Ανταπόκριση από Πόρτο Αλέγκρε (the real thing)

Μέρος της ανταπόκρισης που μπήκε στην "Εποχή" + bonus tracks

Γειά σας μάγκες (και μάγκισσες) Επισυνάπτω αυτό που έστειλα στην "Εποχή". Δυστυχώς δεν έχω πολύ καιρό να γράψω περισσότερα. Αυτή τη στιγμή έχω αφήσει τη συνέλευση των παγκόσμιων κινημάτων (και όχι μόνο των ευρωπαϊκών όπως πέρυσι) που χτενίζουν τη δήλωση και τον προγραμματισμό κινητοποιήσεων που θα βγάλουν στο τέλος. Απ' ό,τι διαγράφεται φαίνεται ότι θα είναι αρκετά καλό και προχωρημένο κείμενο, φυσικά κάπως "σεντόνι" όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις όπου λέει ο ένας, λέει ο άλλος, να μπει αυτό, να βγει αυτό ... Προ ολίγου προτείναμε ως ελληνική αντιπροσωπεία να προστεθεί στο "καλεντάρι δράσης" και η διαδήλωση της Θεσσαλονίκης τον Ιούνιο του 2003, και μάλλον θα μπει, δεν βλέπω γιατί να έχει κανείς αντίρρηση. Σύμφωνα με πληροφορίες είναι παρόντες και δύο Κνίτες, αλλά δεν έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους. Είναι περίεργο διότι η Παπαρήγα προ μηνών μόνο έβριζε το Κοινωνικό Φόρουμ. Τέλος πάντων, καλό θα τους κάνει. Γι' αυτό που λέω στην ανταπόκριση σχετικά με τον ορισμό της προπαρασκευαστικής συνάντησης, οι χρήστες του Indymedia έχουν το προνόμιο να μάθουν μάλλον πρώτοι ότι πέρασε η Ιταλία (προς μεγάλη ανακούφιση των περισσότερων, απ' ό,τι κατάλαβα). Οι Γάλλοι το κυνήγησαν μέχρι τελευταία στιγμή, μέχρι που κατέβασαν και τον Κασέν, αλλά το μόνο που κατάφεραν ήταν να τους υποσχεθούμε την προπαρασκευαστική του 2003. (Μέχρι τότε βλέπουμε). Σε πολλούς δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ο διευθυντής της Monde Diplomatique πρέπει να τα είχε μιλήσει και ετοιμάσει στην εντέλεια, με δήμους (Παρισιού και Σαιν-Ντενί), ενδεχομένως και με ξενοδοχεία, κ.ο.κ. Μπορεί όμως να είναι και οι κακές γλώσσες. Αυτό όμως που σίγουρα δεν είναι φήμη αλλά πραγματικό γεγονός, είναι ότι η Ελιζαμπέτ Γκωτιέ, του γαλλικού Κ.Κ., ζήτησε από την ιταλική αντιπροσωπεία να εγγυηθεί ότι θα μπορέσει να διοργανώσει κατά άψογο τρόπο τη συνάντηση και μάλιστα ότι δεν θα υπάρξει ... βία (!!!). Τι βία άραγε; Μόνο αυτή κατάλαβε. Την τάπωσε όμως ο Άλεξ Καλλίνικος και όλοι οι άλλοι και έτσι τη διοργάνωση πήρε δια βοής η Ιταλία (δεν ξέρουμε πόλη, αλλά μάλλον όχι Γένοβα. Ίσως Βενετία ή Φλωρεντία). Πάντως φαίνεται ότι αυτή τη φορά οι επίδοξοι καθοδηγητές-γραφειοκράτες του κινήματος συναντάν αντίσταση, δεν αλωνίζουν πλέον σε άδειο γήπεδο. Και σε κατ'ιδίαν κουβέντες με αρκετούς, αλλά και σε παρεμβάσεις στις συζητήσεις, όταν μιλάει π.χ. η Σούζαν Τζωρτζ και άλλοι, είναι εμφανές ότι αρκετοί πια τους έχουν μαζεμένα διάφορα. Η συνέχεια ίσως αργότερα. Outro mundo es possivel.

από Α.Γ. 04/02/2002 1:03 πμ.


Να λοιπόν μέρος της ανταπόκρισης που δημοσιεύτηκε στην "Εποχή".

από Αρίστος 04/02/2002 11:08 πμ.


Παραθέτω άμεσα την συνημμένη ανταπόκριση του αεικίνητου συνεργάτη των Ιντυ (Από Βρυξέλλα μέχρι Πόρτο Αλέγκρε! Α.Γ. ο χιλομετροφάγος!) διότι επεξηγεί τις κόντρες στις οποίες αναφέρεται η δημοσίευση: " ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΡΩΤΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ Είμαστε μόλις στη δεύτερη μέρα του 2ου Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ. Μολονότι είναι νωρίς να βγάλουμε συμπεράσματα, σημειώνουμε εδώ κάποιες έστω προσωρινές διαπιστώσεις. - Ο αριθμός των συμμετεχόντων είναι σαφώς μεγαλύτερος από πέρυσι. Ίσως υπερβαίνει το μέγεθος που θα μπορούσαν να χειριστούν αποτελεσματικά οι οργανωτές. Αυτό αντανακλάται μεταξύ άλλων στις ατέλειωτες ουρές και, γενικά, σε μια σειρά πρακτικά προβλήματα στην καθημερινή χρήση, διότι οι ξένοι κυρίως σύνεδροι έχουν μια δυσκολία να «διαβάσουν» τον χώρο και να βρίσκονται εγκαίρως εκεί που πρέπει. Τα προβλήματα αυτά προσπαθούν να επιλύσουν διάφοροι νέοι κυρίως εθελοντές, οι οποίοι επιδεικνύουν μεγάλη προθυμία αλλά όχι πάντα επαρκή γλωσσομάθεια. - Η ποσοτική αύξηση δεν μετέβαλε φυσικά, αλλά μάλλον έκανε ακόμα πιο φανερό και μετέφερε σε μεγαλύτερη κλίμακα τον αναμφισβήτητο πολυτασικό χαρακτήρα του ρεύματος που οδήγησε στη δημιουργία του Φόρουμ και ανάλογων εκδηλώσεων. Στο πλαίσιο αυτό, η αντικαπιταλιστική συνιστώσα είναι σαφώς μειοψηφική, αν τουλάχιστον βασιστούμε σε όσα οι άνθρωποι σκέφτονται και ρητά διακηρύσσουν για τον εαυτό τους και την πρακτική τους. Είναι όμως υπαρκτή. Ειδικότερα, τον κυρίαρχο τόνο για την ευρωπαϊκή συμμετοχή έδινε πέρυσι η γαλλική αντιπροσωπεία και ειδικότερα ο κύκλος Monde Diplomatique-ATTAC. Αυτό είναι εξάλλου φυσικό, εφόσον ο συγκεκριμένος χώρος ήταν αυτός που ήρθε σε συνεννόηση με τους βραζιλιάνους και είχε καθοριστική συμβολή στο στήσιμο του Φόρουμ. Χωρίς διαθέσεις άγονης πολεμικής, προσωπικά θα σημειώσω ακόμα μια φορά ότι κατά τη γνώμη μου πρόκειται για την πλέον συντηρητική συνιστώσα του κινήματος, τουλάχιστο στο επίπεδο της κορυφής και του επίσημου λόγου του συγκεκριμένου ρεύματος όπως αυτός βγαίνει προς τα έξω. Το στοιχείο αυτό χαρακτηρίζει και τις φετινές εργασίες, μόνο που ίσως μετριάζεται, όσο μπορέσαμε να δούμε, από τουλάχιστον δύο στοιχεία. Το ένα είναι η μαζικότατη παρουσία Ιταλών (-ίδων), τόσο των Μπερτινότι και Ανιολέττο, όσο και πολλών εκατοντάδων αγωνιστών από ένα ευρύ φάσμα οργανώσεων και δικτύων, το οποίο όμως συνολικά χαρακτηρίζεται από ένα σαφώς πιο ριζοσπαστικό τόνο. Ενδεικτική συναφώς η δυναμική (αντι)παρέμβαση κατά την έναρξη του «Κοινοβουλευτικού Φόρουμ» (βλ. σε άλλη στήλη). Από αυτή την άποψη, είναι πολύ ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη ενός ζητήματος για το οποίο πρέπει να αποφασίσει η «διαρκής ανοιχτή συνέλευση» των ευρωπαϊκών κοινωνικών κινημάτων μέχρι το τέλος του Φόρουμ: η επόμενη εκδήλωση είναι τελικά αρκετά πιθανό να γίνει πάλι εδώ, στο Πόρτο Αλέγκρε˙ πριν όμως απ’ αυτήν, σε κάθε ήπειρο θα γίνει από μία προπαρασκευαστική συνάντηση. Για τον τόπο τέλεσης αυτής της συνάντησης όσον αφορά την Ευρώπη «παίζουν» μέχρι στιγμής δύο υποψηφιότητες: η Γαλλία, δηλαδή το Παρίσι από κοινού με το Σαιν-Ντενίς, και η Ιταλία, πιθανότατα η Γένοβα. Όπως γίνεται αντιληπτό, η δεύτερη επιλογή θα δώσει έναν τελείως διαφορετικό τόνο απ’ ό,τι η πρώτη. Στο επόμενο φύλλο πιστεύουμε να είμαστε σε θέση να ενημερώσουμε σχετικά τους αναγνώστες της Εποχής. Το δεύτερο στοιχείο, που είναι πιο λεπτομερειακό αλλά ενδεικτικό, είναι η εξέλιξη του σεμιναρίου των ευρωπαϊκών ιδρυμάτων «μαρξιστικών σπουδών» (ο τίτλος είναι άτυπος και περιγραφικός), μεταξύ των οποίων και το Ίδρυμα Πουλαντζά. Εκεί λοιπόν φάνηκε ότι, όποτε οι ομιλητές άρθρωσαν έναν λόγο πιο συγκροτημένο και πιο άμεσα συγκρουσιακό, αμέσως συνάντησαν ανταπόκριση κυρίως από τους λατινοαμερικάνους ακροατές. Με τις παρεμβάσεις και τις ερωτήσεις τους, οι τελευταίοι εξέφραζαν, έστω αδέξια, έστω επικριτικά μερικές φορές, μία γνήσια αγωνία και μια αναζήτηση πολύτιμων θεωρητικών όπλων για τους αγώνες τους –με πιο πρόσφατο αυτόν της Αργεντινής. Το ίδιο φαίνεται να μαρτυρεί η πρόσκληση, η οποία διαβιβάστηκε στον «εκπρόσωπο του Espace Marx Θεσσαλονίκης» από μέλη του αντίστοιχου του Σάο Πάουλο, να μιλήσει σε εργαστήριο που διοργανώνουν με τίτλο «Έθνος, Κράτος και Κοινωνική Επανάσταση» (!), με βάση μία και μόνο σύντομη παρέμβαση σε περυσινή αντίστοιχη εκδήλωση. Το συμπέρασμα: οι φωνές που ως μόνα καθήκοντα θέτουν, κατά τρόπο σχεδόν ταυτολογικό, «να δημιουργήσουμε έναν χώρο διαλόγου», «να ενισχύσουμε την κοινωνία των πολιτών», «να ρυθμίσουμε τις κερδοσκοπικές ροές και τη δικτατορία των αγορών», «να προωθήσουμε μία κουλτούρα ειρήνης» κ.ο.κ. εξακολουθούν να καταλαμβάνουν τον κύριο χώρο και φαίνεται προς το παρόν να καθορίζουν τη δημόσια εικόνα του Φόρουμ. Δεν είναι όμως αυτές που μπορούν να πυροδοτήσουν ένα πραγματικό κοινωνικό κίνημα και να εμπνεύσουν διαθεσιμότητες. Αντίθετα, λόγοι οι οποίοι περιείχαν πολιτική σκέψη, χάρασσαν διαχωριστικές γραμμές και όριζαν πολιτικές προτεραιότητες, διαπιστώθηκε ότι μπορούν να συγκινήσουν και να βρουν παραλήπτες. Για παράδειγμα, οι παρεμβάσεις του Ζεράρ Ντυμενίλ, του Λούκα Καζαρίνι, του Λήο Πάνιτς, αλλά και του Γιώργου Σταθάκη, μιλούσαν σαφώς για την καπιταλιστική εκμετάλλευση, για μέτωπα, για ταξικές συγκρούσεις, έστω και αν δεν τις όριζαν όλες κατά τον ίδιο τρόπο, και έδειξαν ότι μπορούν να κομίσουν κάτι και να εξοπλίσουν θεωρητικά το κίνημα με κάτι περισσότερο από έναν πλαδαρό και αφηρημένο οικουμενισμό. Η εξέλιξη των υπόλοιπων εργασιών θα διορθώσει ή θα εξειδικεύσει αυτές τις πρώτες εντυπώσεις."

από feanor 05/02/2002 1:04 πμ.


Πιστεύει κανείς πως το παγκόσμιο κοινωνικό φόρουμ μπορεί να ακολουθήσει την αντίστροφη πορεία απ' ότι η παλιά Διεθνής; Δηλαδή από "ρεφορμιστική διεθνής" να μεταβληθεί σε "ριζοσπαστική διεθνή"; Δηλαδή κάτι σαν αυτό που φαίνεται πως έγινε με τις Ευρωπορείες; Το θέμα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον...

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License