3ο ΕΚΦ: Ποιό είναι το μέλλον του κινήματος;

Το θερμόμετρο τον Αύγουστο χτύπησε μεγάλες θερμοκρασίες. Αντί για μήνας διακοπών ήταν η πρόγευση για το τι πρόκειται να συμβεί την καινούρια χρονιά. Συνήθως ο Σεπτέμβρης είναι ταυτισμένος με τη μεγάλη επιστροφή των αγώνων, αλλά αυτή τη φορά τα γεγονότα έχουν ήδη ξεκινήσει.

post image

15 Αυγούστου το δημοψήφισμα στη Βενεζουέλα βγάζει ένα μεγάλο 60% ΟΧΙ στην ανατροπή του Τσάβες. Οι αμερικάνοι αναγκάστηκαν έστω και φραστικά να αποδεχτούν το αποτέλεσμα γιατί ο κίνδυνος για τα χειρότερα γι’ αυτούς ήταν ορατός. Τα προβλήματα του Μπους δεν περιορίζονται μόνο στη Λατινική Αμερική. Στο Ιράκ ο Αύγουστος ήταν ένας από τους χειρότερους μήνες για τους κατακτητές. Οχι μόνο στρατιωτικά αλλά και πολιτικά. Η εξέγερση της Νατζάφ διαλύει τα σχέδια για να περάσει ο έλεγχος στην κυβέρνηση ανδρείκελων του Αλάουϊ. Ο μόνος δρόμος είναι οι βομβαρδισμοί και οι δολοφονίες αμάχων. Αυτές οι εξελίξεις τροφοδότησαν ακόμα περισσότερο τις μεγάλες διαδηλώσεις του αντιπολεμικού κινήματος έξω από το συνέδριο των Ρεπουμπλικάνων στην Ν. Υόρκη. Επί μια ολόκληρη βδομάδα μισό εκατομμύριο ακτιβιστές απ’ όλη την Αμερική, όχι μόνο πλημμύρισαν τους δρόμους της Ν. Υόρκης, αλλά εμπόδισαν τον Μπους να παρακολουθήσει το συνέδριο. Πήγε μόνο για μια μέρα χρησιμοποιώντας αεροπλάνο, έβγαλε λόγο και μετά εξαφανίστηκε. Είτε στο Ιράκ είτε στην Ν. Υόρκη, ο δολοφόνος του Ιράκ είναι το ίδιο πολιορκημένος και απομονωμένος. Την ίδια «υποδοχή» επιφύλαξε το κίνημα στην Ελλάδα ενάντια στην επίσκεψη του Πάουελ στην τελετή λήξης της Ολυμπιάδας. Το προηγούμενο συλλαλητήριο που έγινε στην Ελλάδα τον Αύγουστο ήταν πριν 12 χρόνια το 1992, όταν ο Μητσοτάκης ανακοίνωσε την ιδιωτικοποίηση της ΕΑΣ. Κανένας δεν πίστευε ότι το συλλαλητήριο τότε θα σηματοδοτούσε την αρχή του τέλους της κυβέρνησης της ΝΔ. Τα αποτελέσματα αυτή τη φορά ήταν ακόμα πιο γρήγορα. Ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι από μας δεν περιμέναμε ότι ο Πάουελ θα αναγκαζόταν να ματαιώσει για δεύτερη φορά την επίσκεψή του στην Ελλάδα, κάτω από τον φόβο των αντιδράσεων. Είναι εντυπωσιακό τι ατμόσφαιρα έχει δημιουργήσει το κίνημα μας στους ισχυρούς της γης. Μας φοβούνται. Ο Αύγουστος δεν σήμαινε μόνο αντιπολεμικές διαδηλώσεις. Στη Γερμανία διοργανώθηκαν απανωτά συλλαλητήρια ενάντια στην Ατζέντα Σρέντερ. Οι αντιδράσεις ενάντια στη διάλυση του κράτους Πρόνοιας που έχει βάλει μπροστά η συμμαχία σοσιαλδημοκρατών και Πράσινων, έχουν ξεκινήσει τεράστιες αντιδράσεις σε όλη την Γερμανία. Μέσα στον Αύγουστο οι “Διαδηλώσεις της Δευτέρας” κάθε Δευτέρα σε όλες τις πόλεις της Ανατολικής Γερμανίας ενάντια στην κυβέρνηση πήραν τεράστιες διαστάσεις. Ενα κίνημα που ξεκίνησε σε πολλές πόλεις αυθόρμητα ενάντια στις περικοπές του επιδόματος ανεργίας κατάφερε μέσα στον Αύγουστο να κινητοποιεί κάθε βδομάδα τουλάχιστον 200 χιλιάδες κόσμου. Το παράδειγμα για τις «διαδηλώσεις της Δευτέρας» ήταν οι αντίστοιχες κινητοποιήσεις που οργάνωνε ο κόσμος στην Ανατολική Γερμανία το 1989 ενάντια στο σταλινικό καθεστώς του Χόνεκερ. Τότε εκείνες οι διαδηλώσεις κατάληξαν στο γκρέμισμα του τείχους του Βερολίνου, τώρα ο κόσμος ελπίζει και παλεύει για ακόμα πιο ριζικές αλλαγές. Ο Καραμανλής μετά την Ολυμπιάδα έτρεξε να καθησυχάσει τα συνδικάτα ότι την επόμενη χρονιά δεν πρόκειται να προχωρήσει σε «σκληρά μέτρα». Τον βοήθησε σ’ αυτό όσο μπορούσε και ο ΣΕΒ. Την επόμενη των δηλώσεων του Μητσοτάκη για επιλογές σκληρές όπως το ‘90-’93, όταν ήταν αυτός πρωθυπουργός, βγήκε ο Κυριακόπουλος- ο πρόεδρος του ΣΕΒ- και μίλησε για την ανάγκη «ήπιας προσαρμογής». Είναι σαφές ότι φοβούνται και οι δυο- και τα αφεντικά και η κυβέρνηση, και γι’ αυτό προσπαθούν να μεθοδεύσουν τα μέτρα που θα πάρουν. Το πρόβλημα όλων των καπιταλιστών διεθνώς είναι ότι, από κει που έλπιζαν ότι η οικονομία θα μπει σε περίοδο ανάπτυξης, τα στοιχεία έρχονται να τους διαψεύσουν. Στην Αμερική το θέμα της ανεργίας έχει γίνει κεντρικό στην προεκλογική περίοδο όπως και ο πόλεμος στο Ιράκ. Μέσα στην τελευταία 4ετία που είναι η 4ετία του Μπους, στη βιομηχανία χάθηκαν 2.700.000 δουλειές. Και ενώ περίμεναν ότι το 2004 η εικόνα θα άλλαζε δραματικά, οι καινούριες θέσεις στη βιομηχανία μέσα σε όλη τη χρονιά είναι μόνο 107 χιλιάδες. Ο Γκρίνσπαν, ο κεντρικός τραπεζίτης των ΗΠΑ, προτείνει να αυξηθούν ακόμα πιο πολύ τα όρια συνταξιοδότησης: «αν αργήσουμε να πάρουμε αυτό το μέτρο, τότε η προσαρμογή μπορεί να είναι απότομη και επώδυνη» δηλώνει προειδοποιώντας προς κάθε κατεύθυνση. Στην Ευρώπη, αυτές οι δηλώσεις σημαίνουν καμπανάκι. Αν στην Ιταλία, στην Ελλάδα, στη Γαλλία, στη Γερμανία έγιναν οι μεγαλύτερες κινητοποιήσεις ενάντια στο ασφαλιστικό, η προοπτική ενός νέου ασφαλιστικού τους κάνει να τρέμουν. Η κρίση του καπιταλισμού έχει μεγαλώσει τους ανταγωνισμούς ανάμεσα σε Ευρώπη και Αμερική και το κόστος αυτών των ανταγωνισμών το πληρώνει η εργατική τάξη. Μπορεί ο Καραμανλής να κάνει δηλώσεις ότι δεν ετοιμάζει νέο ασφαλιστικό, αλλά ξέρει πολύ καλά ότι θα χρειαστεί να προσαρμοστεί. Το ECOFIN της ΕΕ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πιέζουν ώστε μέσα σε ένα χρόνο να μειωθεί το δημόσιο έλλειμμα από 5,3% στο 2,8%. Αυτές δεν είναι αφηρημένες συμβουλές αλλά συγκεκριμένες προτάσεις: περικοπές σε υγεία, μισθούς και συντάξεις και αλλαγή του Ασφαλιστικού. Αν τον Καραμανλή τον κυνηγάει το φάντασμα του ‘90-’93, για όλες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις υπάρχει ο ίδιος κίνδυνος. Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών σε όλες τις χώρες ήταν το επιστέγασμα του θυμού και της αγανάκτησης παντού. Το SPD στη Γερμανία έχασε το μισό της δύναμής του, οι Εργατικοί στη Βρετανία βγήκαν τρίτο κόμμα, ο Ραφαρέν είδε μέσα σε ένα χρόνο να χάνει από την αριστερά που πριν ένα χρόνο θεωρούσε ξοφλημένη. Ακόμα και η ΝΔ έχασε 700.000 ψήφους μέσα σε τρείς μήνες. Ο πόλεμος στο Ιράκ χειροτερεύει τους ανταγωνισμούς και την αστάθεια. Μπορεί οι ΗΠΑ να είναι η μοναδική υπερδύναμη στρατιωτικά, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχουν εξαφανιστεί οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα διάφορα κράτη. Το κυνήγι των εξοπλισμών και οι συγκρούσεις για σφαίρες επιρροής ανάμεσα σε ΗΠΑ, Ευρώπη, Κίνα, Ρωσία, Ιαπωνία έχουν πολλαπλασιάσει τις εστίες πολεμικών συγκρούσεων την τελευταία δεκαετία ανάμεσα στα διάφορα κράτη. Η Γερμανία ξεκίνησε τον πόλεμο στην Γιουγκοσλαβία στηρίζοντας την απόσχιση της Κροατίας, η Ρωσία ισοπέδωσε την Τσετσενία για να κρατήσει τον έλεγχο στα πετρέλαια του Καυκάσου, η Κίνα όχι μόνο η ίδια είναι πυρηνική δύναμη, αλλά στήριξε το Πακιστάν απέναντι στην Ινδία σε έναν τοπικό πυρηνικό αγώνα δρόμου. Ο πόλεμος του Μπους ενάντια στην τρομοκρατία και η επίθεση στο Ιράκ όξυνε αυτούς τους ανταγωνισμούς. Ο κόσμος που ζούμε έχει γίνει πιο επικίνδυνος για όλον τον πλανήτη. Ομως ταυτόχρονα γεννάει και τις αντιστάσεις. Ο πόλεμος στο Ιράκ έχει γεννήσει ένα διεθνές αντιπολεμικό κίνημα μεγαλύτερο από του Βιετνάμ. Αυτή είναι η δύναμη ώστε αυτό το παλιό και επικίνδυνο σύστημα να μην τελειώσει με ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα, αλλά με μια καινούρια κοινωνία. «Το Σιατλ είναι μόνο η αρχή» ήταν το σύνθημα που κυριαρχούσε αμέσως μετά τα μεγάλα γεγονότα που ματαίωσαν για πρώτη φορά μετά τη δημιουργία του, τη Σύνοδο Κορυφής του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι δεν περίμεναν αυτό που επακολούθησε. Μαζικές κινητοποιήσεις και αποκλεισμοί σε παγκόσμιο επίπεδο ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, κάθε φορά που αυτοί συνεδρίαζαν. Μετά την επιτυχία του Σιατλ ακολούθησαν οι διαδηλώσεις ενάντια στη Σύνοδο του ΔΝΤ στην Ουάσινγκτον. Περικυκλώσαμε και ματαιώσαμε τη Σύνοδο του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας τον Σεπτέμβρη του 2000 στην Πράγα. Τον Ιούνη του 2001 χιλιάδες ακτιβιστές στο Γκέτενμποργκ γνώρισαν τη βία και τις σφαίρες της σουηδικής κυβέρνησης για να μην φτάσουν στο μέρος που συνεδρίαζαν οι ευρωπαίοι ηγέτες. «Είσαστε 8, είμαστε 6 δισεκατομμύρια» έγραφε το πανό που μπήκε επικεφαλής των 300 χιλιάδων διαδηλωτών τον Ιούλη του 2001 στη Γένοβα. Ηταν η πρώτη φορά που τα ιταλικά συνδικάτα μαζί με τους ακτιβιστές απ’ όλη την Ιταλία και όλο τον κόσμο, σπάσαμε την τρομοκρατία του Μπερλουσκόνι. Οι G8 για 3 ολόκληρες μέρες βρέθηκαν περικυκλωμένοι από ένα τεράστιο κίνημα που αψήφησε τις απειλές. Το σημείο καμπής γι’ αυτό το κίνημα ήταν η 11 Σεπτέμβρη και οι εξεγέρσεις στη Λατινική Αμερική. Το ότι οι ακτιβιστές του Σιατλ, της Πράγας και της Γένοβας δεν ένέδωσαν στην ιδεολογική υστερία της πολεμικής εκστρατείας του Μπους ενάντια στην τρομοκρατία σήμαινε ποιοτική διαφορά για το κίνημά μας. Μας έδωσε τη δυνατότητα σε κάθε χώρα να συνδεθούμε με τον κόσμο που ήταν ενάντια στον πόλεμο και ήταν η πλειοψηφία. Oι αντικαπιταλιστές μετατράπηκαν σε ραχοκοκκαλιά του αντιπολεμικού κινήματος. Και αυτό δυνάμωσε και τις δυο πλευρές. Η διαφορά ανάμεσα στο αντιπολεμικό κίνημα στον πόλεμο του Βιετνάμ και σήμερα είναι πολύ μεγάλη. Τότε χρειάστηκαν 5 χρόνια για να πάρει το κίνημα τις σημερινές διαστάσεις, ενώ τώρα οι μάνες των σκοτωμένων φαντάρων είναι επικεφαλείς των μεγάλων διαδηλώσεων σε Αμερική και Αγγλία έστω και αν η Αμερική έχει μικρότερο αριθμό θυμάτων σε σύγκριση με τότε. Δεν υπάρχει καμιά μεγαλύτερη απόδειξη για τον ρόλο των αντικαπιταλιστών στο αντιπολεμικό κίνημα από την ίδια τη Φλωρεντία και την απόφαση που πήρε τότε το 1ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ για τις 15 Φλεβάρη. Ηταν οι ακτιβιστές του νέου κινήματος που μπήκαν μπροστά και οργάνωσαν τις 15 Φλεβάρη, έτσι ώστε να αναγκαστούν οι New York Times να γράφουν την επόμενη του συλλαλητηρίου για τη «νέα υπερδύναμη». Την ίδια περίοδο η κατάσταση σε μια σειρά από χώρες της Λατινικής Αμερικής γίνεται εκρηκτική. Η κυβέρνηση της Αργεντινής καταρρέει μέσα σε ένα κλίμα εξέγερσης. «Η έκρηξη οργής που ξέσπασε στους δρόμους του Μπουένος Αϊρες στις 19-20 Δεκέμβρη 2001, έκανε κάτι περισσότερο από το να ανατρέψει μια κυβέρνηση. Εδειξε το πώς η οικονομική κρίση μπορεί ξαφνικά να δημιουργήσει μια εν δυνάμει επαναστατική κατάσταση...» Την επόμενη χρονιά, «στις 17 Οκτώβρη 2002, ο πρόεδρος της Βολιβίας, ο Γκονζάλο Σάντσες ντε Λοσάντα εγκατέλειψε το προεδρικό μέγαρο, μάζεψε την οικογένειά του και έφυγε από τη χώρα...στις 16 Οκτώβρη 250 χιλιάδες διαδηλωτές πλημμύρισαν την πλατεία Μορίλο, στο κέντρο της πόλης, έκλεισαν τους δρόμους με οδοφράγματα, συγκρούστηκαν με την αστυνομία και πολιόρκησαν το Προεδρικό Μέγαρο. Μέσα σε 24 ώρες ο Λοσάντα είχε παραιτηθεί». Στη Βολιβία τα συνδικάτα κάλεσαν σε γενική απεργία και συγκέντρωση στη Λα Παζ. Εκεί οι μεταλλωρύχοι κρατούσαν μασούρια δυναμίτη, που είχαν πάρει από τις στοές και απειλούσαν να ανατινάξουν το Προεδρικό Μέγαρο. Μετά απ’ αυτό ο «γκρίνγκο» όπως τον φώναζε ο κόσμος παραιτήθηκε. Η ιστορία δεν τελειώνει εκεί. Την επόμενη μέρα τα συνδικάτα πήραν την απόφαση να δώσουν στον νέο πρόεδρο διωρία 90 ημερών για να ικανοποιήσει τα αιτήματα των απεργών, αλλιώς κινδύνευε να έχει την τύχη του προηγούμενου. Αν οι ακτιβιστές του Σιατλ και της Γένοβα διαδήλωναν ενάντια στις Συνόδους του ΔΝΤ και των G-8, οι εργάτες και οι αγρότες της Λατινικής Αμερικής κατάφεραν όχι μόνο να συγκρουστούν με τα σύμβολα του ιμπεριαλισμού, αλλά και να ανατρέψουν τα πολιτικά του στηρίγματα μέσα στις χώρες τους. Το αντιπολεμικό κίνημα και οι εξεγέρσεις στη Λατινική Αμερική τα τελευταία 3 χρόνια δείχνουν ανάγλυφα τα αδιέξοδα των από πάνω και τη δύναμη της δικής μας μεριάς. Είναι λάθος η άποψη που υπάρχει ακόμα και μέσα στο κίνημα ότι η αντίσταση ενάντια στο σύστημα περιορίζεται κύρια στις χώρες του Τρίτου Κόσμου και σε ένα μικρό κομμάτι νεολαίας στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Ούτε η Αργεντινή, ούτε η Βραζιλία, ούτε η Βενεζουέλα δεν μπορούν πια να θεωρηθούν Τρίτος Κόσμος, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι μια τέτοια άποψη αγνοεί τις εξελίξεις μέσα στο ίδιο το εργατικό κίνημα στην Ευρώπη. Το χαστούκι στις ευρωεκλογές ενάντια σε όλες τις κυβερνήσεις δεν ήρθε από μια «ζωηρή» νεολαία που στην πλειοψηφία της δεν ψηφίζει, αλλά από τα οργανωμένα κομμάτια της εργατικής τάξης που πρωτοστάτησαν στις απεργίες τα τελευταία χρόνια. Μπορεί να φαίνεται ότι σε μια σειρά από χώρες, το αντιπολεμικό κίνημα είναι πιο δυνατό από τις εργατικές αντιστάσεις, όμως η εμπειρία είναι ότι δεν υπάρχουν στεγανά. Οι απεργίες ενάντια στον Μπερλουσκόνι, τον Ραφαρέν, τον Σρέντερ, δείχνουν ότι η αντίσταση στο σύστημα μπορεί να γίνει υπόθεση της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Αυτό έδειξαν οι απεργίες πέρσι το φθινόπωρο στην Ελλάδα με αίτημα αυξήσεις 25% σε όλους, αυτό έρχεται ξανά τώρα με τις κινητοποιήσεις των συνδικάτων σε όλη την Γερμανία ενάντια στην Ατζέντα Σρέντερ. Το τι θα συμβεί μέσα στο εργατικό κίνημα το επόμενο διάστημα, θα καθορίσει και τις εξελίξεις μέσα στην αριστερά. Το παράδειγμα στη Γερμανία δείχνει ανάγλυφα αυτή τη σύνδεση. Η συνεργασία των ακτιβιστών μαζί με τα συνδικάτα οργάνωσαν στο Βερολίνο μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις με 500 χιλιάδες κόσμου λίγες μέρες πριν γίνει το 2ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στο Παρίσι. Αυτή η επιτυχία πυροδότησε με τη σειρά της την κίνηση για την δημιουργία ενός νέου αριστερού κόμματος έξω από το SPD. Επειδή το κίνημα έχει γίνει τόσο μεγάλο έχει ανοίξει και η συζήτηση για το ποιά είναι η προοπτική του. Πώς μπορεί να συνεχίσει παρακάτω. Αυτή η συζήτηση έχει ανοίξει διεθνώς αλλά και τοπικά. Ποιά είναι η προοπτική για το αντιπολεμικό κίνημα, πώς συνδέονται οι ακτιβιστές του κινήματος για κοινωνική δικαιοσύνη με το εργατικό κίνημα; Χρειάζεται να ανατρέψουμε αυτό το σύστημα ή μπορούμε να το αλλάξουμε από τα μέσα; Αυτά είναι τα μεγάλα θέματα που θέλουν απάντηση και που θα συζητηθούν στο 3ο ΕΚΦ που θα γίνει στις 14-17 Οκτώβρη στο Λονδίνο. Η Σούζαν Τζόρτζ, από τις πιο γνωστές ακτιβίστριες του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, εκφράζοντας την άποψή της πάνω στην προοπτική υποστηρίζει: “Αυτό που ισχυρίζομαι είναι πως οι μεγάλες επαναστάσεις έχουν τελειώσει, πώς σήμερα δεν μπορείς να λες πως θα ανατρέψεις εντελώς ένα οικονομικό σύστημα κάποια μεγάλη επαναστατική στιγμή όπως ήταν το 1789 ή το 1917, γιατί σήμερα δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο κέντρο... Δεν υπάρχουν χειμερινά ανάκτορα. Δεν υπάρχει μια διεθνής εργατική τάξη που να δρα όπως τότε...” “Τι θα μπορούσαμε λοιπόν να κάνουμε; Υπάρχουν άνθρωποι που δρουν από μέσα και άνθρωποι που δρουν απ’ έξω. Χρειάζονται και οι δυο αυτοί τύποι ανθρώπων: αυτοί που δουλεύουν από μέσα, με τα πολιτικά κόμματα, οι γραφειοκράτες, οι δημοσιογράφοι και εκείνοι που αγωνίζονται απ’ έξω, εκείνοι που βλέπουμε στις διαδηλώσεις” (Συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία της 2 Σεπτέμβρη 2004). Οπως τονίζει η δημοσιογράφος που πήρε τη συνέντευξη η Βίκη Τσιώρου απευθυνόμενη στη Σούζαν Τζορτζ “στο (νέο βιβλίο) 'Ενας άλλος κόσμος είναι πιθανός αν...' υπερασπίζεστε με σθένος το μοντέλο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, τη σοσιαλδημοκρατία”. Αν σκεφτεί κανένας ότι η Σούζαν Τζόρτζ ήταν απ’ αυτούς που στήριξε με το βιβλίο της Lugano Report, το κίνημα ενάντια στους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, το καινούριο της βιβλίο είναι υποχώρηση. Δεν είναι η μόνη. Συνολικά το ATTAC (η ίδια είναι πρόεδρος) υποστηρίζει ότι αυτό που χρειάζεται η Ευρώπη είναι ένα διαφορετικό ευρωσύνταγμα και αυτό χρειάζεται να βρίσκεται στο κέντρο της δράσης του κινήματος. Για το ATTAC ο πόλεμος δεν είναι κύριο συστατικό του συστήματος σήμερα και γι’ αυτό θεωρεί υπερβολικό ότι η αντίσταση ενάντια στον πόλεμο έχει αποκτήσει τέτοια διάσταση. Αυτή η αντιμετώπιση είναι ένας από τους λόγους γιατί στη Γαλλία οι αντιπολεμικές διαδηλώσεις ήταν περιορισμένες. Αυτό σημαίνει ότι σε μια χώρα που το εργατικό κίνημα έχει οργανώσει τις μεγαλύτερες απεργίες, έχει ρίξει κυβερνήσεις και έχει προκαλέσει κρίση μέσα στο μπλοκ εξουσίας, η μεγαλύτερη οργάνωση ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση δεν κατάφερε να κατεβάσει αυτόν τον κόσμο ενάντια στον πόλεμο. Αυτή τη σύνδεση χρειάζεται να την κάνουν οι επαναστάτες. Το ότι το κίνημα δεν προχωράει ταυτόχρονα με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις χώρες, ότι αλλού οι οικονομικοί αγώνες είναι πιο προχωρημένοι (απεργίες) ενώ αλλού οι πολιτικοί (το αντιπολεμικό κίνημα ή η ανατροπή μιας σειράς κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική), αυτή η ανισομέρια σημαίνει χαμένες ευκαιρίες. Ουσιαστικά το κίνημα δεν αξιοποιεί όλη τη δυναμική του παρά μόνο όταν συνδεθούν οι εργατικές απεργίες με τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια και τις αντικαπιταλιστικές κινητοποιήσεις. Αυτή η σύνδεση δεν γίνεται αυτόματα, χρειάζεται προσανατολισμός και προσπάθεια. Οι αντικαπιταλιστές είναι ακόμα μειοψηφία μέσα στην εργατική τάξη, κι αυτό χρειάζεται να αλλάξει για να πάμε μπροστά. Πρώτα απ’ όλα να αλλάξει γιατί έτσι θα αρχίσει να σπάει ο κατακερματισμός. Οι αντικαπιταλιστές είναι το κομάτι του κινήματος που παλεύει για τη σύνδεση όλων των μετώπων μεταξύ τους. Και πάνω απ’ όλα παλεύει για τη σύνδεση με το εργατικό κίνημα γιατί εκεί βρίσκεται η δύναμη που μπορεί να συγκρουστεί με το σύστημα. Οι διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ έχουν βάλει τεράστια πίεση στον Μπους, οι αντιπολεμικές απεργίες μπορούν να τον ανατρέψουν. Για να βαδίσουμε προς αυτή την κατεύθυνση, για να ανεβάσουμε όλα τα τμήματα του κινήματος στο υψηλότερο σημείο παντού και να βάλουμε τη δύναμη των εργατών στο κέντρο, υπάρχει ανάγκη σύγκρουσης με τις ρεφορμιστικές ιδέες που συνεχίζουν να έχουν δύναμη μέσα στο εργατικό κίνημα. Αυτή η δυνατότητα υπάρχει σήμερα περισσότερο από παλιότερα. Ο κύριος φορέας των ρεφορμιστικών αντιλήψεων, η σοσιαλδημοκρατία, περνάει κρίση. Εκατομμύρια εργάτες σε όλη την Ευρώπη έχουν αποκτήσει εμπειρίες για το τι σημαίνει Σρέντερ, Μπλερ, Ζοσπέν, Σημίτης. Οι υποσχέσεις για να αποκτήσει το σύστημα “ανθρώπινο πρόσωπο” έχουν αποδειχτεί απατηλές στην πράξη. Και ταυτόχρονα η εμπειρία έχει δείξει ότι δεν υπάρχουν σινικά τείχη ανάμεσα στα διάφορα κινήματα. Οπως ενώσαμε τις κινητοποιήσεις ενάντια στους G8 και το ΔΝΤ με το αντιπολεμικό κίνημα, έτσι μπορούμε να ενώσουμε όλα αυτά με τις μάχες των εργατών, με τις πανεργατικές κινητοποιήσεις ενάντια στην Ατζέντα Σρέντερ ή το πρόγραμμα Ραφαρέν. Αν η δεξιά πτέρυγα του κινήματος αρνείται να παίξει αυτόν το ρόλο το καθήκον πέφτει στους επαναστάτες. Οι αυτόνομοι δεν μπορούν να καλύψουν αυτό το κενό. Η αυτονομία αρνείται την κεντρικότητα της εργατικής τάξης και θεωρεί ότι τα κινήματα κινούνται σαν κοπάδι, σαν “νομάδες” χωρίς κέντρο. Υποστηρίζουν ότι δεν χρειάζεται να ανατραπεί το καπιταλιστικό κράτος, ότι μπορεί να το αδρανοποιήσουμε χτίζοντας τις δικές μας αυτόνομες κοινότητες και πρωτοβουλίες. Η συζήτηση μέσα στο κίνημα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση είναι όσο ποτέ αναγκαία. Η προσπάθεια των επαναστατών να τραβήξουν αυτόν τον κόσμο στην προοπτική ανατροπής του καπιταλισμού είναι κρίσιμη. Αυτό δεν σημαίνει ότι το κίνημα μας θα χάσει την πολυχρωμία του και την διαφορετικότητά του. Η σημασία της κοινής δράσης ενάντια στον πόλεμο, το ρατσισμό, την καταστροφή του περιβάλλοντος, τις απολύσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις είναι όσο ποτέ επίκαιρη. Ταυτόχρονα όμως μέσα σ’ αυτή την αντιπαράθεση διαφορετικών στρατηγικών η μάχη για να κερδίσουν οι επαναστατικές ιδέες βρίσκεται στο κέντρο. Το Τρίτο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στο Λονδίνο στις 14-17 Οκτώβρη είναι ελκυστικό και από τις δυο πλευρές. Μεγάλο συλλαλητήριο στις 17 ενάντια στον πόλεμο του Μπους και του Μπλερ και ταυτόχρονα εκατοντάδες συζητήσεις για το μέλλον του κινήματος. Να είμαστε όλοι εκεί.

Εικόνες:

από Fu Manchu 28/09/2004 12:06 μμ.


Οι συζητήσεις του ΕΚΦ θα έχουν είσοδο 20€ (σαν πάρτυ της ΔΑΠ δηλαδή). Το χώρο θα περιφρουρεί security. Το φόρουμ είναι καπελωμένο από το ΣΕΚ, κι αυτό φαινεται αν κάποιος απλά κοιτάξει στο ίντυ αθήνας ποιοι είναι αυτοί που ανεβάζουν στνέχεια για το ΕΚΦ, και τι λένε. Το ΕΚΦ χρηματοδοτείται από το Δήμο του Λονδίνου. Οι σύνεδροι του ΕΚΦ έχουν τσάμπα μετακίνηση με τη συγκοινωνία-προσφορά του Μπλερ.

από S 28/09/2004 12:13 μμ.


Θα έχουν τζάμπα μετακίνηση μόνο όσοι/ες έχουν προπληρώσει τη συμμετοχή τους, μέσω πιστωτικής κάρτας. Εμείς που δεν έχουμε πιστωτική κάρτα και δεν προπληρώσαμε, όχι μόνο δεν θα έχουμε δωρεάν συγκοινωνία αλλά θα πληρώσουμε και πρόστιμο όταν πάμε εκεί να "αγοράσουμε" τη συμμετοχή μας στο Φόρουμ.

Βασικά αυτή η κουβέντα έχει ξαναγίνει, και μπορείτε να τη δείτε στο http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=268721#269126 Επειδή όμως οι ΣΕΚίτικη προπαγάνδα όσο πάει και γίνεται αντιδραστικότερη, το γαϊτανάκι συνεχίζεται: Είναι ψέματα ότι η συμμετοχή στο ΕΚΦ είναι 30€; Πληρώνουμε είσοδο κι από πάνω; Είναι ψέματα ότι ο Μπλερ σας έδωσε μέσω του δημάρχου του Λονδίνου Κεν Λίβινγκστον τσάμπα μετακινήσεις; Είναι ψέμα ότι στην πρωτομαγιά του Λονδίνου η πορεία του ΣΕΚ συνεννοήθηκε με την αστυνομία και πήρε άδεια, ενώ των αντιεξουσιαστών απαγορεύτηκε;

από The brides of Fu Manchu 28/09/2004 12:49 μμ.


Δυο - τρεις τύποι έχουν αναλάβει εργολαβία να λασπολογούν εναντίον του Ευρωπαίκού Κοινωνικού Φόρουμ λέγοντας ότι ψέμα και μαμακία γουστάρουν. Αλλο πράγμα να κάνεις κριτική στο ΕΚΦ με επιχειρήματα (π.χ. Φωτόπουλος, woobles) και άλλο να λές ότι το χρηματοδοτεί ο Μπλαίρ (!!!) και ο Λιβινγκστον, οι συζητήσεις έχουν είσοδο 20 € και διάφορα τέτοια και επι της ουσίας τσιμουδιά. Για τους πολλούς που ενδιαφέρονται να έρθουν Λονδίνο η αλήθεια είναι η εξής: 1. Κλείστε όσο πιό νωρίς εισητήρια με αεροπλάνο μέσω ιντερνετ (είναι πιό φθηνά) 2. Αν πληρώσετε τη συμμετοχή σας στο Φόρουμ (20 λίρες ή 31 €) μέχρι 1/10 εξασφαλίζετε κάρτα δωρεάν μετακίνησης. Επειδή ΔΕΝ το χρηματοδοτεί κανένας το ΕΚΦ γι'αυτό υπάρχει εφάπαξ συμμετοχή 31 € από τους συνέδρους. 3. Δωρεάν διαμονή σε δημοτικούς χώρους που έχουν ΝΟΙΚΙΑΣΤΕΙ από το ΕΚΦ (τέτοια υποστήριξη δίνει ο Λιβινγκστον !!!) 4. More details στο site της Πρωτοβουλίας Γενοβα 2001. 5. Τα περί καπέλου του ΣΕΚ είναι για γέλια ! Δηλαδή το ΣΕΚ καπέλωσε, π.χ., τη κόρη του ΤΣΕ ? Καλά για ηλίθιους ψάχνετε να βρείτε στο ιντυ ? Σε αυτούς απευθύνεστε ? αν, ναι οκ !

Μιας κι είπες για ηλίθιους: λες "Αν πληρώσετε τη συμμετοχή σας στο Φόρουμ (20 λίρες ή 31 €)". Επίσης: 1. Όποιος σκάσει τα φράγκα, θα παίρνει καρτελάκι, κι έτσι οι σεκιουριτάδες θα το αφήνουν να προσέρχεται στο χώρο συζητήσεων. 2. Όποιος δεν έχει καρτελάκι δεν μπαίνει. 3. Ενοχλητικοί αναρχικοί θα απομακρύνονται (για θυμηθείτε λίγο την υποσύνοδο του Ναυπλίου, με τη βροχή, τι συνέβηκε). 4. Να υποθέσω ότι οι τσάμπα μετακινήσεις που παραχώρησε ο δήμος του Λονδίνου είναι κατάκτηση του κινήματος; Και προσοχή!!! Τα παραπάνω είναι από την Αγγλία, μην ακούτε τους ΣΕΚίτες που λένε ότι αυτά είναι φαντασία των ελλήνων αναρχικών. Όπως επίσης και το γεγονός ότι η πορεία της πρωτομαγιάς απαγορεύτηκε ενώ η ΣΕΚίτικη με τους εργατικούς του Μπλερ επιτράπηκε είναι από την Αγγλία, δεν πήγα προσωπικά στην εκεί πορεία. Επί της ουσίας τσιμουδιά, λέει ο ταλαίπωρος. Η δημαρχεία του Λονδίνου(=Μπλερ, σα να λέμε Μπακογιάννη =ΝΔ) συνδιοργανώνει το ΕΚΦ, χρηματοδοτώντας το κι από πάνω. Αυτό δεν είναι δηλαδή επιχείρημα; Η συνδιοργάνωση και η στήριξη από τον Μπλερ είναι άνευ ουσίας δηλαδή; Επίτηδες λέει ψέμματα: σε προηγούμενο θρεντ όπου είχε ξαναγίνει συζήτηση για το θέμα είχα βάλει παραπομπή και το κείμενο των wombles. Το ξέχασε ο ΣΕΚίτης; Να το ξαναβάλω: Άλλο κορυφαίο: "More details στο site της Πρωτοβουλίας Γενοβα 2001." Όχι ότι είναι καπέλωμα,λέμε τώρα...Επαναλαμβάνω: δείτε ποιος προπαγανδίζει στο ίντυ το ΕΚΦ: μόνο το ΣΕΚ.

Μιας κι είπες για ηλίθιους: λες "Αν πληρώσετε τη συμμετοχή σας στο Φόρουμ (20 λίρες ή 31 €)". Επίσης: 1. Όποιος σκάσει τα φράγκα, θα παίρνει καρτελάκι, κι έτσι οι σεκιουριτάδες θα το αφήνουν να προσέρχεται στο χώρο συζητήσεων. 2. Όποιος δεν έχει καρτελάκι δεν μπαίνει. 3. Ενοχλητικοί αναρχικοί θα απομακρύνονται (για θυμηθείτε λίγο την υποσύνοδο του Ναυπλίου, με τη βροχή, τι συνέβηκε). 4. Να υποθέσω ότι οι τσάμπα μετακινήσεις που παραχώρησε ο δήμος του Λονδίνου είναι κατάκτηση του κινήματος; Και προσοχή!!! Τα παραπάνω είναι από την Αγγλία, μην ακούτε τους ΣΕΚίτες που λένε ότι αυτά είναι φαντασία των ελλήνων αναρχικών. Όπως επίσης και το γεγονός ότι η πορεία της πρωτομαγιάς απαγορεύτηκε ενώ η ΣΕΚίτικη με τους εργατικούς του Μπλερ επιτράπηκε είναι από την Αγγλία, δεν πήγα προσωπικά στην εκεί πορεία. Επί της ουσίας τσιμουδιά, λέει ο ταλαίπωρος. Η δημαρχεία του Λονδίνου(=Μπλερ, σα να λέμε Μπακογιάννη =ΝΔ) συνδιοργανώνει το ΕΚΦ, χρηματοδοτώντας το κι από πάνω. Αυτό δεν είναι δηλαδή επιχείρημα; Η συνδιοργάνωση και η στήριξη από τον Μπλερ είναι άνευ ουσίας δηλαδή; Επίτηδες λέει ψέμματα: σε προηγούμενο θρεντ όπου είχε ξαναγίνει συζήτηση για το θέμα είχα βάλει παραπομπή και το κείμενο των wombles. Το ξέχασε ο ΣΕΚίτης; Να το ξαναβάλω: Άλλο κορυφαίο: "More details στο site της Πρωτοβουλίας Γενοβα 2001." Όχι ότι είναι καπέλωμα,λέμε τώρα...Επαναλαμβάνω: δείτε ποιος προπαγανδίζει στο ίντυ το ΕΚΦ: μόνο το ΣΕΚ.

από LoT 28/09/2004 2:18 μμ.


Το αγγλικό τμήμα του Ευρωπαϊκού Κ.Φ. (κυρίως SWP - Sosialist Workers' Party) το δε το χρηματοδοτεί μόνο ο δήμος του Λονδίνου αλλά και το ίδιο το "Εργατικό Κόμμα" του Μπλερ

από TOURISTAS 28/09/2004 3:04 μμ.


Εχω ψαξει να βρω βασικα πράγματα για τη συνάντηση στο Λονδίνο και δεν υπάρχει τίποτα. Μπορεί κάποιος να ενημερώσει: -Που θα γίνει το Φορουμ περιοχή και αν είναι δυνατόν διεύθυνση...Πως λένε Χαλάνδρι η Ζωγράφου -Που βρίσκονται οι χώροι των συζητήσεων; -Υπάρχει κέντρου τύπου και που; Η διοργάνωση απο΄ότι είδα είναι χάλια. Πέρα απο τους σεκίτες γενικά οι φορουμίστες το έχουν γραμμένο

Τι θα πει ενοχλητικοί αναρχικοί? αυτοί που ενοχλούν τους άλλους δεν θα τους αφήνουν να παρακολουθούν τις συζητήσεις? χα, χα, χα !!! Πάντως οι περισσότερες ομάδες ευρωπαίων αναρχικών θα πάρουν μέρος στο ΕΚΦ, ακόμα και οι woobles! Δες στο site τους! Οταν στη Θεσσαλονίκη τον Ιούνιο του 2003 ο Πασχαλίδης έδινε δωρεάν εισητήρια και δωρεάν χώρους διαμονής στους διαδηλωτές, σε τι μας εμπόδισε να διαδηλώσουμε και να κάνουμε συνόδους? Δηλαδή άμα πληρώνεις το εισητήριο στο μετρό σε κάνει πιό επαναστάτη? ή έχεις την εντύπωση ότι το κίνημα ξεπουλιέται για ένα εισητήριο στο μετρό του Λονδίνου? Αν νομίζεις ότι μόνο το ΣΕΚ, ή τα ευρωπαϊκά ΣΕΚ "τραβάνε κουπί" για το ΕΚΦ, τότε μετά το ΕΚΦ να μας βγάλεις το καπέλο γιατί θα έχουμε καταφέρει να μαζέψουμε δεκάδες χιλιάδες στο ΕΚΦ και εκαντοτάδες χιλιάδες στο δρόμο την Κυριακή 17 Οκτώβρη! Ευτυχώς όμως δεν είναι έτσι. Εκατοντάδες οργανώσεις πανευρωπαϊκά στηρίζουν και οργανώνουν για το Λονδίνο. Το γιατί το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ - κακώς - έχει χεσμένο το ΕΚΦ, είναι δικό του πρόβλημα. Μάλλον, θα είναι πιό αριστερό για τα γούστα του! Οι συζητήσεις θα γίνουν στο Βόρειο Λονδίνο στο Αλεξάντερ Παλλάς. Υπάρχουν αναλυτικοί χάρτες στο site του ΕΚΦ.

επίσης εκτός από τον Μπλαιρ και τον Λιβινγκστον το ΕΚΦ τα παίρνει από: Ντεϊβιντ Μπέκαμ Ντείβιντ Μπάουι Πρίγκιπα Κάρολο και Καμήλα Βασίλισα Ελισάβετ και Μάργκαρετ Θάτσερ

από αλλος 28/09/2004 4:14 μμ.


post image
Δεν ξέρω αν αυτά που γράφει ο πορωμένος Φου Μαντσού είναι στην Φαντασία των ελλήνων αναρχικών μιας και εδω γράφει ο καθε ένας χωρίς να αντιπροσωπεύει τίποτα παραπάνω απο τον εαυτό του την δεδομένη στιγμή που τα γράφει. Πάντως εδώ http://www.socialforum-media.gr/forum/viewtopic.php?t=1769 μπορει να δείτε μερικές πληροφορίες

Εικόνες:

από enas apo tous wombles (wombles eimaste oloi) 28/09/2004 6:08 μμ.


"agapite" sekiti: oi wombles oxi apla de simmetexoun sto episimo ESF alla antitheta tou askoun skliri kritiki, des edw: http://www.wombles.org.uk/auto/esfcritique.php auto sto opoio summetexoun kai sindiorganwnoun oi wombles einai ta autonomous spaces during the esf: mia seira apo ekdilwseis/draseis/sizitiseis pou tha lavoun xwra tin idia periodo me, alla aneksartita (kai se allo xwro!) apo to episimo ESF. Gia perissotera, sta ellinika, deite edw http://www.wombles.org.uk/auto/indexgreek.php Gia ton parapanw pou rwtise gia dieuthinseis: to episimo ESF tha einai sto Aleksandra Palace enw ta autonomous spaces to Tottenham Campus tou Middlesex University. Distixws kanena den eksupireteitai kala apo to underground, einai pantws kai ta duo sto voreio londino (zone 2).

από αναρχοσταλινικός 28/09/2004 8:25 μμ.


Ρε ουστ απο δω κωλορεφόρμες, σας έχουμε βαρεθεί, μας γυρνάτε τα άντερα,είστε οι πιο βδγελιροί σε ολόκληρο τον κόσμο, εσείς αποπροσανατολίζετε το κίνημα, θέλετε να χετε και ιδεολογικές σχέσεις με τομ Μάρξ ρε άμα σας έβλεπε θα σας έφτυνε καραγκιόζηδες, με τους πολύχρομους κόσμους σας και τις αηδίες,ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και μαλακίες...και τα μπούτια της Μαρίας εφικτά είναι, και σιγά μην κάτσουμε να κάνουμε σοβαρή κριτική στο indy άλλη όρεξη δεν έχουμε, δηλ. εσάς δε σας λενε τίποτα αυτές οι "λαικιστικές" παρατηρήσεις, τα σημαντικά τα χουμε πει 1000 φορές, το θέμα είναι να καταλάβει ο κόσμος πόσο ξεφτιλισμένοι είστε, μέχρι και αυτό το ΚΚΕ πιο σοβαρό είναι απο εσάς,είστε η προσωποποίηση της γελοιότητας της αριστεράς, γελοίοι. Φυσικά δεν μπορείτε να διακρίνεται την διαφορά με το αντίστοιχο φεστιβάλ των αντιεξουσιαστών,ε;όταν οι άνθρωποι ξεσκίζονται για να κάνουν δημιουργική αυτοοργάνωση και να ανοιχτούν στην κοινωνία, εσείς ξεφτιλίζεστα δημόσια...βρε ουστ..

από αναρχογκραμσοτροτσιστής 29/09/2004 9:56 πμ.


Ρε ουστ απο δω κωλοαναρχοσταλινικοί, σας έχουμε βαρεθεί, μας γυρνάτε τα άντερα,είστε οι πιο βδγελιροί σε ολόκληρο τον κόσμο, εσείς αποπροσανατολίζετε το κίνημα, θέλετε να χετε και ιδεολογικές σχέσεις με τομ Μάρξ ρε άμα σας έβλεπε θα σας έφτυνε καραγκιόζηδες, με τους μονόχρωμους κόσμους σας και τις αηδίες, ένας άλλος κόσμος δεν είναι εφικτός και μαλακίες...και τα μπούτια της Σούλας εφικτά δεν είναι, και σιγά μην κάτσουμε να κάνουμε σοβαρή κριτική στο indy άλλη όρεξη δεν έχουμε, δηλ. εσάς δε σας λενε τίποτα αυτές οι "κοσμοπολίτικες" παρατηρήσεις, τα σημαντικά τα χουμε πει 6.574 φορές, το θέμα είναι να καταλάβει ο κόσμος πόσο ξεφτιλισμένοι είστε, μέχρι και αυτός ο ΣΥΝ πιο σοβαρός είναι απο εσάς, είστε η ποδοποίηση της γελοιότητας της αριστεράς, γελοίοι, γελοίοι, γελοίοι. Φυσικά μπορείτε να διακρίνεται την διαφορά με το αντίστοιχο φεστιβάλ των αντιεξουσιαστών, όταν οι άνθρωποι ξεσκίζονται για να κάνουν δημιουργική αυτοοργάνωση και να ανοιχτούν στην άτιμη την κενωνία, εσείς ξεφτιλίζεστε ιδιωτικά...βρε ουστ..

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License