Μπουένος Άιρες, 31 του Δεκέμβρη: η ζωή δεν αξίζει τίποτα

Φωτιά σε συναυλιακό χώρο στο Μπουένος Άιρες, πολλοί νεκροί, ακόμα περισσότεροι τραυματίες, διαδηλώσεις για δικαιοσύνη και για την παραίτηση του κυβερνήτη της πόλης, Ibarra, καταστολή και συλλήψεις

Παραμονές της πρωτοχρονιάς το ρόκ συγκρότημα Callejeros ετοιμαζόταν για την τρίτη συναυλία στο συναυλιακό χώρο του Μπουένος Άιρες Republica de Cromagnon, που βρίσκεται στη γειτονιά Once. Λίγα λεπτά μετά την έναρξή του ένα πυροτέχνημα προξένησε πυρκαγιά που κατέληξε σε μία από τις χειρότερες τραγωδίες. Ολόκληρος ο συναυλιακός χώρος πήρε φωτιά με χιλιάδες ανθρώπους παγιδευμένους στο εσωτερικό του. Περίπου 180 άνθρωποι, όλοι και όλες νεαρής ηλικίας, πέθαναν καθώς οι έξοδοι κινδύνου παρέμειναν κλειστές. Στα νοσοκομεία της πόλης εισήχθηκαν 700 άνθρωποι από τους οποίους πολλοί και πολλές παραμένουν ακόμα σοβαρά τραυματισμένοι.

Ιδιοκτήτης του χώρου είναι ο Omar Chaban, ο οποίος συνελήφθη λίγες ώρες αργότερα. Στο παρελθόν ο συγκεκριμένος συναυλιακός χώρος είχε κλείσει καθώς δεν είχε τις προϋποθέσεις ούτε για τους μίνιμουμ κανόνες ασφαλείας, αργότερα όμως ξανάνοιξε. Και δεν είναι ο μοναδικός. Το 85% των συναυλιακών χώρων της πόλης δεν σέβεται τους πολύ σαφείς κανόνες ασφαλείας: μία έξοδο κινδύνου για κάθε 300 άτομα, ηλεκτρονικές εγκαταστάσεις για την αποφυγή και πρόληψη πυρκαγιών, πυροσβεστήρες και προστατευτικές μπάρες στις πόρτες για τις περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης και πανικού. Οι συγκεκριμένοι κανονισμοί έχουν ανακοινωθεί εδώ και έξι μήνες από την υπηρεσία Υπεράσπισης του Πολίτη αλλά από ότι φαίνεται κανείς δεν έδωσε σημασία. >>>

Μαρτυρία του Rulo που βρισκόταν στο χώρο την ώρα της πυρκαγιάς:

"Βρισκόμασταν στον πρώτο όροφο. Πιστεύω ότι ήμουν πολύ τυχερός γιατί ακριβώς εκείνη τη στιγμή κοιτούσα τα πυροτεχνήματα που ανέβαιναν στα ταβάνι. Μόλις είδα την πρώτη φλόγα είπα στους φίλους μου "κατεβαίνουμε, πάμε". Άρπαξα την συντρόφισσά μου και έφυγα μαζί της. Πολλοί έμειναν να κοιτάζουν, υποθέτω περίμεναν να σβήσει, ή απλά δεν καταλάβαιναν τί συνέβαινε.

Κατεβαίνουμε από τη σκάλα, και από εκεί περά ήταν σαν να προχωρούσα χωρίς να σκέφτομαι, χωρίς να κοιτάζω τίποτα. Θυμάμαι τους ήχους, κάτι σαν ησυχία και στο βάθος κραυγές. Έχω και μπερδεμένες εικόνες, κάτι από φωτιά, ζέστη και αυτή τη σκοτεινιά από το μαύρο καπνό.

Δεν σκεφτόμουν τίποτα, το κεφάλι μου ήταν άδειο. Η συντρόφισσά μου προχωρούσε μπροστά μου, προσπαθούσε να προχωρήσει μέσα σε όλο αυτό τον κόσμο. Εκείνη λέει ότι μου φώναζε, αλλά εγώ δεν θυμάμαι τίποτα. Προσπαθούσα να την προστατεύσω, με το σώμα μου για να φτάσουμε στην έξοδο που δεν την έβλεπα, αλλά ήξερα ότι ήταν εκεί γιατί από εκεί είχαμε μπει.

Και κάπου εκεί ένα κομμάτι έχει σβηστεί από τη μνήμη μου, αλλά μετά αρχίζω και ξαναθυμάμαι, το χειρότερο: η έξοδος, το σπρώξιμο του άσχημα στριμωγμένου κόσμου, πολύ άσχημα. Είμασταν στα 10 μέτρα από την έξοδο αλλά δεν μπορούσαμε να φτάσουμε. Υπήρχε πίεση από όλες τις πλευρές. Και ο καπνός: δεν μπορούσα ούτε να αναπνεύσω ούτε να δω τίποτα.

Ήταν σαν να είχαμε κολλήσει εκεί, και εκεί ήταν που πέσαμε στο έδαφος, από την πίεση του κόσμου. Εγώ ήμουν πάνω από την συντρόφισσά μου, την κάλυπτα, και της έλεγα "ηρέμησε, βγαίνουμε σε λίγο, σχεδόν έσβησε η φωτιά, και όλα καλά".

Της τα έλεγα αυτά αλλά δεν μπορούσα να κουνηθώ. Νομίζω ότι μείναμε 2 λεπτά έτσι, ο κόσμος να περνάει από πάνω μας, μέχρι που της είπα, "εντάξει, βγες εσύ", γιατί εγώ ήμουν σαν μια γέφυρα με τους ώμους μου, για να μην την πατήσουν αλλά πλέον είχα πολλούς ανθρώπους από πάνω μου και δεν άντεχα άλλο. Θυμάμαι ότι έβαζα δύναμη για να κουνηθώ αλλά ήταν αδύνατο, και εκεί της είπα, φύγε εσύ, γιατί σκέφτηκα ότι εγώ δεν θα έβγαινα. Σκέφτηκα ότι θα έμενα εκεί, τελείωσε.

Όταν η συντρόφισσά μου είχε βγει, εγώ βρισκόμουν στο έδαφος, και αισθάνθηκα για μια στιγμή ότι είχα ήδη θαφτεί, αλλά δεν σταμάτησα καθόλου να βάζω δύναμη. Είχα 3 ή 4 ανθρώπους από πάνω μου, δεν μπορούσα να κουνηθώ, αλλά έβλεπα πλέον την έξοδο στο βάθος. Και τότε λογικεύτηκα και είπα στον εαυτό μου "σιγά σιγά προχώρα μπουσουλώντας, αλλιώς δεν βγαίνεις". Και έτσι έγινε, για δύο λεπτά προχωρούσα λιγάκι. Δεν μπορούσα να σηκωθώ με τη μία, έτσι μετακινιόμουν λίγο λίγο, ψάχνοντας τα μέρη που μπορούσα να κουνηθώ.

Όταν κατόρθωσα να βγω, είδα ασθενοφόρα, σώματα πεταμένα στο δρόμο, σειρήνες. Ο θόρυβος έχει γραφτεί στο μυαλό μου, όλος αυτός ο κόσμος να φωνάζει, τρόμος. Έψαξα την συντρόφισσά μου, αλλά δεν την βρήκα. Την μπέρδεψα με μία που κουβαλούσαν με ένα ασθενοφόρο. Έτρεξα προς τα εκεί, αλλά δεν ήταν εκείνη, και είχα χαρεί γιατί εκείνη η άλλη ήταν ζωντανή.

Ακούγονταν όλο και περισσότερες σειρήνες, και εγώ συνέχιζα να ψάχνω. Έκανα το τετράγωνο δύο φορές, κλαίγοντας πολύ, γιατί ένιωθα ενοχές που την είχα φέρει στη συναυλία. Μετά πήγα στη γωνία που είχαμε συμφωνήσει να συναντηθούμε αν για κάποιο λόγο χωρίζαμε. Ούτε εκεί ήταν.

Πήγα να την πάρω τηλέφωνο. Είχα χάσει το παντελόνι μου μέσα, ήμουν με το σλίπ και αιμορραγούσα, και ο μαλάκας εκεί πέρα ήθελε να του πληρώσω το τηλεφώνημα αλλά εγώ δεν είχα ούτε πέσο. Ο κόσμος σπρωχνόταν για να τηλεφωνήσει όμως εκείνος δεν άνοιγε, ζητούσε τα χρήματα προκαταβολικά. Δεν άντεξα άλλο, έπρεπε να μιλήσω με τη συντρόφισσά μου και άνοιξα την πόρτα με το ζόρι. Εκείνος ίσως να φοβήθηκε ή ίσως και να κατάλαβε τι γινόταν και όλο νεύρα με άφησε.

Της τηλεφώνησα, άκουσα τη φωνή της και πήρα λίγο θάρρος. Την ρώτησα για τον αδερφό της, μου είπε ότι ήταν καλά, και ότι είχε γυρίσει να βγάλει κόσμο. Σε λίγο συναντηθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε και κλάψαμε πολύ".

Για τα όνειρα που θάφτηκαν εδώ

align="center">

Την Κυριακή, δύο μέρες αργότερα από την τραγωδία, πραγματοποιήθηκε μαζική διαδήλωση στην Πλατεία του Μάη που καλέστηκε από τους συγγενείς, τους φίλους και τις φίλες των θυμάτων που ενώθηκαν με πολλούς άλλους.

Το "Να φύγουν όλοι" επέστρεψε στα χείλη των διαδηλωτών, ο θυμός κατέκλυσε την πόλη. "Ο Ibarra (ο κυβερνήτης του Μπουένος Άιρες) είναι ένας από τους υπεύθυνους της σφαγής καθώς δεν έλεγξε αν ο χώρος είχε τις προυποθέσεις για μια τέτοια συναυλία", είπε η μητέρα ενός νέου που χάθηκε στη φωτιά.

Την προηγούμενη μέρα πραγματοποιήθηκαν άλλες δύο διαδηλώσεις στο δημαρχείο και στην Πλατεία του Μάη στην οποία συμμετείχαν περίπου 6000 άνθρωποι.

Τρεις μέρες μετά το τραγικό συμβάν παραιτείται ο γραμματέας Δικαιοσύνης και Ασφάλειας του Μπουένος Άιρες, Juan Carlos Lopez, ενώ ο Ibarra κατηγορεί την πυροσβεστική για ανικανότητα χειρισμού.

Φωτογραφίες
[ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 ]

Την Πέμπτη, 6 του Γενάρη, 15000 - 20000 άνθρωποι ξανακατεβαίνουν στους δρόμους του Μπουένος Άιρες, ζητώντας την παραίτηση του Ibarra και από τον Κίρχνερ να αναλάβει τις ευθύνες του.

Όταν το μεγαλύτερο μέρος της διαδήλωσης διαλύθηκε, ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων παρέμειναν στην πόρτα του δημαρχείου τραγουδώντας συνθήματα κατά του Ibarra και κατά της αστυνομίας. Όταν οι διαδηλωτές αντιλήφθηκαν ότι οι ένστολοι που προστάτευαν το δημαρχείο ήταν οπλισμένοι άρχισαν να τους χλευάζουν και εκεί ξεκίνησε η καταστολή που είχε σαν συνέπεια την σύλληψη περίπου 40 ανθρώπων, μεταξύ των οποίων οι 5 ήταν ανήλικοι. Την επόμενη μέρα αφέθηκαν όλοι ελεύθεροι.

Φωτογραφίες
[ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 ]

από . 10/01/2005 4:17 μμ.


Οργή

Claudia Korol
América Libre

Οι δρόμοι του Μπουένος Άιρες, αυτές τις μέρες, αντικρύζουν για ακόμα μία φορά το ξέσπασμα της οργής. Η οργή δεν μπαίνει στο σώμα και ξεχειλίζει. Οι δρόμοι του Μπουένος Άιρες ακούν, για ακόμα μία φορά, το οργισμένο ξέσπασμα των φωνών - πολλοί έφηβοι και νέοι - που ζητάνε διακαιοσύνη, απαιτώντας "Ibarra και Chabán, πρέπει να πληρώσουν". Ρωτώντας "πού είναι ο Κίρχνερ, που είναι;", ένα ερωτηματικό που καταγγέλει την υπολογισμένη σιωπή, την υποκρισία, ενός κυβερνήτη που την στιγμή της τραγωδίας απομακρύνθηκε. Έχοντας στο μυαλό επίσης τη σιωπή και την απόσταση εκείνου του Blumberg για εκείνον που οι "μακρυμάλληδες νεκροί" δεν είναι "οι δικοί σας".

Οι δρόμοι του Μπουένος Άιρες, συνεργοί των εξεγερμένων ονείρων, παρακολουθούν χωρίς έκπληξη την επανεμφάνιση του "να φύγουν όλοι". (Η έκπληξη τρέχει για εκείνους που στοιχηματίζουν στο σβήσιμο της μνήμης, ή πιστεύουν ότι ο Άγιος Βασίλης κουβαλάει στην παταγωνική του τσάντα την λύση για τις καταστροφές ενός συστήματος, στην δημιουργία του οποίου συνέβαλε μέ τέχνη και δουλειά). Αντηχεί στους δρόμους του Μπουένος Άιρες, η ηχώ του "να μη μείνει ούτε ένας".

Το κυβερνητικό μέγαρο της πόλης, περικυκλωμένο από αστυνομία, ήταν η απόδειξη για το "εγώ το ήξερα, ότι τους διεφθαρμένους, τους προσέχει η αστυνομία". Στη διάρκεια όλων των διαδηλώσεων επαναλαμβάνεται, συνέχεια: "δεν τους σκότωσε η φωτιά, τους σκότωσε η διαφθορά". Σε πολλές περιπτώσεις, οι δρόμοι του Μπουένος Άιρες αντικρύζουν τις φωτογραφίες των αγαπημένων μας νεκρών, των νέων, θύματα χωρίς λόγο ενός συστήματος που αφήνει, σαν χώρο ταυτότητας, τις πολυπληθείς συναντήσεις, με όλη τη φασαρία, με όλη τη φωτιά, όπου "γιορτάζεται", όπως μπορεί, ότι ακόμα είμαστε. Ότι συνεχίζουμε να αισθανόμαστε, παρά την έλλειψη δουλειάς, εκπαίδευσης, μέλλοντος, παρά την καθημερινή απειλή της αστυνομικής βίας, ή τις προσφορές των βασιλιάδων της αγοράς. Στις συναντήσεις όπου όλα είναι μουσική, κίνηση, χορός, φασαρία, σε καιρούς που σε σκοτώνει η μοναξιά και οι αβεβαιότητες, χτίζεται κάτι το καταπληκτικό: η ταυτότητα. Ταυτότητα που τώρα ονομάζεται "callejeros", "la renga", "los redondos", "los piojos", "la bersuit", ή διάφορα άλλα ονόματα νεανικών συγκροτημάτων που συνεχίζουν, με αυτό τον τρόπο, να στοιχηματίζουν στην συλλογική εξέγερση.

Σε μια γωνιά της διαδήλωσης, τα μάτια των παιδιών που μας κοιτάνε από τις φωτογραφίες των οικογενειών τους, συναντιούνται με τα μάτια άλλων δολοφωνημένων νέων, που υψώνουν οι μοτοσυκλετιστές φίλοι τους. Ο αυθόρμητος φόρος τιμής στους μοτοκέρος, θύματα της 19ης και 20ης του Δεκέμβρη, είναι επίσης φόρος τιμής στα παιδιά του Floresta, στα θύματα της αστυνομικής βίας στις φτωχογειτονιές, στα πολλά θύματα που διέπραξαν το έγκλημα να είναι νέοι, στους δικούς μας 30.000.

Στη διαδήλωση, οι σειρές με τα ονόματα των συγκροτημάτων, αποτελούν το βασικό κλοιό. Μια γενιά αναλαμβάνει να πει ότι δεν θα μας πουλήσουν το σύνθημα ότι "όλοι είμαστε υπεύθυνοι". Για να πει ότι δεν θα μας διαλύσουν με τον ατομικό πόνο που στοχεύει στο θάνατο των εξεγέρσεων.

Η μουσική "callejera" (του δρόμου) μας φέρνει και πάλι στο δρόμο, μας σπρώχνει να ζήσουμε για να αλλάξουμε αυτό το σύστημα του θανάτου. Μας υποχρεώνει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για δικαιοσύνη. Κάποιοι ζητάνε σιωπή, αλλά η μουσική συνεχίζει. Η διαδήλωση προχωρά. Λένε ότι πάει προς την Πλατεία του Μάη να βαδίσει στα ίδια βήματα του πόνου και της αντίστασης. Λένε ότι πάει ακόμα παραπέρα.

Η μουσική "callejera" βαδίζει, σταματά, ρωτά προς τα που να συνεχίσει, συζητά σε συνέλευση, ξαναξεκινά να βαδίζει. Μερικοί πάμε με το ρυθμό αυτής της μουσικής που τώρα την μαθαίνουμε, μαζί με τα παιδιά που ήδη την γνωρίζουν, και υποπτευόμαστε ότι πρέπει μαζί να ανακαλύψουμε τα μονοπάτια για να μην σβήσει αυτή η φλογίτσα της εξέγερσης, και για να μάθουμε ότι πίσω από το "να φύγουν όλοι", πρέπει να χτίσουμε ένα νέο τρόπο άσκησης των δικαιωμάτων μας, των ονείρων μας, δημιουργώντας αυτό που δεν υπάρχει, αυτό που ακόμα δεν φανταζόμαστε: ένα μέλλον συνδυασμένο με το παρόν, στο οποίο "δεν θα αναποδογυρίσουμε την τορτίγια" (στμ: λογοπαίγνιο της συγγραφέα: σημαίνει "δεν θα έχουμε τα αντίθετο από το αναμενόμενο αποτέλεσμα"), όπως λένε τα δικά μας τα τραγούδια, αλλά θα προσπαθήσουμε να μαγειρέψουμε ένα πρωτότυπο λαϊκό γεύμα, με όλες τις απαραίτητες και επιθυμητές γεύσεις, σε καιρούς ελευθερίας.

Μπουένος Άιρες, 3 του Γενάρη 2005

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License