Θυμάται κανείς τη Βενεζουέλα;

Τι πήγε να γίνει τον Απρίλη στη Βενεζουέλα και τι μπορεί να συμβεί στο άμεσο μέλλον

19/10/02 Οι Τρομοκράτες της Βενεζουέλας του Heinz Dieterich Steffan Συζητήσεις με υψηλόβαθμους αξιωματικούς των Εθνικών Ενόπλων Δυνάμεων και της Διεύθυνσης των Υπηρεσιών Αντικατασκοπίας και Πρόληψης της Βενεζουέλας (DISIP) αποκαλύπτουν ένα τρομακτικό πανόραμα των καταπιεστικών προθέσεων των πραξικοπηματιών που στις 11 Απριλίου κατέλαβαν προσωρινά την εξουσία – ότι σχεδίασαν ένα δεύτερο πραξικόπημα για τις 10 Οκτωβρίου και ότι σκέφτονται μια νέα απόπειρα την επόμενη βδομάδα. Όταν ο Elicer Otaiza, διευθυντής της DISIP από τον Ιανουάριο του 2000 ως τον Ιούνιο του 2001, αναλαμβάνει την διεύθυνση της επίφοβης βενεζουελάνικης πολιτικής αστυνομίας , ανακαλύπτει ότι η κυβέρνηση του προέδρου Hugo Chavez είχε κληρονομήσει ένα μηχανισμό κατασκοπίας και καταστολής που τόσο στις δομές του όσο και στο προσωπικό του διατηρεί τα χαρακτηριστικά που οι «πατέρες ιδρυτές» του είχαν ενσταλάξει. Οργανωμένοι από την CIA των Ηνωμένων Πολιτειών και την ισραηλινή μυστική υπηρεσία, τη Mossad, με διοικητικά στελέχη επιλεγμένα μεταξύ των εξόριστων κουβανών που είχαν συμμετάσχει στην απόβαση στον Κόλπο των Χοίρων, η DISIP ήταν ο τυπικός υβριδικός μηχανισμός ασφαλείας του Τρίτου Κόσμου, στον οποία αναμιγνύονται στοιχεία κρατικής τρομοκρατίας με συνδέσμους και προσωπικότητες του οργανωμένου εγκλήματος. Ειδικά στα Τμήματα Άμεσης Δράσης/Κομάντο και Ερευνών που στέγαζαν τις ενεργές ομάδες δράσης του DISIP, υπήρχαν αυθεντικά τάγματα θανάτου, όπως η λεγόμενη «Ομάδα των Μαύρων Δαχτυλιδιών» που χρησίμευσαν τόσο για να δολοφονούν ή να εξαφανίζουν πολιτικούς αντιπάλους, όσο και για να εκτελούν συμβόλαια θανάτου – όπως έκαναν, για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της φυσικής καταστροφής του κρατιδίου Vargas (1999). Σύμφωνα με τον πρώην διοικητή Otaiza, πολλές από αυτές τις ομάδες (comandos) εξακολουθούν να βρίσκονται μέσα στην DISIP και είναι υπεύθυνες για την άτοπη απελευθέρωση των ελεύθερων σκοπευτών του πραξικοπήματος του Απριλίου και τη διαφυγή στην Κολομβία του βασικού επικεφαλής της απόπειρας και προέδρου για μια μέρα, Pedro Carmona. Εξακολουθούν να βρίσκονται μέσα στην DISIP, παρά τη συμμετοχή τους στο πραξικόπημα, όπου οι συνωμότες τους είχαν αναθέσει την αποστολή να εντοπίζουν, να συλλαμβάνουν και να εξοντώνουν χιλιάδες πολιτικούς και κοινωνικούς ηγέτες του Μπολιβαριανού Κινήματος, των οποίων τα ονόματα είχαν καταγραφεί σε διάφορες λίστες. Στην πρώτη λίστα 120 ατόμων που επρόκειτο να δολοφονηθούν ή να εξαφανιστούν άμεσα μετά το θρίαμβο του πραξικοπήματος, εμφανίζονταν ο πρόεδρος Chavez, ο ίδιος ο Otaiza, οι υπεύθυνοι ασφαλείας του προεδρικού μεγάρου, ο δήμαρχος του Caracas, Freddy Bernal, ο διευθυντής του δημοτικού τυπογραφείου του Caracas, Amilcar Figueroa, τοπικοί και εθνικοί ηγέτες του μπολιβαριανού κινήματος και μερικοί κριτικοί δημοσιογράφοι και διανοούμενοι που στηρίζουν τη συνταγματική μπολιβαριανή κυβέρνηση. Αυτοί οι comandos συνεργάστηκαν εντός του συνωμοτικού δικτύου με τομείς της αστυνομίας της Zulia, Carabobo και Yaragua, όπως επίσης με τμήματα της Εθνικής Φρουράς που, με τη σειρά τους, είχαν δεσμούς με τα κολομβιανά τάγματα θανάτου («παραστρατιωτικοί») στα κρατίδια Tachira και Zulia. Οργανικό κομμάτι του σχεδίου πραξικοπήματος ήταν ο φόνος του προέδρου. Στο στρατό είχαν δοθεί οδηγίας να ετοιμαστούν δύο στρατόπεδα συγκέντρωσης: ένα στο σύνταγμα της στρατιωτικής αστυνομίας του Fuerte Tiuna και το άλλο στο Εθνικό Στρατιωτικές Φυλακές. Οι συνωμότες είχαν προσλάβει άτομα που επρόκειτο να δολοφονήσουν τον πρόεδρο, ειδικά αν πραγματοποιούταν ο εγκλεισμός του στο προαναφερθείσες φυλακές. Μετά η δολοφονία θα παρουσιαζόταν σαν αυτοκτονία. Και στο Fuerte Tiuna υπήρχε συναίνεση μεταξύ των πραξικοπηματιών υψηλόβαθμων αξιωματικών ότι «αν έπρεπε να εξοντωθεί ο πρόεδρος, αυτό έπρεπε να γίνει.» Το προγραμματισμένο για τις 10 Οκτωβρίου πραξικόπημα ακολουθούσε το ίδιο προσχέδιο όπως αυτό της 11 Απριλίου: μαζική κινητοποίηση στους δρόμους, όπως στην πομπωδώς ονομασθείσα «κατάληψη του Caracas» (10 Απριλίου) και απειλή γενικής απεργίας – πρόκληση κυκλοφοριακού χάους – συγκρούσεις με την αστυνομία και στρατιωτικές εξεγέρσεις από τους πραξικοπηματίες στρατιωτικούς με στόχο να δημιουργηθεί η αναγκαία μάζα για την κατάληψη της εξουσίας. Όλοι αυτά τα ανατρεπτικά στάδια αναγγελμένα και πολλαπλασιασμένα από μια επικοινωνιακή επιχείρηση. Οι πρωταγωνιστές της οχλοκρατίας προέρχονταν από τους ίδιους τομείς όπως η προηγούμενη απόπειρα: από το σοσιαλδημοκρατικό (AD) και χριστιανοκοινωνικό κόμμα (COPEI), από επιχειρηματικούς τομείς, στρατιωτικές ομάδες και γνωστά συνωμοτικά κέντρα του εξωτερικού. Σαν κεφαλή της συνομωσίας φιγούραρε ο πρώην πρωθυπουργός Enrique Tejera Paris, ο οποίος, σε ένα έγγραφο που βρέθηκε στο σπίτι του, δικαιολογούσε την στρατιωτική επέμβαση ως «επιτακτική και απόλυτα νόμιμη» και ως «μόνη εφαρμοστέα λύση στο πρόβλημα». Μεταξύ των στρατιωτικών βρίσκονταν οι στρατηγοί Gonzalo Garcia Ordonez και Roman Betancourt και ο αντιναύαρχος Martin Fossa. Τα διατάγματα που είχαν ετοιμαστεί για την επόμενη μέρα αντανακλούν τον ίδιο βαθμό καταστολής που εκδήλωσε η δικτατορία του Pinochet. Το διάταγμα υπ. αρ. 2 του προγραμματισμένου Ομοσπονδιακού Συμβουλίου (εκτελεστικό όργανο) των πραξικοπηματιών, ανέστελλε όλες τις (συνταγματικές) εγγυήσεις – κατά τις πρώτες 24 ώρες «όλοι πρέπει να παραμείνουν στην κατοικία τους» - μετά απ’ αυτό το διάστημα επιβαλλόταν η απαγόρευση κυκλοφορίας από τις 6 το πρωί ως τις 6 το απόγευμα για μια βδομάδα – αφού περάσει η βδομάδα, η απαγόρευση κυκλοφορίας θα συνεχιζόταν επ’ αόριστο, από τις 10 το βράδυ ως τις 5 το πρωί. Τι θα συνέβαινε κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης καταστολής με τους πολίτες που υποστηρίζουν την μπολιβαριανή διαδικασία και με τον ίδιο τον πρόεδρο Chavez, δεν είναι δύσκολο να το μαντέψει κανείς. Σε μια από τις ατζέντες που βρέθηκαν στο σπίτι του πρώην πρωθυπουργού σημειώθηκαν τα θέματα που έπρεπε να συμφωνηθούν. Το δεύτερο σημείο έλεγε: «Τι να κάνουμε με τον πρόεδρο Chavez;” Στην απάντηση υπήρχαν τρεις επιλογές: Εξωτερικό, Φυλακή, Εξόντωση. Αυτοί είναι οι «δημοκράτες» που θέλουν να καταργήσουν τη «δικτατορία» του Chavez και έχουν τη στήριξη του διεθνούς τύπου. Υ.Γ. του k.o.: Ο γερμανικής καταγωγής συγγραφέας είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μεξικού. Το κείμενο δημοσιεύτηκε σε έναν αριστερό εναλλακτικό δικτυακό τόπο που πραγματεύεται θέματα Λατινικής Αμερικής. Πιο κάτω δίνω τη διεύθυνση. Τα όσα γράφει μου φαίνονται συνταρακτικά: αν κανείς είδε τα πρόσφατα ρεπορτάζ του Κούλογλου για τη Χιλή θα διαπιστώσει εξόφθαλμες ομοιότητες. http://www.rebelion.org/dieterich/dieterich191002.htm

από RED ALERT 22/10/2002 1:56 μμ.


ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ Κ.Ο. ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ. ΤΕΤΟΙΑ ΑΡΘΡΑ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΙΝDY ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΣΤΗ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤOΥΣ ΑΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΚΥΡΙΛΛΕ "ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ" ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΑ ΘΑ ΠΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΜΕΤΡΑΝΕ ΤΗ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΤΗ ΜΕΤΡΑΝΕ ΟΙ AΣΤΟΙ (Π.Χ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΣΤΗΝ TV NA BΑΛEI ΣΠΟΤΑΚΙΑ) ΖΗΤΩ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ CHAVEZ!

από frosty 22/10/2002 8:37 μμ.


kalo to athro!! me ton Chavez na dinei petreleo stin cuba, den itane dinaton i imperialistes na min kanoun tipota kai me voithia ton evropeon imperialiston episeis giati kaneis apo ta skoulikia den theli na dei kratoi kai laous na proodevoun Hasta la victoria siempre

από Κουλ Ουάχατ 22/10/2002 9:17 μμ.


Αιντε να διαβάζουμε και τίποτε της προκοπής εδώ μέσα, διότι πολύ της μοδός έγινε το Ιντυ και πήξαμε στους καφενόβιους και τους «ακούστε με κι εμένα που ξέρω!» Πάντα τέτοια κι όποτε βρίσκεις τίποτα ενδιαφέρον, μην μας ξεχνάς κι εμάς! ΥΓ όταν λέω ενδιαφέρον, δεν εννοώ που να συμφωνάμε κιόλας. Αλλά που να μας ξεστραβώνει από την παραπληροφόρηση.

από Θεόφιλος Σκόμπυ (νόθο τέκνο του Στρατηγού) 23/10/2002 2:16 πμ.


Καράκας: Ανώτατοι αξιωματούχοι της Βενεζουέλας, που είχαν συμμετάσχει στην απόπειρα πραξικοπήματος κατά του προέδρου της χώρας, Ούγκο Τσάβες, τον περασμένο Απρίλιο, κάλεσαν την Τρίτη το Στρατό να ανατρέψει την κυβέρνηση και απαίτησαν την παραίτηση του αρχηγού του κράτους, σε ανακοίνωση τους που μεταδόθηκε από ιδιωτικά τηλεοπτικά δίκτυα της χώρας. Ομάδα 14 αξιωματικών, εκ των οποίων οι τέσσερις κατηγορούνται για συμμετοχή στην εαρινή απόπειρα πραξικοπήματος, κάλεσε το λαό της χώρας να εξεγερθεί εναντίον του Ούγκο Τσάβες, οργανώνοντας πανεθνικές διαδηλώσεις. Οι αξιωματικοί κάλεσαν τους στρατιώτες και τους πολίτες να συμμετάσχουν σε αυθόρμητη διαδήλωση σε μία πλατεία στο ανατολικό Καράκας, μέρος το οποίο αποκάλεσαν «έδαφος απελευθερωμένο από τις Ένοπλες Δυνάμεις». «Ανακοινώνουμε ότι είμαστε σε νόμιμη ανυπακοή και αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε το παρόν καθεστώς. Καλούμε όλα τα μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων να μας ακολουθήσουν στην αποστολή αυτή» κατέληξε η ανακοίνωση την οποία διάβασε ο στρατηγός Ενρίκε Μεντίνα Γκόμες. Ο επικεφαλής της επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής και στενός σύμμαχος του Τσάβες, Ταρέκ Ουίλλιαμ Σάαμπ, χαρακτήρισε το τηλεοπτικό διάγγελμα «πράξη απόγνωσης». «Τί είδος αξιωματικού πρόκειται να ακολουθήσει αυτούς τους αντιδημοκράτες αξιωματικούς;» αναρωτήθηκε. «Δεν θα υπάρξει άλλο πραξικόπημα» διαβεβαίωσε. Αναφερόμενος στους «απείθαρχους αξιωματικούς», ο κ. Σάαμπ είπε ότι δεν έχουν καμία επιρροή στις Ένοπλες Δυνάμεις. Από την πλευρά του ο πρόεδρος της Βουλής Ουίλλιαμ Λάρα σε μία καθησυχαστική τους δήλωση υπογράμμισε ότι «αύριο θα μπορέσουμε να ξυπνήσουμε ήρεμα. θα πάμε όλοι στις δουλειές μας κανονικά». Πηγές: ΑΠΕ/Γαλλικό, Associated Press in.gr

Τις προάλλες είχε πέσει στα χέρια μου ένα μέιλ του Μπερνάρ Κασέν, τέως προέδρου της γαλλικής ATTAC, (τον οποίο έχω κατά καιρούς "κράξει" αλλά καμιά φορά κάνει και καμιά χρήσιμη δουλειά), που διαμαρτυρόταν στη "Λιμπερασιόν" για τον τρόπο που καλύπτει τα γεγονότα στη Βενεζουέλα. Για παράδειγμα, έλεγε ότι, πριν κανένα μήνα, ο βενεζουελανός ΣΕΒ είχε καλέσει, όπως και τώρα, σε "διαδηλώσεις ανυπακοής" στον Τσάβες, που όντως ήταν μεγάλες, περίπου 500.000 μαζεύτηκαν στο Καράκας. Η Libe λοιπόν έγραψε, σχεδόν πανηγυρίζοντας, "δυσκολίες αντιμετωπίζει ο αντιδημοφιλής Τσάβες". Μια βδομάδα μετά όμως, οι υποστηρικτές του Τσάβες κάναν δική τους συγκέντρωση, που είχε ένα εκατομμύριο! Θέλετε να μάθετε τι έγραψε η εφημερίδα; Τίποτα απολύτως! Έλεγε και άλλα πολλά. Το γενικό νόημα ήταν ότι η κάλυψη είναι σκανδαλωδώς μονόπλευρη υπέρ των επίδοξων -και μηδέποτε τιμωρηθέντων- πραξικοπηματιών, οι οποίοι μετά την αποτυχία του πρώτου δεν έπαψαν να σχεδιάζουν το επόμενο πραξικόπημα, σε αγαστή συνεργασία με τα ΜΜΕ της Βενεζουέλας. Δεν έμαθα αν η Λιμπερασιόν [=Απελευθέρωση!] δημοσίευσε την επιστολή διαμαρτυρίας που της έστειλε η ΑΤΤΑC.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License