Ερώτηση προς ΚΝΙΤΕΣ

-

Που μπορώ να βρω την τελευταία ΚΟΜ.ΕΠ.

από , 15/10/2004 10:22 πμ.


στα βιβλιοπωλια κυριος τα κεντρικα και σιγουρα στην συγχρονη εποχη

ΓΗΓΗ

από Fu Manchu 15/10/2004 12:47 μμ.


Το τελευταίο ρυπαρογράφημα που λέγεται Κομμουνιστική Επιθεώρηση (ΚΟΜ.ΕΠ.) έχει μέσα και κριτική στον αναρχικό χώρο, με εκτενέστατη αναφορά στην Αντιεξουσιαστική Κίνηση. Μιλάμε για απίστευτες κοτσάνες, περίμενα μια πιο σοβαρή κριτική. Αξίζει να το δείτε, τώρα που η τηλεόραση δεν έχει Σεφερλή, πιάστε την ΚΟΜ.ΕΠ.

Σε βλάπτει, δεν το καταλαβαίνεις?

από Fu Manchu 15/10/2004 1:10 μμ.


Τη μια υπογράφεις ως Ρεντ Αλερτ, την άλλη ως CCCP, την άλλη ως Π.Ζ., μα καλά τόσο αναποφάσιστος είσαι; Έχω την εντύπωση ότι εσύ τουλάχιστον τα χρειάζεσαι τα μαντζουνια μου πολύ άσχημα...

από Fu Manchu 15/10/2004 1:12 μμ.


Τι μαντζούνια και πράσινα άλογα, αυτά που έγραφε η ΚΟΜ.ΕΠ. μόνο υπό την επιρροή μαντζουνιών γράφονται. Κι επιτέλους, ο υπάλληλος του Περισσού που έχει τζάμπα ιντερνετ ας αποφασίσει ποιο ψευδώνυμο θα χρησιμοποιεί.

από Ένας κριτικός 15/10/2004 1:46 μμ.


Περισσού καί τις επακόλουθες μλκιες καλύτερα να τις αφήσεις κι εσύ κι όσοι άλλοι θέλουν να τα χώσουν στο ΚΚΕ καί στα έντυπά του. Αν είσαι μάγκας,να μας πείς γιατί το συγκεκριμένο άρθρο της ΚΟΜΕΠ αυτός που το έγραψε ήταν υπό την επήρεια "μαντζουνιών" που λές κι εσύ,μπάς και ανοίξει καί καμιά κουβέντα,αλλιώς αν θές να βγάλεις τα απωθημένα σου,αλλάζει...

Περίεργος είμαι να δω τι λέει η ΚΟΜΕΠ για την ΑΚ!

από Ένας κριτικός 15/10/2004 1:59 μμ.


,γιατί ούτε κι εγώ ξέρω τι έλεγε το άρθρο στην ΚΟΜΕΠ,ούτε καί τι λέει κι η ΑΚ για το άρθρο. Ας προθυμοποιηθεί ο FuManchu να το βάλει,μπάς καί καταλάβει καί κανένας περί τίνος πρόκειται.

από CCCP 15/10/2004 2:18 μμ.


Εγω ειμαι CCCP ρε βλακα!Αν νομιζεις οτι φοβομαστε και αλλαζουμε νικ να ξερεις οτι στα χωνουμε και απο το ιντυ και στο δρομο!

από no to drugs RED ALERT 15/10/2004 2:32 μμ.


...θα καταλάβαινες ότι εγω, ο CCCP, ο ΠΖ κλπ δεν είμαστε τα ίδια άτομα. Αλλά πουυυυυ.......

από ΥποσκαπτιΞ 15/10/2004 2:36 μμ.


να ριξει καποιος το παραθεμα να δουμε τι λεει για την ΑΚ. εκτος κι αν ειναι διαφημιστικο κολπο για να παμε ολοι να αγορασουμε την ΚΟΜΕΠ -) μπουουχαχα!!

από Ένας κρτικός 15/10/2004 2:41 μμ.


μάταια προσπαθείς να εξηγήσεις πράγματα σε κάποιους που κατεβαίνουν να πούν αυτό ακριβώς που κουβαλάνε στο κεφάλι τους απλά για να ξε...σουν καί έχουν αποφασίσει πως ό,τι καί να γίνει,ό,τι καί να τους πεί ο άλλος,αυτό θα λένε καί τίποτ'άλλο!!!

από LoT 15/10/2004 3:51 μμ.


Η τελευταία ΚΟΜΕΠ έχει ένα εκτενέστατο άρθρο (γύρω στις 22 σελίδες) με τίτλο "Η αντιπαράθεση μαρξισμού-λενινισμού και αναρχισμού σε θέματα ιδεολογίας και πολιτικής". Για την ΑΚ που λέτε σε διάφορα σημεία έχει αποσπάσματα από την ιδρυτική της διακήρυξη (όπως και αποσπάσματα από άλλες προκηρύξεις αναρχικών, χωρίς να αναφέρει όμως συγκεκριμένα πηγή) και τα κριτικάρει απ' τη δική τους οπτική γωνία. Επίσης στο τέλος του άρθρου έχει ένα σύντομο ιστορικό των αναρχικών ομάδων στην Ελλάδα, το οποίο βέβαια είναι αρκετά ελλιπές. Συγγραφέας του άρθρου είναι κάποιος Κύριλλος Παπασταύρος, ο οποίος είναι μέλος του Κεντρικούς Συμβουλίου της ΚΝΕ.

από LoT 15/10/2004 4 μμ.


Επίσης στο τελευταίο τεύχος της "Περιεκτικής Δημοκρατίας" (Φωτόπουλος) έχει ένα άρθρο με τίτλο "Ατομικισμός και αναρχικά στέκια" που, αν και κάπως επιθετικό, θέτει κάποιους ενδιαφέροντες και σημαντικούς κατά την άποψή μου προβληματισμούς για τη λειτουργία των αναρχικών στεκιών, καταλήψεων κτλ.

από Ένας κριτικός 15/10/2004 4:01 μμ.


η κριτική για να'χουμε καλό ρώτημα?

και έρχεται σύντομα και τ' άλλο.... Ο ρόλος των ουσιών εξάρτησης σαν κοινωνικό φαινόμενο Oρισμένα ιδεολογικά ζητήματα Του Ηλία Μιχαλαρέα (ψυχοθεραπευτή 18 άνω / ιδεολογική επιτρ. ΚΚΕ) Ναρκωτικά. Μια λέξη που η σημασία της συνδέεται άμεσα με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Μια λέξη που παραπέμπει σε μια σειρά γεγονότων και καταστάσεων που είναι ταυτόχρονα αίτια και αποτελέσματα μιας γενικευμένης κοινωνικο-οικονομικής κρίσης. Η λέξη ναρκωτικά από μόνη της δε λέει τίποτα. Είναι η ιστορικο-κοινωνική διάσταση του περιεχομένου της (τόσο σε επίπεδο χημικής σύνθεσης της οποιασδήποτε ουσίας, όσο και στο επίπεδο του ρόλου που αυτή παίζει σε μια δοσμένη κοινωνικο-ιστορική στιγμή, αλλά και σε επίπεδο αντανάκλασης αυτού του ρόλου στην ανθρώπινη συνείδηση) που έχει σημασία και πραγματική υπόσταση κοινωνικού φαινομένου. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια οι όροι που συνδέονται με το πρόβλημα των ναρκωτικών μπορούν να πάρουν χαρακτήρα ανατροπής, αλλά να πάρουν επίσης και χαρακτήρα αναπαραγωγής των αιτιών που το γεννούν. Πολλές φορές συνειδητά ή ασυνείδητα ζητήματα όπως αυτό της πρόληψης, θεραπείας και κοινωνικής επανένταξης ή αυτά που αφορούν το διαχωρισμό σκληρών και μαλακών ναρκωτικών, την καταστολή και τη νομιμοποίηση, ζητήματα ακόμα που αφορούν τη σχέση ατόμου και κοινωνίας, τις έννοιες της ελευθερίας, της αυτονομίας, της ηθικής κλπ., αντιμετωπίζονται μεταφυσικά και μοιραία - αρκετές φορές - ταυτίζουν τις λύσεις του προβλήματος με τα αίτιά του. Η διέξοδος που προτείνεται στο αδιέξοδο της τοξικομανίας δεν είναι παρά η αναπαραγωγή, σε τελευταία ανάλυση, των όρων που τη δημιούργησαν. Δηλαδή στην καλύτερη περίπτωση μια κοινωνία που έχει ανάγκη από ναρκομανείς χωρίς ναρκωτικά και στη χειρότερη μια κοινωνία που έχει αναγάγει σε αξία την ανάγκη ναρκωτικών. Η αντίφαση είναι απόλυτη. Η εξάρτηση σαν κοινωνικό φαινόμενο είναι αποτέλεσμα των ατομικιστικών αξιών των καπιταλιστικών κοινωνιών. Τα ναρκωτικά σαν προϊόντα κατανάλωσης διέπονται από τους νόμους της εμπορευματοποίησης και επηρεάζονται από τις αλλαγές του τρόπου ζωής, τις τοπικές ή εθνικές παραδόσεις, τα κυκλώματα διακίνησης, τις εθνικές πολιτικές. Σαν ιδεολογικό όπλο χρησιμοποιούνται για την κυριαρχία της αστικής τάξης μέσα από τον κοινωνικό έλεγχο της νεολαίας που "ναρκωμένη" τίθεται εκτός μάχης. Το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο στην ανακύκλωσή του έχει ανάγκη από τα τεράστια ποσά των "ξεπλυμένων", στις μεγάλες τράπεζες της Ελβετίας, του Παναμά, της Καραϊβικής, της Ουρουγουάης, ναρκοδολαρίων - για αυτό κρατά σαν κόρη οφθαλμού το τραπεζικό μυστικό - και από τις μυστικές υπηρεσίες του ιμπεριαλισμού. Ολα βέβαια γίνονται στο όνομα του ιερού, όπως ισχυρίζονται, "πολέμου κατά των ναρκωτικών", στην ουσία όμως για την επιβολή του οικονομικού και κοινωνικού ελέγχου. Στο βαθμό που οι κοινωνικές αντιθέσεις οξύνονται, σαν έκφραση του παρασιτισμού, της σήψης του μονοπωλιακού καπιταλισμού, το φαινόμενο της εξάρτησης παίρνει όλο και πιο τρομακτικές διαστάσεις, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αυτές οι ανησυχητικές διαστάσεις επιβάλλουν όσο ποτέ άλλοτε - όπως τονίζεται στην ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, 12.11.1996 - να γίνει το πρόβλημα αυτό υπόθεση συστηματικού και πολύμορφου αγώνα της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Σκοπός του παρόντος κειμένου είναι να αναδείξει ορισμένες ιδεολογικές πλευρές του προβλήματος που ίσως βοηθήσουν στην πάλη κατά της εξάρτησης που έτσι και αλλιώς είναι μέρος της γενικότερης πάλης κατά της εξουσίας των μονοπωλίων και των πολιτικών διατήρησης του πολιτισμού της παρακμής. Οι ενότητες του κειμένου για όποιον ενδιαφέρεται να ανατρέξει: - Ναρκωτικά: Το πέρασμα από την χρήση στην εξάρτηση - Ναρκωτικά - άτομο - κοινωνία - Η εφηβεία μέσα στο καπιταλιστικό πλαίσιο και στις εσωκαπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις - Ο διαχωρισμός σκληρών - μαλακών ναρκωτικών και η λογική της νομιμοποίησης - Ο ρόλος του κράτους απέναντι στα ναρκωτικά.Πρόληψη - θεραπεία - κοινωνική επανένταξη Μπες στο www.kke.gr (ιδεολογική αντιπαράθεση / κομεπ)

από Ένας κριτικός 15/10/2004 4:21 μμ.


"μαντζούνια" κτλ κτλ,αν κάποιος έχει το κείμενο για το οποίο γίνεται λόγος ας το ανεβάσει,μια άλλη φορά όποιος θέλει μπορεί να επιτεθεί ανενόχλητος(κι ελπίζω να είναι ολομόναχος σ' αυτό) στο ΚΚΕ καί στα κομματικά του έντυπα.

από Τζωννυ 15/10/2004 9:14 μμ.


να εχει ενα κνιτακι?? Ε? Τι λετε? Δεν θελω να προσβαλλω τους κοκκορους.Επειτα οι κοκκοροι χρειαζονται,τα κνιτακια τι χρειαζονται?

από counterpunch culture 15/10/2004 10:17 μμ.


kala aytos o Red Alert den 8a balei myalo pote.Mou thymhzei kait giagoules pou to mono biblio pou diabazoun einai h bilbos kai ta mona entypa kati "cult" dixroma pou ekdhdei h enoria ths perioxhs toys.E o Red Alert exei ta entypa tou Perissou andi gia ayta pou exoyn oi giagades!!!!Blakako synexhse na mas diaskedazeis!!! Osos gia ayton pou eipe oti kai kala oi Knites ta xwnoun ki apo dw mesa kai apo to dromo. Kala to prwto Ok, dikaiwmma tous alla to deytero einai akyro teleiws.Ase pou plhsiazei to polytexneio pali kai 8a sthsoun soublatzidika, mikrofwnhkes kai 8a epiballoun face control pou 8a zhleyan kai ta magazia tou Tsilixrhstou ,oi gnwstoi kranioforoi tou Perisou kai 8a epitrepoun thn eisodo mono se Pasokous kai allous "maxhtikous pyrhnes ths aristeras" (mouaxxaaxaxxa!!).E endaksei kai gia na deiksoun poso mages einai 8a thn pesoun se tipota ksekarfwtous flwrous onnedites pou 8a pane sto Polytexneio . Siga ta oa!

από Ζαχάρωφ 16/10/2004 2:28 πμ.


την ΚΟΜΕΠ θα την μοιράζουν με το ζόρι στα σχολεία, για να γίνεται η κατάλληλη πλύση εγκεφάλου.

από ρήτωρ 16/10/2004 2:51 πμ.


Το κείμενο αποτελεί ξεκάθαρη ιδεολογική προπαγάνδα γιατί το μέσο μέλος της ΚΝΕ δεν έχει τη δυνατότητα να ελέγξει αν αυτά που λέει ο Παπασταύρου είναι αληθή ή αν απλά εξυπηρετούν την γνωστή προπαγάνδα του ΚΚΕ πάνω στο ζήτημα. Αυτή η προπαγάνδα δυστυχώς έχει ξεφύγει κατά πολύ από τα όρια της «πάλης των ιδεών» και προσεγγίζει την προβοκατορολογία. Το λέω από τώρα. Και εγώ πιστεύω ότι μέσα στις ομάδες αναρχικών έχουν παρεισφρήσει ασφαλίτες, οι οποίοι εκμεταλλεύονται τον ανοιχτό χαρακτήρα αυτών των συλλογικοτήτων. Αλλά αυτό δε δικαιολογεί τη γενικότερη στάση του ΚΚΕ απέναντι σε όσους αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί. Ο συγγραφέας (ο οποίος είναι μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ) μπαίνει στο ψητό κατευθείαν: «Από την απομάκρυνση του Μπακούνιν και των οπαδών του από την Α’ Διεθνή μέχρι σήμερα ο αναρχισμός και οι αναρχικοί έχουν καταγράψει μια πορεία αντιπαράθεσης με το μαρξισμό-λενινισμό και το εργατικό κίνημα». Λέει στον μέσο κνίτη: Αναρχία= κακό και θα σου δώσω να καταλάβεις το γιατί με αυτό το κείμενο. Ο Παπασταύρου στη συνέχεια πραγματεύεται μία κομβική έννοια της αναρχικής ιδεολογίας, την ελευθερία από μαρξιστική σκοπιά. «Η ελευθερία που προσφέρει ο καπιταλισμός έχει σαν όριό της τον οικονομικό καταναγκασμό που λέει με απλά λόγια ότι όποιος δεν πουλήσει την ικανότητά του για δουλειά (την εργατική του δύναμη) στον καπιταλιστή δε θα μπορέσει να ζήσει». Πιο μετά δίνει τον μαρξιστικό ορισμό της ελευθερίας: «Ο μαρξισμός-λενινισμός θεωρεί ότι ελευθερία σημαίνει η δυνατότητα του ανθρώπου να κατανοήσει τις αντικειμενικές συνθήκες της φυσικής και κοινωνικής πραγματικότητας και να δράσει με βάση αυτή τη γνώση και κατανόηση για να την αλλάξει προς το συμφέρον του». Φυσικά η ελευθερία για τον μαρξισμό έχει ταξικό περιεχόμενο. Μετά αναφέρεται στην αναρχική αντίληψη για την ελευθερία την οποία χαρακτηρίζει μικροαστική. Διακρίνει τις απόψεις των Στίρνερ και Προυντόν από τις απόψεις των Μπακούνιν και Κροπότκιν, τις οποίες χαρακτηρίζει αναρχοκομμουνιστικές, ενώ τα πειράματα των τελευταίων τα χαρακτηρίζει τραγικές αποτυχίες. Στο τέλος παραθέτει αυτό το απόσπασμα από κάποια μπροσούρα αναρχικών: «Όσο υπάρχει έστω και ένας φυλακισμένος άνθρωπος κανείς μας δε θα είναι ελεύθερος – όσο υπάρχουν φυλακές είμαστε όλοι φυλακισμένοι – η ρήξη με το οικογενειακό καθεστώς, το σαμποτάρισμα της σχολικής πλήξης, η άρνηση του χακί εκβιασμού του στρατού, οι κοπάνες, οι λούφες, οι συγκρούσεις με τα αφεντικά, η απαξίωση της λαμπρής καριέρας – όλες αυτές οι καθημερινές απειθαρχίες συνιστούν μια αντισυμβατική προσωπική στάση.» Πόσο γόνιμο προβληματισμό μπορούν να προκαλέσουν σε έναν οποιονδήποτε αριστερό άνθρωπο αυτές οι γραμμές! Και όμως ο Παπασταύρου τις πετάει στα σκουπίδια ως μικροαστικές… Φυσικά μία τέτοια μπροσούρα δεν μπορεί να αποτελεί δείγμα του πώς σκέφτονται οι αναρχικοί. Τέτοιες μπροσούρες κυκλοφορούν άπειρες. Ενιαία αναρχική ιδεολογία δεν υπάρχει άλλωστε με την έννοια του δόγματος. Γι’ αυτό και η σκόπιμη παράθεση αυτού του αποσπάσματος παραπληροφορεί. Το κράτος είναι το επόμενο αντικείμενο ανάλυσης του κειμένου. Ο Παπασταύρου εξηγεί γιατί μετά τη σοσιαλιστική επανάσταση κράτος εξακολουθεί να υφίσταται, ενώ στηλιτεύει τους αναρχικούς για την εχθρική στάση τους απέναντι στα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού. Αναφέρει μάλιστα ότι πολλοί αναρχικοί επικρότησαν την ανατροπή τους. Αναφέρει και το περίφημο σύνθημα: «Ούτε κομμουνισμός ούτε δημοκρατία, κάτω ο κρατισμός, ζήτω η αναρχία». Στη συνέχεια αναφέρεται στην ταξική πάλη. Γνωστό τοις πάσι: «Οι κομμουνιστές θεωρούν την ταξική πάλη κινητήρια δύναμη της ιστορίας». Ο επιστημονικός σοσιαλισμός των Μαρξ και Ένγκελς αντιπαρατίθεται στις ενστικτώδεις, αντιεπιστημονικές θεωρίες των αναρχικών. Δείτε αυτό: «Οι αναρχικοί δε δέχονται σαν πρωτοπορία την εργατική τάξη. Γι’ αυτούς δεν είναι η αντικειμενική θέση της εργατικής τάξης στον καπιταλισμό που ορίζει την πρωτοπορία, αλλά η θέληση για εξέγερση. Ο Μπακούνιν θεωρούσε ότι τέτοιο ρόλο μπορούσε να παίξει η νεολαία και ιδιαίτερα οι φοιτητές και το λούμπεν προλεταριάτο.» Φυσικά ο Παπασταύρου αναφέρει ότι οι αναρχικοί αρνούνται την αναγκαιότητα ύπαρξης του Κόμματος και παραθέτει το εξής απόσπασμα από προκήρυξη κάποιου αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού: «Γνωρίζουμε πως η συνεργασία, η αλληλεγγύη και ο συντονισμός της δράσης μας έξω από και πέρα από κάθε ρυμούλκηση σαστισμένων «αυθεντιών» και «πρωτοποριών» είναι η λυδία λίθος της αποτελεσματικότητας του αγώνα για την αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία… παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας έξω και πέρα από διαμεσολαβήσεις όποιων επίδοξων πρωτοποριών» Μετά αναφέρει τις θέσεις των αναρχικών για την ατομική τρομοκρατία, όπου αναφέρεται και ο Νετσάγιεφ. Τελικά ο συγγραφέας συνοψίζει γιατί οι αναρχικοί έπαιξαν αντιδραστικό ρόλο στην ιστορία. Ειδικότερα αναφέρεται στον Μπακούνιν και τον Κροπότκιν και μετά στον αναρχοσυνδικαλισμό. Προκλητική είναι η αναφορά στον ισπανικό εμφύλιο: «Στην Ισπανία είχαν διαμορφωθεί δύο αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις, η FAI (Ομοσπονδία Αναρχικών Ιβηρικής) και η CNT (Εθνική Συνομοσπονδία Εργατών). Είχαν επιρροή σε ορισμένα μέρη της Ισπανίας. Στη Βαρκελώνη προσπάθησαν να εφαρμόσουν το κοινωνικό τους πρότυπο. Από τα πρώτα μέτρα που πήραν ήταν να ανοίξουν οι φυλακές και να απελευθερώσουν κάθε εγκληματικό στοιχείο που αργότερα στελέχωσε τις φασιστικές μονάδες. Αρνήθηκαν κάθε συντονισμό με την κεντρική κρατική εξουσία της δημοκρατικής Ισπανίας, συνέβαλαν στην αποδιοργάνωση και μαζί με τους τροτσκιστές ανέπτυξαν μια εκτεταμένη αντικομμουνιστική προπαγάνδα. Με αυτόν τον τρόπο αποτέλεσαν αντικειμενικά την «Πέμπτη Φάλαγγα του Φράνκο» που δρούσε στα μετόπισθεν, συνέβαλαν στη φασιστική νίκη και στην ήττα των δημοκρατικών δυνάμεων» Το ξαναλέω. Προκλητική αναφορά με πλήθος ψευδών και αποσιωπήσεων γεγονότων. Ο Παπασταύρου παραλείπει να μας πει ποιοι κοινωνικό πρότυπο εφάρμοσαν οι αναρχικοί στην Βαρκελώνη. Αναμενόμενο. Το τελευταίο κεφάλαιο του άρθρου το αναδημοσιεύω ολόκληρο γιατί είναι αυτό που έχει και το περισσότερο ενδιαφέρον. ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΡΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ Στο 19ο αιώνα έδρασαν αναρχικές ομάδες στον Πύργο και στην Πάτρα κάτω και από την επιρροή Ιταλών αναρχικών. Με την άνοδο του εργατικού κινήματος οι ομάδες αυτές σύντομα περιθωριοποιούνται και διαλύονται. Ουσιαστικά η συγκροτημένη εμφάνιση των αναρχοαυτόνομων (α/α) στις σύγχρονες συνθήκες γίνεται στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Στις φοιτητικές κινητοποιήσεις του ’79-’80 ενάντια στο ν. 815 τροφοδοτούνται από αριθμό φοιτητών που έχει προέλθει από τη διάσπαση του «Ρήγα Φεραίου» (νεολαία του «ΚΚΕ ες») και την ίδρυση της «Β’ Πανελλαδικής» (αποτέλεσε τον πυρήνα των Αριστερών Συσπειρώσεων της δεκαετίας του ’80), καθώς και φοιτητές που έχουν αποχωρήσει από μαοϊκές οργανώσεις εξαιτίας της κρίσης του μαοϊσμού και των πολιτικών φορέων του («ΚΚΕ (μ-λ)», ΕΚΚΕ κλπ.). Ένας άλλος παράγοντας υπήρξε η αυθόρμητη ριζοσπαστικοποίηση φοιτητικών μαζών με τα παράλληλα κενά στην ιδεολογική – πολιτική παρέμβαση της ΚΝΕ. Ο τότε υπουργός Πολιτισμού της ΝΔ Ανδρέας Ανδριανόπουλος δήλωνε την ημέρα των φοιτητικών εκλογών του 1980 στην εφημερίδα «Καθημερινή»: «Οι αναρχοαυτόνομοι είναι μια μεγάλη ελπίδα για την επανανακάλυψη των αξιών της ελευθερίας από την ελληνική νεολαία και τον απεγκλωβισμό της από τα μαρξιστικά δεσμά». Το ρεύμα αυτό συνδέθηκε με περιθωριακά ρεύματα μουσικής, τέχνης και τρόπου ζωής (όπως το πανκ) που ήταν «μόδα» εκείνη την περίοδο και ενισχύθηκαν από την άρχουσα τάξη και τους μηχανισμούς της στην προσπάθειά τους να διαμορφώσουν αντίβαρο στην παρέμβαση της ΚΝΕ στα ζητήματα του πολιτισμού. Από την πρώτη στιγμή ανέπτυξαν μία έντονη αντιΚΝΕ δραστηριότητα (βλ. Χημείο κλπ.). Ιδιαίτερα ενισχύθηκαν για να παίξουν αυτό το ρόλο από το ΠΑΣΟΚ. Για παράδειγμα η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς και Αθλητισμού χρηματοδοτούσε και ενίσχυε έντυπα και εκδηλώσεις τέτοιων ομάδων. Η πορεία αυτών των ομάδων δεν είναι ευθύγραμμη, συνδέεται με στιγμές του κινήματος και με τις πολιτικές εξελίξεις. Ο χώρος αυτός δεν μπόρεσε από μόνος του να αποκτήσει ερείσματα στο νεολαιίστικο κίνημα. Αξιοποιήθηκε από άλλες δυνάμεις στην αντιΚΚΕ εκστρατεία και κυρίως από αριστεριστές του «Ρήγα Φεραίου» αλλά και τη Ν. ΠΑΣΟΚ. Παράγοντας που συντέλεσε να ξεφουσκώσει αυτό το ρεύμα ήταν η άνοδος της επιρροής της ΚΝΕ και των αντιιμπεριαλιστικών συνθημάτων στο κίνημα της νεολαίας. Η κρίση στο Κόμμα και την ΚΝΕ και οι ανατροπές του σοσιαλισμού στα χρόνια ’89-’91 συμπίπτουν και με τις μαθητικές κινητοποιήσεις ’90-’91 ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ (νόμοι Κοντογιαννόπουλου- Σουφλιά), ενώ ταυτόχρονα είναι και η περίοδος του πρώτου τρομονόμου. Η έντονη καταστολή των μαθητικών κινητοποιήσεων που φτάνει στη δολοφονία του Ν. Τεμπονέρα, η φετιχοποίηση της μορφής της κατάληψης, η αδύναμη παρέμβαση της ΚΝΕ, ενισχύουν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 αυτές τις ομάδες με μικρές ηλικίες. Αυτή την περίοδο διαμορφώνεται η «Συνεργασία Αναρχικών Ομάδων και Ατόμων για την Πολύμορφη Δράση» που περιλαμβάνει έναν αριθμό αναρχικών ομάδων («Συσπείρωση Αναρχικών», εφημερίδα «Εξέγερση», εφημερίδα «Αναρχική Παρέμβαση», ομάδα «Οτανις», ομάδα «Ξανά στους Δρόμους» κλπ.). Η άρχουσα τάξη προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την αρνητική συγκυρία για το λαϊκό κίνημα για να ξεμπερδεύει μια για πάντα με την αντιιμπεριαλιστική πορεία του Πολυτεχνείου. Παράλληλα οι αριστεριστές που συγκροτούν τα ΕΑΑΚ (αποτελούνται από τις δυνάμεις της τότε ΚΝΕ-ΝΑΡ, Αριστερών Συσπειρώσεων και τα απομεινάρια του Ρήγα Φεραίου και εκείνη την εποχή έχουν σημαντική επιρροή στο φοιτητικό κίνημα) δίνουν πολιτική κάλυψη στην προβοκατόρικη δράση α/α ομάδων θεωρώντας τους κοινωνικούς αγωνιστές. Από το ’90 μέχρι το ’95 διαμορφώνονται στον α/α χώρο δύο ακόμα ομάδες. Η μια είναι αυτή που συσπειρώνεται γύρω από την εφημερίδα «Άλφα» και αποτελεί μια προσπάθεια να διαμορφωθεί ένα πιο πολιτικό πλαίσιο δράσης των α/α παίρνοντας αποστάσεις από τα «μπάχαλα» - όπως αποκαλούν τους υπόλοιπους – η οποία εξαφανίζεται γύρω στο 1997-1998. Η άλλη είναι μετεξέλιξη της ΣΑΚΕ (Συνεπής Αριστερή Κίνηση Ελλάδας) σε «Ένωση για την Επαναστατική Ανατροπή» που εκδίδει την εφημερίδα «Κόντρα». Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου το 1995 είναι καθοριστικά. Στις 15/11 εξελίσσεται δολοφονική επίθεση των α/α με μολότοφ ενάντια στα μέλη της ΚΝΕ που υλοποιούσαν την απόφαση της ΕΦΕΕ για περιφρούρηση του Πολυτεχνείου. Το προβοκατόρικο σχέδιο ολοκληρώνεται στις 17 και 18 Νοέμβρη με την κατάληψη του κτηρίου του Πολυτεχνείου, την άρση του ασύλου, την επέμβαση των ΜΑΤ και την σύλληψη 500 ατόμων. Την επόμενη χρονιά η απόφαση φορέων του λαϊκού κινήματος να συγκροτήσουν Επιτροπή Εορτασμού, προσπάθεια στην οποία πρωτοστατεί το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, βάζει εμπόδιο στη συνέχιση της προβοκατόρικης δράσης τους στις ημέρες του Πολυτεχνείου και διαμορφώνει τις προϋποθέσεις ώστε η επέτειος του Πολυτεχνείου να ξαναπάρει αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο και να διασφαλιστεί η πορεία στην Αμερικανική Πρεσβεία. Η άνοδος της επιρροής της ΚΝΕ στο νεολαιίστικο κίνημα, ιδιαίτερα στο μαθητικό και το φιλειρηνικό αντιιμπεριαλιστικό, η ακύρωση της προβοκάτσιας στους εορτασμούς του Πολυτεχνείου, η διασφάλιση της αντιιμπεριαλιστικής πορείας της 17ης Νοέμβρη, η άνοδος της ΠΚΣ στα ΑΕΙ και ΤΕΙ βάζει αυτές τις ομάδες στο περιθώριο. Η δράση τους στα τέλη της δεκαετίας του ’90 συντονίζεται με την προσπάθεια της κυβέρνησης να συκοφαντήσει τον ρόλο της ΚΝΕ στους αγώνες μαθητών και φοιτητών, παίρνει χαρακτηριστικά αντικομμουνιστικών συμμοριών με οργανωμένες επιθέσεις ενάντια σε μέλη της ΚΝΕ και του ΚΚΕ, σε γραφεία του Κόμματος, σε σχολές κλπ. Σε αυτή την προσπάθειά τους για μια ακόμα φορά βρίσκουν τη συγκαλυμμένη ή απροκάλυπτη μιας μερίδας του αστικού Τύπου (Ελευθεροτυπία, Αυγή), των αριστερίστικων ομάδων και του ΣΥΝ. Στη διαδήλωση ενάντια στην επίσκεψη του Κλίντον στην Αθήνα το 1999, έγινε ολοφάνερη η σχέση αυτού του χώρου με κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς, ακόμα και με ξένες υπηρεσίες. Η συντονισμένη δράση τους με τις δυνάμεις καταστολής συνέβαλε στο να μετατραπεί η Αθήνα σε πεδίο μάχης, στο να γνωρίσει η μαζική αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση της νεολαίας και του λαού της Αθήνας μια άγρια καταστολή. Αντίστοιχο ρόλο έπαιξαν και τον Ιούνη του 2003 στη Θεσσαλονίκη, που αποτέλεσε σταθμό της δράσης αυτού του χώρου. Σήμερα βασικές ομάδες που τοποθετούνται στο χώρο αυτό είναι: Η «Συνεργασία Αναρχικών Ατόμων και Ομάδων για την Πολύμορφη Δράση» που αυτοπροσδιορίζεται και σαν «Μπλακ Μπλοκ» και κινείται σε πανελλαδικό επίπεδο. Εκδίδει τη βδομαδιάτικη εφημερίδα «Διαδρομή Ελευθερίας», που έχει τιράζ – σύμφωνα με τους εκδότες της – 10000 αντίτυπα και διακινείται σε διάφορα σημεία της Ελλάδας. Η ομάδα αυτή λειτουργεί και δύο χώρους στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη με το όνομα «Αναρχική Αρχειοθήκη» και έχει σαν στόχο την προώθηση της αναρχικής παράδοσης. Γύρω από την εφημερίδα «Κόντρα» λειτουργεί η «Ένωση για την Επαναστατική Ανατροπή». Αυτή η ομάδα εμφανίζεται και σαν «Ινστιτούτο Κοινωνικών Μελετών» και θεωρεί τον εαυτό της «αντιεξουσιαστική μαρξιστική – λενινιστική συλλογικότητα». Με αφορμή τον τρομονόμο, στη συνέχεια τις δίκες της 17Ν και την εξάμηνη προεδρία της Ελλάδας στην ΕΕ, διαμορφώθηκε μια ομάδα απαρτιζόμενη κυρίως από παλιούς αναρχικούς που εμφανίζεται με δύο μορφές: την «Συσπείρωση ενάντια στην Κρατική Τρομοκρατία» και την «Αντιεξουσιαστική Κίνηση Σαλόνικα 2003» (τώρα εμφανίζεται σαν «Αντιεξουσιαστική Κίνηση»). Η ομάδα αυτή αποτελεί την πιο συγκροτημένη προσπάθεια παρέμβασης του α/α χώρου. Αυτή η προσπάθεια συνδέεται με νέα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί, κυρίως ένταση της κρατικής καταστολής, ένταση της δυσαρέσκειας και της αμφισβήτησης από λαϊκά στρώματα. Σύμφωνα με τις διακηρύξεις της επιδιώκει να μην ταυτιστεί με το λεγόμενο «μπλακ μπλοκ», να βγάλει το α/α χώρο από το περιθώριο και να συνδεθεί με αγώνες του λαού. Τον Οκτώβρη του 2003 οργάνωσαν πανελλαδική συνάντηση και αποφάσισαν να προχωρήσουν σε πανελλαδική κίνηση, να δημιουργήσουν την «Αντιεξουσιαστική Κίνηση Φοιτητών» και να ιδρύσουν αντιεξουσιαστικά κέντρα στις πόλεις, να εκδώσουν πανελλαδική εφημερίδα, τη «Βαβυλωνία». Στόχος τους είναι να μην περιοριστούν σε αυτούς που αυτοπροσδιορίζονται ιδεολογικά ως αναρχικοί, αλλά να διαμορφώσουν ένα ευρύτερο αντιεξουσιαστικό, αντικαπιταλιστικό ρεύμα συγκεντρώνοντας ευρύτερες ριζοσπαστικές δυνάμεις. Σε ορισμένες πρωτοβουλίες τους συνεργάζονται και συντονίζονται με άλλες αυτόνομες και αριστερίστικες κινήσεις. Τέλος, υπάρχει ένας αριθμός αυτοδιαχειριζόμενων στεκιών και καταλήψεων που ξεκίνησαν να λειτουργούν στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και αποτελούν κέντρα δράσης αυτού του χώρου. Προσπαθούν μέσα από αυτή τη δράση να αποκτήσουν έρεισμα σε τοπικό επίπεδο μέσα από σειρά πολιτικών, πολιτιστικών εκδηλώσεων, ενασχόληση με τοπικά προβλήματα κλπ. Στην Αθήνα λειτουργούν 10 στέκια και σε άλλες πόλεις 13. Τέτοια στέκια υπάρχουν επίσης και σε ορισμένες Πανεπιστημιακές σχολές. Σε αυτούς τους χώρους συνυπάρχουν επιρροές από όλες τις «τάσεις» του α/α χώρου, ενώ σε ορισμένα συμμετέχουν και αριστεριστές. Αυτά για το εν λόγω άρθρο αν και καλύτερα να αγοράσετε την ΚΟΜΕΠ γιατί το κείμενο είναι 15 σελίδες! Αν την αγοράσετε πολύ καλό και ενδιαφέρον είναι το άρθρο για την αστική παιδαγωγική.

Τίποτα πιο καλοδεχούμενο για έναν αντιεξουσιαστή από την κριτική, νομίζω. Η εισαγωγή σου είναι άτοπη: "Το κείμενο αποτελεί ξεκάθαρη ιδεολογική προπαγάνδα γιατί το μέσο μέλος της ΚΝΕ δεν έχει τη δυνατότητα να ελέγξει αν αυτά που λέει ο Παπασταύρου είναι αληθή ή αν απλά εξυπηρετούν την γνωστή προπαγάνδα του ΚΚΕ πάνω στο ζήτημα. Αυτή η προπαγάνδα δυστυχώς έχει ξεφύγει κατά πολύ από τα όρια της «πάλης των ιδεών» και προσεγγίζει την προβοκατορολογία." Δυστυχώς κανένα μέλος κόμματος ή και ομάδας δεν μπορεί να ελέγξει αν η γραμμή που του δίνεται ή έστω συζητείται είναι αλήθής. Παράδειγμα γνωστοί που ψήφισαν υπέρ ή κατά του σχεδίου Ανάν χωρίς να το έχουν καν διαβάσει.Αυτό ήταν το "κλίμα" των κομμάτων και ομάδων. Ακόμη κι ο μέσος αναγνώστης μιας εφημερίδας δεν μπορεί να ελέγξει την πληροφόρηση που του δίνεται. Νομίζω ότι είναι μονομερής η μαρξιστική αντίληψη που αποδίδει τα πάντα στον οικονομικό και ταξικό παράγοντα. Από την άλλη θεωρώ εφηβική αντίδραση τη στάση: «Όσο υπάρχει έστω και ένας φυλακισμένος άνθρωπος κανείς μας δε θα είναι ελεύθερος – όσο υπάρχουν φυλακές είμαστε όλοι φυλακισμένοι – η ρήξη με το οικογενειακό καθεστώς, το σαμποτάρισμα της σχολικής πλήξης, η άρνηση του χακί εκβιασμού του στρατού, οι κοπάνες, οι λούφες, οι συγκρούσεις με τα αφεντικά, η απαξίωση της λαμπρής καριέρας – όλες αυτές οι καθημερινές απειθαρχίες συνιστούν μια αντισυμβατική προσωπική στάση" Γιατί όσο υπάρχει καπιταλισμός δεν θα πάψουν να υπάρχουν φυλακές,οικογένεια, σχολείο, στρατός, επαγγελματική ιεραρχία. Η βάση είναι το ίδιο το σύστημα κι εδώ δεν μιλάμε καν για "εποικοδόμημα", δηλ. για το πως διαμορφώνεται συνείδηση αλλά για λίθους και κέραμους ατάκτως ερριμένους. Συμφωνώ και όσον αφορά την κριτική του στον Στίρνερ και Κροπότκιν, τους άλλους δεν τους έχω διαβάσει. Ο Στίρνερ έχει γράψει καταπληκτικά πράγματα εναντίον του πολιτικού, κοινωνικού και ανθρωπιστικού φιλελευθερισμού, μολονότι οι περισσότεροι πιπιλίζουν το Εγώ αγνοώντας αυτή την κριτική. Ενδιαφέρουσα μου φαίνεται και η ανασκόπηση που κάνει στο ελληνικό αναρχικό κίνημα. Δεν έχει άδικο για το ότι μια πτέρυγα των αναρχικών προέρχεται από τον Ρήγα και το ΠΑΣΟΚ και κατ΄ανάγκη είναι και ήταν αντικομμουνιστικά προασανατολισμένη και μικροαστική στην ιδεολογία της. Δεν ήταν και δεν είναι όμως μόνο αυτοί που κατά τη γνώμη δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό λάϊτ αναρχικοί. Η Ελλάδα σίγουρα δεν είχε ιστορία του αναρχικού κινήματος όπως η Ιταλία και Ισπανία και καθόλου σχεδόν αναρχοσυνδικαλισμό. Όπως γεννήθηκαν τα κόμματα εκ των ανω και καπέλωσαν τον συνδικαλισμό, έτσι και οι αναρχικοί δεν έχουν σχέση στην πλειοψηφία τους με την εργατική τάξη ή τους εργασιακούς αγώνες. Γι΄αυτό παρατηρείται το τραγελαφικό φαινόμενο να κατεβαίνουμε τώρα και παλιά σε διαδηλώσεις για την προσβολή των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων και να είμαστε υποδείγματα εργαζομένων ή αδιάφοροι στη δουλειά μας!! Οι μαθητικές καταλήψεις ξέρεις τι έφεραν; Την αύξηση της επηροής του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων στα πράγματα του σχολείου.Γιατί είναι ψηφοφόροι και γιατί μπορούν από κοινού με την εξουσία ή αντιπολίτευση να ελέγξουν τα παιδιά τους, ο νοών νοείτω! Νομίζω ότι αναφέρεται δε και θετικά στην Αντιεξουσιαστική Κίνηση, πάντα μέσα στα πλαίσια της ανάλυσης του αναρχικού χώρου!

από Γιάννης Κ. 16/10/2004 8:24 πμ.


Και δεν πάει να μιλάει η κομ.επ. για αποτυχία, προδοσία του ισπανικού εμφυλίου, μικροαστισμό, αναποτελεσματικότητα, αντικομμουνιστικές ιδεολογικές καταβολές και μέχρι και συνεργασία με ξένες υπηρεσίες. Οι δράσεις μιλούν από μόνες τους. Και σε αυτές, για να αναφέρω ενδεικτικά τρεις απ' τις πιο πρόσφατες, συγκαταλέγονται η συμμετοχή στην πορεία για την Ολυμπιάδα, το δυναμικό παρόν στη διαδήλωση κατά του ρατσισμού με αφορμή τη δολοφονία και τους προπηλακισμούς εναντίον Αλβανών και η κατάληψη του Πολυτεχνείου και η γενικότερη κινητοποίηση υπέρ των πολιτικών κρατουμένων. Δράσεις στις οποίες το κκε έχει να αντιπαρατάξει και πάλι πορείες άσχετες (τι συμβολισμό είχε η 9/10 πέρα απ' το ότι βόλευε;) που κάνει μόνο του, για να αυξήσει την εκλογική του πελατεία και όχι να ενδυναμώσει την ταξική πάλη, όπως επικαλείται. Διότι αν ίσχυε το δεύτερο θα καταπιανόταν και με τα δύσκολα με τρόπο σύγχρονο. Τα δύσκολα όμως δεν τα πιάνει κι όταν συμβαίνει αυτό, το κάνει με τέτοιο μικρομεγαλισμό, έπαρση και ξύλινη γλώσσα που το 6% θα χαρακτηριστεί θρίαμβος αν γίνει 7& και πάλι θα ακουστεί η καραμέλα των συμπληγάδων. Αν θέλει κάποιος απ' όλα αυτά να απομονώσει και να αναδείξει απ' το πρώτο ότι το ίδιο βράδυ κάποιοι λινστάρισαν με λογική χουλιγκάνου έναν ειδικό φρουρό, απ' το δεύτερο ότι στην ίδια πορεία υπήρχαν μπροστά κάποιες αλβανικές σημαίες κι απ' το τρίτο ότι παραβιάζουν την ουσία του ασύλου...μπορεί να το κάνει για προφανείς λόγους και με απαξιωτικούς τόνους. Η ουσία παραμένει, όταν το κκε καβάλα μόνο του πάει και στην εκκλησία, καβάλα προσκυνάει (μέσα σε όλα βουλή, τοπική αυτοδίοικηση, συνδικάτα με διαπραγματευσούλες και ρεφορμούλες και προσκυνηματάκια, αλλά πάντα καβάλα) το να υπάρχουν κινήσεις ανθρώπων απ' τα φόρουμ μέχρι τους αντεξουσιαστές που προσπαθούν αμήχανα, άλλοτε με λάθη ή ανορθόδοξα να ξαναφέρουν ένα μήνυμα πάλης στην καθημερινότητα και αντίστασης όσο γίνεται πιο μαζικής εδώ και τώρα, για ένα πραγματικό κομμουνιστικό κόμμα δε θα έπρεπε να είναι αφορμή για λοιδορία και κατασυκοφάντηση, αλλά ελπίδα ότι γεννιούνται εστίες αντίστασης εναντίον μιας κατάστασης που υποτίθεται και το ίδιο αντιπαλεύει. Αυτή η ιδιοκτησιακή λογική του κινήματος και η σχολαστική ανακάλυψη αντικομμουνιστών και προδοτών στις τάξεις του, μόνο κατάντια είναι ή μάλλον παλιά μου τέχνη κόσκινο. Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω ποιο ήταν το κακό στην πορεία για τον Κλίντον που ανάψαν και δέκα φωτιές; Τι διάολο τόσο επηρεασμένοι απ' το Ρίτσο είστε (που υπήρξε σπουδαίος ποιητής και αγωνιστής, δεν τον απαξιώνω) που για σας η μόνη λογική μιας πορείας πρέπει να είναι ο "Επιτάφιος"; Πέρα από τον τίτλο οι στίχοι σας λένε τίποτα;: Κι εγώ η φτωχή κι εγώ η λιγνή, μεγάλη μέσα σ' όλους με τα μεγάλα νύχια μου κόβω τη γη σε βώλους Και τους πετάω κατάμουτρα στους λύκους και στ' αγρίμια που μου κάναν της όψης σου το κρούσταλλο συντρίμμια Κι ακολουθάς και συ νεκρός, κι ο κόμπος του λυγμού μας δένεται κόμπος του σκοινιού για το λαιμό του οχτρού μας Κι ως το ΄θελες (ως το 'λεγες τα βράδια με το λύχνο) ασκώνω το σκεβρό κορμί και τη γροθιά μου δείχνω Κι αντίς τ' άφταιγα στήθια μου να γδέρνω, δες, βαδίζω και πίσω από τα δάκρυα μου τον ήλιον αντικρίζω Γιέ μου, στ' αδέρφια σου τραβώ και σμίγω την οργή μου, σου πήρα το ντουφέκι σου, κοιμήσου εσύ πουλί μου. Συντεταγμένη πορεία, χωρίς παρατράγουδα, μαζική δυναμική κηδεία. Από τα μπάχαλα μέχρι τον επιτάφιο υπάρχουν και θα υπάρξουν άραγε και σήμερα πραγματικά δυναμικές κινητοποιήσεις που ο δυναμισμός δε θα καταγγέλεται ως προβοκάτσια αλλά και η μαζικότητα δε θα χαρακτηρίζεται (με φθόνο κάποιες φορές) προβατοποίηση;

από en@s 16/10/2004 4:20 μμ.


Απ΄όλα όσα γράφεις σχετικά με Ολυμπιάδα, ρατσισμό και πολιτικούς κρατούμενους, το μόνο που πραγματικά με ενδιαφέρει είναι οι πολιτικοί κρατούμενοι. Το πρώτο το θεωρώ γραφικό, το δεύτερο επικίνδυνο. Ποια ταξική πάλη θέλουν να δυναμώσουν αυτοί που ισχυρίζονται ότι είναι αναρχικοί; Στις ενωτικές κινήσεις που γίνονται, όπως με το φόρουμ που γράφεις, να μην ξεράσω κάθε φορά που τυχαίνει να συμμετέχω μαζί τους, μόνο με τη λογική Κάϊν στέκομαι, δηλαδή έναν γενικό και αφηρημένο ανθρωπισμό, να ξεράσω και με τον εαυτό μου! Όσο μονομερές είναι το ΚΚΕ, η μόνη κατά τη γνώμη μου δύναμη που αντιστέκεται στην εξωτερική πολιτική και έχει καποια φωνή (αμφιβάλλω και γι΄αυτό, άλλα άσε) στο έργατικό κίνημα, άλλο τόσο μονομερείς είναι και οι αναρχικοί, όχι οι λάϊτ βέβαια. Το μεν έχει συκοφαντήσει το ένοπλο, οι δε έχουν ξεχάσει τους εργατικούς αγώνες και κάποιοι στο όνομα του αναρχισμού γίνονται στηρίγματα στην εξωτερική πολιτική των νεοφιλελεύθερων. Το ΚΚΕ συκοφαντεί τον αγώνα των ισπανών αναρχικών, οι αναρχικοί λάϊτ όλη την ιστορία του μπολσεβικισμού. Κρατάω κάτι του Μαρξ από τον Παπασταύρου: «Ο μαρξισμός-λενινισμός θεωρεί ότι ελευθερία σημαίνει η δυνατότητα του ανθρώπου να κατανοήσει τις αντικειμενικές συνθήκες της φυσικής και κοινωνικής πραγματικότητας και να δράσει με βάση αυτή τη γνώση και κατανόηση για να την αλλάξει προς το συμφέρον του». Δηλαδή την κατανόηση των σχέσεων μεταξύ συνείδησης και πραγματικότητας. Στον "Επιτάφιο" κλάφτηκε ένας νεκρός σε λαϊκή διαδήλωση, εμείς τους κλαίμε μοναχικά και σε κελιά. Τέλος πάντων: ....... κι ακολουθούν κι αυτοί νεκροί κι ο κόμπος του λυγμού τους γίνεται τώρα παπιγιόν για το λαιμό του οχτρού τους!

από Ένας κριτικός 16/10/2004 6:47 μμ.


προσπάθησαν να εφαρμόσουν στην Ισπανία οι αναρχικοί κατά τη γνώμη μου ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ να το επικαλείται κανείς για να τονίσει τα συν αλλά τα μείον στη συνολικότερη δράση τους στο κίνημα της εποχής. Και εξηγούμαι.ΔΕΝ ΘΕΛΩ να πώ ότι το μοντέλο των αναρχικών ήταν αποτέλεσμα ασφαλίτικης δράσης όλων των αναρχικών οργανώσεων,που δρούσαν ηθελημένα καί από τα πρίν μ'αυτό τον τρόπο.Ούτε θέλω να μπώ σε μια λογική ασφαλίτικης πρακτορολογίας που δέ στηρίζεται σε πολιτικού χαρακτήρα εκτιμήσεις. Σκοπός μου είναι να εκτιμήσω πολιτικά το κοινωνικό πρότυπο των αναρχικών,το οποίο εφαρμόστηκε σε ορισμένες περιοχές όπου ο εθνικός στρατός δεν είχε επιρροή(ακόμη). Και πράγματι,αν ιστορικά καί πολιτικο-οικονομικά καθήσει να μελετήσει τις θέσεις που προσπάθησαν να εφαρμόσουν στη ζωή οι αναρχικοί για την οργάνωση της αγροτικής καί βιομηχανικής παραγωγής,για την αναγκαιότητα ή όχι οι ελεγχόμενες από μή φρανκικές δυνάμεις περιοχές να υπάγονται σε ένα κεντρικά συντονισμένο,άρα καλύτερα καί ευκολότερα υλοποιήσιμο καί ελέγξιμο σύστημα οργάνωσης της παραγωγής,τη δημιουργία ή όχι προλεταριακού κράτους καί πολιτοφυλακής από επαναστάτες για τον έλεγχο των δικών τους εδαφών,τον τρόπο αντιμετπωπισης της μικροαστικής πλειοψηφίας της υπαίθρου(μικρομεσαίοι αγρότες) καί των κοινωνικο-πολιτικών συμμαχιών που έπρεπε να επιδιώξουν οι επαναστάτες απέναντι στον Ισπανικο-Γερμανικό Φασισμό,την ανάγκη να υπάρχει ένας έστω καί στοιχειώδης(πολύ μεγαλύτερος χρειαζόταν,αλλα... τέλος πάντων λέμε τώρα) βαθμός οργάνωσης των ένοπλων τμημάτων καί συντονισμός τους κεντρικά από τους ίδιους τους επαναστάτες(κι όχι από τα ... γραφεία του τότε ΚΚΣΕ όπως θα βιαστούν κάποιοι να πούν),αν καθήσει να δεί πού καί άν έκαναν σε όλα αυτά (καί σε άλλα ζητήματα που ανέκυψαν) λάθη καί τί είδους λάθη ήταν,τότε ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΤΟΤΕ μπορεί να έχει μια κάπως πιο κατατοπιστική εικόνα. Όχι για το αν το ΚΚΕ καί η ΚΟΜΕΠ χαρακτηρίσανε ως προδοτική καί χαφιέδικη τη δράση των αναρχικών στον Ισπανικό εμφύλιο ή ότι το κάνουν αυτό γενικά καί διαρκώς. Αλλά γιατί κανείς ή σχεδόν κανείς ΔΕΝ ΑΝΑΡΩΤΙΕΤΑΙ για το τί ήταν αυτά που έλεγαν οι αναρχικοί για το κίνημα τότε,για το τί έκαναν,για το αν αυτά που μπόρεσαν να κάνουν μας πήγαν μπροστά,για το πόσο σοβαρά ήταν τα λάθη στις εκτιμήσεις τους για την κλιμάκωση του αγώνα. Για το μοντέλο τους στην αγροτική παραγωγή.Για το ότι προσπαθούσαν επι ματαίω να κοινωνικοποιούν τη γή ακόμα καί σε περιοχές που η αγροτική παραγωγή ήταν σε άθλια επίπεδα καί τα εργαλεία των αγροτών ήταν τα ίδια με της εποχής του... Ησίοδου!!!(για όσους τον δέν ξέρουν,αρχαίος λυρικός ποιητής). Για το γεγονός ότι με τη βία,καί χωρίς τη μαζική υποστήριξη των φτωχών αγροτών,προσπαθούσαν να εφαρμόζουν την κοινωνικοποίηση της γής καί των εργαλείων παραγωγής,χωρίς να έχουν στον έλεγχό τους οι επαναστατικές δυνάμεις κάποιο βιομηχανικό κέντρο,βιομηχανική μονάδα που θα μπορούσε να αναπροσαρμόσει την αγροτική παραγωγή σε νέα τεχνική βάση καί να στηρίξει ίσως καί περαιτέρω οικονομικά το μεγάλο βάρος του αγώνα. Για το γεγονός ότι η άρνησή τους να ενταχθούν κι αυτοί όπως καί ορισμένες άλλες οργανώσεις αριστεριστών στη συγκρότηση ενός ενιαίου οργανωμένου καί κεντρικά συντονισμένου κέντρου που με δημοκρατικές διαδικασίες θα αποφάσιζε για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις αλλά καί για τον τρόπο με τον οποίο η επανάσταση θα κινιόταν στην ενίσχυση των πολιτικών δεσμών με τα πιο μικροαστικά,τα πιο "ασταθή" κατά τον Λένιν στρώματα της πόλης καί του χωριού,για το πώς θα συντηρούσε υλικά τις κατειλλημένες περιοχές καί θα προσπαθούσε να βρεί υποστήριξη με υλικούς καί πολιτικούς όρους από τη μοναδική σοσιαλιστική χώρα στον κόσμο,διεθνιστική προλεταριακή υποστήριξη των εργατών καί αγροτών της ΕΣΣΔ στους επαναστάτες αντίστοιχους της Ισπανίας,οδήγησε μοιραία στην ήττα.Απέναντι βέβαια,στον εθνικό στρατό,συνεπικουρούμενο από την οικονομική ενίσχυση των αστικών κρατών της Δυτικής Ευρώπης(πχ η Αγγλία ενίσχυε καί με διαδικασίες έρανου καί από τον κρατικό προυπολιγισμό το Φράνκο)καί τη συνδρομή της Βέρμαχτ καί της Λουντβάφε,άποψή μου όπως καί του ΚΚΕ είναι ότι το αποτέλεσμα ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ σύμφωνα με την αντίληψη της τακτικής των αναρχικών,που δυστυχώς τελικά επικράτησε στις τάξεις των επαναστατών. Για το γεγονός ότι η τακτική των αναρχικών στο αγροτικό ζήτημα,η πρόωρη καί χωρίς την ύπαρξη υποκειμενικών καί αντικειμενικών όρων για την κοινωνικοποίηση της αγροτικής περιουσίας των φτωχών αγροτών με ένα κομματάκι γής,οδήγησε επίσης νομοτελειακά στο να στραφεί η πλειοψηφία των αγροτών αυτών,που στη διάρκεια της επανάστασης στη Ρωσία είχες εξασφαλίσει συμμαχία με ένα κομμάτι φτωχών αγροτών(μισο-προλεταριων με λίγα λόγια) καί με ακτήμονες εργάτες γής,στον Φράνκο καί να τον καλεί να τους σώσει από αυτούς που "τους κλέβουν το βιός τους καί σφετερίζονται τις περιουσίες τους". Για το γεγονός ότι ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΙΣΤΕΣ της Ισπανίας ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ τη διορατικότητα να εκτιμήσουν τη δυσκολία της κατάστασης,την άνοδο του Φασισμού καί να αξιοποιήσουν την επαναστατική εμπειρία του προλεταριάτου της Ρωσίας καί των άλλων χωρών της ΕΣΣΔ,που οικοδομούσαν το σοσιαλισμο καί προσέγγιζαν απίστευτους ρυθμούς ανάπτυξης καί ευημερίας του πληθυσμού για εκείνη την εποχή(τη στιγμή που οικονομικές κρίσεις διαδέχονταν η μιά την άλλη στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες,ΗΠΑ κ Αγγλία κυρίως),άρα είχε τη δυνατότητα να συνδράμει οικονομικά καί πολιτικά διεθνώς,προκειμένου η αλληλεγγύη στην Ισπανική Επανάσταση να εκφρασθεί "έμπρακτα" καί ουσιαστικά(όπως καί έκανε παρά την άρνηση των αναρχικών καί το φόβο τους απέναντι σε κάθε μορφή καί προοπτική μαζικής κλίμακας οργάνωση). Τέλος,για την αδυναμία των αναρχικών να αντιληφθούν ότι το κοινωνικό μοντέλο των αυτοδιαχειριζόμενων κομμουνών(όπως αντίστοιχα σήμερα καί των ... αυτοδιαχειριζόμενων στεκιών)ΔΕΝ ΟΔΗΓΕΙ στην αυτόματη μετάβαση στον κομμουνισμό,αλλά σε μια ακόμα φιλελεύθερη εκδοχή του καπιταλισμού,πράγμα που κι ο ίδιος ο Μάρξ είχε αναλύσει στον Προυντόν("Η αθλιότητα της φιλοσοφίας" του Μάρξ ως απάντηση στο έργο του Προυντόν "Η Φιλοσοφία της Αθλιότητας")καί είχε αποδείξει περίτρανα ΚΑΙ στον Μπακούνιν στην 1η Διεθνή των εργατών(γεγονός που παραδέχεται καί ο ίδιος ο Μπακούνιν έμμεσα!). Για όλα αυτά τα παραπάνω λοιπόν καί για ακόμα περισσότερα αν ψάξει κανείς,το πράγμα οδηγήθηκε εκεί που οδηγήθηκε και οι αναρχικοί,καλώς ή κακώς,ΦΕΡΟΥΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΜΕΓΑΛΟ ποσοστό της ευθύνης για την κατάληξη αυτών των ζητημάτων,που αποδείχθηκαν πολύ κρίσιμα στην πορεία του εμφυλίου.΄ Γι'αυτό καί η ευθύνη τους είναι ΠΟΛΙΤΙΚΗ καί ως ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΣΕ ΤΕΤΟΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ την αξιολογεί κανείς,όταν λέει πως τελικά ωφέλησε το σύστημα η δράση τους στην Ισπανία. Ούτε ασφαλίτικες μέθοδες ακολουθεί κανείς,ούτε τίποτα τέτοιο όταν εκτιμά ότι οι αναρχικοί ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΑΝ "πέμπτη φάλαγγα" του επαναστατικού κινήματος στη Ισπανία.Γι'αυτό άλλωστε καί το ΚΚΕ λέει "ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΑΝ" όπως καί η κριτική του άρθρου της ΚΟΜΕΠ. Επιτέλους,οι αναρχικοί καί όσοι βρίσκονται εκτός λογικής ΚΚΕ θα πρέπει να καταλάβουν ότι κατονομάζοντας κάποιον πράκτορα,έστω κι αν αυτός ανήκει στην πλευρά αυτών που θέλουν βίαιο μετασχηματισμό της κοινωνίας,ή καλύτερα έστω κι αν δρά στις τάξεις αυτής της πλευράς, η πράξη αυτή περιλαμβάνει δύο εκδοχές(συνήθως καί όπως έχει μέχρι σήμερα αποδειχθεί): Α)Να το κάνει ο πολιτικός σου αντίπαλος,κατηγορώντας σε ως πράκτορα ξένων δυνάμεων που δρούν ενάντια στο "εθνικό συμφέρον" κτλ κτλ,κατηγορία που θυμίζει μετεμφυλιακό κλιμα στην Ελλάδα καί στην Ισπανία καί παντού όπου έχουμε τόσο μαζικές ταξικές συγκρούσεις. Β)Να γίνεται μέσα από τις τάξεις των επαναστατικών δυνάμεων. Στη δεύτερη περίπτωση,λοιπόν,που ενδιαφέρει πιό πολύ,μια τέτοια κατηγορία μπορεί να είναι ΚΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ όπως το λέω τώρα,δηλαδή να έχει σκοπό να προοκάρει,να διασπάσει την ενότητα δράσης του επαναστατικού "μπλόκ",άρα να υπονομεύσει συνολικά το σκοπό για τον οποίο αυτό παλεύει. Μπορεί όμως να είναι ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ,καί φυσικά ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ βασισμένη σε επιχειρήματα από τη σκοπιά της προώθησης,της ενίσχυσης του κινήματος,από την επαναστατική σκοπιά,από τη σκοπιά της υπεράσπισης των συμφερόντων εκείνων που παλεύουν για την ανατροπή του καπιταλισμού,για τη σύγκρουση με ταξικούς όρους απέναντι στο σύστημα,για την ολική ρήξη με τη βάση της λογικής του,χρησιμοποιώντας κάθε μέσο δυνατό καί εφικτό,αλλά καί ικανό να μας πάει πιο μακριά,πιο μπροστά κι όχι να απομαζικοποιήσει τις γραμμές μας!!! Αυτή η μορφή "κατηγορίας" ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ όπως η ιστορία του κινήματος πολλές φορές έχει αποδείξει (θυμίζω τη διαμάχη Μάρξ καί Ενγκελς με τους αναρχικούς πάλι στην 1η Διεθνή)κατηγορία συκοφαντική,αστήριχτη,έξω από τα όρια της λογικής,υπονομευτική για το κίνημα,αστυνομικού-ασφαλίτικου χαρακτήρα κτλ κτλ, τουλάχιστο για όσους αντιλαμβάνονται στοιχειωδώς την αναγκαιότητα της υποταγής του ατόμου στα συμφέροντα του κινήματος κι όχι στα δικά του εγωιστικά καί μικροαστικά συμπλέγματα,στις δικές του προσωπικές επιδιώξεις,στο δικό του ατομικό "βιτσιο"να δείχνει ξεχωριστός,να διαχωρίζεται,να ξεχωρίζει από την κίνηση της μάζας,να μήν εντάσσει τον εαυτό του σε καμιά διαδικασία συλλογικότητας πέρα από ένα ορισμένο πλαίσιο που μπορεί να αντέξει καί να αποδεχθεί ο ίδιος με τα δικά του κριτήρια(κι όχι τα πραγματικά επαναστατικά),να μήν αποδέχεται καμιά μορφή οργάνωσης για τον εαυτό του. Το γιατί τέλος πάντων οι αναρχικοί δεν αποδέχονται μια συγκεντρωτικής μορφής οργάνωση είναι μεγάλο θέμα καί εξηγείται καί κοινωνικοταξικά βεβαίως(ειδικά ο Λένιν έχει αφιερώσει πολλά κομμάτια για να αναλύσει γιατι ορισμένης κατηγορίας κοινωνικά στρώματα που καταπιέζονται εξίσου με τους π.χ εργοστασιακούς εργάτες δέν αποδέχονται τη λογική ενός κόμματος με τη λενινιστική του μορφή,αποστρέφονται λογικές που μιλούν για συγκεντρωτικά συστήματα οργάνωσης σε οποιδήποτε επίπεδο,για οποιοδήποτε λόγο,όσο αναγκαίο καί λογικό κι αν είναι αυτό κι όσο κι αν η ζωή η ίδια το έχει δικαιώσει καί όσον αφορά στην οργάνωση της ταξικής πάλης απέναντι στον καπιταλισμό,ιδιαίττερα με τη σύγχρονη βαθμίδα εξέλιξής του) κάτι τέτοιο. Η εξέλιξη του Ισπανικού εμφυλίου καί η εξέταση των ευθυνών καί των λαθών των αναρχικών από τη Μαρξιστική-Λενινιστική,την επαναστατική κι όχι μικροαστική αντίληψη καί σκοπιά,όσο βέβαια καί η εξέλιξη καί κατάληξη της ιστορίας,(που τεστάρισε όπως καί πολλές άλλες καί τη θεωρία των αναρχικών για την κοινωνία καί την παραγωγή,τη θεώρηση του κοινωνικού τους μοντέλο στο σοσιαλισμο καί τη μετάβαση στον κομμουνισμό μέσα από αυτοδιοιούμενες κομμούνες αποκεντρωμένες καί ανεξάρτητες η μιά από την άλλη,χωρίς κεντρικό σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας καί της οικονομίας,χωρίς ενιαίο σχεδιασμό καί αποφάνθηκε τελικώς αρνητικά,ακόμα καί στην ιστορική περίοδο που ο αναρχισμός ήταν το μόνο ή το κυρίαρχο τελοσπάντων επαναστατικό ρεύμα)δείχνουν τα λάθη καί την πολιτικού χαρακτήρα ευθύνη του χώρου για κρίσιμα ζητήματα όχι τοπικού χαρακτήρα μονάχα(δηλαδή όχι μόνο για την Ισπανία της εποχής του 1930 καί 40) αλλά ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ για τα καθήκοντα του επαναστατικού κινήματος απέναντι σε προβλήματα παρόμοιας υφής,με αναγκαιότητα να προσαρμόζονται καί να επανεξετάζονται(σ.σ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΑΓΕΣ Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΟΥΤΕ Ο ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΣ!!!) οι ιδιαίτερες συνθήκες της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων,της οικονομικής βάσης κάθε χώρας,ο βαθμός συνεισφοράς της αγροτικής παραγωγής στην οικονομία,η θέση της χώρας στο διεθνές σύστημα του ιμπεριαλισμού,του σύγχρονου καπιταλισμού,η γεωπολιτική της θέση,η ύπαρξη ή όχι δυνατότητας διεθνών συμμαχιών του προλεταριάτου της εν λόγω χώρας με το προλεταριάτο ξένων χωρών,ο παγκόσμιος συσχετισμός μεταξύ των ανεπτυγμένων καπιταλιστικά χωρών καί οι δυνατότητες εκμεττάλλευσης των μεταξύ τους πολιτικο-οικονομικών αντιθέσεων στα πλαίσια διεκδίκησης αγορών,σφαιρών επιρροής,μια σειρά από παραμέτρους δηλαδή που το επαναστατικό κίνημα της κάθε χώρας είναι στο χέρι του καί στα άμεσά του καθήκοντα να εξετάσει ΠΟΛΥ ΔΙΕΞΟΔΙΚΑ καί να αποφασίσει εάν,πότε καί πώς θα αξιποιήσει τις ευνοικές συγκυρίες που προκύπτουν από αυτά,ή έστω από κάποια από αυτά,τέλος πάντων,ανάλογα καί με την εκάστοτε ιστορική περίοδο που αναφέρεται κανείς,παίζει κι αυτό στο όλο σκηνικό.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License