιθέσεις και τον ανελέητο βομβαρδισμό της πόλης, τα ρώσικα στρατεύματα κατοχής δεν μπόρεσαν μέχρι αυτή τη στιγμή (18 Γενάρη) να κάμψουν την ηρωική αντίσταση των Τσετσένων. Ολόκληρη η ανθρωπότητα παρακολουθεί με θαυμασμό και κατάπληξη τον ανυποχώρητο αγώνα των Τσετσένων για λευτεριά και εθνική ανεξαρτησία απ’ το ρώσικο φασισμό. Το Γκρόζνι ήταν μια ανοιχτή, βιομηχανική, όμορφη λοφώδης πόλη με 400.000 κατοίκους. Σήμερα έχει μετατραπεί σε ερείπια χωρίς ηλεκτρικό, νερό και γκάζι, με αρκετούς απ’ τους κατοίκους της -ανάμεσά τους και Ρώσους που ζούσαν στην Τσετσενία- νεκρούς από το ρώσικο στρατό. ΄Ολη η ζωή συγκεντρώνεται γύρω απ’ το προεδρικό μέγαρο, που είναι το πολιτικό σύμβουλο της ανεξαρτησίας των Τσετσένων, και γύρω από σημαντικές θέσεις, όπως ο σιδηροδρομικός σταθμός. Οι Ρώσοι, παρά την ολομέτωπη επίθεση, δεν τα έχουν ελέγξει ακόμα. Η σφοδρότητα της επίθεσης είναι τέτοια που στις 10 Γενάρη το ρώσικο πυροβολικό έριχνε βολές στην περιοχή γύρω από το προεδρικό μέγαρο κάθε 30 δευτερόλεπτα. Σήμερα η πίεση έχει ενταθεί. Η στρατιωτική τακτική τους για την κατάληψη της πόλης άλλαξε. Μέχρι τώρα οι Ρώσοι εισβολείς έστελναν τα τεθωρακισμένα να πάρουν το κέντρο του Γκρόζνι. Πάνω στα ψηλά κτίρια, μέσα από τα διαμερίσματα, κινούμενοι στους δρόμους, στα στενά και τα υπόγεια της πόλης τους σε μικρές ομάδες οι τσετσένικες δυνάμεις, οπλισμένες με χειροβομβίδες και αντιαρματικά όπλα, έλιωναν στη φωτιά τους τα τανκς. Τώρα οι Ρώσοι στέλνουν πρώτα το πεζικό (επίλεκτες δυνάμεις απ’ τον Ατλαντικό, τον Ειρηνικό και το Βλαδιβοστόκ, που φτάνουν συνέχεια), μετά τους ελεύθερους σκοπευτές για να πάρουν θέσεις και μετά τα τανκς, ενώ ο βομβαρδισμός από αέρα και έδαφος συνεχίζεται. Ταυτόχρονα οι Ρώσοι έχουν προσπαθήσει να αποκόψουν, χωρίς επιτυχία, τη λεωφόρο που συνδέει το Γκρόζνι με το Νταγκεστάν, στ’ ανατολικά. Γιατί είναι η οδός μέσω της οποίας μπορούν να φτάσουν ενισχύσεις και βοήθεια στους Τσετσένους. Μέχρι στιγμής, ο κύριος δρόμος ανεφοδιασμού και ενισχύσεων περνάει μέσα από τα ορεινά χωριά στα νότια. Γι’ αυτό εκεί συγκεντρώνονται οι ρώσικες βόμβες με ένταση και επιχειρούν ταυτόχρονα να εξαφανίσουν τη βάση ενός τσετσένικου αντάρτικου. Οι ρώσοι χιτλερικοί ακολουθούν την τακτική της ισοπέδωσης. Πώς μπορεί όμως να εξαφανίσεις έναν ολόκληρο λαό, που παλεύει με τα όπλα στα χέρια, χωρίς μια γενοκτονία; Απόδειξη για τον παλλαϊκό χαρακτήρα αυτής της αντίστασης είναι η μαρτυρία του ρώσου συνταγματάρχη Κλάπτσοφ, υποδιοικητή της 131ης μηχανοκίνητης μονάδας πεζικού: <<... δεν περιμέναμε να είναι οπλισμένη ολόκληρη η πόλη και να πετάει χειροβομβίδα σε κάθε τρίτο παράθυρο>>. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τα 200 τεθωρακισμένα που πήραν μέρος στην επίθεση στο Γκρόζνι στις 31 Δεκέμβρη το 70% περίπου καταστράφηκε, όπως είπε. Μια άλλη απόδειξη που δείχνει τον πολιτισμό του τσετσένικου λαού και το δίκαιο αγώνα του είναι η συμπεριφορά του απέναντι στους αιχμαλώτους. Ο ρώσος συνταγματάρχης κάποια στιγμή πιάστηκε αιχμάλωτος και κρατήθηκε στα υπόγεια του προεδρικού μεγάρου μαζί με άλλους 75 ρώσους στρατιώτες για δύο εβδομάδες. Συνολικά στα υπόγεια αυτά, όπως είπε, βρίσκονταν τουλάχιστον 150 Ρώσοι στρατιώτες. Ο ίδιος περίμενε να εκτελεστεί. ΄Ομως, αντίθετα απ’ αυτό, οι Τσετσένοι μοιράζονταν το λίγο φαγητό που είχαν μαζί με τους αιχμαλώτους και δεν εκτέλεσαν κανέναν, αν και υπήρχαν περίοδοι που ο ίδιος δεν έφαγε τίποτα για δύο μέρες (Χέραλντ Τρίμπιουν, 17/1). Αυτός είναι ο κύριος λόγος που ο ισχυρότερος στρατός του κόσμου ντροπιάστηκε, γιατί είχε απέναντί του έναν ολόκληρο λαό αποφασισμένο να πεθάνει μέχρι ενός για την ανεξαρτησία της χώρας του, για το διώξιμο των εισβολέων. Η “αποσύνθεση” του ρώσικου στρατού και η φιλολογία που αναπτύσσεται γύρω από αυτή είναι η υποτίμηση από τους ρώσους σοσιαλιμπεριαλιστές της τσετσένικης αντίστασης, της δύναμης και της θέλησης ενός λαού, ενός έθνους. Ως δευτερεύουσα αιτία, και μόνο, αυτής της “αποσύνθεσης” μπορεί να παρουσιαστεί το ότι ακόμα η Ρωσία δεν έχει συγκροτηθεί ολότελα σα χιτλερικό κράτος, δεν έχουν δηλ. συγκεντρωθεί οι προϋποθέσεις, εσωτερικά και παγκόσμια, για να εξαπολύσει έναν πόλεμο για την παγκόσμια ηγεμονία του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού. Είναι ακριβώς η πάλη που διεξάγεται ανάμεσα στα πολιτικά ρεύματα της Ρωσίας και εκφράζονται με κομματικούς οργανισμούς για την κυριαρχία του ισχυρότερου ρεύματος που θα αναδείξει και το νέο ρώσο Χίτλερ. Αυτή η πάλη δεν μπορεί να μη μεταφέρεται και στο στρατό και να έχει τους εκφραστές της τόσο σε ανώτατο, σε μεσαίο όσο και σε κατώτερο επίπεδο. Αυτή όμως η συγκεκριμένη πάλη δεν εμποδίζει σε αποφασιστικό βαθμό την προώθηση των σχεδίων της Ρωσίας τόσο στο εξωτερικό, όπως η υποκίνηση και η υποστήριξη της φασιστικής Σερβίας, όσο και στο εσωτερικό στην υποταγή και την εξάρτηση των Δημοκρατιών της περιφέρειας της πρώην ΕΣΣΔ στη Μεγάλη Ρωσία. Γιατί σ’ αυτά τα ζητήματα αρχής όλα τα ρώσικα φασιστικά και ψευτοκομμουνιστικά ρεύματα συμφωνούν. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην περίπτωση της Τσετσενίας κανείς μα κανείς από τους σοσιαλφασίστες δεν υποστηρίζει πραγματικά, δε μιλάει για το δικαίωμα της ανεξαρτησίας απ’ τη Ρωσία. Το μόνο που κάνουν αυτοί είναι να φωνάζουν διαρκώς ενάντια στο Γέλτσιν, γιατί σφάζει ένα τμήμα του ρώσικου λαού και ότι το σφάζει ως φιλοδυτικός. Η ένταση μάλιστα της φωνής τους εξαρτάται σε κάθε συγκεκριμένη στιγμή κύρια από την αποφασιστικότητα της τσετσενικής αντίστασης. Ο Ζιρινόφσκι, το φασιστικό κόμμα της Ρωσίας, είναι ο μόνος που υποστηρίζει ανοιχτά το Γέλτσιν. Αλλά κι αυτός ακόμα δήλωσε ότι αν χειριζόταν αυτός την υπόθεση, δηλ. οι ρώσοι “πατριώτες”, όπως αυτοαποκαλείται, η Τσετσενία θα ήταν τώρα ένας κρατήρας. Εννοεί δηλ. ότι η Δύση δεν αφήνει το Γέλτσιν να σφάξει πολύ. Γι’ αυτό, αν ήταν οι ρώσοι “πατριώτες”, θα έκαναν συνεπέστατα το καθήκον τους απέναντι στην πατρίδα. Από την άλλη, ο στρατηγός Λεμπέντ, που κατηγορεί το Γέλτσιν για “εγκληματικό χειρισμό της υπόθεσης”, δεν είναι τόσο απότομος, γιατί θέλει να κάνει τη σύνδεση μέσα στο στρατό με τους “κομμουνιστές” σοσιαλφασίστες στρατηγούς και να παρατάξει ένα στρατό που θα υπερασπίζει την ενότητα της Ρωσίας απέναντι στη “σατανική” Δύση συνολικά. Ο Λεμπέντ είναι μέλος του κόμματος του Ζιρινόφσκι. Οι ψευτοκομμουνιστές της Ρωσίας, τώρα, ακολουθούν δύο διαφορετικές τακτικές. Η μια τάση εκφράζεται με το ΚΚΡΟ (“Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσικής Ομοσπονδίας”), που έχει πρόεδρο το Ζιουγκάνοφ. Αυτός δήλωσε: <<΄Οταν μπαίνει ζήτημα επιλογής ανάμεσα στη δημοκρατία και την εδαφική ακεραιότητα, η χώρα και το κράτος είναι υποχρεωμένοι να διαλέγουν πάντοτε την εδαφική ακεραιότητα>>. Και παρακάτω: <<Οποιαδήποτε έκκληση κατά της ακεραιότητας της Ρωσίας προφορικά ή γραπτά είναι εγκληματική και θα πρέπει να διώκεται από το νόμο>> (Ριζοσπάστης, 15 και 13 Γενάρη). Αυτό το ρεύμα είναι πιο αποφασιστικό, γιατί είναι εκείνο που κάνει την ενότητα με τον παλιό φασισμό και την εκκλησία. Είναι δηλ. το ρώσικο “κομμουνιστικό” κόμμα, το πατριωτικό κόμμα. Δεν είναι τυχαίο που το μέλος του και βουλευτής της Δούμας Β. Καβάλιοφ ανταμείφτηκε από το Γέλτσιν με το αξίωμα του υπουργού Δικαιοσύνης παρά την αντίθετη γνώμη του ΚΚΡΟ (ο Β. Καβάλιοφ πήγε στην Τσετσενία σαν πρόεδρος μιας επιτροπής ανθρώπινων δικαιωμάτων και δεν είδε τίποτα). Το άλλο, το βαθύτερο ψευτοκομμουνιστικό ρεύμα εκφράζεται με το ΚΕΚΡ (Κόμμα Εργαζόμενης Ρωσίας) και πρόεδρο το Β. Ανπίλοφ, που δήλωσε ότι: <<Από τη στιγμή που άρχισαν να πέφτουν βόμβες στο Γκρόζνι έπαψαν και οι δύο πλευρές να έχουν την ίδια ευθύνη. Υπάρχει επιτιθέμενος και αμυνόμενος. Πρέπει να ταχθούμε αποφασιστικά υπέρ της ήττας του καθεστώτος Γέλτσιν σ’ αυτό τον πόλεμο. Πρέπει να απαιτήσουμε για το αίμα που χύνεται η συμμορία του Γέλτσιν να δικαστεί>> (Ριζοσπάστης, 13/1). ΄Οπως μας πληροφορεί ο Ριζοσπάστης (15/1) ο Β. Ανπίλοφ σε συνέντευξη τύπου δήλωσε ότι το ΚΕΚΡ “αναγνωρίζει το δικαίωμα στον τσετσένικο λαό (εξαιτίας των εξελίξεων που γίνανε στο έδαφος της ΕΣΣΔ και της Ρωσίας), αν θεωρεί πως αυτό απειλεί τα συμφέροντά του, για αυτοδιάθεση”. Αυτό είναι και το πιο βρόμικο ρεύμα. Είναι όχι το πατριωτικό, αλλά το “συνεπές” λενινιστικό διεθνιστικό κόμμα. Το αληθινό δηλ. κομμουνιστικό. Αλλά η Τσετσενία δε ζητάει αφηρημένα αυτοδιάθεση, ζητάει ανεξαρτησία απ’ τη Ρωσία, και οι όροι επιτιθέμενος και αμυνόμενος είναι κούφια λόγια. Γιατί υπάρχει μια εισβολή μιας χώρας, της Ρωσίας, σε μια άλλη. Η συμμορία του Γέλτσιν πρέπει να δικαστεί γιατί, κατ’ αυτούς, έχυσε αίμα ενός τμήματος του ρώσικου λαού σα Δύση. Αυτό εννοεί ο ευγενικός μας σοσιαλφασίστας Ανπίλοφ με τους Τσετσένους. Και τα λέει αυτά γιατί είναι αυτός που θα φτιάξει τις γέφυρες με τους Τσετσένους, όσους μείνουν, αν και όταν ηττηθούν, σε μια ενωμένη Ρωσία, που θα πάρει την εκδίκηση της απ’ τη Δύση την οποία θέλει να διαλύσει. Η Δύση, απ’ την άλλη, έδειξε το ελεεινό της πρόσωπο. Τόσο οι Ευρωπαίοι όσο και οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές δεν έχουν κινηθεί ούτε ένα πόντο, ούτε μια ίντσα απ’ αυτό που έχουν αποκαλέσει “εσωτερική υπόθεση της Ρωσίας”. Φοβούνται τόσο πολύ μην και ο δήθεν φιλοδυτικός Γέλτσιν χάσει την εξουσία και ξαναγυρίσουν στον ψυχρό πόλεμο, που έπνιξαν τις ανθρωπιστικές κραυγές τους στα κατάβαθα της ψυχής τους.Μόλις οι Δυτικοί, και ιδιαίτερα το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών που δήλωσε ότι θα καταγγείλει στον ΟΑΣΕ (πρώην ΔΑΣΕ) τη Ρωσία για αθέτηση των συμφωνιών, θέλησαν να υψώσουν λίγο το ανάστημά τους, ο Γέλτσιν έβαλε κάποιον Πολεβάνοφ να τους απειλήσει ότι όλες οι επιχειρήσεις που έχουν οι Δυτικοί στη Ρωσία θα πρέπει πρώτα να έρχονται σε συνεννόηση με τον ίδιο προτού κάνουν οποιαδήποτε κίνηση. Αμέσως μετά, στις 12 Γενάρη, ο εκπρόσωπος του ρώσικου υπουργείου Εξωτερικών Γκριγκόρι Καράσιν απείλησε τους Δυτικούς να μην κάνουν κριτική στη ρώσικη εισβολή στην Τσετσενία, γιατί μπορεί να καταστρέψουν τις θετικές σχέσεις που κτίστηκαν τελευταία ανάμεσα στη Ρωσία και τη Δύση. Μάλιστα δήλωσαν ότι η Επιτροπή παρατηρητών για τα ανθρώπινα δικαιώματα από τον ΟΑΣΕ (Οργάνωση για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη), δεν είναι ευπρόσδεκτη μέχρι μια “τελική φάση” της ρώσικης επιχείρησης στην Τσετσενία. Η Ρωσία είναι μέλος του ΟΑΣΕ (πρώην ΔΑΣΕ). Σ’ αυτό τον οργανισμό κυριαρχεί πολιτικά η Ρωσία. Μέσα εκεί έχει περάσει μια διάταξη για να μπορεί η ίδια να επεμβαίνει στα εσωτερικά των κρατών και να τα διαμελίζει ή να τα προσαρτά, που λέει ότι δεν μπορείς να φερθείς σε μια εθνική μειονότητα με τη βία. Σύμφωνα μ’ αυτή την αρχή, παρ’ όλο που οι Δυτικοί θεωρούν την Τσετσενία τμήμα της Ρωσίας, η Ρωσία θα έπρεπε να έχει καταγγελθεί και να έχει αποβληθεί από τον ΟΑΣΕ. Να όμως που η δήθεν παντοδύναμη “νέα τάξη πραγμάτων” δεν μπορεί να επιβληθεί μιας “διαλυμένης” και “κυριαρχούμενης απ’ τις ΗΠΑ” Ρωσίας. Είναι η στιγμή που η Ευρώπη και οι ΗΠΑ δείχνουν το ιμπεριαλιστικό τους πρόσωπο απέναντι σε μια μικρή αλλά ηρωική χώρα του τρίτου κόσμου, όπως είναι η Τσετσενία. Η πολιτική τους ηλιθιότητα είναι μηδαμινή μπροστά στο κτηνώδες ιμπεριαλιστικό τους αντανακλαστικό. Ο ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΤΣΕΤΣΕΝΙΑΣ (NA225,17-2-95) <<Ούτε στη χώρα μας υψώνεται καμιά φωνή διαμαρτυρίας. Τίποτα! Κάτι ψυχρά, “αντικειμενικά” ρεπορτάζ. “Οι Τσετσένοι είναι μουσουλμάνοι και τους υποστηρίζει η Τουρκία”, μας ψιθυρίζουν στο αυτί και μας κλείνουν πονηρά το μάτι. Εμείς δηλαδή, ως ορθόδοξοι, βάσει της βλακώδους θεωρίας του “τόξου της Ορθοδοξίας” θα πρέπει να ταχθούμε στο πλευρό των Ρώσων δολοφόνων! Αίσχος!>> Αυτό το αίσχος που πολύ δίκαια επικαλείται ο Γ. Δελαστίκ σ’ ένα άρθρο του στο ΠΡΙΝ στις 15 του Γενάρη αρμόζει πρώτα απ’ όλα στο ίδιο του το κόμμα, καθώς και στο λεγόμενο “χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς”. Καμιά απ’ αυτές τις οργανώσεις δε σήκωσε φωνή διαμαρτυρίας, δεν κόλλησε μια αφίσα, δεν κατέβηκε στο δρόμο και, πάνω απ’ όλα -όπως γράφουμε σε άλλο άρθρο-, αρνήθηκε την πρόταση της ΟΑΚΚΕ για εκδήλωση διαμαρτυρίας έξω από τη ρώσικη Πρεσβεία. Ο φιλορωσισμός των 5 κομμάτων της αστικής τάξης στη βάση του αντιτουρκισμού και του “ορθόδοξου τόξου” προεκτείνεται και αγκαλιάζει όλο το φάσμα των ψευτοαριστερών οπορτουνιστικών οργανώσεων. Μόνο που εδώ παίρνει μια διαφορετική μορφή. Το κέντρο του δε βρίσκεται στην ορθόδοξη ιμπεριαλιστική Ρωσία, αλλά στην ψευτοκομμουνιστική σοσιαλφασιστική Ρωσία. Στη δεύτερη δηλαδή παραλλαγή του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού. ΄Ολος ο οπορτουνισμός έχει μία ενιαία θέση: “Η ρώσικη εισβολή στην Τσετσενία ήταν αποτέλεσμα της διάλυσης της ΕΣΣΔ, μιας διάλυσης που επέβαλαν οι Δυτικοί και μετέτρεψαν τη Ρωσία σε τριτοκοσμική χώρα έρμαιο στα σχέδιά τους”. Αυτή η θέση αποτυπώνεται θαυμάσια στην πιο ακραία έκφραση του φιλοσοσιαλιμπεριαλισμού στη χώρα, στην εφημερίδα Λαϊκός Δρόμος των διαρρηχτών του Μ-ΛΚΚΕ. Στο φύλλο 145 γράφουν: <<Οι ιμπεριαλιστές, οι ΗΠΑ κατ’ αρχήν και η Γερμανία, εκμεταλλευόμενοι τη νέα κατάσταση, υποκίνησαν ποικίλους αντιδραστικούς εθνικισμούς. Επιδίωξή τους, ο διαμελισμός της ΕΣΣΔ και η αποδυνάμωσή της ώστε να μην είναι σε θέση να ασκεί διεθνώς πολιτική υπερδύναμης. Ο στόχος τους επιτεύχθηκε γιατί ο παλινορθωμένος καπιταλισμός στην ΕΣΣΔ μετέτρεψε το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος στον κόσμο σ’ ένα κράτος καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό που βαθμιαία οδηγήθηκε σε βαθιά κρίση, αποσύνθεση και διάλυση. Η ΕΣΣΔ έπαψε να υπάρχει. Στη θέση της βρίσκονται σήμερα η Ρωσική Ομοσπονδία και μια σειρά ανεξάρτητα κράτη. Καρπός των νέων αστικών τάξεων που δημιουργήθηκαν σταδιακά στους κόλπους της πολυεθνικής ΕΣΣΔ και της αντιδραστικής διαμελιστικής εθνικιστικής πολιτικής που ακολούθησαν με την υποκίνηση από τον ιμπεριαλισμό”. Σύμφωνα μ’ αυτή τη θέση, η πάλη του τσετσένικου λαού για ανεξαρτησία είναι μια άδικη πάλη γιατί βρίσκεται μέσα στα σχέδια του δυτικού ιμπεριαλισμού για αποδυνάμωση όχι μόνο της πρώην ΕΣΣΔ, αλλά και της Ρώσικης Ομο-σπονδίας. Είναι αυτό που είπε στην ομιλία του στο πρόσφατο “Συνέδριο των λαών της ΕΣΣΔ” ο Ζιουγκάνοφ, πρόεδρος της ΚΕΕ του ΚΚΡΟ: <<΄Οταν μπαίνει ζήτημα επιλογής ανάμεσα στη δημοκρατία και την εδαφική ακεεραιότητα, η χώρα, το κράτος είναι υποχρεωμένοι πάντοτε να επιλέγουν την εδαφική ακεραιότητα>> (Ριζοσπάστης, 15 Γενάρη). Επίσης, σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε στη Μόσχα ο Ζιουγκάνοφ είπε τα εξής, όπως τα γράφει ο Ριζοσπάστης στις 13 Γενάρη: <<Αν δεν ανακοπεί τώρα ο εδαφικός διαμελισμός της Ρωσίας στο μέλλον θα χυθεί πολύ αίμα. Οποιαδήποτε έκκληση κατά της εδαφικής ακεραιότητας της Ρωσίας, προφορικά ή γραπτά, είναι εγκληματική και θα πρέπει να διώκεται από το νόμο>>. Επίσης, -κατά τον Ριζοσπάστη πάντα- έκανε μια αποκάλυψη ότι, όταν ήταν μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ, είχε λάβει γνώση μυστικής έκθεσης για τα σχέδια ξένων δυνάμεων, τα οποία αρχικά προέβλεπαν τη διάλυση της ΕΣΣΔ και στη συνέχεια τη μετατροπή της Ρωσίας σε συνομοσπονδία, στην οποία θα εδρεύουν ξένες στρατιωτικές δυνάμεις.

???

από MAX PAYNE 26/10/2002 1:40 πμ.


Πολλά λες!

της Φλωρινας και μετα της Κομοτηνης αμα δεν ξερεις τι μιλας ?

από ΠΑΝΟΣ 31/10/2002 1:01 πμ.


ΑΠΟΡΙΕΣ Γιατί οι Κούρδοι δεν αποτελούν έθνος? Υπάρχει Βοσνιακό έθνος? Από όσο ξέρω η Δημοκρατία ονομάζεται Βοσνία- Ερζεγοβίνη και δεν υπάρχει ούτε Βοσνιακό ούτε Ερζεγοβίνιο έθνος. Μόνο Σλάβοι Μουσουλμάνοι. Οι Αλβανοί του Κόσοβο αποτελούν έθνος? Οι Βάσκοι έχουν δικαίωμα να ιδρύσουν κράτος?

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License