Κάθε απόφαση εκτός την αθώωση των κατηγορουμένων θα συνιστά δικαστικό πραξικόπημα

Από την ιστοσελίδα της Εξέγερσης

Κάθε απόφαση εκτός από την αθώωση όλων των κατηγορουμένων

Θα συνιστά δικαστικό πραξικόπημα

Υστερα από εξήμισι μήνες ακροαματικής διαδικασίας, η δίκη για την υπόθεση του ΕΛΑ έφτασε στο τέλος της. 

Την Τετάρτη, στις 9:30 το πρωί, η πρόεδρος του έκτακτου τρομοδικείου που στήθηκε για να δικάσει αυτή την υπόθεση θα ανακοινώσει την απόφαση. Ποια θα είναι αυτή; Δύσκολο να δοθεί απάντηση εκ των προτέρων. Οχι γιατί θεωρούμε ότι το συγκεκριμένο δικαστήριο είναι ανεξάρτητο και αμερόληπτο και θα βασανιστεί πολύ για να βγάλει την απόφαση του. Αν πιστεύαμε κάτι τέτοιο, τότε θα μπορούσαμε να προεξοφλήσουμε την απάντηση: απαλλακτική για όλους τους κατηγορούμενους. Και χωρίς κανένα βασανισμό του δικαστηρίου, γιατί τα δεδομένα, όπως θα δούμε και παρακάτω, είναι εξαιρετικά απλά.

Επειδή, όμως, δεν πιστεύουμε στο ιδεολόγημα της ανεξάρτητης και απροκατάληπτης Δικαιοσύνης, δεν μπορούμε να κάνουμε πρόβλεψη με κάποια «αξιοπρεπή» ασφάλεια. Οι δικαστές ως άτομα δεν είναι απροκατάληπτοι. Εχουν τις ιδεολογικές και.πολιτικές τους προκαταλήψεις, έχουν συναίσθηση του ρόλου τους ως υπερασπιστών του αστικού συστήματος εξουσίας και αυτό βαραίνει στην κρίση τους, ειδικά στις πολιτικές δίκες. Από την άλλη, το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης δεν είναι ανεξάρτητο. Συνδέεται με χιλιάδες ορατά και αόρατα νήματα με την πολιτική εξουσία, αλλά και με τους άλλους πόλους εξουσίας του συστήματος, χωρίς να εξαιρείται η οικονομική εξουσία.

Τότε γιατί δεν προβλέπουμε τη σίγουρη καταδίκη των κατηγορούμενων και μάλιστα στις ανώτατες ποινές; Γιατί αυτή η υπόθεση αλλιώς ξεκίνησε και αλλιώς κατέληξε. Οχι μόνο από την άποψη του πολιτικού κλίματος, που σίγουρα έχει αλλάξει πολύ από το Φλεβάρη του 2003 που έγιναν οι συλλήψεις των τεσσάρων από τους πέντε κατηγορούμενους, αλλά και από την άποψη της ίδιας της δικαστικής πτυχής της υπόθεσης.

 Η ίδια η πρόεδρος του δικαστηρίου, σε μια από τις πολλές στιγμές αφοπλιστικής ειλικρίνειας που είχε στη διάρκεια της δίκης και αφού είχε προηγηθεί ένα απαξιωτικό μπαράζ δημοσιευμάτων σε βάρος της και μια ακόμα πιο απαξιωτική δήλωση «κύκλων» του υπουργείου Δικαιοσύνης, που την έβγαζε ανίκανη και ακατάλληλη γι' αυτή την υπόθεση, παραδέχτηκε ότι το δικαστήριο κλήθηκε να δικάσει μια υπόθεση με ελλιπή αποδεικτικά στοιχεία. Οι ίδιοι οι εισαγγελείς αναγκάστηκαν να βάλουν στη μπάντα το παραπεμπτικό βούλευμα (κατηγορητήριο) και να προτείνουν μια εντελώς διαφορετική εκδοχή καταδίκης των κατηγορούμενων. Η πολιτική αγωγή διασπάστηκε σε τέσσερα τουλάχιστον κομμάτια, με την πλειοψηφία να προσπαθεί να στηρίξει ως εσχάτη λύση την πρόταση των εισαγγελέων και με τον Κατσαντώνη να χαρακτηρίσει το βούλευμα ως το χειρότερο νομικό κείμενο που έχει διαβάσει στη ζωή του.

Ολα αυτά τα νέα δεδομένα, λοιπόν, κάνουν επισφαλή την πρόβλεψη για την απόφαση, Ξεκινώντας, όμως, απ' αυτό που ονομάζεται «κοινό περί δικαίου αίσθημα» και απ' αυτό που αποκαλείται «δικανική αλήθεια», μπορούμε με απόλυτη βεβαιότητα να πούμε ποια πρέπει να είναι η απόφαση, για να ανταποκρίνεται στοιχειωδώς και στο «κοινό περί δικαίου αίσθημα» και στη «δικανική αλήθεια» που σχηματίστηκε σε όσους παρακολουθήσαν τη δίκη (συμπεριλαμβανόμενων των δικαστών, βέβαια, που θα σηκώσουν το βάρος της απόφασης).

• Ποια αλήθεια;

Γίνεται πολύ συχνά το λάθος να θεωρείται ότι στη διάρκεια μιας δίκης αποκαλύπτεται η αλήθεια. Σκοπός μιας δίκης δεν είναι η αποκάλυψη της αλήθειας, αλλά ο σχηματισμός μιας δικανικής πεποίθησης, που αποτελεί μια αναπαράσταση της αλήθειας, η οποία μπορεί και να απέχει πόρω απ' αυτή.
Κεντρικό πρόσωπο μιας δίκης είναι ο κατηγορούμενος και τα δικαιώματα του. Τουλάχιστον υποτίθεται ότι πρέπει να είναι, γιατί στην πράξη άλλα συμβαίνουν. Ο κατηγορούμενος έχει δικαίωμα να μην αποκαλύψει την αλήθεια που γνωρίζει ίδιος. Εχει δικαίωμα να πει ακόμα και ψέματα για να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Για να τον καταδικάσει ένα δικαστήριο, πρέπει να έχει κατά 100% τη βεβαιότητα ότι είναι ένοχος (το 99% σημαίνει αθώος λόγω, αμφιβολιών). Αυτή η βεβαιότητα,, όμως, δεν μπορεί να είναι αυθαίρετη, αλλά πρέπει να συνάγεται από ατράνταχτες αποδείξεις, χωρίς σ' αυτές να υπεισέρχεται κανένας παράγοντας αμφιβολίας.

Αυτή είναι με απλά λόγια η λογική μιας ποινικής δίκης. Πώς θα δικάσει, λοιπόν, το συγκεκριμένο δικαστήριο: Με βάση την «αλήθεια» της Αντιτρομοκρατικής, όπως φρόντισε να την παρουσιάσει μέσα από έναν καταιγισμό δημοσιευμάτων, ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών, βιβλίων κ.λπ.; Αν είναι έτσι, τότε δεν χρειαζόταν να γίνει καν η δίκη. Αρκούσαν τα σενάρια του Διώτη, του Νασιάκου και του Σύρου, έτσι όπως τα παρουσίασαν στο πανελλήνιο τα πρόθυμα παπαγαλάκια τους, μερικά από τα οποία έγλειψαν και κάποια κοκαλάκια από τα άφθονα μυστικά κονδύλια που διατέθηκαν γι' αυτή τη δουλειά.
Ας σημειωθεί, ότι οι ίδιοι δεν τόλμησαν να εμφανιστούν στη δίκη. Δεν έστειλαν καν έναν-δυο αξιωματικούς της Αντιτρομοκρατικής για να φωτίσουν το δικαστήριο με τα αποτελέσματα των ερευνών τους. Φρόντισαν μόνο, διαρκούσης της δίκης, να μοιράσουν στον εαυτό τους παράσημα (και ειδικές αμοιβές;) «για την εξάρθρωση του ΕΛΑ», προεξοφλώντας έτσι και την απόφαση του δικαστηρίου, δείχνοντας ότι το θεωρούν δεδομένο και ότι το έχουν «γραμμένο».

Ή θα δικάσει το συγκεκριμένο δικαστήριο με βάση το αποδεικτικό υλικό που παρουσιάστηκε στη διάρκεια της δίκης; Θα ήταν λάθος να συγκρίνουμε αυτή τη δίκη με εκείνη για την υπόθεση της 17 Ν, που προηγήθηκε. Γιατί στην προηγούμένη δίκη οι διωκτικές αρχές είχαν.στα χέρια τους υλικό, το. οποίο μπόρεσαν να επεξεργαστούν κατάλληλα και να το σερβίρουν ως αποδείξεις. Είχαν αποσπάσει και προανακριτικές ομολογίες, έστω και αν αυτές στη συνέχεια αναιρέθηκαν, είχαν συνεργαζόμενους που έπαιζαν το ρόλο του ρουφιάνου. Είχαν δημιουργήσει ένα πακέτο «αποδείξεων» στις οποίες μπορούσε να πατήσει το δικαστήριο, με αντιδικονομικό έστω τρόπο (όπως και έγινε). Ενώ σ' αυτή τη δίκη δεν έχουν απολύτως τίποτα.

• Ποιες αποδείξεις;

Αποδείξεις σε ένα δικαστήριο είναι οι μάρτυρες, τα έγγραφα, τα πειστήρια. Τίποτα πέραν αυτών. Ας δούμε, λοιπόν, τί αποδείξεις παρουσιάστηκαν στους εξήμισι μήνες της ακροαματικής διαδικασίας.

Οι μάρτυρες που κλήθηκαν και κατέθεσαν επιβαρυντικά για τους κατηγορούμενους ήταν ο περιβόητος ρεπόρτερ-πράκτορας Ζήσης, η ακόμα πιο περιβόητη Κυριακιδου, το ζεύγος Πομώνη και η Τόγκα.

Ο Ζήσης αδειάστηκε από το ίδιο το δικαστήριο, που δεν έκανε δεκτά τα έγγραφα που προσκόμιζε ως έγγραφα της Στάζι. Η εισαγγελική αρχή που τον έβαλε ως πρώτο μάρτυρα του κατηγορητήριου δεν υπέστη απλώς ήττα, αλλά ρεζιλίκι.

Το ζεύγος Πομώνη κατέθεσε ότι ο Κανάς συμπεριφερόταν ύποπτα στην υπόγεια γκαρσονιέρα της οδού Πάτμου, η δε σύζυγος κατέθεσε ότι κάποια φορά, πριν από 15 χρόνια, είδε στη σκάλα τον Αγαπίου και της εντυπώθηκε η φάτσα του, γιατί «είχε κάτι το άγριο» και.,, τρόμαξε. Οπως αποδείχτηκε, ο μεν σύζυγος υπήρξε αρχηγός των Αλκίμων της χούντας στην Κολιάτσου, το δε ζεύγος είχε φροντίσει να προμηθευτεί τις ανακριτικές του καταθέσεις, για να τις μελετήσει και να μην κάνει λάθος στην κατάθεση του στο δικαστήριο! Κάποιος που λέει την αλήθεια, κάποιος που θυμάται ένα πρόσωπο που είδε φευγαλέα πριν 15 χρόνια, δεν έχει ανάγκη να φρεσκάρει τη μνήμη του με μια κατάθεση που έδωσε πριν μερικούς μήνες. Ή δεν είναι έτσι;

Η Τόγκα κατέθεσε ότι θυμάται την Αθανασάκη που την είδε φευγαλέα μέσα από μια ανοιχτή πόρτα πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια στην Πολέμωνος. Οπως αποδείχτηκε, πριν πάει να καταθέσει, την επισκέφτηκαν αξιωματικοί της Αντιτρομοκρατικής, τους κέρασε λικεράκι, της έδειξαν φωτογραφίες, της είπαν ότι "Πρόκειται για κάποιους που δεν πρόκειται να ξαναβγούν από τη φυλακή" και αυτή {έχοντας και στενή συγγενική σχέση με ανώτερο αξιωματικό της ΕΛΑΣ}, έσπευσε πρόθυμα και «αναγνώρισε» από φωτογραφίες αυτούς που της είχαν υποδειχτεί.

Για την Κυριακίδου δεν μπορούμε να γράψουμε τίποτα, γιατί θα την αδικούσαμε. Η πολυήμερη σπαρταριστή κατάθεση της θα χρειαζόταν βιβλίο για να παρατεθεί έστω εν περιλήψει. Παραπέμπουμε, λοιπόν, στα ρεπορτάζ μας εκείνων των ημερών, που μπορεί να τα βρει κανείς στην ιστοσελίδα μας.

Τί άλλο κατατέθηκε στη δίκη; Ενα τμήμα από τα περιβόητα αρχεία της Στάζι, που αναφέρουν το όνομα Τσιγαρίδας και μια κατάθεση της Μπέρτα Ντε Μαρσέλους, συνεργαζόμενης με τις ελβετικές αρχές για να τη βγάλει καθαρή από την κατηγορία ότι ανήκε στην οργάνωση του Κάρλος, η οποία λέει ότι ο Φιλίπ των εγγράφων της Στάζι είναι ο Κ. Αγαπίου. Το δικαστήριο αρνήθηκε να την ψάξει και να τη φέρει να καταθέσει και κατά τρόπο ευθέως αντιδικονομικό διάβασε την κατάθεση της.

Ολα τα υπόλοιπα, που πολυδιαφημίτηκαν από τα παπαγαλάκια της Αντιτρομοκρατικής ως πειστήρια, δεν ήρθαν ποτέ στο δικαστήριο. Ειδικά κάποια φερόμενα ως αποτυπώματα του Αγαπίου και της Αθανασάκη σε προκηρύξεις. Το ίδιο το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι δεν υπάρχουν αφού δεν προσκομίστηκαν.

• Ποιες κατηγορίες;

Εμείς θα κάνουμε μια υπόθεση εργασίας. Οτι όλοι οι μάρτυρες λένε αλήθεια. Και το ζεύγος Πομώνη και η Τόγκα και ή Ντε Μαρσέλους και προπαντός η Κυριακίδου. Κλείνουμε τα μάτια μπροστά στα αυτονόητα {τις αντιφάσεις, τις ανακολουθίες, τα χοντροκομμένα ψέματα, το βιασμό της απλής λογικής κ.λ.π.) και δεχόμαστε ότι όλοι είπαν την αλήθεια. Πού οδηγεί αυτή η αλήθεια; Οτι οι Κανάς, Αγαπίου και Αθανασάκη υπήρξαν για κάποιο χρονικό διάστημα μελή του ΕΛΑ. Προσθέτουμε και τον Τσιγαρίδα, που πήρε την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής του στον ΕΛΑ για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Από εδώ και πέρα, όμως, αρχίζουν τα δύσκολα.

•Πότε έγινε μέλος του ΕΛΑ ο καθένας τους και πότε έπαψε να είναι μέλος; Ουδείς, πέρα από τους ίδιους μπορεί να το διαβεβαιώσει. Και οι μεν τρεις πρώτοι δηλώνουν ότι ουδέποτε υπήρξαν μέλη του ΕΛΑ, ο δε Τσιγαρίδας δηλώνει ότι αποχώρησε στις αρχές του 1 990, χωρίς κανείς να μπορεί να διαψεύσει τον ισχυρισμό του,

Υπάρχει, όμως, πιο σοβαρό ερώτημα: υπήρξε ΕΛΑ μετά το 1995, που κατά κοινή ομολογία έχει σταματήσει τη δράση του; Ποιος θα το βεβαιώσει αυτό; Οι αξιωματικοί της Αντιτρομοκρατικής λάκισαν. Φρόντισαν να μην εμφανιστούν στη δίκη για να πουν την άποψη τους, αυτοί οι καθ' ύλην αρμόδιοι. Η πρώην επιστημονική συνεργάτιδα της "αντιτρομοκρατίας" Μαίρη Μπόση, που κλήθηκε ύστερα από αίτημα της υπεράσπισης, κατέθεσε πως κατά την άποψη της ο ΕΛΑ έπαψε να υπάρχει μετά το 1995. Αυτό λένε και οι εκθέσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και έγγραφα της Αντιτρομοκρατικής, που δημοσιεύτηκαν στον Τύπο και κατατέθηκαν στο δικαστήριο.

Συμπέρασμα; Η κατηγορία της «συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση», η μόνη που θα μπορούσε να στοιχειοθετηθεί με αποδοχή των ψευδομαρτυριών, έχει παραγραφεί και οι κατηγορούμενοι πρέπει να αθωωθούν.

Τί μένει; Μένουν Οι κατηγορίες για τις επιμέρους πράξεις του ΕΛΑ. Εδώ έχουμε το απόλυτο αλαλούμ. Το παραπεμπτικό βούλευμα εμφανίζει τους κατηγορούμενους ως φυσικούς αυτουργούς σε όλες τις ενέργειες του ΕΛΑ και ως ηθικούς αυτουργούς στις ενέργειες της 1ης Μάη. Χωρίς κανένα απολύτως στοιχείο. Ηταν τέτοια η γύμνια του κατηγορητήριου, που οι εισαγγελείς της έδρας αναγκάστηκαν να διαφοροποιηθούν εντελώς. Με ένα ναζιστικής έμπνευσης τέχνασμα πρότειναν την καταδίκη των κατηγορούμενων ως απλών συνεργών σε όλες τις ενέργειες του κατηγορητήριου. Η συνεργεία συνίσταται στην ψυχική συνδρομή που προσέφεραν στους δράστες, επειδή (άκουσον, άκουσον!) ήταν μέλη της οργάνωσης και συμφωνούσαν με τις ενέργειες. Πρόκειται για μια πρόταση τραβηγμένη από τα μαλλιά, που δεν βρίσκει κανένα έρεισμα ούτε στο γράμμα ούτε στο πνεύμα του νόμου. Δεν μπορεί, λοιπόν, να υπάρξει καταδίκη κανενός για καμιά από αυτές τις κατηγορίες, γιατί ουδείς κατέθεσε τίποτα για οποιαδήποτε συμμετοχή οποιουδήποτε κατηγορούμενου με οποιαδήποτε μορφή.

• Αλεξιπτωτιστής ή τσόντα

Γεμίσαμε τη σελίδα και το όνομα του Μιχάλη Κασίμη δεν μας προέκυψε πουθενά. Αλεξιπτωτιστή στη δίκη τον χαρακτήρισε ο Κούγιας. Τσόντα στη δίκη τον χαρακτήρισε ο Τσιγαρίδας. Κι όμως, ήρθε κατηγορούμενος με το ίδιο πακέτο κατηγοριών. Οι εισαγγελείς κατάλαβαν το άτοπο και πρότειναν την απαλλαγή του από όλες τις άλλες κατηγορίες, πλην αυτής της απόπειρας κατά Ραυτόπουλου, για  ην οποία πρότειναν δυο σενάρια ενοχής (διαλέγετε και παίρνετε, μια ακόμη παγκόσμια δικαστηριακή πρωτοτυπία).

Τί υπάρχει σε βάρος του Κασίμη; Η μαρτυρία ενός δασολόγου (κάτι έχουμε γράψει για το ποιόν του σε προηγούμενο άρθρο), ότι κατέγραψε τον αριθμό του αυτοκινήτου του. Μια μαρτυρία που πριν 17 χρόνια δεν θεωρήθηκε αξιόπιστη, καθώς εμπεριείχε η ίδια σοβαρές

από Cipy 04/10/2004 5:38 μμ.


  Μια μαρτυρία που πριν 17 χρόνια δεν θεωρήθηκε αξιόπιστη, καθώς εμπεριείχε η ίδια σοβαρές αντιφάσεις, ενώ διαψευδόταν από δυο σαφείς και κατηγορηματικούς αυτόπτες μάρτυρες, από τον ίδιο τον παθόντα Ραυτόπουλο και από μια εικοσάδα συναδέλφων του Κασίμη στον ΕΟΜΜΕΧ, που η Ασφάλεια τους είχε ανακρίνει, πριν ο Κασίμης έλθει σε οποιαδήποτε επαφή μαζί τους. Τίποτα καινούργιο δεν προέκυψε από τότε. Αλλαξε, όμως, το πολιτικό κλίμα και έτσι ο Μ. Καοίμης από στιγμιαία ύποπτος και απαλλαγείς από κά­θε υποψία, βρέθηκε κατηγορούμενος. Είναι αστείο να συζητάμε για καταδίκη, ειδικά του Κασίμη, εκτός αν έχουμε γυρίσει σε εποχές του 1946-50.

Αυτά είναι τα δεδομένα. Απλά, σαφή, ευανάγνωστα, μονοδρομικά. Θα υπάρξει, όμως, απόφαση με νομικά κριτήρια; Την Τετάρτη το πρωί θα το γνωρίζουμε.

από αφελής 05/10/2004 1:25 πμ.


Γιατί στήθηκε αυτή η δίκη;

από αφελής 05/10/2004 1:37 πμ.


ποιες ευρύτερες συνέπειες έχει αυτή η παράσταση που δόθηκε και στην ουσία σήμανε καταστρατήγηση κάθε έννομης διαδικασίας, πέρα από την ταλαιπωρία τεσσάρων ατόμων; Ότι επιβάλλεται η αθώωση των κατηγορουμένων, δεν συζητείται. Αναρωτιέμαι όμως ποια η σκοπιμότητα της όλης σκευωρίας, νομικά και όσον αφορά τον ΕΛΑ και το ένοπλο γενικά, πέρα από την ικανοποίηση των αμερικανικών απαιτήσεων.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License