Η πολιτική και ηθική ανωτερότητα του επίκαιρου οράματος του Αλλιέντε

Οσο θα ζει μέσα στις καρδιές μας το όραμα του Αλλιέντε για ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΑΛΛΑ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ προς έναν Κομμουνισμό με Ελευθερία και Δημοκρατία, τόσο θα μειώνεται ο κίνδυνος να παρασύρονται αγωνιστές της Αριστεράς στην υιοθέτηση μίας αδιέξοδης και αποτρόπαιης λενινιστικής οδού.

Αυτό που ενοχλεί τους σταλινικούς σε όλο τον πλανήτη είναι ότι ο Αλλιέντε ήταν εκ γενετής ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ενώ ταυτόχρονα ήταν παθιασμένος κοινωνικός επαναστάτης και αφοσιωμένος Μαρξιστής. Απέδειξε περίτρανα ότι μπορεί να σχεδιαστεί για το απώτερο μέλλον ένας Κομμουνισμός με Ελευθερία και Δημοκρατία, δύο λέξεις που προκαλούν ανατριχίλα σε κάθε λενινιστή. Απέδειξε επίσης ότι η απουσία άσκησης βίας δεν ταυτίζεται εξορισμού με το ρεφορμισμό. Ωστόσο, ακόμη και οι Σεκίτες (ως φανατικοί λενινιστές) έχουν το πολιτικό θράσος να τον αποκαλούν ρεφορμιστή και να διοργανώνούν ακόμη και σήμερα... δημόσιες εκδηλώσεις εναντίον του !! Ο Αλλιέντε φάνηκε συνεπής με τις σοσιαλιστικές ιδέες που υποστήριζε, διότι τις βάσιζε σε μία ουμανιστική συλλογιστική, προσανατολισμένη στη δημιουργία μίας κοινωνίας όπου οι ανθρώπινες ελευθερίες και η κοινωνική δικαιοσύνη θα συμβάδιζαν (πράγμα αδιανόητο για τους λενινιστές). Η αντίληψη του για την πολιτική είχε μία βαθιά αίσθηση ηθικής (έννοια απολύτως απορριπτέα από τους λενινιστές). Για αυτό, δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση, να φυλακίσει τους πολιτικούς του αντιπάλους (όπως κάνουν αμοραλιστές ηγέτες σαν τον Κάστρο, με τον οποίον δυστυχώς διατηρούσε φιλία μάλλον για λόγους γεωπολιτικής φύσης). Ο Αλλίέντε με την πολιτική του απέδειξε ότι τα μέσα που χρησιμοποιούνται στην πολιτική ζωή πρέπει να είναι διαφανή και να σέβονται τα δικαιώματα του ανθρώπου (δηλαδή να μην αγιάζονται από το σκοπό). Και όταν οι περιστάσεις το επέβαλαν, η πολιτική του Αλλιέντε αποκτούσε μία ηρωική χροιά. Οπως είπε και ο ίδιος «σε μία μεταβατική ιστορική περίοδο θα πληρώσω ακόμη και με τη ζωή μου την εμπιστοσύνη του λαού». Και έτσι έπραξε. Η πίστη του ταυτίστηκε με αυτούς τους οποίους εκπροσωπούσε. Ο Αλλιέντε διατηρεί μία ξεχωριστή θέση στην πολιτική ιστορία γιατί υπερασπίστηκε το Κράτος Δικαίου και τη ΓΝΗΣΙΑ Δημοκρατία ως μέθοδο διακυβέρνησης, την ύψιστη για τον αξία (μια αξία που χλευάζεται από τους λενινιστές). ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΞΕΧΟΥΣΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΑΡΞΙΣΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΟΥ ΕΝΣΤΕΡΝΙΣΤΗΚΕ ΒΑΘΙΑ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ (πράγμα που δεν κάνουν οι λενινιστές). Ποτέ δεν χρησιμοποίησε ιδεολογήματα για να συσκοτίσει ή να παραμορφώσει την αλήθεια, όπως συνηθίζουν οι λενινιστές. Πάντα προσπαθούσε να διακρίνει τις δίκαιες απόψεις, ακόμη και στον αντίλογο του αντιπάλου, κάτι που αποφεύγουν συστηματικά οι λενινιστές. Υποστήριζε την ΠΟΛΥΔΙΑΣΤΑΤΗ και ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ κοινωνία και το δικαίωμα του ανθρώπου να είναι ελεύθερος και ίσος με κάθε άλλον, απολαμβάνοντας τα ίδια δικαιώματα ανεξαρτήτως τάξης, φυλής, φύλου, θρησκείας και πολιτικών πεποιθήσεων (και όλα αυτά βεβαίως τα περιφρονούν οι λενινιστές ως «ψιλά γράμματα»). Ονειρευόταν (ως κορυφαίος ανανεωτικός μαρξιστής) μία απολύτως αταξική κοινωνία, αλλά κοινωνία ελευθερίας και όχι μιζέριας, ομοιομορφίας, μουντάδας και βύθισης όλων προς τα κάτω. Σε αντίθεση με τους λενινιστές, ενθάρρυνε συνεχώς τη συνεργασία των προοδευτικών αντικαπιταλιστικών δυνάμεων. Ο άνθρωπος αυτός στη δραματικότερη στιγμή της ζωής του άφησε ένα αισιόδοξο μήνυμα για το μέλλον. Το μεγαλείο του Αλλιέντε δεν βρίσκεται μόνο στην ηρωική πράξη του θανάτου του. Ανιχνεύεται στην πίστη και στη συνέπεια του προς τη δημιουργία μίας ανώτερης σοσιαλιστικής κοινωνίας (με όλα τα μεγάλα μέσα παραγωγής υπό κοινωνικό έλεγχο) , όπου θα θριαμβεύει ο ανθρωπισμός και ο δημοκρατικός κομμουνισμός. Αξιέπαινη ήταν και η επίμονη προσπάθεια του να υλοποιήσει το μαρξιστικό του όραμα. Το μεγαλείο του βρίσκεται στο ότι πρότεινε μία ζωή πέρα από δόγματα, βασισμένη στη λογική και όχι στα όπλα, στη δημοκρατία και όχι στην καταπίεση. Ολα αυτά, όπως έλεγε επανειλημμένα ο ίδιος, με στόχο τη δημιουργία ενός Μαρξιστικού μοντέλου «όπου η δημιουργική ικανότητα κάθε άντρα και γυναίκα συναντιούνται και ανθίζουν, όχι ενάντια στους υπόλοιπους, αλλά για την κατάκτηση μίας καλύτερης ζωής ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ». Μία φράση που βρίσκεται στον αντίποδα των διαστρεβλωτικών λενινιστικών πρακτικών (ειδικά αυτό το «όχι ενάντια στους υπόλοιπους», που οι λενινιστές το σαρκάζουν ως ουτοπικό, λες και δεν τσάκισε ο Γκάντι μία ολόκληρη πανίσχυρη αυτοκρατορία μέσω της Μη Βίας). Αναμφισβήτητα, το πολιτικό σχέδιο του ηρωικού Αλλιέντε ήταν μία από τις πιο ευγενείς συλλογικές προσπάθειες εφαρμογής του γνήσιου Μαρξισμού που έλαβαν χώρα στον 20ο αιώνα. Αυτό που ενοχλεί τους σταλινικούς (δηλαδή το όραμα για έναν Κομμουνισμό με ελευθερία και δημοκρατία) ήταν ακριβώς αυτό που ενοχλούσε και τους... Αμερικανούς. Η ύπαρξη ενός Μαρξιστή που είναι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΣ και που εξακολουθεί να σέβεται το Σύνταγμα της χώρας και τις ατομικές ελευθερίες (δηλαδή απορρίπτει τα γκουλάγκ) ήταν άκρως ενοχλητική για τις ΗΠΑ. Καταρριπτόταν ο μύθος της ασυμβατότητας του κομμουνισμού με τη Δημοκρατία και την Υλική Ευημερία, πράγμα που αποτελούσε( και αποτελεί και σήμερα)το θεμελιακό λίθο της χυδαίας αντικομμουνιστκής προπανάνδας που παγιδεύει τους λαούς στον καπιταλισμό. Η θεωρία που τόσα χρόνια είχε επίπονα καλλιεργηθεί από τις ΗΠΑ (και δυστυχώς επιβεβαιωνόταν από τα έμπρακτα αίσχη του σταλινισμού), ότι δήθεν οι κομμουνιστές μπορούν να έρθουν στην εξουσία ΜΟΝΟ με τη χρήση βίας και εξαπάτησης και ότι κρατούν την εξουσία μόνο μέσω της στρατοκρατίας και της «κόκκινης τρομοκρατίας» ή της πλύσης εγκεφάλου (π.χ. φίμωση δεξιών ΜΜΕ) ΚΑΤΕΡΡΕΕ σα χάρτινος πύργος (όπως κατέρρευσε και αργότερα, χάρη στο υπέροχο παράδειγμα διακυβέρνησης των Σαντινίστας). Συνεπώς αποδείχτηκε περίτρανα ότι υπάρχει και κάτι ενοχλητικότερο από έναν Μαρξιστή στην εξουσία : Ενας ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΣ Μαρξιστής στην εξουσία, που μπορεί να πάρει με το μέρος του τις λαϊκές μάζες. Ενα σενάριο εφιαλτικό για τα σχέδια το αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Εμπρός, Κνίτες. Χλευάστε όσο θέλετε την δήθεν αναποτελεσματικότητα της μεθόδου Αλλιέντε (λες και η ιστορία... τελειώνει εδώ πέρα). Κοροϊδέψτε, όσο θέλετε, τη μη χρήση βίας. Ομως την ηθική και πολιτική ανωτερότητα του ΑΛΛΙΈΝΤΕ δε θα μπορέσετε ποτέ να τη φτάσετε. Συμπερασματικά υποστηρίζω ότι αν στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες θέλουμε να αντικαταστήσουμε τον καπιταλισμό με έναν «ελευθεριακό κομμουνισμό των ονείρων μας», αυτό θα πρέπει να το κάνουμε μάλλον ακολουθώντας την τακτική του Αλλιέντε (χωρίς βέβαια τα λάθη στρατηγικής φύσης που έκανε, όπως π.χ. το διορισμό του Πινοσέτ σε ανώτατη θέση), και ΟΧΙ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΩΧΗΜΕΝΗ ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΗ ΟΔΟ της κατάργησης του πολυκομματισμού και των κεκτημένων ελευθεριών.

από extreme leftist 02/10/2004 5:41 μμ.


να προβληματιστεί σοβαρά η Αριστερά πάνω στα ζητήματα Μετάβασης στο Σοσιαλισμό. Τι συγκεκριμένο έχεις να καταθέσεις επ' αυτού,redgreen, αφού απορρίπτεις τη βία;

από κάποιος 02/10/2004 9:57 μμ.


Η ιστορία καθορίζει την πολιτική και όχι η πολιτική την ιστορία,εάν δεν έχει καταλάβει τίποτε ο κύριος redgreen για το που οδηγήθηκε και γιατί ο Αλιέντε...ας μα πεί λοιπόν ποιος είχε διορίσει και που τον δικτάκτορα Πινοσέτ.... Βέβαια η μονοπώληση της βίας από το αστικό κράτος δεν τον ενοχλεί καθόλου....Κράτος Δικαίου....δύο λέξεις ασυμβίβαστες ένας μηχανισμός ταξικής κυριαρχίας που σε τελευταία ανάλυση δεν είναι τίποτε άλλο από μια ομάδα βίας στο όνομα του κεφαλαίου(Μάρξ)....ωραίος μαρξιστής λοιπόν ο κύριος redgreen...

από redgreen 03/10/2004 4:09 πμ.


θεωρείς ότι ...είσαι καλύτερος Μαρξιστής από τον Αλλιέντε. Ε, ρε γλέντια !!

από Ε.Κ. 03/10/2004 12:04 μμ.


Δε χρειάστηκε να διαβάσω πάνω από 3 γραμμές από το κείμενο σου <<Βία είναι η μαμή της Ιστορίας>> Καρλ Μαρξ Επίσης <<Η Επανάσταση είναι επομένως αναγκαία, όχι μόνο επειδή η κυρίαρχη τάξη δεν μπορεί να ανατραπεί με κανένα άλλο τρόπο, αλλά επίσης επειδή η τάξη που την ανατρέπει μόνο σε μια επανάσταση μπορεί να πετύχει να απαλλαγεί από την προαιώνια "κόπρο του Αυγείου" και να γίνει ικανή να θεμελιώσει εξαρχής την κοινωνία>>. Καρλ Μαρξ, Φρίντριχ Έγκελς Με τα ελληνικά που γνωρίζω, γνωρίζεις, γνωρίζουμε, εύκολα θα καταλαβαίνεις ότι μαρξισμός και μη βία είναι έννοιες άσχετες μεταξύ τους. Τώρα πως γίνεται ο Αλιέντε να ήταν και εχθρός της βίας και αφοσιωμένος μαρξιστής, για αυτό δεν μπορούμε δυστυχώς να ρωτήσουμε τον ίδιο, αλλά μπορούμε να ρωτήσουμε εσένα. Δώσε όμως βρε παιδί μου μια πειστική απάντηση... Με αντιρεφορμιστικούς χαιρετισμούς, ο Υπέρμαχος της Επαναστατικής Βίας του Μαρξισμού, Ε.Κ. Υ.Γ: Ακόμα και τον Αλιέντε ο Λένιν και Στάλιν τον φάγανε; Κι εγώ που νόμιζα πως τον έφαγε η καθόλα αντιμαρξιστική, αντιλενινιστική, και αντισταλινική CIA...

από redgreen 03/10/2004 3:32 μμ.


οι περισσότεροι ανοιχτόμυαλοι ερμηνευτές του Μαρξισμού συμφωνούν στο ότι το θέμα της μεθόδου της επανάστασης ο Μαρξ το άφηνε ανοιχτό. Προφανώς, στην εποχή του φαινόταν πιο πρόσφορη η βίαιη μέθοδος. Ομως η βία δεν εντάτηκε από το Μαρξ ως ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΤΜΗΜΑ στη μαρξστική θεωρία, δηλαδή ως απαραίτητη προϋπόθεση (συστατική της ίδιας της θεωρίας του). Οσο γαι τη μαμή της ιστορίας, αυτό είναι μία ΑΠΛΗ διαπίστωση που δείχνει το πώς εξελίχτηκε η ιστορία (κυρίως με βία από την πλευρά των κυρίαρχων), και δεν είναι ΠΡΟΤΡΟΠΗ για άσκηση βίας, όπως σου αρέσει εσένα να πιστεύεις. Το δε δεύτερο παράδειγμα σου μιλάει ολοκάθαρα για "επανάσταση" και όχι για "βίαιη επανάσταση", όπως το παρερμηνεύεις εσύ. Εκτός αυτού, στη σημερινή εποχή ο λαός απεχθάνεται τη βία. Εμπρός λοιπόν για έναν Δημοκρατικό Κομμουνισμό. Ολα τα άλλα είναι περιττά λόγια.

από αντι-redgreen 03/10/2004 3:47 μμ.


ρώτα πρώτα και μάθε τι υποστήριζε το ρεβιζιονιστικό ιταλικό ΚΚ, υπέρμαχο του ιστορικού συμβιβασμού με την αστική τάξη, μέσα από την φυλλάδα του όταν ο Αλλιέντε διόρισε αρχιστράτηγο τον Πινοσέτ. Αν δεν ξέρεις στο λέω για να μάθεις: Επικρότησε την ολέθρια κίνηση ως σωστή. Αστο διάολο βλάκες που θα πιάσετε στο στόμα σας τον Αλλιέντε.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License