Η αντιφασιστική και αντιεθνικιστική μυθολογία

Οι θρηνωδίες κατά του φασιστικού και εθνικιστικού κινδύνου είναι απάτη. είναι δόλια Παραπλανητικά τεχνάσματα που εκπορεύονται από τα υπερεθνικά μονοπώλια, τους πολιτικούς υπηρέτες τους και τα φερέφωνά τους.

Όταν ακούει κανείς σήμερα από την κυβέρνηση των «εκσυγχρονιστών» (αυτό το πολιτικό καθεστώς του πολυεθνικού κεφαλαίου), τα προπαγανδιστικά κέντρα των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων (Συγκρότημα Λαμπράκη, «Ελευθεροτυπία», «Καθημερινή» και λοιπά ΜΜΕ) και τους απολογητές και λακέδες της παγκοσμιοποίησης να ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΟΥΝ ψυχωτικά τη φασιστική και εθνικιστική απειλή, το πρώτο που πρέπει να σκεφτεί είναι ότι κάτι δεν πάει καλά. Ένας μαρξιστής γελάει με αυτές τις θρηνωδίες των πολιτικών απατεώνων. Ωστόσο δεν πρέπει να μένουμε στο γέλιο. Γιατί μέσα από αυτές τις θρηνωδίες και τους αφορισμούς της φασιστικής απειλής υποκρύπτεται η ΔΟΛΙΟΤΗΤΑ των υπερεθνικών καθεστωτικών δυνάμεων, η ΑΠΟΠΕΙΡΑ να επικαλυφτεί ο δικός τους φασισμός, ο φασισμός της Νέας Τάξης. Όλη αυτή η «σπαρακτική» και συχνά ψυχωτική εκστρατεία κατά του φασιστικού κει εθνικιστικού κινδύνου αποσκοπεί στον εγκλωβισμό της Αριστεράς. Ξύνει τα αντιφασιστικά και αντιεθνικιστικά σύνδρομα των αγωνιστών της αριστεράς για να τους τυφλώσει και υποτάξει πιο εύκολα στις βουλές του ολοκληρωτισμού των πολυεθνικών. Γι' αυτό ένας μαρξιστής, που δεν θέλει να νανουρίζεται με επαναστατικά στερεότυπα του παρελθόντος, πρέπει, πατώντας πάνω στην υλιστική διαλεκτική μέθοδο, να αναλύσει το ζήτημα του φασισμού στην εποχή της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης. Ας σχηματοποιήσουμε τη μαρξιστική ανάλυση του φασισμού, στην εποχή ων εθνικών ιμπεριαλισμών. Ο Φασισμός για τους μαρξιστές αντιπροσωπεύει το ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΚΗΣ κυριαρχίας. Το μονοπωλιακό κεφάλαιο με πρωτοπόρο το χρηματιστηριακό κατέφευγε, στην εποχή των εθνικών ιμπεριαλισμών σε δύο διαφορετικά όργανα κυριαρχίας: Στο κοινοβουλευτικό καθεστώς και στο φασιστικό καθεστώς. Σχηματικά: Η δικτατορία του κεφαλαίου, ανάλογα με τις ιστορικές συνθήκες, χρησιμοποιούσε είτε τον κοινοβουλευτισμό, είτε το φασισμό. Δηλαδή ο φασισμός ήτα το όργανο κυριαρχίας του ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ. Η οικονομική βάση του φασισμού ήταν τα κατεστραμμένα και εξαθλιωμένα μικροαστικά στρώματα. Η ΜΕΣΑΙΑ, όμως τάξη, ΠΟΤΕ από μόνη της δεν μπορεί να ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ. ΠΟΤΕ δηλαδή από μόνη της δεν μπορεί να υψωθεί σε ΕΞΟΥΣΙΑ (αυτά είναι αλφαβητικά σε ένα Μαρξιστή). Είναι η ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΑ που κινητοποιεί την απελπισία και τη λύσσα των κατεστραμμένων μικροαστών. Απελπισία και λύσσα που το ίδιο το μεγάλο κεφάλαιο σπρώχνει τα λαϊκά στρώματα. Ο Φασισμός, συνεπώς, είναι η ωμή δικτατορία του μεγάλου κεφαλαίου που πατάει πάνω στην καταστροφή, εξαθλίωση και απελπισία των ανίκανων για ανεξάρτητη πολιτική μικροαστών. Ο φασισμός, με πιο απλά λόγια, είναι η στρατικοποίηση, από το μεγάλο κεφάλαιο, της μικροαστικής εξαθλίωσης και λύσσας. Στην εποχή των εθνικών ιμπεριαλισμών το μονοπωλιακό ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο (εθνικό) για να στηρίξει το ετοιμόρροπο καθεστώς του, συντρίβοντας το εργατικό κίνημα και τις οργανώσεις του κατέφευγε στο φασισμό κινητοποιώντας την απελπισία των μικροαστικών θυμάτων. Ως πηγή ηρωικής έμπνευσης υψωνόταν η ιδεολογία του εθνικισμού και του ρατσισμού. Σήμερα οι υλικοί και πολιτικοί όροι του φασισμού των εθνικών ιμπεριαλισμών δεν ισχύουν για κάθε μια ξεχωριστή χώρα, δηλαδή σε εθνικό πλαίσιο. Δεν υπάρχει εθνικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, συνακόλουθα δεν υπάρχει εθνική πολιτική έκφραση αυτού του κεφαλαίου που θα οργανώσει την κινητοποιημένη μικροαστική απελπισία. Δηλαδή δεν υπάρχει η κυρίαρχη υλική βάση και η πολιτική δύναμη σε εθνικό επίπεδο για φασισμό. Βεβαίως υπάρχει η κοινωνική βάση: Οι μικροαστοί. Όμως αυτοί από μόνοι τους δεν μπορούν να υψωθούν σε ανεξάρτητη ηγετική πολιτική δύναμη. Ο ρόλος τους είναι να ακολουθούν τις κυρίαρχες τάξεις της κοινωνίας. Η απελπισία αυτών των στρωμάτων δεν μπορεί να υψωθεί σε φασισμό και εθνικισμό. Αν αυτή την αντίδραση, την απελπισία και την οργή αυτών των στρωμάτων (που τα προκαλεί η παγκοσμιοποίηση) δεν την αξιοποιήσει και πολιτικοποιήσει η αριστερά, αυτή θα ξεθυμαίνει, θα καναλιζάρεται και θα ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ από το υπερεθνικό κεφάλαιο για την επικάλυψη και προώθηση του πλανητικού φασισμού. ΟΙ αντιεθνικιστικές και αντιρατσιστικές ιδεολογίες των πολυεθνικών προς αυτή την κατεύθυνση λανσάρονται. Σήμερα αυτές οι μεμονωμένες και επεισοδιακές μικροαστικές αντιδράσεις χρησιμοποιούνται σαν σκιάχτρα από τις κυβερνήσεις των πολυεθνικών κατά των εργατικών και λαϊκών κινημάτων, για την αποσάθρωση των οργανώσεων της εργατικής τάξης, την αγελοποίησή της, την υπονόμευση των κοινωνικών κατακτήσεων, του εθνικού κράτους, της αστικής δημοκρατίας και την πολτοποίηση κάθε πολιτικής και πολιτισμικής συλλογικότητας. Γίνεται φανερό, γιατί στην Ελλάδα οι πολιτικοί αχυράνθρωποι του μεγάλου πολυεθνικού κεφαλαίου επιχειρούν να τρομοκρατήσουν την ελληνική κοινωνία με το φάντασμα του φασισμού, γιατί επιδοτούν ακροδεξιές γελοιογραφίες, σαν του Καρατσαφέρη (και από εθνικό δίκτυο μίλησε!!!), γιατί φουσκώνουν το «φαινόμενο» και γιατί οι «ωρύονται» «αντιφασιστικά» και «αντιεθνικιστικά» τα καθεστωτικά συγκροτήματα του Τύπου και οι έμμισθοι υπάλληλοί τους.

από Θύμιος 19/10/2002 12:21 πμ.


Γράφτηκε βιαστικά και υπάρχουν κάποια λάθη. Το σπουδαιότερο: Κάπου γράφω "οικονομική βάση του φασισμού". Το ορθό είναι κοινωνική βάση. ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ: Επειδή οι ταχυδακτυλουργοί κάνουν πώς δεν καταλαβαίνουν και για να μην εξαπατηθούν και οι καλόπιστοι, σε άλλη παρέμβασή μου, δεν ταυτίζω (όπως το εμφανίζει ο Α.Γ.) το επεισόδιο της Θεσσαλονίκης με τις "εργατικές και λαϊκές αντιδράσεις". Φυσικά και δεν τα χειροκροτώ. Μίλαγα για τη γενικότερη οργανική απέχθεια που αναδίδουν τα κείμενα του "Μαύρου Μετώπου" εδώ μέσα: των λακέδων της πλανητικής εξουσίας.

από Π.Β. 19/10/2002 1:07 πμ.


Αγαπητέ Θύμιο επικοινώνησε μαζί μας μέσω e-mail.

από Graffitti 19/10/2002 11:58 πμ.


Θύμιο, έτσι ακριβώς είναι. Αυτό όμως που με ανησυχεί είναι κάτι αυτόκλητοι προστάτες του λαμπράκη και της χαφιεδοτυπίας που ή παραπλανημένοι είναι ή εγκάθετοι. Και στις δύο περιπτώσεις είναι επικίνδυνοι.

από Θύμιος 19/10/2002 3:45 μμ.


Σύντροφε,είμαι πεπεισμένος πλέον ότι αυτοί οι γνωστοί (που εμφανίζονται βεβαίως και με διαφορετικά ψευδώνυμα) δεν είναι συγχυσμένοι, αλλά εγκάθετοι. Εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία. Αν ήταν συγχυσμένοι κάπου θα συμφωνούσαμε και το κυριότερο δεν θα μπορούσαν να συμφωνούσαν σε όλα μεταξύ τους. Πώς είναι δυνατόν π.χ. ο Α.Γ., που το παίζει και «υλιστής» και συχνά μας μέμφεται ότι «χάνουμε» την ταξική θεώρηση των πραγμάτων, να μην έχει κατακεραυνώσει το Νεοϋρκέζο ή το χυδαίο τραμπούκο «χα» και «Ζεν»? Οι χυδαίες και υβριστικές επιθέσεις αυτών των αστείων προσώπων σε τι διαφέρουν, στη ΛΟΓΙΚΗ τους, από τις «σκοταδιστικές» επιθέσεις που στιγματίζουν? Στους «άλλους» βλέπουν «εθνικιστικό σκοταδισμό», στους εαυτούς τους, τον δικό τους τραμπουκισμό τον προσλαμβάνουν σαν αρετή. Και μόνο αυτό δείχνει ότι έχουν νοοτροπία φασίζουσα. Όταν εκτελείς εντολές αποκτάς την ψυχολογία του δεκανέα. Οι προβοκάτορες αναγνωρίζονται από τον τεχνητό, αλλά υπερβολικό τους ζήλο. Από το γεγονός ότι αντικαθιστούν τις ιδέες και τα επιχειρήματα με σπερμολογίες, ταχυδακτυλουργίες, βρισιές και χυδαιότητες τύπου Κακαουνάκη. Με έναν οποιοδήποτε συγχυσμένο, ιδιαίτερα αριστερό, κάπου βρε αδελφέ θα είχαμε έναν κοινό τόπο συνεννόησης. Τελευταία απόδειξη; Ο τυφλός φανατισμός υπέρ της «Ελευθεροτυπίας». Οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι της «Ελευθεροτυπίας» αντιλαμβάνονται τον άθλιο ρόλο του αστικού Τύπου και της εφημερίδας που δουλεύουν. Και δε μιλάω μόνο για τους αριστερούς. Μόνο εγκάθετοι μπορεί να εμφανίζουν τέτοια τύφλωση. Γεια χαρά!

από Γιάννης Παπαμιχαήλ 19/10/2002 8:46 μμ.


Απαιτείται ίσως και μια ιστορική, ψυχο-κοινωνική ανάλυση του ρεύματος του «νέου διεθνισμού». Μια τέτοια προσέγγιση προϋποθέτει όμως ότι απαντάμε σε ορισμένα ερωτήματα, που συνοπτικώς μπορούν να διατυπωθούν ως εξής: 1. πώς λειτούργησε κοινωνιο-ιδεολογικά η μετεμφυλιακή ελληνική κοινωνία –πώς βίωσε ζητήματα όπως η μετανάστευση, η αστυφιλία ή το όραμα των ανώτατων σπουδών «για τα παιδιά»; 2. τι ήταν το ΠΑΣΟΚ με τα «νέα τζάκια» του και η μεταστροφή από την «Ελλάδα στους Έλληνες» στην ευρωπαϊκή μας ταυτότητα, ως προς όλα αυτά τα ζητήματα; 3. πώς η κοινωνική πραγματικότητα κατά το διάστημα της πασοκικής διακυβέρνησης εντάχθηκε στην ιδεολογική κρίση που προέκυψε από την κατάρρευση του ανατολικού συνασπισμού- και πώς ένα τμήμα της αριστεράς διευκόλυνε την διαχείριση αυτής της κρίσης; Σήμερα, όλοι οι επαρχιώτες που ήρθαν σχετικά προσφάτως στις πόλεις, είτε για να σπουδάσουν, είτε για να εργαστούν, ζουν την εσωτερική ή εξωτερική μετανάστευση «χωρίς Καζαντζίδη», όχι πια με καημό, αλλά ως ριζική απόρριψη του παρελθόντος. Κατά δήλωσή τους τουλάχιστον, αποποιούνται το πατρίς-θρησκεία-οικογένεια της Ελλάδας των «Ελλήνων χριστιανών». «Δημοκρατία» για όλους αυτούς τους ανθρώπους σημαίνει εξασφάλιση ίσων ευκαιριών για ατομική διάκριση [άρα για μια εν δυνάμει υπέρβαση της ισότητας]. Το «άνοιγμα», [βιωμένο ως αντίθεση στις κλειστές κοινωνίες του χωριού τους], έγινε η συμβολική έκφραση της νέας θρησκείας τους, η νοερή εικόνα που τους οδήγησε στον αυτισμό και στην απόρριψη κάθε ιδέας πολιτισμικής συνέχειας, κάθε ιστορικότητας: όπως σε κάθε ψυχοπαθή, η μνήμη βλάπτει, η αναμόχλευση των απωθημένων είναι επώδυνη. Το «άτομο», ως ιδέα, συναντήθηκε λοιπόν στο νέο συλλογικό φαντασιακό με τα ιδανικά της χειραφέτησης και της απελευθέρωσης, ανοίγοντας το δρόμο στις μυθικές εικόνες της «αλλαγής», της «γνώσης»(συνώνυμης πιά σχεδόν με την «πληροφορία»), της «καινοτομίας», της «συνεχούς μετακίνησης»,της «εσωτερικής μεταρρύθμισης». Από τον κοσμοπολιτισμό των πληβείων που ονειρεύονται «διακρίσεις», μέχρι τον «κουρασμένο μικροαστικό μηδενισμό», όπως έλεγε ο Νίτσε για την ανακάλυψη από τους δυτικούς των ανατολικών θρησκειών, του βουδισμού ή του ζεν, η συστηματική εξατομίκευση των κοινωνιών εμφανίζεται ως κοινωνικό και πολιτισμικό άνοιγμα, ανεξάρτητα από τον «προσανατολισμό» αυτού του «ανοίγματος». Με άλλα λόγια, ως«εκσυγχρονισμός». Ειδικά στην Ελλάδα, όπου οι συλλογικές αντιστάσεις που οργανώνονται γύρω από ιστορικές παραδόσεις, προαστικά (όπως η θρησκεία) ή αστικά κατάλοιπα ,(όπως η πολιτισμική και πολιτική ενότητα του εθνικού κράτους), είναι πιο έντονες, αυτές οι νεοταξίτικες ιδεολογίες εμφανίζονται σαν ριζικές τομές, μέσα από ένα λόγο ριζοσπαστικό, «διεθνοκοσμοπολίτικο», ψευδεπίγραφα επαναστατικό. Πρακτικά, πρόκειται για το ιδεώδες πεδίο σύγκλισης μεταξύ σοσιαλδημοκρατίας και ενός τμήματος της πρώην «άκρας αριστεράς» Σε τόση σύγχυση δεν είναι τυχαίο ότι ακμάζει επίσης ένας απερίγραπτος «νηπιακός αναρχισμός»…Μεθοδολογικά, η απόρριψη της ιστορίας ως «μεγάλης, σφαιρικής διήγησης»- και η προώθηση μιάς «μικροιστορικότητας», επικεντρωμένης στο επιμέρους, στο ειδικό, στο περιπτωσιακό, στο «ατομικό» είναι ο καλύτερος τρόπος για να αμφισβητηθεί η ίδια η δυνατότητα της ιστορίας ως επιστήμης να έχει προσπέλαση στην αντικειμενικότητα και στην Αλήθεια. Γύρω από αυτά τα μυθικά στοιχεία του ατόμου, της απελευθέρωσης, της ανοχής και του «ανοίγματος» [τα κεντρικά δηλαδή ιδεολογικά συστατικά της προτεσταντικής και αγγλοσαξονικής κουλτούρας], όπως και μέσα από την σύνδεση της τεχνολογίας με την επικοινωνία, την διάχυση και την διαχείριση πληροφοριών, συγκροτούνται και οι ψευδο-εξορθολογίζουσες παραδόσεις της «νέας αριστεράς», δηλαδή των οργανικών διανοούμενων της νέας τάξης. Εκείνων που, στο όνομα της αριστεράς, επιχειρούν με κάθε τρόπο να νομιμοποιήσουν στις συλλογικές συνειδήσεις τον χειρότερο και φασιστικότερο εφιάλτη της ανθρωπότητας: μια κοινωνία ατόμων-γραναζιών σε κατάσταση μόνιμης παρακολούθησης από τον μεγάλο αδελφό. Εκείνων που τροφοδοτούν τα κοινωνικά αντανακλαστικά της αντίδρασης, της συσπείρωσης και των κάθε λογής σκοταδισμών του παρελθόντος -και που επικαλούνται ακριβώς αυτά τα αντανακλαστικά για να αυτοεπιβεβαιωθούν ως «δημοκράτες» και «αριστεροί». Όλα λοιπόν τα ημιμαθή ζωάκια που «εκφράζουν τις ανησυχίες τους»για τους Λεπενισμούς που τα ίδια δημιουργούν, αναπτύσσουν και συντηρούν με κάθε τρόπο, χοροπηδώντας πίσω από τα κάγκελα του «ανοικτού» ζωολογικού κήπου που τους συντηρεί και τους γαλουχεί ιδεολογικά, στο μέτρο που θα επιθυμούσαν παρ’ ελπίδα να καταλάβουν έστω σχηματικά, τι είναι και πώς λειτουργεί η ιστορία ως επιστήμη και όχι ως συνονθύλευμα υποκειμενικών ερμηνειών ή ιδεολογικό προπέτασμα καπνού, θα έκαναν καλά να διαβάσουν τουλάχιστον τη «γραμματική των πολιτισμών» του Μπροντέλ. Αλλά αυτό μάλλον υπερβαίνει τις δυνατότητες αυτών των «σπουδαγμένων» σε διάφορα «Α»Ε.Ι. και εξημερωμένων πιθήκων, που έχουν μάθει να τρέφονται μόνον με το διανοητικό ποπ κόρν που τους σερβίρουν οι φύλακες και οι εκπαιδευτές τους. Εκείνοι που τους έμαθαν να κάνουν «αριστερές τούμπες» μόλις ακούνε τις ιερές λέξεις: ξένος, διαφορά, διάσπαση, μετανάστευση, κινητικότητα κλπ. Που τους δίδαξαν να ασχημονούν ή να δυστροπούν στο άκουσμα των λέξεων συγγένεια, ομοιότητα, συνοχή, πατρίδα, ιστορική σταθερότητα, νομίζοντας μάλλον ότι έτσι γίνονται «κοσμοπολίτες» και αποστασιοποιούνται από τις πραγματικές συνθήκες του κοινωνικού και πολιτισμικού τους ξεριζώματος. Από την ίδια τελικά την καταγωγή τους, τόσο την κοινωνική, όσο και την πολιτική. Το να βαριούνται λοιπόν γενικά, εσένα ή εμένα, την «ξύλινη γλώσσα μας», το διδακτικό ύφος μας κλπ, αγαπητέ Θύμιο, είναι θέμα αισθητικής ή λαιφ σταιλ. Οχι μόνο γιατί οι άνθρωποι αυτοί είναι υπεράνω όλων αυτών των «τετριμμένων» και των «ιδεαλισμών» κάθε μορφής, όχι μόνο γιατί μας λείπει ίσως αυτή η «ελαφράδα» που αβάσταχτη ή μη, είναι οργανικό στοιχείο των ηλεκτρονικών διαλόγων, αλλά και της κοινωνικής ανέλιξης όλης αυτής της «αριστεράς», (φανταστικής ή πραγματικής),όχι μόνο γιατί τους θυμίζεις τον παπά της ενορίας της γειτονιάς ή του χωριού τους, αλλά γιατί έχουν αποφασίσει απεγνωσμένα να μην σκέφτονται πιά «όπως εμείς»- ίσως μάλιστα να μην σκέφτονται πιά καθόλου. Τελικά, αν, όπως μοιάζεις να υπαινίσσεσαι, τα απλά είναι πιο σύνθετα από ότι φαίνονται, τα πιο σύνθετα θα μπορούσαν με δημοκρατικές διαδικασίες, απλώς να καταργηθούν…Μήπως τελικά είσαι και κατά της θέλησης των πολλών, της «δημοκρατίας»; Αν ναι, γιατί ξαφνιάζεσαι όταν όλοι αυτοί οι «αριστεροί» σε θεωρούν σχεδόν ακροδεξιό ; Δεν είναι μόνο το ψωμί τους, είναι πολύ περισσότερο το προφίλ, το κοινωνικό τους στάτους που διακυβεύεται…Και αυτά τα «πραγματάκια» είναι πραγματάκια ιστορικά, με τα οποία κανένας δεν δικαιούται να παίζει…Οι «μικρές» πατρίδες, θρησκείες, οικογένειες του μίζερου παρελθόντος, μεγάλωσαν, διεθνοποιήθηκαν, απέκτησαν πλανητική, «πανανθρώπινη»εμβέλεια. Τώρα, ποιος μας πιάνει… U

από Ένα μικρό, ημιμαθές ζωάκι 19/10/2002 9:18 μμ.


Κύριοι Θύμιο και Γιάννη, παρακολουθώ την αλληλογραφία σας και την αλληλοϋποστήριξή σας με γραμματοκομιστή το έρμο το athens.indymedia, εδώ και αρκετές εβδομάδες. Πότε γελάω, πότε κλαίω, πότε εξοργίζομαι και πότε αδιαφορώ... Σήμερα, όμως, το παρακάνατε: Ώστε, εμείς οι άλλοι είμαστε «ημιμαθή ζωάκια»; Ο διεθνισμός μας, που προσπαθούμε να τον κάνουμε να ακολουθήσει τις πιο λαμπρές παραδόσεις της παγκόσμιας αριστεράς, είναι για σας ένδειξη «γαιδουριάς» ή «προβατοσύνης»; Ξέρω ότι σας έχει πιάσει ένα εθνικοπατριωτικό ξεμώραμα (συγνώμη αν δεν μπορώ να το περιγράψω καλύτερα, δεν είμαι τόσο γραμματιζούμενος) αλλά αφήστε μας να διαλέγουμε μόνοι μας τις πατρίδες μας. Για μένα είναι η παιδική μου ηλικία. Εάν εσείς έχετε ξεχάσει τη δική σας, δεν φταίει η χρονική απόσταση (μόλις δώδεκα χρονάκια μου ρίχνετε) αλλά η απόσταση που έχετε πάρει από την πραγματικότητα, την κοινωνία, τη ζωή την ίδια. Αυτά και υγιαίνετε...

από Δημοσιογράφος 19/10/2002 10:59 μμ.


Θα επέμβω στη συζήτηση για να παραπέμψω τους ημιμαθείς, μικρούς ή μεγάλους, στο κείμενο του Παντελή Πουλιόπουλου: «Η δικτατορία της 4ης Αυτγούστου». Ένα κείμενο, που αναλύει το φασισμό και δικαιώνει απόλυτα τις απόψεις του Θύμιου. Για τον Πουλιόπουλο ο φασισμός δεν είναι μόνο μια «ιδιαίτερη μορφή ταξικής απολυταρχίας του μονοπωλιακού καπιταλισμού», το κόμμα της «εθνικής μπουρζουαζίας», το «σύγχρονο κόμμα του χρηματιστηριακού κεφαλαίου», αλλά και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό: Ο φασισμός μπορεί να υπάρξει και να αντέξει μόνο σε ΙΣΧΥΡΟΥΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥΣ. Μόνο ισχυρά ΕΘΝΙΚΑ μονοπωλιακά κεφάλαια που Ασφυκτιούν και θέλουν να ανοίξουν δρόμους σε σύγκρουση με άλλους εθνικούς ιμπεριαλισμούς καταφεύγουν (και αντέχουν) στη στρατικοποίηση της οικονομίας και της κοινωνίας. Σήμερα τέτοιες συνθήκες δεν υπάρχουν ούτε στις ισχυρές καπιταλιστικές χώρες της Ευρώπης, πόσο μάλλον στην Ελλάδα. Εδώ δεν υπήρξαν ποτέ. Γι αυτό και τα δικτατορικά καθεστώτα στην Ελλάδα δεν είχαν τα στοιχεία του φασισμού (αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση). Σήμερα μόνο οι ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ θέλουν να επιβάλλουν την ιδιαίτερη αυτή μορφή «ταξικής απολυταρχίας». Η Νέα Τάξη, προωθεί, κόντρα στο σύνολο της ανθρωπότητας, τον πλανητικό ολοκληρωτισμό και τη στρατικοποίηση του κόσμου με τις νέες ιδεολογίες του αντιεθνικισμού, του αντιρατσισμού, της πολυπολιτισμικότητας κλπ. Και όπως άλλαξαν τα ιδεολογήματα του κεφαλαίου (από τους εθνικισμούς περνάμε στους αντιεθνικισμούς) έτσι άλλαξαν και πολλοί αριστεροί, οι οποίοι κολλημένοι σε παλιές ετικέτες γίνονται κήρυκες και γρανάζια του σύγχρονου πλανητικού φασισμού. Ο Γιάννης Παπαμιχαήλ, αναλύει, κατά τη φτωχή μου άποψη, πολύ εύστοχα και διεισδυτικά, το κοινωνικό-ψυχολογικό φαινόμενο της ενσωμάτωσης και μετάλλαξης αυτών των αριστερών και ακροαριστερών που ακολουθούν (έστω με καθυστέρηση και με «αποστάσεις») τον Μπίστη, τη Δαμανάκη, τον Κουναλάκη και λοιπούς. Το «ημιμαθές ζωάκι» επιχειρεί να τρομοκρατήσει τους «αντιπάλους» με «επαναστατικές» ασυναρτησίες: «Ο διεθνισμός μας, που προσπαθούμε να τον κάνουμε να ακολουθήσει τις πιο λαμπρές παραδόσεις της παγκόσμιας αριστεράς». Ο διεθνισμός μας να ακολουθήσει (!!!). Έξω από αυτό. Δεν μας εξηγεί τι εννοεί «Διεθνισμό», γιατί σύμφωνα με τις παραδόσεις της παγκόσμιας αριστεράς ο «διεθνισμός» (το υποδηλώνει και ο όρος) δεν αντιτίθεται του «εθνικού». Δεν μας εξηγεί επίσης ποιοι είναι αυτοί που «προσπαθούνε»; Μήπως αυτοί που ο Θύμιος (και εγώ συμφωνώ) αποκαλεί εγκάθετους; ή οι «αριστερές» ροδέλες της Νέας Τάξης: Οι «εκσυγχρονιστές» και η συνασπισμένη ηλιθιότητα των «αριστερών».

κύριε Θύμιο Π. Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τι νομίζεις οτι εξυπηρετείς με το να γράφεις μια σοφία, που δεν λεει τιποτα, σαν την παρακατω: ............................ Ο Φασισμός για τους μαρξιστές αντιπροσωπεύει το ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΚΗΣ κυριαρχίας. Το μονοπωλιακό κεφάλαιο με πρωτοπόρο το χρηματιστηριακό κατέφευγε, στην εποχή των εθνικών ιμπεριαλισμών σε δύο διαφορετικά όργανα κυριαρχίας: Στο κοινοβουλευτικό καθεστώς και στο φασιστικό καθεστώς. Σχηματικά: Η δικτατορία του κεφαλαίου, ανάλογα με τις ιστορικές συνθήκες, χρησιμοποιούσε είτε τον κοινοβουλευτισμό, είτε το φασισμό. Δηλαδή ο φασισμός ήταν το όργανο κυριαρχίας του ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ. ................................ και μετά να αποδύεσαι σε μια ατελειωτη σειρά χαρακτηρισμών εναντίον των "αστικών" εφημερίδων εφημερίδων που απλά κανουν την δουλειά τους ... δηλαδή υπηρετούν το μεγάλο καεφάλαιο... και εναντίον κάποιων ανθρώπων εδω που κι αυτοι εκφράζουν την πολιτική τους αποψη όπως και σύ. Ξέρεις ότι παρ' όλο που το παίζεις μαρξιστής με το να βριζεις τις φυλάδες και τους τύπους που δεν συμφωνούν μαζί σου δείχνει ότι δεν εχεις ξεκαθαρίσει ούτε και σύ τις σχέσεις σου με τον ιμπεριαλισμό και τα όργανά του. αυτα. Κ.Π.

Εισαι και δημοσιογράφος ... δηλαδή ανθρωπος που κηνηγάει την επικαιρότητα και λες ότι ένα κείμενο του Παντελή Πουλιόπουλου για την δικτατορία της 4ης Αυγούστου δικαιώνει τον θυμιο Παπ.. 64 χρόνια μετά .. δηλαδή πως τον δικαιώνει ?? αλλά και να τον δικαίωνε με καποιον τρόπο που πάντως δεν εξηγείται από αυτά που γραφεις δεν θα έπρεπε να το λές .. θα έπρεπε να βρείς κατι πιο σύγχρονο και μάλιστα από την πραγματικότητα που να τον δικαιώνει. Καμιά παρατήρηση από ότι συμβαίνει σήμερα δεν έχετε να πείτε που να δικαιώνει τις απόψεις σας ?? Μερικοί εδωμεσα εχετε ένα ύφος που λεει ότι οι απόψεις σας είναι σωστές επειδή ολοι οι αλλοι ειναι πρακτορες του ιμπεριαλισμού. Μπορεί να είναι αλλά πρώτα να τους ανασκευάσετε και μετά καντε τους οτι θέλετε. Ψυχραιμία ρε παιδια !! Κ.Π.

από φιλόλογος 19/10/2002 11:25 μμ.


και όχι "στρατικοποίηση", κ. δημοσιογράφε μάθε ελληνικά. Τι σκατά πατριώτης είσαι

από Δημοσιογράφος 20/10/2002 1:05 πμ.


Μίλησε και ο Κ.Π για να μας πει ότι δεν κατάλαβε τίποτα από τη συζήτηση. Γιατί αν καταλάβαινε θα μας έλεγε την άποψή του για τους "κινδύνους που μας απειλούν": τον εθνικισμό και το φασισμό. Αυτοί οι κίνδυνοι προβάλλονται απο τους καθεστωτικούς μηχανισμούς και τα αριστερά γρανάζια τους. Συζητάμε λοιπόν όχι για να προβάλλουμε τις "σοφίες" μας, αλλά να αποδείξουμε την απάτη των αντιφασιστικών θρηνολογιών. Εσένα, βεβαίως αυτά δεν σε απασχολουν, ούτε τα καταλαβαίνεις. Έσπευσες, ωστόσο, να δόσεις το παρόν για να μη σου βάλουν απουσία. Εσύ βρε φιλόλογε, εκτός από τη διόρθωση γλωσσικών λαθών σκέψη και απόψεις διαθέτεις; Ως διορθωτής πάντως είσαι καλός. Θα σε συστήσω στην εφημερίδα μου.

από φιλόλογος 20/10/2002 1:26 πμ.


όταν διαβάζω φράσεις όπως "Συζητάμε λοιπόν όχι για να προβάλλουμε τις "σοφίες" μας, αλλά να αποδείξουμε την απάτη των αντιφασιστικών θρηνολογιών", διαπιστώνω ότι είναι τελείως άσκοπο να τις πω. Διότι όταν ο υποψήφιος συνομιλητής μου είναι εκ των προτέρων πεπεισμένος ότι η αντίθετη από τη δική του άποψη είναι "απάτη" και γράφει μόνο για να αποδείξει το δικό του δίκαιο, τι νόημα θα είχε να τις πω; Αφού δηλώνει ο ίδιος ότι τα αυτιά του έχουν τοίχους. Τζάμπα κόπος θα ήταν. Κανείς δεν συζητάει "για να αποδείξει". Συζητάμε για να πείσουμε ή να πειστούμε. Αυτός που μιλάει για να "αποδείξει", ξέρει ήδη την αλήθεια, άρα δεν είναι διατεθειμένος να την συζητήσει.

Το αρχικό άρθρο του Θ.Π. δεν προσθέτει τίποτε καινούργιο στις ήδη γνωστές απόψεις του. Το μόνο που αλλάζει – κυρίως με τα επιδοκιμαστικά post που ακολούθησαν, ιδίως του Γ.Π. – είναι το ύφος ίσως. Ύφος αλαζόνων κατόχων της μόνης αλήθειας που έχουν περικυκλωθεί από άπιστους, αναπολούν τις παλιές δόξες και επιζητούν την αναγνώριση που αρμόζει σε τέτοιες αυθεντίες. Επειδή, λοιπόν, τυχαίνει να είμαι και εγώ κάποιος από τους «επαρχιώτες που ήρθαν σχετικά πρόσφατα στις πόλεις» [προφανώς εννοεί ΤΗΝ πόλη της Αθήνας], να με θάμπωσε η «εξορία» και να έγινα ένας «εξημερωμένος πίθηκος», γράφω αυτό το σημείωμα «χοροπηδώντας πίσω από τα κάγκελα του «ανοικτού» ζωολογικού κήπου» που με τρέφει. Όσο καιρό, λοιπόν, έχω παρακολουθήσει τον ΘΠ και τους φίλους του, δεν έχω δει να υποστηρίζουν ποτέ τίποτε άλλο, εκτός από τα παρακάτω συλλογισμό, που μπορεί να γίνει κατανοητός αν διαιρεθεί σε τρία μέρη: 1) Η παγκοσμιοποίηση, ο ιμπεριαλισμός και η διεθνοποίηση του κεφαλαίου είναι οι πρώτοι και κύριοι εχθροί. 2) Η αντίσταση ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση πρέπει να οικοδομηθεί πάνω στον εθνικισμό, τη θρησκεία και την πολιτισμική περιχαράκωση. 3) Όσοι έχουν οποιουδήποτε είδους ενστάσεις αναφορικά με τα παραπάνω είναι «παραπλανημένοι» ή «εγκάθετοι», συνήθως το δεύτερο, δηλαδή «λακέδες της πλανητικής εξουσίας» με «ψυχολογία του δεκανέα» που «εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία». Ας τα πάρουμε με τη σειρά. 1) Ως προς το πρώτο, συμφωνούμε απόλυτα. Το πρόβλημα είναι και για εμάς ο διεθνοποιημένος καπιταλισμός. Ποιος άραγε διαφωνεί εδώ μέσα πλην ορισμένων περαστικών; Πότε άραγε θα πειστεί ο Θ.Π. και θα πάψει τις κατηγορίες για ελλιπή αγωνιστικότητα και ενδοτισμό; Αρκεί να κοιτάξει τη θεματολογία των δημοσιευμάτων και να θυμηθεί ή να πληροφορηθεί τους λόγους που στήθηκαν οι δικτυακοί τόποι των indymedia ανά την υφήλιο. Δεδομένης της ευρείας κατάρτισης του θα ήταν ενδιαφέρον να μάθουμε κάποτε τι ακριβώς θεωρεί παγκοσμιοποίηση και τους μηχανισμούς της. Ως τώρα μας έχει δώσει μόνο ψήγματα, καθώς η συντριπτική πλειονότητα των κειμένων του εξαντλείται σε ασκήσεις ύφους και καταδίκες των «οργανικών διανοουμένων της Νέας Τάξης», που μεταφρασμένο σημαίνει πάντα όσους διαφωνούν μαζί του. Εγώ, πάντως, θεωρώ ότι οι κριτικές που έχουν δεχθεί ο Θ.Π. και οι θαυμαστές του προέρχονται από ανθρώπους που προβάλλουν διαφορετικούς τρόπους αντιμετώπισης του ιμπεριαλισμού. Αυτό μας φέρνει στο δεύτερο σημείο. 2) Η εμμονή του Θ.Π. στη νομιμοποίηση ή και την διεκδίκηση από την Αριστερά (που εκείνος εκπροσωπεί) του εθνικισμού είναι αξιοπρόσεκτη. Ας υπενθυμίσω ότι η ενασχόληση του με το θέμα δεν ξεκίνησε τώρα με το θέμα Καρατζαφέρη, αλλά ήδη κρατάει αρκετό καιρό. Πρώτα όμως ας ξεκαθαρίσω δυο πράγματα γι’ αυτό το τελευταίο. Οι δημοτικές εκλογές κατέδειξαν ότι όντως η κυβέρνηση και τα δημοσιογραφικά της όργανα προσπάθησαν να φουντώσουν την όποια απειλή Καρατζαφέρη. Σε αυτό ο Θ.Π. και πολλοί άλλοι δεν έχουν καθόλου μα καθόλου άδικο. Ωστόσο το ζητούμενο είναι άλλο: η αναγόρευση του έθνους και της θρησκείας σε πρώτη γραμμή άμυνας απέναντι στον κατακλυσμό της παγκοσμιοποίησης. Που είναι το – αλφαβητικό για κάθε μαρξιστή – ταξικό πρίσμα; Είναι ή όχι το έθνος μια φαντασιακή κοινότητα και η θρησκεία το «όπιο του λαού»; Προφανώς για τους προαναφερθέντες κυρίους αποτελούν τις 2 ύψιστες μορφές κοινωνικού δεσμού, μετερίζι και καταφύγιο μας σε χαλεπούς καιρούς. Ο Θ.Π. παροτρύνει την αριστερά να «αξιοποιήσει» τη μικροαστική οργή που για την ώρα διοχετεύεται υπέρ λαϊκιστών πολιτικών και της Εκκλησίας. Πρόκειται και πάλι για τη θεωρία του «εγκλωβισμένου χώρου», που ασφυκτιά στην άκρο-κέντρο-δεξιά και μένει απλά στην αριστερά να φυσήσει το μαγικό της αυλό για να πυκνώσει τις γραμμές της. Έχω μια απορία, που την είχα εκφράσει και παλιά χωρίς να πάρω απάντηση. Μπορεί να μεταχειριστεί η αριστερά το εθνικό και θρησκευτικό χαρτί και να κερδίσει την παρτίδα; Γιατί οι άλλοι παίκτες, η αντίδραση και η Εκκλησία, ξέρουν και να το παίζουν καλύτερα και να κερδίζουν βασισμένες σ’ αυτό. Ελλοχεύει, λοιπόν, ο κίνδυνος, αν συνεχίσει μερίδα της αριστεράς να παλινδρομεί σε εθνοθρησκευτικά μοτίβα, όχι μόνο να μη κερδίσει τίποτε, αλλά να χάσει και τα αυγά και τα πασχάλια, να συρρικνωθεί η κοινωνική της βάση και να ενδυναμωθούν γραφικές φιγούρες που συνδυάζουν τον αντικαπιταλισμό με τον παρωχημένο εθνικισμό. Ποιος θα έχει «τροφοδοτήσει τα κοινωνικά αντανακλαστικά της αντίδρασης» τότε; Να προσθέσω ότι, «όπως σε κάθε ψυχοπαθή» (κατά την «ψυχο-κοινωνική ανάλυση» του έχοντος σώας τας φρένας κ. Παπαμιχαήλ), η μνήμη με βλάπτει και μένα. Αλλά ποια μνήμη; Η κατασκευασμένη μνήμη του τρισχιλιετούς έθνους, του ελληνοχριστιανισμού, της εθνοπολιτισμικής καθαρότητας, της συντηρητικής μιζέριας. Η μνήμη που μου επέβαλλαν οι ιδεολογικοί και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του Κράτους, τα μέσα ενημέρωσης, τα κόμματα. Το ομολογώ. Δεν νοσταλγώ καθόλου τους κλειστούς ορίζοντες του χωριού, τα χρόνια που «όλοι γνωριζόμασταν μεταξύ μας», την πρωινή προσευχή του σχολείου και την έπαρση της σημαίας, το βουκολικό μελόδραμα που βαφτίσατε πατρίδα, την ελληνικότητα που μυρίζει θυμιατό και δεν έχει βγάλει ακόμη από πάνω της τη σφραγίδα του χωροφύλακα. Άσε που κόντεψα να το ξεχάσω. Πότε ακριβώς η εθνική και θρησκευτική ιδέα τέθηκε στο περιθώριο στη χώρα μας; Εγώ, τουλάχιστον, είχα την εντύπωση ότι η νεοφιλελεύθερη συναίνεση συμπλέει άψογα με τις άνωθεν επιβεβλημένες θρησκευτικές και εθνικές ταυτίσεις. Αν ωστόσο κάνω λάθος και η κυρίαρχη ιδεολογία έχει τόσο αλλοιώσει τα ιερά και τα όσια του τόπου, θα ήθελα να μάθω σε ποιες ακριβώς «συλλογικές αντιστάσεις που αναπτύσσονται γύρω από ιστορικές παραδόσεις» (θρησκεία, έθνος κράτος) αναφέρεται ο Γ.Π.; Μήπως ήταν εκείνες που βγήκαν έντονα στην επιφάνεια το 1992-1994 και το 2000; Γιατί, όπως τουλάχιστον πίστευα, η αριστερά δεν είχε διασυρθεί προσκυνώντας τον Βουκεφάλα και το Χριστόδουλο. Κι αν κάνω λάθος, τότε άλλοι έχουν υποστεί "μετάλλαξη". Όσο θεμιτή είναι η άποψη των Γ.Π., Θ.Π., "Δημοσιογράφου", άλλο τόσο ας μου επιτρέψουν να θεωρώ τη δικιά μου και όσων τυχόν συμφωνούν μαζί μου. Μια άποψη μου υποστηρίζει νέες συλλογικές ταυτίσεις που κόβουν σύνορα και φραγμούς αντί για τις «δοκιμασμένες» που μαντρώνουν τους οπαδούς, που πιστεύει ότι με έναν ξένο εργάτη μπορεί να τα βρει καλύτερα αντί με το χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας, που δεν την φοβίζει η επαφή με τις άλλες κουλτούρες και πολιτικές απόψεις, που θεωρεί ότι η απάντηση στην επιδρομή του διεθνοποιημένου κεφαλαίου πρέπει να συνδυάζει το τοπικό με το παγκόσμιο. 3) Η πρακτορολογία είναι ενδημική στο χώρο. Αν κάποιος διαφωνεί μαζί σου, τι πιο εύκολο από την ετικέτα; Πως τολμά κάποιος να διαφωνεί με ανθρώπους που έχουν καντάρια επαναστατική δράση στις πλάτες τους; Εκτός κι αν… Εκτός κι αν τα παίρνει από τον Μπους κι έχει «νοοτροπία φασίζουσα». Για να τα πω μια και καλή: φασισμός είναι (και) η μισαλλοδοξία. Απ’ όπου κι αν προέρχεται και όποιον κι αν έχει στόχο. Από εκεί και πέρα ούτε ο Θ.Π. ούτε ο Γ.Π. μου θυμίζουν «τον παπά της ενορίας της γειτονιάς ή του χωριού του», απλά δεν συμφωνώ σε πολλά με όσα λένε. Και δεν είναι ο μόνος. Ας το καταλάβει όποιος θεωρεί τον εαυτό του αυθεντία: τις σφάξαμε τις «ιερές αγελάδες». Όποιος θέλει να καταγράφει τις απόψεις του ας είναι έτοιμος να δεχτεί την κριτική κι ας μη τη θεωρεί πάντα κακοπροαίρετη. Ουδείς έχει μονοπώλιο στην αντικειμενικότητα και την αλήθεια. Άλλωστε το forum, στο βαθμό που είναι εφικτό, προσπαθεί να είναι αντι-ιεραρχικό. Όποιος θέλει να τον λατρεύουν, όποιος επιζητεί την μονοφωνία, ας πάει αλλού: εκεί που βασιλεύει η «γραμμή»…

1) Άλλο ο φασισμός του μεσοπολέμου, άλλο η ακροδεξιά - όπου κι όταν στ' αλήθεια υφίσταται - της πλανητικής εποχής. Ο Πουλιόπουλος έγραψε για την εποχή του. 2) Θα με ενδιέφερε πολύ να μάθω πως η "πολυπολιτισμικότητα" συμβάλλει στον "πλανητικό ολοκληρωτισμό και τη στρατι[ωτι]κοποίηση του κόσμου"; Στην Ελλάδα έγινε επιστράτευση; 3) Άυτή η ερώτηση είναι προσωπική κι αν θέλεις απαντάς... Έχει ασκηθεί οξεία κριτική εδώ ενάντια σε κάποια έντυπα. Εσύ που γράφεις αλήθεια; Αυτά που έγραψες εδώ τα γράφεις και στην εφημερίδα σου;

από Γιάννης Παπαμιχαήλ 20/10/2002 1:01 μμ.


Λέγοντας «ζωάκια» δεν είχα στο μυαλό μου προβατάκια, αλλά πιθηκάκια. Ακριβώς επειδή όλοι είχαμε παιδικές ηλικίες, που έλαβαν χώρα σε κάποιους ΤΟΠΟΥΣ και δεν ήταν «ουτοπικές», αν με καταλαβαίνεις, η προάσπισή τους με οδηγεί και σήμερα να αρνηθώ να «γίνω καθεστώς» και να πάω ή να μιμηθώ « τους μεγάλους», που και τότε μας πούλαγαν «πατρίδα και θρησκεία»- και τώρα μας πλασάρουν τα ίδια «ιδανικά» υπό μια απείρως χειρότερη, «εκσυγχρονισμένη» και κοσμοπολίτικη, «υπερεθνική» μορφή. Ούτε ο χαρακτηρισμός «ημιμαθής» απευθύνεται στους «μη γραμματιζούμενους». Ακριβώς το αντίθετο, απευθύνεται σε όλους τους δήθεν μορφωμένους, από το είδος εκείνο που σε μια προηγούμενη συζήτηση στο Ιντυ περί ακροδεξιάς, ξενοφοβίας κλπ, απάντησαν μάλλον περιφρονητικά σε δύο ίσως όχι «πολύ μορφωμένους» ανθρώπους (το υποβρύχιο και τον καϊξή), αλλά οπωσδήποτε πολύ πιο βαθιά καλλιεργημένους και πιο αριστερούς από τους «διεθνιστές» που ταξικότατα, τους ειρωνεύτηκαν…Επειδή, αντίθετα από ότι μοιάζει να υπονοεί ο φίλος ΚΠ, δεν μιλάω καθόλου «αστυνομικά» για «πράκτορες της νέας τάξης», αλλά για την υλική, κοινωνική βάση του εκφυλισμού μιάς κάποιας «αριστεράς», πρέπει λοιπόν να διευκρινιστούν ορισμένα πράγματα Η ανάδειξη νέων κοινωνικών στρωμάτων και η εύκολη ενσωμάτωση των ιδεολογιών τους στον ευρύτερο χώρο της αριστεράς αποτελεί βέβαια ένα ιστορικό γεγονός σε συνάρτηση με το οποίο μπορούμε να κατανοήσουμε και το ΠΑΣΟΚ ως κοινωνικό, ιδεολογικό και πολιτικό φαινόμενο. Πέραν τούτου όμως, η ανάλυση των επιπτώσεων της «καθυστέρησης» δύο αιώνων στην συγκρότηση της σύγχρονης αστικής ελληνικής κοινωνίας, έστω στο πεδίο της συγκέντρωσης των αγροτικών πληθυσμών στα αστικά κέντρα [που στην Ευρώπη λαμβάνει χώρα ήδη από τον 16ο και συνεχίζεται με έντονο ρυθμό μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα], περιλαμβάνει αναγκαστικά πολλά ανοικτά ζητήματα, μεταξύ των οποίων και την εκτίμηση των συνεπειών της ήττας του λαϊκού κινήματος στον εμφύλιο. Οι συνέπειες αυτές μόλις τώρα καθίστανται πραγματικά εμφανείς. Λόγου χάρη, το θέμα της «παιδικής ηλικίας» στο οποίο αναφέρθηκα πιο πάνω, γίνεται πιο κατανοητό μόλις το προσεγγίσουμε μέσα από την ιστορία.. Είναι γνωστό στην δυτική, Ευρωπαική ιστορία ότι, ήδη από το τέλος του 16ου αιώνα η πόλη της Αναγέννησης χαρακτηρίζεται από φαινόμενα πολιτισμικού ξεριζωμού που έχουν άμεση σχέση με τους τρόπους που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον κόσμο- και τον εαυτό τους. Πράγματι, στην πόλη, η στενή σχέση με την «γη-μητέρα» τείνει να εκλείψει και παράλληλα, η συνέχεια και η διαδοχή του χρόνου και των εποχών αποδυναμώνεται.(ας θυμηθούμε την σπουδαιότητα της σχέσης αυτής σε κοινωνίες όπου η γη και η εργασία δεν είναι εμπορευματοποιημένη, όπως στους Ινδιάνους- και το πώς η βίαιη καταστροφή της από τους «πολιτισμένους» αποίκους, τους οδήγησε στην πολιτισμική τους ισοπέδωση- άραγε οι αντιστάσεις τους έδειχναν, όπως θα έλεγαν ίσως οι απολογητές της «προόδου», ότι ήταν «κολλημένοι στο παρελθόν», περίπου «αντιδραστικοί δηλαδή;)Παράλληλα, στις πόλεις της αναγέννησης, η αναφορά των νεωτέρων στους προγόνους, που μέχρι χτες ήταν βασική για την οργάνωση της κοινωνικής ζωής, καθίσταται λιγότερο ουσιαστική Η έννοια της «παιδικότητας» διαμορφώνεται πλέον σε ένα πιο στενό, οικιακό και οικογενειακό περιβάλλον- από τις νέες ανάγκες και προσδοκίες του. Εμφανίζονται τάσεις αποκοπής από το παρελθόν(όπως λόγου χάρη, η τάση να μη δίνονται «αυτομάτως» στα παιδιά τα ονόματα των παππούδων τους), οι οποίες ενισχύονται στο μέτρο που τα νέα αστικά στρώματα ενσωματώνονται και υποτάσσονται στις πραγματικές και συμβολικές απαιτήσεις του νέου κοινωνικού και πολιτικού καθεστώτος, αποποιούμενα σταδιακά τις μεσαιωνικές μνήμες και ελευθερίες τους….Πως λοιπόν ένας τέτοιος ιστορικο-κοινωνιολογικός προβληματισμός μπορεί να καθοδηγήσει την σκέψη μας ΣΗΜΕΡΑ, όταν αναλύουμε κοινωνικά και πολιτισμικά φαινόμενα της «παγκοσμιοποιημένης» εποχής μας, ή την σημερινή Ελληνική πραγματικότητα; Υπάρχει άραγε μία «αντικειμενική» εκδοχή της «προόδου», ένα «γραμμικά οριζόμενο πεπρωμένο»,ανεξάρτητο από τα εκάστοτε κοινωνικά συμφέροντα και τα συμβολικά συστήματα που την ορίζουν; Μια σοβαρή ανάλυση, όπως εκείνη που επιδιώκει να κάνει ο ΚΟ, θα έπρεπε αναγκαστικά να απαντά σε όλα αυτά- και να αντιμετωπίζει συστηματικά ότι διακυβεύεται για τις ελευθερίες-, αν δεν θέλει να μένει στην επιφάνεια των πραγμάτων.(Αλλά ακριβώς, ΘΕΛΕΙ να μένει στην επιφάνεια- και αυτή η επιλογή είναι μεθοδολογικής φύσης- θα επανέλθω-). Ακόμα, μια τέτοια ουσιαστική ανάλυση του κοινωνικού, ταξικού χαρακτήρα της νέας διεθνοκοσμοπολίτικης [«αντι-εθνικιστικής»κλπ] αριστεράς, οδηγεί μοιραία και στην κριτική προσέγγιση των ιδεωδών γύρω από τα οποία συγκροτήθηκε και ρίζωσε η ίδια η ιδέα της αριστεράς στις συλλογικές συνειδήσεις: πολιτικά μεν, ως φορέας αναγκαίων προοδευτικών μεταρρυθμίσεων, κοινωνικά δε ως εκφραστής των ιδεολογιών του εξισωτισμού. Πρέπει ωστόσο να διευκρινιστεί ότι οι διεθνοκοσμοπολίτες της αριστεράς δεν είναι αναγκαστικά όλοι κακόπιστοι και «ψεύτες». Η ένταξη τους από εμάς στις ιδεολογίες της νέας τάξης προκύπτει από μία ανάλυση- συνεπώς από μία αφαίρεση, που αναγκαστικά σκαλίζει κάτω από τις δηλώσεις, τα πιστεύω και την συνείδηση που έχουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους και τον ρόλο τους. Διότι είναι βέβαιο ότι οι περισσότεροι από αυτούς, αντιλαμβάνονται «εντίμως» τον διεθνοκοσμοπολιτισμό τους ως μια πρόθεση κατάργησης όλων των διαχωριστικών γραμμών που χωρίζουν σήμερα τα έθνη, τους πολιτισμούς, τις κουλτούρες, τις θρησκείες, τις φυλές, τα φύλα… η καλλιέργεια της διαφορετικότητας και η ανεκτικότητα αποτελούν για αυτούς τα ιδανικά που αντιστοιχούν σε αυτή την οικουμενικότητα. Οσοι, «ρομαντικοί» ή μη, αντιδρούν, δεν μπορεί λοιπόν παρά να είναι νευρωτικά παρελθοντομανείς, διαποτισμένοι με εμμονές περί της ανωτερότητας των δικών «τους» παραδόσεων και των εθνικισμών τους. Αρα, σύμφωνα με τον άρρητο συλλογισμό του διεθνοκοσμοπολιτισμού, κάθε εκδήλωση «συντήρησης» ή «διατήρησης» είναι ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΥΣΗ ΤΗΣ αντιδραστική. Κάθε «κεκτημένο»,κάθε παράδοση είναι εν δυνάμει «ύποπτο οπισθοδρόμησης».Η «αριστερά» πάει μαζί με την «πρόοδο» δεν της αντιστέκεται. Tabula rasa του παρελθόντος. Ο νεοφιλελεύθερισμός δεν είπε ποτέ κάτι διαφορετικό. Η προσθετική (αλλά όχι συνθετική ή αφομοιωτική) μείξη των διαφορών αποτελεί για τους διεθνοκοσμοπολίτες την δημοκρατικότερη και παράλληλα αλάνθαστη συνταγή επιτυχίας. Είναι θέμα καλής θέλησης τελικά, όπως και η ευτυχία. Είναι επίσης η πολιτική ή «υλική» βάση ενός «θετικού βλέμματος» κάποιας αριστεράς («ρεαλιστικής» και που επιθυμεί να βρίσκεται «μέσα στο πνεύμα των αντικειμενικών εξελίξεων»),προς την παγκοσμιοποίηση Είναι το μεγάλο ΝΑΙ της δημοκρατικής παράταξης στον πλανητικό φασισμό. Πού θα γίνει, υποτίθεται, δημοκρατικός όταν ένα τμήμα των αγαθών(νερό, πετρέλαιο κλπ) θεωρηθεί δημόσιο και αποσπαστεί διά μαγείας από τους νόμους της αγοράς, όταν επιβληθεί ο διεθνής έλεγχος στην παραγωγή των όπλων, όταν αποζημιωθεί ο τρίτος κόσμος από τις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις…Βέβαια, μπορεί κανείς να απαντήσει σε όλα τα εκρηκτικά αδιέξοδα της οικουμένης εικονικά, είτε ως «αριστερός», επικαλούμενος τα μέτρα που ενδεχομένως θα έπαιρνε μια ιδεατή παγκόσμια διακυβέρνηση μιας εξίσου ιδεατής παγκόσμιας κοινωνίας, είτε ως ιερέας, επικαλούμενος την Δευτέρα παρουσία ή τα αγαθά που θα απολαύσουν οι αγαθοί στον παράδεισο. Το πρόβλημα όμως με τον «αριστερό»(που δεν έχει βέβαια καθόλου ο ιερέας), είναι ότι θα πρέπει να απαντήσει σε όλα αυτά τα προβλήματα που δημιουργούνται σε αυτόν εδώ τον μάταιο κόσμο , κατά το διάστημα της επίγειας, πρώτης παρουσίας μας: ποιοι φορείς, ποιες πολιτικές, κοινωνικές ή νομικές οντότητες θα υλοποιούσαν όλα αυτά τα θετικά μέτρα της «προοδευτικής παγκοσμιοποίησης» και πώς ακριβώς; Μήπως ο ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ, η Διεθνής Τράπεζα; Μήπως τα ίδια τα τρισκατάρατα τα αστικά εθνικά κράτη; Ή μήπως το παγκόσμιο εργατικό κίνημα; Και με ποιους όρους, πατώντας πάνω σε ποιους κοινωνικούς συσχετισμούς δυνάμεων, σε ποια συμφέροντα και με ποιες ιδεολογίες τα αστικά εθνικά κράτη ή τα εργατικά κινήματα θα μπορούσαν να συσπειρώσουν τις μάζες, να αντισταθούν ή να διεκδικήσουν λόγου χάρη την ελεύθερη μετακίνηση όλων των ανθρώπων ή αποζημιώσεις από τις μητροπόλεις του καπιταλισμού; Εφοδιασμένος μεθοδολογικά με την αφηρημένη μελλοντολογική λογική του ιερέα, ο «αριστερός» μας όμως αποποιείται παρόμοιες ενοχλητικές ερωτήσεις. Χειρότερα ακόμα: ενοχλείται, πλήττει, βαριέται ακόμα και να τις ακούει. Όποιος τολμά να τις θέσει θεωρείται λοιπόν ύποπτος «κρυπτολεπενισμού» [βλέπε «εθνικισμού» κλπ.]. Φαντασιακά αυτό-εξυψωνόμενος υπεράνω της ιστορίας, ο «αριστερός» μας επιτέλους ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ: «εγώ είμαι πραγματικός διεθνιστής, υπεράνω προκαταλήψεων, ανώτερος άνθρωπος». Και μεταξύ των πολυάριθμων άλλων επίσης «διακεκριμένων αριστερών» και «μορφωμένων ανθρώπων» της ίδιας κατηγορίας- (εκείνων που έχουν βάλει τον «διεθνισμό» τους σε γυάλα και τον επιδεικνύουν στα πάρτυ των δυνάμεων της «αριστεράς»), μισεί θανάσιμα όποιον αμφισβητήσει αυτήν του τη διάκριση. Κατέχει μια μεθοδολογική Αλήθεια, έστω υπό μορφή μεταμοντέρνου μυθιστορήματος- και μέσω αυτής αυτό-επιβεβαιώνεται, αποκτά και διατηρεί το κοινωνικό του στάτους. Εξυψώνεται στη θέση που κατείχε ο ιερέας των παραδοσιακών κοινωνιών και κηρύσσει την «πρόοδο», την αειφόρο ανάπτυξη των «ανοικτών κοινωνιών». Διότι πράγματι, διατυπωμένο έτσι, έξω από κοινωνικά συμφέροντα, πολιτισμικές αντιθέσεις, συγκρούσεις κριτηρίων, προτεραιότητες, παραδόσεις κλπ., -έξω δηλαδή από κάθε ιστορική αντικειμενικότητα και από κάθε «γραμματική των πολιτισμών», κανένας δεν βλέπει γιατί ένα τόσο όμορφο ιδανικό θα ήταν λιγότερο αξιόπιστο από το ιδεώδες που οδηγεί στην μετά θάνατον ζωή, τους καλούς μεν στον παράδεισο, τους κακούς δε στην κόλαση. Είναι τελικά ένας τρόπος σκέψης και σύλληψης της πραγματικότητας που εμπεδώνεται έτσι ως ο μόνος «πολιτικά ορθός», ως ο μόνος αυτονόητα δημοκρατικός, ρεαλιστικός και ηθικός. Με αυτόν προσδιορίζεται πλέον το καλό και η πρόοδος, εντοπίζεται το κακό και η αντίδραση και διαχωρίζονται με βεβαιότητα όλα τα πράγματα που βρίσκονται βυθισμένα στις λάσπες των συλλογικών συνειδήσεων, στις ιστορικές συγκυρίες και τις αβεβαιότητες. Ο πρώην αριστερός μεταβάλλεται έτσι σε κανονικό ιδεολόγο και προπαγανδιστή της νέας συμβολικής τάξης. Ο πολιτισμικός σχετικισμός καθίσταται το κυρίαρχο εργαλείο ανάδειξης της υπεροχής του διεθνοκοσμοπολίτικου ιδανικού του: όλες οι διαφορές, όλες οι κουλτούρες είναι ισοδύναμες, ισάξιες και αποδεκτές, αρκεί να εντάσσονται στον παγκόσμιο πολιτισμό με «ειρήνη και τάξη», δηλαδή χωρίς φανατισμούς και με το πνεύμα της ευπροσήγορης ανεκτικότητας. Ως «βάση της κοινωνίας», το άτομο απελευθερώνεται από τα δεσμά των κλειστών κοινωνιών και των παραδόσεών τους. Η παγκοσμιοποίηση λοιπόν δεν μπορεί να συνιστά, σύμφωνα με αυτόν τον κοσμοπολιτισμό, παρά έναν ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ εκδημοκρατισμό και να ωθεί στον εκσυγχρονισμό των παραδόσεων των «ξεπερασμένων»(από ποιους,; Πως; γιατί;) εθνικών κοινωνιών- ο.ε.δ [όπερ έδει δείξε]. Η ιστορία τότε γίνεται τμήμα της λογοτεχνίας –ή ακόμα καλύτερα, εγκλωβίζεται στο βλέμμα του θεατή. Παγιδευμένη στην προσωπική οπτική των πραγμάτων, η ιστορική ερμηνεία αποκτά κάτι το κινηματογραφικό. Η σκέψη που καταγράφει το ιστορικό γεγονός ή που επιχειρεί να το αναλύσει συνιστά μια «άποψη», ένα παράγωγο κάποιου πάντα μεροληπτικού «φωτισμού των πραγμάτων». Η απόλυτη, «πολυφωνική» και «πολυπολιτισμική» ανοχή στην διαφορά συναντά στην άλλη άκρη της την απόλυτη, μεταμοντέρνα α-διαφορία. Μόνη αμερόληπτη άποψη [και γι’ αυτό «αντικειμενική»] καθίσταται εκείνη που διαπιστώνει (τις διαφορές), χωρίς να τις αξιολογεί. Που διαπιστώνει δηλαδή τον εξορισμού υποκειμενικό και μεροληπτικό χαρακτήρα κάθε «κουλτούρας», κάθε κρίσης και κάθε εκτίμησης –και με αυτή τη διαπίστωση, εξυψώνεται η ίδια υπεράνω κάθε εκτίμησης και κάθε κριτικής .Κουραστικά πράγματα όλα αυτά όμως. Θα ήταν ίσως καλύτερα, όπως σίγουρα θα έλεγαν ορισμένοι, να μη τα πολυσυζητάμε- χαβαλέ κάνουμε στο Ιντυ, όχι και να κουραζόμαστε…Δεν διαφωνώ. Αρκεί να το λέμε ανοικτά-και να μην πουλάμε φύκια για μεταξωτές κορδέλες…..

από Θύμιος Παπανικολάου 20/10/2002 2:42 μμ.


Ο Κ.Ο. εμφανίζεται πάντα ως σωσίβιο κάποιων αντιλήψεων: των κυρίαρχων αντιλήψεων για την παγκοσμιοποίηση που εκφράζονται με τα «κεντροαριστερά» σχήματα κάθε απόχρωσης, με όλο αυτό τον κόσμο που εγώ αποκαλώ καθεστωτική αριστερά. Ασφαλώς ο Κ.Ο. , αρκετά έξυπνος και πολιτικά καταρτισμένος κρατάει αποστάσεις και δεν ευθυγραμμίζεται με τις χοντροκοπιές των απολογητών της παγκοσμιοποίησης (άσχετο αν στα λόγια κάποιοι την αποδοκιμάζουν). Προκαλεί, ωστόσο, κατάπληξη, πώς, ενώ είναι τόσο οξυδερκής, και προφανώς πολέμιος της παγκοσμιοποίησης, έχει αφήσει στο απυρόβλητο, όχι μόνο τις απόψεις του ιδεολογικού νεφελώματος της «κεντροαριστεράς», αλλά και απόψεις που ανοιχτά εδώ μέσα από πολλούς εξωραΐζουν ή και τάσσονται ανοικτά υπέρ της παγκοσμιοποίησης. Έκπληξη επίσης προκαλεί το γεγονός, ότι αποφεύγει τον όρο «Νέα Τάξη»: όρος που δίνει πολιτική έκφραση σε αυτό που ονομάζουμε παγκοσμιοποίηση. Φυσικά αντιπαρέρχομαι (και αυτό γιατί θεωρώ τον Κ.Ο. σοβαρό συζητητή, παρά το χάσμα των διαφορών μας, υπάρχει κοινός τόπος διαλόγου) τα περί «αλαζόνων κατόχων της μόνιμης αλήθειας». Το να υπερασπίζεσαι με πάθος της ιδέες σου δεν είναι αλαζονεία, ούτε δείγμα ότι κατέχω τη μόνιμη αλήθεια. Είμαι ανοικτός σε κάθε ΙΔΕΑ και έχω αναθεωρήσει απόψεις που είχα παλαιότερα (για τον εθνικισμό, το ρατσισμό και την τρομοκρατία πχ, είχαμε τις ίδιες απόψεις). Ούτε τέλος είναι αλαζονεία η αδιαλλαξία απέναντι στους «αριστερούς» σφογγοκωλάριους του «εκσυγχρονισμού», της «κεντροαριστεράς» και της Νέας Τάξης. Ας προχωρήσουμε τώρα συγκεκριμένα σε αυτά που γράφει ο φίλος Κ.Ο. 1. Μας λεει: «Η παγκοσμιοποίηση, ο ιμπεριαλισμός και η διεθνοποίηση του κεφαλαίου είναι οι πρώτοι εχθροί». Δεν υποστηρίζουμε ΜΟΝΟ αυτό, φίλε Κ.Ο. Πάνω σε αυτή την αφαίρεση, όπως ορθά επισημαίνεις «συμφωνούμε απόλυτα». Θα πρόσθετα: όχι μόνο εμείς, αλλά και πολλοί άλλοι. Πολλοί «αριστεροί» θιασώτες της παγκοσμιοποίησης δεν αρνούνται τα «κακά» της παγκοσμιοποίησης» (τα θεωρούν αναγκαίο κακό) και λένε και αυτοί ότι πρέπει να αγωνιστούμε για να απαλλαγούμε από τα «κακά». Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον «εχθρό» συγκεκριμένα. Να δούμε δηλαδή την υλική βάση της παγκοσμιοποίησης (τα οικονομικά της θεμέλια), καθώς και το ιδεολογικό και πολιτικό της εποικοδόμημα. Και εδώ πραγματικά με αδικείς όταν ισχυρίζεσαι ότι δεν έχω καθορίσει συγκεκριμένα την παγκοσμιοποίηση. Έχω γράψει πολλές φορές ότι η οικονομική της βάση είναι το πλέγμα των υπερεθνικών ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων και η πλανητικοί μηχανισμοί που αποτελούν τους μηχανισμούς του νέου πλανητικού κράτους, της Νέας Τάξης (πολιτική παράμετρος). Έχω γράψει επίσης, για τις ιδεολογικές κατασκευές αυτής της νέας ιμπεριαλιστικής οικονομικό-πολιτικής συγκρότησης. Και ο αντιεθνικισμός, ο αντιρατσισμός, οι «φουσκωμένοι» ακροδεξιοί κίνδυνοι, η αντιτρομοκρατία, η πολυπολιτισμικότητα κλπ αποτελούν τα νέα «όπλα» στο ιδεολογικό οπλοστάσιο της Νέας Τάξης. Ένας αγώνας συνεπώς ενάντια στην παγκοσμιοποίηση δεν μπορεί να αρκεστεί στις αφηρημένες καταγγελίες ή στα «κακά» ευρωατλαντικά μονοπώλια που λεηλατούν τον πλανήτη, αλλά να συγκρούεται μετωπικά και με το ιδεολογικό και πολιτικό της εποικοδόμημα. Ένας αγώνας επαναστατικός θα πρέπει να ξεσκεπάζει και να αποκαλύπτει όχι μόνο τους ορατούς, αλλά και τους κρυφούς (ιδεολογικούς και πολιτικούς «πράκτορες») συνοδοιπόρους της παγκοσμιοποίησης. Και υπάρχουν τέτοιοι μέσα στην Αριστερά πολλοί. 2. Γράφει ο Κ.Ο ότι εμείς υποστηρίζουμε ότι «η αντίσταση ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση πρέπει να οικοδομηθεί πάνω στον εθνικισμό, τη θρησκεία και την πολιτιστική περιχαράκωση». Πιστεύω ότι δεν πρόκειται περί συνειδητής παραποίησης των απόψεών μας, αλλά παρερμηνείας. Ουδέποτε υποστηρίξαμε κάτι τέτοιο και ούτε ήταν δυνατόν ποτέ να έχουμε τέτοιες θέσεις όταν είμαστε υπέρμαχοι του ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΟΛΟΥ, του διεθνικού χαρακτήρα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Αυτό που λέμε είναι ότι στις δοσμένες συνθήκες της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης (υπονόμευσης των εθνικών κρατών και των συνακόλουθων δημοκρατικών και συνδικαλιστών κατακτήσεων και θεσμών, αποσάθρωσης της κοινωνικής συνοχής και πολτοποίησης της ιστορίας και του πολιτισμού των λαών) ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ πολλαπλές και ποικιλόμορφες ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ κατά της παγκοσμιοποίησης, που ένα πρόγραμμα σοσιαλιστικής επανάστασης θα πρέπει να τις αξιοποιήσει. Αυτό που λέμε είναι ότι η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ από την Αριστερά όλων αυτών των ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ κατακτήσεων από τον ισοπεδωτισμό των πολυεθνικών αποτελεί ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ και όχι αυτοσκοπός, το ίδιο όπως η υπεράσπιση της αστικής δικτατορίας από ένα δικτατορικό καθεστώς. Ας μη μπερδεύουμε τα πράγματα σύντροφε Κ.Ο. Εξάλλου γι' αυτό «μαλώνουμε»: για το ταξικό περιεχόμενο που έχουν σήμερα οι έννοιες «εθνικισμός», «ρατσισμός» κλπ Γνωρίζουμε και οι δύο ότι τόσο ο εθνικισμός όσο και ο αντιεθνικισμός αποτελούν ιδεολογίες όχι του προλεταριάτου, αλλά της αστικής τάξης. Και πρέπει να αντιλαμβάνεσαι ότι η ΛΟΓΙΚΗ της πολεμικής των κειμένων μας θα βγάλει ως εθνικιστικό και το κομμουνιστικό Μανιφέστο. Θα βγάλει ως εθνικιστικό και αντιδραστικό το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ. Πάνω στο πατριωτικό στοιχείο έγιναν αυτές οι αγωνιστικές συσπειρώσεις και όχι πάνω σε ένα καθαρά «ταξικό» και «επαναστατικό» πρόγραμμα (το ιστορικό παράδειγμα που ζητάς σύντροφε Κ.Ο.). Αλήθεια «εθνικιστικό» κίνημα ήταν το ΕΑΜ? Και αν τότε είχαμε κατοχή, σήμερα δεν έχουμε (ή τείνει να έχουμε) μιας άλλης μορφής, ιμπεριαλιστική κατοχή, ακόμα πιο εφιαλτικής? Και απορώ γιατί είσαι τόσο «ανεκτικός», όχι μόνο στους χαρακτηρισμούς που μας προσάπτουν εδώ μέσα, όσο, κυρίως, στις νεοφιλελεύθερες «αρλούμπες» που γράφονται από πολλούς. 3. Ως προς το τρίτο ζήτημα που θίγεται από τον Ο.Κ., πιστεύω ότι το εξετάζει εντελώς επιδερμικά. Πρώτον: Δεν κατηγορούμε όσους διαφωνούν μαζί μας ως «εγκάθετους». Αυτό είναι μια ανεπίτρεπτη, για το μυαλό του Κ.Ο., γενίκευση και απλοποίηση. Δεύτερον: Οι δομές αυτές πληροφόρησης, το γνωρίζει αυτό καλά ο Κ.Ο., δεν είναι επαναστατικών οργανώσεων, ούτε φυσικά υπόκεινται σε κανένα «εργατικό έλεγχο», σε έλεγχο των κοινωνικών κινημάτων. Είναι δομές των μηχανισμών εξουσίας και ως εκ τούτου υπάρχουν και οι «εγκάθετοι» της εξουσίας. Το τι επιδιώκουν και που αποσκοπούν ας το αφήσουμε για άλλη συζήτηση. Ας μη τις βγάζουμε όμως και επαναστατικές, λες και δεν γνωρίζουμε το πώς λειτουργούν οι μηχανισμοί της ιδεολογικής ενσωμάτωσης. Δεν είναι μόνο η καταστολή που μας απειλή σύντροφε Κ.Ο. αλλά και οι μηχανισμοί ιδεολογικής ενσωμάτωσης. Και αυτό το γνωρίζεις πολύ καλά! Γεια χαρά!

από γλώττα λανθάνουσα 20/10/2002 2:52 μμ.


Για όσους βαρέθηκαν να διαβάσουν το νέο κατεβατό του Θ.Π. (μάλλον τους περισσότερους), μεταφέρω εδώ με copy/paste, χωρίς καμιά αλλαγή, το παρακάτω απόσπασμά του: "η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ από την Αριστερά όλων αυτών των ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ κατακτήσεων από τον ισοπεδωτισμό των πολυεθνικών αποτελεί ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ και όχι αυτοσκοπός, το ίδιο όπως η υπεράσπιση της αστικής ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ από ένα δικτατορικό καθεστώς". Ε, ο άνθρωπος το λέει και μόνος του ... Η αριστερά "μακροπρόθεσμα" πρέπει να στοχεύει στο σοσιαλισμό, αλλά "ως μεταβατική διεκδίκηση" πρέπει να υπερασπιστεί μια αστική δικτατορία! Τι να προσθέσω εγώ;

από Όλγα 20/10/2002 4:40 μμ.


Η "γλώττα λανθάνουσα" διαβάζει τα κείμενα με κλειστά μάτια. Ο Θύμιος μιλάει για υπεράσπιση της δημοκρατίας απέναντι στην κατάλυσή της από μιά δικτατορία. Αυτό είναι κλασσική θέση των μαρξιστών.και δε σημαίνει σε καμιά περίπτωση θέση υπέρ της αστικής δημοκρατίας. Εάν δεν γνωρίζουμε αυτή τη διάκριση καλύτερα να μη μιλάμε. Η τύφλωση του/της "γλώττας λανθάνουσας" δείχνει όχι μόνο το κάλπικο της κριτικής της, αλλά και το ανέντιμο.

από γλώττα λανθάνουσα 20/10/2002 5 μμ.


Αγαπητή Όλγα, μάλλον εσύ είσαι αυτή που διαβάζει τα κείμενα με κλειστά μάτια. Εγώ, που τα διαβάζω με ορθάνοιχτα, διαπιστώνω (αν δεν το πρόσεξες μπορώ να παραθέσω το κείμενο για τρίτη φορά) ότι ο Θύμιος δεν μιλάει για υπεράσπιση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, όπως είναι όντως κλασσική θέση των μαρξιστών, αλλά για υπεράσπιση της ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ. Θα μου πεις ότι αυτό που ήθελε να γράψει ήταν "δημοκρατία" και το "δικτατορίας" το έγραψε κατά λάθος ή από βιασύνη. Μπορεί, αλλά εγώ δεν ξέρω τι ήθελε να γράψει -ξέρω τι έγραψε, όπως λέει και μια κλασική θέση των φροϋδιστών για τα ολισθήματα της πένας (ή του πληκτρολογίου).

Δεν ξέρω αν είσαι επαγγελματικά δημοσιογράφος αλλά αν είσαι, ανήκεις προφανώς στους ξυλοσχίστες που βιάζονται να σχολιάσουν τα γεγονότα πριν καταλάβουν (ή χωρίς να τους χρειάζεται να καταλάβουν) τι έγινε. Λες: >>> Συζητάμε λοιπόν όχι για να προβάλλουμε τις "σοφίες" μας, αλλά να αποδείξουμε την απάτη των αντιφασιστικών θρηνολογιών. Εσένα, βεβαίως αυτά δεν σε απασχολουν, ούτε τα καταλαβαίνεις. Έσπευσες, ωστόσο, να δόσεις το παρόν για να μη σου βάλουν απουσία. Ερωτω λοιπον: 1. Ποιό είναι το προβλημα "σας" ;; Να αντιμερωπίσετε τον φασισμό ή να ανταγωνιστήτε τους αλλους (π.χ. τις αστικές φυλάδες) που ισχυρίζονται απατηλά ότι τον αντιμετωπίζουν ;; Αν ήταν το πρώτο, τότε θα σας ενδιέφερε να αναπτύξετε εναν αντιφασιστικό λόγο, είτε εξ αρχής (δηλαδή ανεξάρτητα από το τί λενε αλλοι) είτε μέσα από την ΠΟΛΙΤΙΚΗ κριτική της υποκρισίας των άλλων, των δήθεν αντιφασιστών. "Εσείς" όμως τι κανετε ; Κατεβάζετε (με τον πιο φλύαρο τρόπο, με κατεβατά) μια σοφία Σολομώντος από τα πολύ παλιά και μετά το ρίχνετε στο βρισίδι. Λυπαμαι αλλά αυτο που κάνετε λεει οτι μόνο που "σας" ενδιαφερει είναι να περασετε την δική σας υποκρισία στην θέση των υποκρισιών που κυριαρχουν και να πάρετε εσεις την εργολαβία της συγκαλυψης του φασισμού από τους άλλους που την κανουν τώρα. 2. Να μή μου βάλουν απουσία ποιοί ; Οι καθεστωτικοί μηχανισμοι ; Εγώ δεν έχω αντίρρηση να μπαινει σε συζήτηση αν καποιος εξυπηρετεί τους καθεστωτικούς μηχανισμούς γιατι δεν είναι καθόλου σαφής η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο σύστημα και στο αντισύστημα, στην βία και στην αντιβία, παρ' όλο που όλοι σχεδόν εδω μέσα μιλάνε σαν να είναι είναι ηλιου φαεινότερο, όπως εσύ που νομίζεις πως ο λόγος σου είναι θεία ρήση. Εγώ όμως προτείνω εναν αλλο τρόπο να το κρινουμε αυτό. Αν εγώ λέω κατι ως λόγος υπηρετει το σύστημα ειμαι τσανάκι του συστήματος !! Αν όμως αυτές οι μαλακίες που κατεβάζεις ώς δήθεν επιστημονική τοποθέτηση απέχουν χιλιόμετρα από το να είναι αντιφασιστικός λόγος και αν περιορίζεσαι στην φασιστική μέθοδο του αφορισμού αντί να κάνεις κριτική τότε είσαι εσύ τσανάκι του συστήματος. Κ.Π.

Αγαπητή Ολγα ο που το είδες γραμμενο ότι ο Μαρξισμός είναι υπερασπιστής της αστικής δημοκρατίας έναντι του φασισμού; Μαλλον κατι μπερδεύεις: Ο μαρξισμός κατ' αρχήν είναι μια πολιτικο - ιστορική φιλοσοφία και επομένως δεν ασχολείται με ταχτικές και στρατηγικές. Ο Μαρξ όμως εκτός από πολιτικό - ιστορικός φιλόσοφος είχε και πολιτική δράση που βέβαια δεν κοντραριζόταν με τον μαρξισμό αλλά δεν ταυτίζόταν κι ολας. Αυτό άλλωστε είναι ενα ξεχωριστό ειδικό ζήτημα. Αυτό που μπορείς να πεις ότι ανήκει στην Μαρξιστική πολιτική (και όχι στον μαρξισμό και άλλωστε χωρίς να είμαι βέβαιος νομίζω ότι τέθηκε πραχτικά μετά τον θάνατο του Μαρξ από τον Λενιν και αργότερα από τον Μάο) είναι: Πρώτον, η ιδέα της ολοκλήρωσης της αστικής επανάστασης που η αστική τάξη δεν μπορεί να πραγματοποιήσει ακριβώς γιατί είναι η ιδια που αντι να ολοκληρώσει την αστική δημοκρατία την μετατρέπει σε φασιστική διχτατορία και Δεύτερον η ιδέα της σύμπηξης ενός δημοκρατικού πολιτικού μετώπου με ορισμένα ριζοσπαστικά τμήματα της αστικής τάξης. Και τα δύο αυτά ζητήματα είναι ζητήματα ταχτικής και ακόμα και όταν δεν αμφισβητήται η ορθότητά τους, τονίζεται η προσοχή που πρέπει να υπαρχει στην χρήση τους. Αυτή η ταχτική, που παντως ετσι κι αλλιώς στις σημερινές συνθήκες θέλει συζήτηση, σε καμιά περίπτωση δεν μεταφράζεται σε υπεράσπιση της αστικής δημοκρατίας έναντι του φασισμού. Κ.Π.

από k.o. 20/10/2002 6:46 μμ.


Ο Γ.Π. και ο Θ.Π. έγραψαν πολλά που χρήζουν συζήτησης. Θα προσπαθήσω να διατυπώσω κάποιες απόψεις. Προς Γ.Π.: Εγώ αναφέρθηκα ονομαστικά σε εσένα, εσύ απαντάς σε κάποιους «αυτούς» και σε κάποιον ιδεότυπο «αριστερού». Ίσως τα γράφεις για να τα ακούς εσύ ο ίδιος. Αν και η περιγραφή του «διεθνο-κοσμοπολίτη» που κάνεις δεν με καλύπτει, ας θεωρήσω για τους σκοπούς της κουβέντας ότι εκεί περιλαμβάνομαι κι εγώ. Λοιπόν, έκανα κάποιες συγκεκριμένες ερωτήσεις, δεν έλαβα καμία συγκεκριμένη απάντηση. Τουλάχιστον μετριάστηκε ο προσβλητικός τόνος που είχες χρησιμοποιήσει. Κατ’ αρχάς, συγχώρεσε μου αλλά η ανάλυση σου είναι μια «άποψη», δεν είναι η «αλήθεια», ούτε η καταγραφή της «ιστορικής πραγματικότητας». Ας μην επιμείνεις στο διαχωρισμό «επιστήμης» και «ιδεολογίας», «αλήθειας» και «ψεύδους», διεκδικώντας το πρώτο για σένα. Ακόμα ας υπογραμμίσω ότι αν και αρχικά είχες επικεντρωθεί σε μια ιστορική ανάλυση από τη σκοπιά της «μακράς διάρκειας», τώρα, σε κάποια κομμάτια, κλίνεις προς την «μικροϊστορία» και την «ιστορία των νοοτροπιών». Επιπλέον, αν και μας εγκαλείς για ιστορικότητα, παλινδρομείς από το σήμερα στον 18ο και ακόμη στον 16ο αιώνα (μα ειλικρινά συζητούσαμε για τους αυτόχθονες της Αμερικής;). Ερωτήματα για την πολιτική στρατηγική του καιρού μας έμειναν αναπάντητα και ζητάς να βγάλουμε συμπεράσματα από την εποχή της Αναγέννησης. Δεν πιστεύω στην γραμμική πρόοδο και τις νομοτέλειες (όπως κάνει ο χυδαίος μαρξισμός, μη ξεχνιόμαστε), μα ούτε στην κυκλική ιστορία, την ιστοριοκρατία ή τον στατικό χρόνο. Οι πολιτισμοί εξελίσσονται, τίποτε δεν μένει ακλόνητο. Γιατί άραγε να μείνει; Κάθε πολιτιστική ταυτότητα αποτελεί σύνθεση του παλιού και του νέου. Στις μεταβολές παίζουν ρόλο και οι παραγωγικές δυνάμεις και οι νέες κοινωνικές συνθήκες και οι ανάγκες του παρόντος. Έτσι όπως περάσαμε από την αρχαιότητα στο μεσαίωνα και από εκεί στη νεωτερικότητα, έτσι τώρα ίσως να βρισκόμαστε στο μεταίχμιο της ίσως και όχι. Όσο για τον κλονισμό των παραδοσιακών κοινωνικών σχέσεων και της άμεσης επαφής του ανθρώπου με τη γη, μην θεωρείς αιτία την παγκοσμιοποίηση ή το «διεθνοκοσμοπολιτισμό». Ψάξε την κάμποσους αιώνες πίσω στην αυγή της νεωτερικότητας, θυμήσου τα απελευθερωτικά προτάγματα του Διαφωτισμού. Για το όνομα τίνος παίρνουν τα παιδιά (τι παράδειγμα κι αυτό!), κοίτα αν θες πως τα εγγόνια του Γιάννη και της Κατερίνας ονομάστηκαν Αριστείδης και Μελπομένη στο αποκορύφωμα του ελληνικού ρομαντισμού. Όσο για τους οικογενειακούς δεσμούς, η έρευνα έχει δείξει ότι στην πυρηνική οικογένεια αυτοί είναι πιο στενοί απ’ ότι στις πολυπληθείς οικογένειες άλλων εποχών. Εν ολίγοις, στο κείμενο σου μπορώ να βρω αρκετό ιστορισμό και αρκετό ρομαντισμό, παθολογική φοβία του παρόντος και καταφύγιο σε κάποιο «Τέλειο όλο», στον οργανικό κοινοτισμό, την αυτορυθμιζόμενη κλειστή κοινωνία. Οι πολιτιστικές ταυτότητες δεν είναι ποτέ μονοδιάστατες και μονιστικές. Δεν μπορούν να αναχθούν ή να συμπυκνωθούν σε ένα αίτιο, σε μια ουσία (θρησκεία, εθνικότητα, γλώσσα). Εγώ μπορεί να είμαι κάλλιστα Έλληνας, Βαλκάνιος, Νοτιοευρωπαίος, ανένταχτος αριστερός, αγνωστικιστής, πρώην φοιτητής ανθρωπιστικών επιστημών και νυν ιδιωτικός υπάλληλος, Ολυμπιακός, ετεροφυλόφιλος, ορθολογιστής κτλ κτλ. Όλα αυτά τα επάλληλα στρώματα συγκροτούν την ταυτότητα μου, όπως εγώ την αυτοπροσδιορίζω, χωρίς απαραίτητα να ιεραρχούνται καθ’ οιονδήποτε τρόπο και δίχως να αποκλείω το ενδεχόμενο να αναιρεθούν, όλα ή κάποιο απ’ αυτά, στο μέλλον. Αν εσύ δεν μπορείς να βρεις κανένα άλλο πρόταγμα συσπείρωσης όσων αγωνίζονται ενάντια στην κρεατομηχανή του κεφαλαίου εκτός από τον κοινοτισμό τύπου Γιανναρά και Ράμφου, εγώ πιστεύω σε μια διεθνική, πολυπολιτισμική και πολιτικά πολυσυλλεκτική συμμαχία που να θέτει ως στόχο την πάλη ενάντια κοινωνική αδικία του καπιταλισμού με μακροπρόθεσμο στόχο την ανατροπή του, που δεν αρνείται την πολιτισμική διαφορά αλλά προβάλλει την ανοχή, την επαφή και την ανταλλαγή. Η ομφαλοσκόπηση και η περιχαράκωση είναι «αδιαφορία». Όσον αφορά αυτό το τελευταίο, συμμερίζομαι απόλυτα εκείνο που εσύ εμμέσως καταγγέλλεις: «όλες οι διαφορές, όλες οι κουλτούρες είναι ισοδύναμες, ισάξιες και αποδεκτές, αρκεί να εντάσσονται στον παγκόσμιο πολιτισμό με «ειρήνη και τάξη», δηλαδή χωρίς φανατισμούς και με το πνεύμα της ευπροσήγορης ανεκτικότητας.» Αν εσύ δεν το δέχεσαι, σε παρακαλώ να μου εξηγήσεις ποιες κουλτούρες είναι ανώτερες, άνισες και απαράδεκτες, ποιες και γιατί δεν μπορούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Γιατί αυτό δεν διαφέρει πολύ από τα λεγόμενα του Samuel Huntington περί «σύγκρουσης των πολιτισμών». Και αυτό είναι κομμάτι της «συμβολικής δομής» της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Προς Θ.Π.: Η απάντηση σου ήταν διαφωτιστική ως προς το να ξεδιαλύνω την ουσία της διαφωνίας μας. Βελτιώνω, λοιπόν, το προηγούμενο post μου: η διαφορά μας (και ίσως η διαφορά σου και με άλλους) έγκειται τόσο στην αντικαπιταλιστική στρατηγική του όποιου κινήματος όσο και στον ορισμό του τι αποτελεί το εποικοδόμημα της Νέας Τάξης (δεν αποφεύγω τον όρο, δεν καταλαβαίνω πως σου ήρθε). Ας αρχίσω ανάποδα από το δεύτερο. Μεθοδολογικά έχω κάποιες ενστάσεις για την χρησιμότητα του δίπολου βάση-εποικοδόμημα. Μου φαίνεται μηχανιστική, έστω κι αν δεχτεί κανείς το ενδεχόμενο ανάδρασης, όπου σε «τελική ανάλυση», πάντως, η βάση είναι καθοριστική. Δεν πιστεύω ότι σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων αντιστοιχούν «οπωσδήποτε» και «αυτόματα» κάποιες ιδεολογίες, θεσμοί κτλ. Η θρησκεία, καθαρά προ-αστικός θεσμός, σημειώνει εντυπωσιακή επιστροφή στις μέρες της μεταβιομηχανικής εποχής, όχι μόνο ως υλικός και συμβολικός μηχανισμός αντίστασης αλλά, σε κάποιες περιπτώσεις, και ως ιμάντας της υπερφιλελεύθερης ιδεολογίας (βλ. λ.χ. τον ευαγγελικό προτεσταντισμό στις Η.Π.Α.). Ως προς τις οικονομικές και κοινωνικές δομές της παγκοσμιοποίησης και τους υπερεθνικούς μηχανισμούς του σύγχρονου καπιταλισμού δεν νομίζω πως διαφωνούμε. Ωστόσο δεν δέχομαι ότι η πολύ-πολιτισμικότητα είναι το ιδεολογικό πλοκάμι του κεφαλαίου, ίσως και το πιο ύπουλο. Θεωρώ – και το λέω καθαρά – πως η πολύ-πολιτισμικότητα είναι απαραίτητο κομμάτι του σύγχρονου διεθνισμού και η έμπρακτη υποστήριξη της κάνει περισσότερο ειλικρινή τα διεθνιστικά αιτήματα. Να εξηγηθώ πριν παρανοηθώ: ως πολύ-πολιτισμικότητα δεν εννοώ τον πολιτιστικό ιμπεριαλισμό, την ισοπέδωση, την macdonaldοποίηση. Τα γραπτά του Edward Said είναι και χρήσιμα και επίκαιρα ως προς αυτή τη διάκριση. Πιστεύω στις διαφορές, δεν πιστεύω στην περιχαράκωση. Πιστεύω στην ανταλλαγή, δεν πιστεύω στην επιβολή. Οι δυτικές κοινωνίες είναι πια de facto πολύ-πολιτισμικές. Ποιος ο λόγος να διαδηλώνεις «διεθνιστικά» υπέρ της Παλαιστίνης, όταν περιθωριοποιείς τον Άραβα μετανάστη και όταν τον ενοχοποιείς για τον κακούργο ιμπεριαλισμό που τον έσπρωξε να ξενιτευτεί (όπως κατά κόρον έχει γίνει από ορισμένους σε αυτό το forum); Ποιος ο λόγος να κατεβείς στο δρόμο για τους ΝΑΤΟικούς βομβαρδισμούς στα Βαλκάνια, όταν αποκλείεις τον Αλβανό εργάτη από τα επαγγελματικά σωματεία; Πόσος πιστευτός είναι τότε ο διεθνισμός και πόσο εύκολος; Ας κάνουμε λοιπόν πράξη το «διεθνές όλο» πρώτα στον τόπο μας. Ελπίζω να ήμουν σαφής. Αναφορικά με τις αντιστάσεις στον ιμπεριαλισμό. Δεν λέω ότι δεν υποστηρίζεις διάφορες αντιστάσεις, όμως τα γραπτά σου εδώ επικεντρώνονται διαρκώς στον «εθνικό» (ή εθνικιστικό) παράγοντα. Θα ήθελα να ακούσω και κάτι άλλο κάποια στιγμή. Σχετικά με τα ιστορικά παραδείγματα. Η ερώτηση που έκανα πήγε στον Γ.Π. και έμεινε μετέωρη. Απάντησες εσύ για λόγου του. Όμως, αν δεν απατώμαι, εκείνος μίλησε για το σήμερα και όχι για τη δεκαετία του ’40 – και μίλησε για την Ελλάδα (ούτε για Παλαιστίνη, ούτε για την Αφρική – προλαβαίνω τυχόν σχόλια). Το ΕΑΜ πέτυχε γιατί συνδύασε το πατριωτικό με το (μετριοπαθώς μεταρρυθμιστικό, μην το ξεχνάμε) κοινωνικό πρόγραμμα. Την ίδια στιγμή, όμως, συγκρότησε συμμαχίες με ανάλογα κινήματα σε όλη τη Βαλκανική, δέχτηκε στους κόλπους του Εβραίους, σλαβόφωνους και ξένους αντιφασίστες μαχητές. Άσε που μίλαγε εναλλάξ (ανάλογα με την περίσταση) για «Δημοκρατία της Βαλκανικής» ή για «πλέριες ελευθερίες σε όλες τις μειονότητες». Ο συγγραφέας δε του άτυπου best seller της δεκαετίας του ’40, ο Γληνός (βλ. «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ»), είχε παλιότερα προγραφεί από την αντίδραση όταν είχε αμφισβητήσει τα ιερά και τα όσια του ελληνοχριστιανισμού και της κατά Παπαρρηγόπουλο ιστοριογραφίας. Τώρα, αν οι αυτόκλητοι συνεχιστές του στις μέρες μας, μιλούν αποκλειστικά και μόνο για «Σέρβους αδελφούς» και αναζητούν συμμαχίες με τους «νέο-ορθόδοξους» είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Εξακολουθώ να μη βλέπω πως η αριστερά θα προσελκύσει τις «εγκλωβισμένες» μάζες από άλλους πολιτικούς χώρους βάσει εθνοκεντρικών υπέρ της παράδοσης συνθημάτων. Και αν, λέμε τώρα, τα καταφέρει με ποιον ταχυδακτυλουργικό τρόπο θα τις στρέψει σε άλλους σοσιαλιστικούς στόχους όταν περάσει τούτο το «μεταβατικό» στάδιο. Άλλοι γνωρίζουν καλύτερα το παιχνίδι αυτό. Επειδή εγώ είχα την αίσθηση ότι αυτός ο δικτυακός χώρος στήθηκε ως ελληνικό παρακλάδι διεθνών κοινωνικών κινημάτων, θα ήθελα να με ενημερώσεις τι στοιχεία διαθέτεις ότι αποτελεί «μηχανισμό ιδεολογικής ενσωμάτωσης» των εξουσιαστικών δομών. Όσο για το πότε και με ποια αφορμή θα γράφω εδώ επέτρεψε μου να το επιλέγω εγώ: όσο έχω δει, οι νεοφιλελεύθεροι αρλουμπολόγοι έχουν πάρει τις απαντήσεις που τους αξίζουν, όσο για τις αστήρικτες ύβρεις που εκτοξεύονται, αυτό γίνεται εκατέρωθεν. Νομίζω πως καταγράφηκαν οι όροι της διαφωνίας μας. Γεια χαρά

από Γιάννης Παπαμιχαήλ 20/10/2002 8:22 μμ.


Αν και κανένα σχόλιο δεν απευθύνεται κατευθείαν σε ότι έχω γράψει, θα ήθελα να προσθέσω κάποια πράγματα. Δεν διαφωνώ καθόλου [αυτό μας έλειπε!] με τον αποκρουστικό χαρακτήρα των προσωπικών βιωμάτων του καθενός από τις πολλές εμπειρίες των επαφών του με τις σκοταδιστικές εκδηλώσεις της Ελλάδας Ελλήνων χριστιανών του μετεμφυλιακού ελληνικού κράτους. Έχω και εγώ τέτοιες πολλές. Αυτό που λέω είναι ότι το άθροισμα αυτών των εμπειριών δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά σύνολο προσωπικών «ιστοριών». Όχι ιστορία και μελέτη των δυναμικών διαδικασιών της εξέλιξης των κοινωνιών. Αφού λοιπόν καταδικάσουμε παρέα τους χωροφύλακες, τους παπάδες, τους δασκάλους κλπ., του χωριού, με την υποχρεωτική προσευχή τους, τις γαλανόλευκές τους, το κατηχητικό τους, τους άθλους του Ηρακλέους, την μυθολογία της τρισχιλιετούς αδιατάρακτης συνέχειας του ελληνισμού, τις σωματικές τιμωρίες στους απείθαρχους μαθητές και όλα αυτά, πάμε παρακάτω; Απλουστευμένη υπόθεση: μπροστά στον «μετάνθρωπο» που ετοιμάζεται στο όνομα της νέας τάξης και της «διεθνούς κοινωνίας των πολιτών» -το άτομο-ανώνυμο γρανάζι των ταινιών της επιστημονικής τους φαντασίας, όλα τα σκατά του παρελθόντος, βουκολικά και μη, θα μυρίζουν άρωμα. Δεν είμαι ούτε με ενδιαφέρει να γίνω αυθεντία σε τίποτα. Όμως δεν ανέχομαι να με περνάνε για κρετίνο και να προσπαθούν να μου περάσουν με διάφορα προσχήματα τα μοντέρνα τους λουριά. Είναι μεγάλο το έγκλημα; Διαβάζω λοιπόν, προσπαθώ να καταλάβω, να σκεφτώ. Και να, με δικούς μου σχολιασμούς, κάποιες απόψεις χρόνια αποσιωπημένες, από ένα διανοούμενο που στήριξε τις αναλύσεις του στον μαρξισμό: τον Πολάνυι. Είναι σταχυολογημένες από τις σελίδες 176 έως 181 του βιβλίου του «Ο μεγάλος μετασχηματισμός». Ας ανακεφαλαιώσουμε την συζήτηση: το ερώτημά μας σήμερα εδώ είναι: μπορεί ένας «αντικειμενικά ξεπερασμένος» από την οικονομική λειτουργία θεσμός [όπως το εθνικό κράτος, η εκκλησία κλπ.], να διαδραματίζει παρά τον οπισθοδρομικό ταξικά χαρακτήρα του, έναν προοδευτικό ρόλο; Μπορεί η συντήρηση να είναι ή να γίνει , έστω συγκυριακά, εν δυνάμει προοδευτική –ή είναι αναγκαστικά πάντα αντιδραστική; Ο Πολάνυι εστιάζεται στις σχέσεις των διαφόρων κοινωνικών τάξεων μεταξύ τους, στις άρρητες συμμαχίες και τις συγκρούσεις τους και στους ρόλους που έπαιξαν ιστορικά κατά την ανάδυση του φιλελευθερισμού και την εγκατάσταση στην Ευρώπη των σύγχρονων αστικών κοινωνιών. Θα βάζω σε αγκύλες τους δικούς μου σχολιασμούς, τις ενδιάμεσες παραπομπές ή τις εκκλήσεις για συγκρίσεις και αντιπαραβολές με ότι λέγεται ή συμβαίνει σήμερα , στα πλαίσια λόγου χάρη αυτού εδώ του διαλόγου. «Η απόδοση των εκκλησιαστικών κτημάτων στην κοσμική εξουσία υπήρξε ένα από τα θεμέλια του σύγχρονου κράτους, ένας από τους κυριότερους τρόπους της εντεταλμένης μεταβίβασης γης στα χέρια των ιδιωτών. Τα σπουδαιότερα βήματα τα έκαναν η γαλλική επανάσταση και οι μεταρρυθμίσεις του Μπένθαμ κατά τις δεκαετίες του 1830 και 1840… Μια τέτοια ελευθερία σχετικά με την ιδιοκτησία συνιστούσε σημαντικό μέρος της σύλληψης της προσωπικής ελευθερίας από τον Μπένθαμ… Δεύτερο βήμα υπήρξε η καθυπόταξη της γης στις ανάγκες ενός ταχύτατα αυξανόμενου αστεακού πληθυσμού…ενώ οι αγορές είχαν αυστηρά τοπικό χαρακτήρα μέχρι τον 15ο αιώνα, η ανάπτυξη των πόλεων παρακίνησε τους γαιοκτήμονες να παράγουν κυρίως για να διαθέτουν τα προιόντα στην αγορά…τελικά, η συσσώρευση του πληθυσμού στις βιομηχανικές πόλεις του δεύτερου μισού του 18ου αι. άλλαξε ριζικά την κατάσταση, πρώτα σε εθνικό, έπειτα σε παγκόσμιο επίπεδο….οι λαοί απόμακρων περιοχών υπέστησαν τις συνέπειες μιάς αλλαγής που οι καταβολές της τους ήταν άγνωστες…μαζί με το ελεύθερο εμπόριο εμφανίστηκαν και οι νέοι τρομακτικοί κίνδυνοι της παγκόσμιας αλληλεξάρτησης…στις αποικίες λοιπόν η αντιιμπεριαλιστική εξέγερση ήταν κυρίως μία απόπειρα αυτών των λαών να πραγματώσουν το πολιτικό στάτους που ήταν απαραίτητο για να προφυλαχτούν από τις κοινωνικές αποδιαρθρώσεις τις οποίες προκαλούσαν οι ευρωπαικές εμπορικές πολιτικές…στην ίδια την Ευρώπη, σε σχέση με την γη, το εθιμικό δίκαιο[ βλ.έθιμο, παράδοση, κοινοτική προκαπιταλιστική πρακτική κλπ] άρχισε σταδιακά να προβάλει εμπόδια στις αλλαγές…από τον 18ο αι, το εθιμικό δίκαιο λειτουργούσε σε σχέση με την γη ως προασπιστής του παρελθόντος, απέναντι στην εκσυγχρονιστική νομοθεσία…αντίθετα, τα συνδικάτα εξελίχθηκαν σε υπερμάχους της αντιαγροτικής εκστρατείας, ενώ ο επαναστατικός σοσιαλισμός στιγμάτισε τους χωρικούς του κόσμου ως αντιδραστικούς.[τίθεται δηλαδή εδώ το ζήτημα του ορισμού της «προόδου» από την αριστερά, σε συνάρτηση με τις μηχανιστικές αντιλήψεις ,τις καταχρηστικές γενικεύσεις του «αυτομάτως προοδευτικού» χαρακτήρα των εργατικών απαιτήσεων ή της ριζοσπαστικής δυναμικής επιμέρους κοινωνικών συμφερόντων κλπ]Ο διεθνής καταμερισμός εργασίας ήταν αναμφίβολα προοδευτική σύλληψη και οι αντίπαλοί του είτε εκπροσωπούσαν κεκτημένα συμφέροντα [βλ. «αριστοκράτες», «αστοί» «αυθεντίες» κλπ.], είτε ήσαν άτομα χαμηλής νοημοσύνης [«θρησκόληπτες μάζες», άτομα που ακολουθούν τους Χριστόδουλους και Καρατζαφέρηδες κλπ]… Οι ανεξάρτητοι και ανιδιοτελείς διανοητές που ανακάλυψαν τους κινδύνους τους οποίους περιέκλειε το ανεξέλεγκτο ελεύθερο εμπόριο,[ η νέα τάξη, ο πλανητικός φασισμός που επέρχεται κλπ], ήταν πολύ λίγοι για να προκαλέσουν την προσοχή… Η επιβίωση φεουδαλικών μορφών ζωής στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη, εξηγούνται εύκολα με βάση τη ζωτική προστατευτική τους λειτουργία, δηλαδή την επιβράδυνση της εμπορευματοποίησης της γης [ βλ.τις αντιστάσεις που προβάλουν σήμερα εθνικές κοινωνίες και βαθύρριζες ιστορικές παραδόσεις στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση]… Αυτή η δυνατότητα της φεουδαλικής αριστοκρατίας αποτελούσε γρίφο για τους νεότερους παρατηρητές [η συντήρηση ως κοινωνική άμυνα, με μια πραγματικά προοδευτική δυναμική] .Για να την εξηγήσουν κατέφευγαν συχνά στην θεωρία του «επιβιωμάτων» [Μπουρντιέ: πολιτισμικό habitus], σύμφωνα με την οποία θεσμοί δίχως λειτουργία μπορεί να εξακολουθήσουν να υπάρχουν εξαιτίας της δύναμης της αδράνειας. Αλλά θα ήταν πλησιέστερο στην πραγματικότητα να πούμε ότι κανένας θεσμός δεν διαρκεί περισσότερο απ’ όσο λειτουργεί –αν φαίνεται κάτι άλλο, αυτό οφείλεται στο ότι ο θεσμός ασκεί μια άλλη λειτουργία ή λειτουργίες, όχι αναγκαστικά την αρχική [απαιτείται εδώ επέκταση ή μεταφορά του σκεπτικού αυτού στην επιβίωση ή και στην ενίσχυση του εθνοτικού συναισθήματος , των εθνικών κρατών κλπ κατά την εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης]. Ο φεουδαλισμός και ο κτηματικός συντηρητισμός διατήρησαν την ισχύ τους όσο εξυπηρετούσαν έναν σκοπό, τον περιορισμό των καταστροφικών επιπτώσεων της εμπορευματοποίησης της γης… Με δεδομένο ένα σύστημα εξ’ ολοκλήρου εξαρτημένο από τις λειτουργίες της αγοράς για την διασφάλιση των υπαρξιακών του αναγκών, είναι φυσικό η εμπιστοσύνη να στραφεί προς εκείνες τις δυνάμεις, έξω από το σύστημα της αγοράς που είναι ικανές να διασφαλίσουν το κοινό συμφέρον το οποίο απειλείται από την αγορά. Η άποψη αυτή συμβαδίζει με το ποιες θεωρούμε αληθείς πηγές της ταξικής επιρροής: αντί να προσπαθούμε να εξηγήσουμε εξελίξεις αντίθετες προς την γενική τάση της εποχής [εθνικισμούς φανταστικούς ή πραγματικούς, την στιγμή ακριβώς που περιορίζονται ασφυκτικά οι παραδοσιακές λειτουργίες των εθνικών κρατών,«λεπενισμούς», «αυγά φιδιών» κλπ] με βάση την (ανεξήγητη) επίδραση των αντιδραστικών τάξεων, προτιμούμε να ερμηνεύουμε την επιρροή αυτών των τάξεων με βάση των γεγονός ότι αυτές, έστω και τυχαία, υποστηρίζουν εξελίξεις μόνο φαινομενικά αντίθετες προς το γενικότερο συμφέρον» [πρόκειται εδώ για ΄’ένα θέμα ΜΕΘΟΔΟΥ ως προς την πραγματική ιστορική ερμηνεία και κατανόηση «συντηρητικών φαινομένων» όπως ο «εθνικισμός»]

από Δημοσιογράφος 20/10/2002 8:42 μμ.


Απαντώ καθυστερημένα γιατί έλειπα. Συμφωνώ με τη διάκριση "άλλος φασισμός του Μεσοπολέμου, άλλο ακροδεξιά". Ωστόσο η κυρίαρχες αντιλήψεις δεν κάνουν αυτή τη διάκριση και δολίως προσπαθούν να συνδέσουν "ακροδεξιές" τάσεις με το φασισμό. Όταν λένε ότι επωάζεται το αυγό του φιδιού αυτό δεν εννοούν; Σε αυτό απαντούσα.Τώρα για την "ακροδεξιά" είναι άλλο θέμα συζήτησης. Πάντως πιστεύω ότι καμία απειλή δεν υπάρχει και από εκεί. Οποιαδήποτε ανάπτυξη τέτοιων δυνάμεων, που θα εκμεταλλεύονται δημαγωγικά τη λαϊκή οργή και θα καταλαμβάνουν τα "οχυρά" που εγκαταλείπει η Αριστερά θα κινείται μέσα στα πλαίσια που ορίζει η Νέα Τάξη και θα αφομειώνονται από αυτή. ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ αυτές οι δυνάμεις δεν μπορούν να επιβάλουν δικτατορικό καθεστώς, όχι μόνο γιατί δεν έχουν εθνικά κεφαλαιοκρατικά στηρίγματα, αλλά κυρίως γιατί δεν έχουν πλανητικά στηρίγματα. Για τη δεύτερη παρατήρησή σου. Αναφέρθηκα στις νέες ιδεολογίες της Νέας Τάξης που προωθούν τον ολοκληρωτισμό. Η πολυπολιτισμικότητα είναι μία από αυτές. όλες μαζί προωθούν, ακριβέστερα προλειαίνουν το δρόμο του ολοκληρωτισμού. Η πολιτιστική πολτοποίηση και ισοπέδωση της ιστορίας και της συλλογικής μνήμης και παράδοσης δεν είναι ολοκληρωτισμός; Στο ερώτημα σου: Είμαι εξωτερικός συντάχτης και όχι αρθρογράφος. Για να γράφεις στις εφημερίδες τις ιδέες σου είναι ένας επώδυνος αγώνας και δεν το καταφέρνουν όλοι. Γίνεται φανερό, συνεπώς, το γαιτί δεν μπορώ να αναφέρω το έντυπο που δουλεύω. Έχει, όμως, αυτό καμιά σημασία;

από Όλγα 20/10/2002 9:09 μμ.


Διαβάζοντας το κείμενο του Γιάννη Παπαμιχαήλ θυμήθηκα τα παρακάτω λόγια του Φρομ: "Ο σύγχρονος καπιταλισμός χρειάζεται ανθρώπους που να αισθάνονται ελεύθεροι και ανεξάρτητοι, μη υποκείμενοι σε καμιά εξουσία, ή αρχή,ή συνείδηση -ωστόσο πρόθυμους να δέχονται διαταγές, να κάνουν ό,τι απαιτούν από αυτούς, να εφαρμόζουν καλά στην κοινωνική μηχανή, χωρίς τριβή, ανθρώπους που να μπορούν να καθοδηγούνται χωρίς βία, να ποδηγετούνται χωρίς ηγέτες, να παρακινούνται χωρίς σκοπό..." Με την κονιορτοποίηση των ταξικών σχέσεων και συλλογικών συνειδήσεων, την πολτοποίηση του πολιτισμού και την ισοπέδωση της Ιστορίας, της αγωνιστικής μνήμης των λαών και των συμβόλων, επιδιώκει η Νέα Τάξη να μας μετατρέψει σε "γρανάζια", σε αλλοτριωμένα αυτόματα όχι μόνο ανίκανα για αγώνα, αλλά ανίκανα να αισθάνονται, ανίκανα να αγαπούν, ανίκανα να υποφέρουν. Δηλαδή χωρίς νεύρο και πάθος...

από sniper 20/10/2002 9:24 μμ.


Ανάστατοι οι Ηρακλείς της δημοκρατίας στην δυτική Ευρώπη και πέραν του Ατλαντικού, ζητούν απ’ την ελληνική κυβέρνηση να κλείσει τον τηλεοπτικό σταθμό του Καρατζαφέρη. Επιτέλους οι Έλληνες «δημοκράτες» όλων των αποχρώσεων μπορούν τώρα να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι τους, σ’ αυτόν τον κρίσιμο αγώνα κατά του ρατσισμού και του φασισμού. Έχουν και την ρωμαλέα υποστήριξη της μεγάλης δημοκρατίας των ΗΠΑ! Βλέπε στην πρώτη σελίδα: ΟΙ ΗΠΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΎΟΥΝ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!.

από Γιάννης Παπαμιχαήλ 20/10/2002 9:47 μμ.


Επειδή δεν είχα διαβάσει τις ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις του Κ.Ο., αναγκαστικά επανέρχομαι: στις επάλληλες στρώσεις των ταυτοτήτων μας, έχουμε φίλε κ.ο. δύο κοινά: είμαστε ετεροφυλόφιλοι και ολυμπιακοί. Στο όνομα αυτών των κοινών μας χαρακτηριστικών, θα σου απαντήσω λοιπόν όσο μπορώ πιο σύντομα, παρόλο που δεν είπες τίποτα απολύτως περί της μεθοδολογικής ουσίας των προηγούμενων παρατηρήσεών μου: 1. δεν διεκδικώ την αλήθεια παρά ως μια προσπάθεια αποσαφήνισης. Τι θα σήμαινε μια συζήτηση χωρίς μια τέτοια διεκδίκηση; Τι θα ήταν η ίδια η σκέψη χωρίς αυτήν την προσπάθεια ή την απαίτηση που ακριβώς εκτυλίσσεται μέσα από την γλώσσα και την επικοινωνία; 2. υπάρχει απάντηση μη ιστορική στα προβλήματα του καιρού μας; Τι είναι η αναγέννηση –κάτι εξόχως ξένο και μακρινό, άσχετο με τις αστικές κοινωνίες; 3. φυσικά και ο κόσμος εξελίσσεται και αλλάζει. Αυτό όμως τι σημαίνει; Ότι αλλάζει αυτομάτως πάντα «προς το καλύτερο»; 4. η σχέση του φιλελευθερισμού με την εμπορευματοποίηση της γης και της εργασίας αναφέρθηκε ως δομικό παράδειγμα επί του οποίου μπορούμε να σκεφτούμε τις φιλελεύθερες στρατηγικές. 5. δεν συζητούσαμε για τους αυτόχθονες της Αμερικής προφανώς, αλλά αναγκαστικά, συζητούσαμε ΚΑΙ γι’ αυτούς. Αλλιώς, χωρίς ιστορική προοπτική, τα εθνολογικά δεδομένα μοιάζουν με λούνα παρκ εθίμων και συνηθειών. 6. είναι συζητήσιμο βέβαια το αν σε όλες τις πυρηνικές οικογένειες, ανεξαρτήτως του γενικότερου πολιτισμικού και κοινωνικού πλαισίου, οι δεσμοί συγγένειας που είναι συχνά όντως στενοί [μέχρι ασφυξίας κάποτε θα έλεγα], έχουν κοινά χαρακτηριστικά. Να μια ρήση του Γούντυ Άλεν: «όταν με απήγαγαν, οι γονείς μου έδρασαν άμεσα. Νοίκιασαν το δωμάτιο μου». Προφανώς δεν το λέει ως εβραίος αλλά ως αμερικανοεβραίος. Μάλλον πιο δύσκολα θα το έλεγαν Τούρκοι, Ιταλοί, Έλληνες κλπ. Γιατί άραγε κατά την γνώμη σου; 7. η διάγνωσή σου για τον ρομαντισμό μου και την παθολογική φοβία που έχω για το παρόν παρέλειψε να θέσει τις απόψεις μου στην πραγματική λειτουργική και επικοινωνιακή τους βάση: την πολεμική απέναντι σε άλλες απόψεις τα μεθοδολογικά χαρακτηριστικά των οποίων προσπάθησα να περιγράψω στην προηγούμενη επέμβασή μου σε αυτήν την συζήτηση, αλλά δεν φαίνεται να το πρόσεξες ή δεν τους έδωσες σημασία. 8. τώρα, αν και κατά πόσο μια πολιτισμική ταυτότητα είναι ζήτημα «αυτοπροσδιορισμού» -και τι ακριβώς σημαίνει αυτός ο όρος, θα μου επιτρέψεις να σου πω ότι το πράγμα σηκώνει πολλή, μα πάρα πολλή συζήτηση. Το ότι όμως ο όρος χρησιμοποιείται τόσο συχνά στους προβληματισμούς περί «ανοικτών κοινωνιών» νομίζω ακριβώς ότι αποτελεί τμήμα μιας ελάχιστα αυτοπροσδιοριζόμενης πολιτισμικής ταυτότητας: αυτής της διεθνοκοσμοπολίτικης αριστεράς την οποία περιέγραψα παραπάνω. 9. βεβαίως και εγώ πιστεύω σε όλα αυτά τα όμορφα ιδανικά των διεθνικών, πολιτικά πολυσυλλεκτικών κλπ., κοινωνιών, έτσι ακριβώς όπως τα περιγράφεις. Και πιστεύω σε αυτά όπως ακριβώς άλλοι [Γιανναράδες, Ράμφοι, κλπ.], πιστεύουν στον καλό θεό και στον παράδεισο. Πήρες φόρα όμως και κάτι ξέχασες: το πολιτικό ερώτημα είναι και παραμένει αν με αυτά τα πιστεύω και τις αντίστοιχες δεήσεις και προσευχές φτάνουμε εκεί που λες ή ακριβώς στο αντίθετο μέρος, στην «κόλαση». 10. η άποψη αυτή [«όλες οι κουλτούρες, όλες οι διαφορές κλπ. Είναι ισάξιες και ισοδύναμες, αρκεί να εκφράζονται με το πνεύμα της ευπροσήγορης; Ανεκτικότητας»] δεν είναι μια άποψη εκτός κουλτούρας και εκτός ιστορίας των πολιτισμών. Είναι η αιχμή του δόρατος ενός συγκεκριμένου πολιτισμικού παραδείγματος που διεξάγει υπό κοινωνιο-δαρβινικούς όρους τον πόλεμο εναντίον όλων των άλλων: με αυτήν την άποψη προσπαθεί να βρεθεί υπεράνω κριτικής. «Διαιτητεύει», όχι μόνον μέσω Χάντιγκτον, αλλά και μέσω Ουόλζερ και άλλων πολλών προπαγανδιστών της νέας τάξης. Δεν ξέρω αν είσαι πραγματικά τόσο αφελής για να μην το καταλαβαίνεις. Να σου θέσω ένα χαζό ερώτημα: ως προς τι ένας «ανεκτικός» είναι περισσότερο ανεκτικός από έναν «μη ανεκτικό», όταν αυτός ο ανεκτικός δεν ανέχεται τους μη ανεκτικούς; Άφησε λοιπόν τις εξυπνάδες αυτού του είδους –και «άφησε» και τους ανθρώπινους πολιτισμούς, με την ιστορία τους και τις αντιθέσεις τους να συγκρούονται και να μαλώνουν. Η πολλή «ειρήνη και τάξη» κάνει κακό, όπως και η πολυπολιτισμικότητα υποκρύπτει την φολκοροποίηση υπό μορφή κουλτούρας [κατανάλωσης] των πολιτισμών που ιστορικά παράγονται από τις κοινωνίες. Αυτά τα ολίγα και σε χαιρετώ.

Δεν ξέρω κύριε Παπαμιχαήλ αν (δεδομένου ότι είμαι και εγώ ετεροφυλόφιλος αλλά όχι ολυμπιακός) μου επιτρέπεις μια μικρή παρέμβαση στην συζήτησή σου με τον Κ.Ο. Ομολογώ ότι δεν διάβασα ολόκληρα τα προηγούμενα κείμενά σου αλλά μου τράβηξε το ενδιαφέρον το τελευταίο επειδή αναφέρεται στον πολιτισμό. Μιλάς περι μιας «ελάχιστα αυτοπροσδιοριζόμενης πολιτισμικής ταυτότητας: αυτής της διεθνοκοσμοπολίτικης αριστεράς» στην οποία ήδη έχεις αναφερθεί προηγούμενα προφανώς κριτικά. Αυτή η έκφραση περιέχει δυο ορατά (αφήνω τα αόρατα που συνάγονται από τα ορατά) ενδιαφέροντα σημεία, που θα ήθελα να καταλάβω πως τα εννοείς : Ποια είναι αυτή η αριστερά για την οποία μιλάς ; Εννοείς την αριστερά της λεγόμενης αντιπαγκοσμιοποίησης, (Γενοβέζοι κ.λπ.) και εννοείς ότι αυτή εμφανίζεται ως διεθνιστική αλλά είναι στην πραγματικότητα κοσμοπολίτικη ; Η μήπως εννοείς γενικότερα την ομάδα πολιτικών τάσεων (κεντροαριστερά, σοσιαλδημοκρατία κ.λπ.) που εμφανίζονται σαν διεθνιστική αριστερά αλλά αφού αποδέχονται το διεθνές πολιτικό πλαίσιο της νέας τάξης και δρουν μέσα σ' αυτό είναι στην πραγματικότητα τάσεις κοσμοπολίτικες. Και πιο συγκεκριμένα τον όρο "διεθνοκοσμοπολιτικός" τον αποδίδεις σε μια αριστερά που εμφανίζεται σαν διεθνιστική για να υποκρύψει τον κοσμοπολιτισμό της ; ή τον αποδίδετε σε μια αριστερά που "συνθέτει" τις δύο αντίθετες ερμηνείες (διεθνισμός - κοσμοπολιτισμός) της οικουμενικής ιστορικής λειτουργίας σε μια μεικτή ερμηνεία ; Πως εννοείς τον "αυτοπροσδιορισμό" της πολιτισμικής ταυτότητας ; Εν γνώσει του γεγονότος ότι ο σχηματισμός της πολιτισμικής ταυτότητας είναι έτσι κι αλλιώς πολύπλοκο ζήτημα, θεωρείς ότι είναι δυνατός ; Με άλλα λόγια μπορεί κάποιος να προσδιορίσει (δηλαδη και να διαλεξει ;) την πολιτισμική του ταυτότητα ή είναι μοιραίο αυτή να "δίδεται" απ' έξω ; Έτσι όταν μιλάς σ' αυτή την φράση για ελάχιστο αυτοπροσδιορισμό εννοείς ότι η " διεθνοκοσμοπολίτικη αριστερά" το παίζει αυτοπροσδιοριζόμενη ενώ δεν θέλει να είναι ή ενώ δεν μπορεί να είναι ; Θα ήθελα να μάθω με κάποια ευκαιρία ακριβέστερα την άποψή σου πάνω σ' αυτά. Επίσης αν θέλεις λάβε υπ' όψη σου ότι συμφωνώ με ότι λες για την νεοταξική "διαιτησία" στην "σύγκρουση των πολιτισμών" όπως και με την απονέκρωση και τον κατατεμαχισμό των πολιτισμών στον πάγκο της αγοράς από τον "πολιτισμό των πολιτισμών" (αν κατάλαβα καλά) αλλά διαφωνώ αν εννοείς ότι είναι οι πολιτισμοί που συγκρούονται και όχι οι πολιτισμένες κοινωνίες που τους "φέρουν". Κ.Π.

από Γιάννης Παπαμιχαήλ 22/10/2002 8:32 μμ.


Απαντώ συνοτπικά στα ερωτήματά σου: 1. Ποτέ μια ταυτότητα που προσδιορίζεται ιστορικά και κοινωνικά -και όσον αφο΄ρά το κοινωνικοποιημένο άτομο, μέσα από χίλια δυό στιχεία και ήδη από την πιο πρώϊμη παιδική ηλικία ["διαπότιση" λέγεται αυτό στην ψυχολογία], δεν μπορέι να είναι αυστηρά αυτοπροσδιορισμένη. Αντίθετα η ιδέα του αυτοπροσδιορισμού έχει μια συγκεκριμένη ιδεολογική λειτουργία, σε συνάρτηση με τις σχέσεις ατόμου-κοινωνίας. Τονίζει κάποια μυθική "αυτονομία του ατόμου". Αλλά το ζήτημα είναι προφανώς πολύ πολύπλοκο [αφού άπτεται θεμάτων όπως η ιδεολογία, η αλλοτρίωση κλπ.] για να απαντηθεί με δύο λέξεις. 2. Τον όρο "διεθνοκοσμοπολιτισμό" τον αποδίδω σε μια αριστερά που εμφανίζεται ως διεθνιστική χωρίς στην ουσία [πολιτικά] να είναι. 3. Βεβαίως είναι οι κοινωνίες που συγκρούονται και οι κοινωνικές ομάδες τελικά. Συγκρούονται όμως με όλα τα ιστορικά διαμορφωμένα χαρακτηριστικά τους και τις "κουλτούρες τους". Φιλικά Γ.Π.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License