Μαυρίλα στη Γερμανία

Ενδιαφέρον κείμενο για τα νεοναζιστικά κόμματα στη Γερμανία Αναδημοσίευση από Εποχή

ΑΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΝΑΖΙ ΕΠΙΣΚΙΑΖΕΙ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ Τι συμβαίνει στην Ανατολική Γερμανία; Του Αποστόλη Στραγαλινού Δεκαπέντε χρόνια μετά από την κατάρρευση του καθεστώτος Χόνεκερ, το νεοναζιστικό NPD (Εθνικό Κόμμα Γερμανίας) εισέρχεται με δώδεκα εκπροσώπους στο σαξονικό κοινοβούλιο. Το 1968 ήταν η τελευταία φορά που το φασιστικό κόμμα εξασφάλισε την είσοδό του σε τοπική βουλή (Βάδη - Βυρτεμβέργη). Στο Βρανδεμβούργο η ακροδεξιά θα εκπροσωπηθεί από τη DVU (Γερμανική Λαϊκή Ένωση). Αυτή η παράμετρος επισκιάζει όλα τα υπόλοιπα εξαιρετικά σημαντικά που ανέδειξε η κάλπη την περασμένη Κυριακή. "Ήττα όλων των κομμάτων", χαρακτήρισε ο Λόταρ Μπίσκι, πρόεδρος του Κόμματος Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (PDS), την αρνητική εξέλιξη. Αναζητώντας το μήνυμα των εκλογών, τόνοι μελάνης χύθηκαν την εβδομάδα που διανύθηκε. Οι αναλύσεις συγκλίνουν στο ότι η άνοδος των ακροδεξιών, η καθολική υποχώρηση των "λαϊκών" κομμάτων καθώς και η αξιοσημείωτη ισχυροποίηση του PDS είναι στοιχεία αλληλένδετα με την έκφραση δυσαρέσκειας των πολιτών της ανατολικής Γερμανίας έναντι της πολιτικής μεταρρυθμίσεων και των κοινωνικών περικοπών που προωθεί η κυβέρνηση Σρέντερ. Στη δυτική Γερμανία, συνεχίζουν οι αναλυτές, όταν οι ψηφοφόροι είναι δυσαρεστημένοι, στρέφονται στα κόμματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ενώ στα ανατολικά κρατίδια αυτό δεν ισχύει. Εκεί η ψήφος πηγαίνει στα άκρα. Ωστόσο αυτές οι απόπειρες ερμηνείας μαρτυρούν αμηχανία, ιδεολογικά συμπλέγματα και δεν καλύπτουν τις σύνθετες πτυχές του προβλήματος που βιώνει σήμερα η Γερμανία αφενός με το άνοιγμα της ψαλίδας φτωχών και πλούσιων και αφετέρου με τη διαμόρφωση στην ανατολική Γερμανία μιας οργανωμένης ακροδεξιάς πολιτικής κουλτούρας που ασκεί καταστροφική επιρροή σε πλατιά τμήματα του πληθυσμού και κυρίως της νεολαίας. Η οργανωμένη προσπάθεια εξομοίωσης και υπαγωγής του PDS στην ίδια κατηγορία με το ναζιστικό NPD υπό τον τίτλο "η άνοδος των άκρων", που υιοθετήθηκε εν πολλοίς και από τον ελληνικό τύπο, εκτός από αυθαίρετος είναι και επικίνδυνος. Το PDS, παρά τις αντιφάσεις του, είναι κόμμα σοσιαλιστικό, αριστερό (πάντως όχι "ακραίο" με την έννοια που του αποδίδεται). Αντίπαλο δέος του είναι ο νεοφιλελευθερισμός, η οικονομία της αγοράς και το καταπιεστικό, ρατσιστικό, αντικοινωνικό καπιταλιστικό σύστημα. Το καταπιεστικό, ρατσιστικό, αντικοινωνικό NPD είναι ένα κόμμα που επωάστηκε μέσα σ' αυτό το σύστημα, που ελέγχεται από αυτό το σύστημα, που χρησιμοποιείται για τη "βρώμικη δουλειά". Το ίδιο σύστημα που πριν από έναν χρόνο με απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Καρλσρούης το επανάφερε στην νομιμότητα και του επέτρεψε να ξαναλάβει μέρος σε εκλογές. Υπό την έννοια τούτη, το NPD δεν αποτελεί παρά το απεχθές alter ego του συστήματος που υπηρετούν τόσο το SPD όσο και η CDU. Εξάλλου, η θέση, ότι στα ανατολικά κρατίδια υποβόσκει έλλειμμα δημοκρατικής συνείδησης που διαβρώνει τους δημοκρατικούς θεσμούς, προσβάλλει βάναυσα τον εξαπατημένο από την κεντρική εξουσία πληθυσμό και μετακυλίει την ευθύνη από τις ομοσπονδιακές κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαπενταετίας που κατέστησαν την ανατολική Γερμανία χαβούζα της δυτικής στους δήθεν "αντιδημοκρατικούς" ανατολικογερμανούς. Τον κυνισμό του συστήματος και την εμμονή του να "κατασκευάζει" αποδιοπομπαίους τράγους (εν προκειμένω το "κομμουνιστικό" PDS ή όποιον το αμφισβητεί ή εκτιμά ότι το απειλεί προοπτικά), καταδεικνύει με τον πιο ωμό τρόπο ο πρόεδρος των γερμανών βιομηχάνων, Ρογκόφσκι, ο οποίος συμπυκνώνει στα λόγια του τις καλύτερες στιγμές του αντικομμουνισμού της εποχής του Αντενάουερ: "Ανησυχώ περισσότερο με την άνοδο του PDS παρά με την επιτυχία των ακροδεξιών. Ας μην υπερεκτιμούμε το NPD. Πάντα μπαίνουν στα κοινοβούλια κάμποσοι ακροδεξιοί (!). Η παρουσία τους δεν πιστεύω ότι θα απομακρύνει τους επενδυτές από τα ανατολικά κρατίδια". "Κυβερνητικοί συνασπισμοί ηττημένων" Τα ίδια συμφέροντα επιδίδονται σε πλύση εγκεφάλου προκειμένου να πείσουν την κοινή γνώμη ότι το SPD διέκοψε την κατρακύλα του και κατάφερε να περιορίσει την ήττα του. Διακρίνουν, εξάλλου, οι αναλύσεις των έγκυρων φιλοκυβερνητικών φύλλων (Zeit, Spiegel κ.λπ.) τάση αλλαγής του αρνητικού κλίματος υπέρ των σοσιαλδημοκρατών και εξυμνούν τον Σρέντερ για τη σταθερότητα και την αποφασιστικότητά του να προωθήσει τα "αντιδημοφιλή, αλλά απαραίτητα" μεταρρυθμιστικά μέτρα παρά το όποιο κόστος. Ας δούμε τι ισχύει: Στο Βρανδεμβούργο οι σοσιαλδημοκράτες διατήρησαν την πρώτη θέση σημειώνοντας εντούτοις το χειρότερο αποτέλεσμα από το 1990 (31%) και παρότι είχαν απώλειες 7,4%. Το PDS πέρασε για πρώτη φορά στην δεύτερη θέση με το σπουδαίο 28% (από 23,3%). Η CDU αντιθέτως καταποντίστηκε στο 19% (από 26,6), ενώ το DVU που έπνεε τα λοίσθια νεκραναστήθηκε εξασφαλίζοντας με 6,1% την είσοδο στο κοινοβούλιο. Οι ούτως ή άλλως αδικαιολόγητοι πανηγυρισμοί των κυβερνώντων είναι πιθανόν να παύσουν βίαια απόψε, με την ανακοίνωση των πρώτων αποτελεσμάτων των δημοτικών εκλογών στη Ρηνανία - Βεστφαλία, οι οποίες θεωρούνται βαρόμετρο για τις ομοσπονδιακές του 2006. Αδυνατεί η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία να κατανοήσει ότι η ήττα στο Βρανδεμβούργο κρατήθηκε σε αξιοπρεπή επίπεδα χάρη στη χαρισματική φυσιογνωμία του πρωθυπουργού Ματίας Πλάτσεκ, (όπως και λόγω της πανάκριβης και προσωποπαγούς καμπάνιας του) και όχι εξαιτίας της "αποφασιστικότητας" ή της "ειλικρίνειας" του Σρέντερ, ο οποίος είναι περσόνα νον γκράτα στην ανατολή της Γερμανίας. Όσο η κυβέρνηση δεν κατανοεί ότι ηττάται διαδοχικά εξαιτίας της αντιεργατικής, αντικοινωνικής και δεξιάς πολιτικής της, θα δέχεται το ένα χαστούκι μετά το άλλο. Στη Σαξονία, το SPD κατέρριψε ένα ακόμη αρνητικό ρεκόρ. Για πρώτη φορά "έπιασε" μονοψήφιο ποσοστό (9,8%). Το χειρότερο είναι ότι οι νεοναζιστές εκτινάσσοντας τα ποσοστά τους από το 1,6% στο 9,2% (περίπου 200.000 ψηφοφόροι), εκπροσωπούνται στο κοινοβούλιο με έναν μόνο βουλευτή λιγότερο από την κυβερνητική παράταξη της χώρας (13 βουλευτές). Προς τι λοιπόν οι πανηγυρισμοί, τη στιγμή που το PDS κρατάει σταθερά τη δεύτερη θέση με 23,6%; Για τον απλούστατο λόγο ότι η παντοδύναμη στη Σαξονία CDU έχασε την απόλυτη πλειοψηφία, καθώς το NPD της έκοψε 40.000 ψήφους και από 57% κατακρημνίστηκε στο 41%. Έτσι τώρα, προκειμένου να σχηματίσει κυβέρνηση, έχει την ανάγκη εταίρου ή εταίρων και - στο πνεύμα του αντικομμουνισμού - οι σοσιαλδημοκράτες προβάλλουν ως επικρατέστεροι. Συνεπώς, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, στα δύο κρατίδια μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου θα έχουν σχηματιστεί οι λεγόμενοι "μεγάλοι κυβερνητικοί συνασπισμοί" SPD - CDU, "οι συνασπισμοί των χαμένων", όπως τους χαρακτηρίζουν στο PDS. Η αριστερά, σημαντικά ενισχυμένη, θα ασκήσει αντιπολίτευση από θέση ισχύος με βάση το πρόγραμμά της, στο επίκεντρο του οποίου βρίσκεται το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη και η ακύρωση των νεοφιλελεύθερων σρεντερικών μεταρρυθμίσεων. Τμήμα τους τίθεται σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2005 και αναμένεται να πλήξουν τους ανέργους (καταργείται το δικαίωμα άρνησης θέσης εργασίας, εάν ο ενδιαφερόμενος κρίνει ότι οι απαιτήσεις είναι κατώτερες του επαγγελματικού του προφίλ ή οι απολαβές είναι κατώτερες εκείνων που καθορίζουν οι συλλογικές συμβάσεις του κλάδου, συγχωνεύεται το επίδομα ανεργίας και κοινωνικής πρόνοιας κ.ά). Δεν είναι λοιπόν άσχετο το γεγονός ότι οι άνεργοι ψήφισαν μαζικά PDS (41% στο Βρανδεμβούργο, 37% στη Σαξονία). Τι είναι το NPD; Άνεργοι και νέοι από φτωχά στρώματα, χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, στην επαρχία και τις αγροτικές περιοχές συνθέτουν το προφίλ του ψηφοφόρου του NPD. Σε ορισμένες περιοχές της Σαξονίας, στα σύνορα με την Τσεχία και την Πολωνία, το ξενοφοβικό και αντισημιτικό κόμμα έπιασε ποσοστά 15 έως 22%. "Δουλειές πρώτα για τους γερμανούς" και "έξω από τη Σαξονία, ξένοι εγκληματίες" είναι συνθήματα των ναζιστών, οι οποίοι τα σερβίρουν ως "φυσιολογικά αμυντικά αντανακλαστικά του γερμανικού πληθυσμού". Ανεξάρτητοι αναλυτές εκτιμούν ότι ο κίνδυνος περαιτέρω επιτυχιών των ναζιστικών και ακροδεξιών κομμάτων NPD, DVU, Reps, (συζητούν κοινή κάθοδο το 2006), είναι ορατός. Στην ανατολική Γερμανία, τα αποθέματα της δεξαμενής ψηφοφόρων δεν έχουν εξαντληθεί για τους ναζί και φτάνουν στο 15%. Απ' αυτό, οι σκληροπυρηνικές κυψέλες δεν ξεπερνούν το 1,5% - το υπόλοιπο συμπληρώνεται από τις λεγόμενες "ψήφους διαμαρτυρίας". Η επιτυχία του NPD δεν ήρθε ουρανοκατέβατη. Το κόμμα, σήμερα, δεν έχει καμιά σχέση με το γηραλέο NPD της δεκαετίας του '60. Διαθέτει ορδές σκίνχεντς και νταήδων, στρατιωτικές δομές, εκδοτικούς οίκους, έντυπα, διασυνδέσεις μέσω Ίντερνετ, δισκογραφικές εταιρίες, βιβλιοπωλεία, οργανώνει συχνότατα παρελάσεις με όλα τα φετίχ των νεοναζί (αρβύλες, λάβαρα, ξυρισμένα κεφάλια, σημαίες του Ράιχ, χιτλερικές κονκάρδες), με τις ευλογίες των δικαστικών αρχών και την προστασία της αστυνομίας, συγκρούεται με τις αντιφασιστικές οργανώσεις, κυνηγάει μετανάστες και λανσάρει μια επικίνδυνη νεολαιίστικη κουλτούρα, "πουλώντας" επιτυχώς μέχρι σήμερα μπούρδες όπως "καθαρότητα της φυλής", "απενοχοποίηση των ηρώων παππούδων μας που έπεσαν στον πόλεμο", "συμμάζεμα της Γερμανίας από ξένους, κακοποιούς, πρεζόνια και ομοφυλόφιλους" κ.τ.λ., πασπαλισμένες ενίοτε με αντιαμερικανικές και αντικαπιταλιστικές κορώνες. Η τομή στην ιστορία του NPD συντελέστηκε το 1996, όταν ανέλαβε τα ηνία του κόμματος ο πολιτολόγος Ούντο Φογκτ και το άνοιξε σε παράνομες ναζιστικές οργανώσεις. Από το 1999 ο κομματικός μηχανισμός μεταφέρθηκε στη Σαξονία και "έπιασε" δουλειά στα σχολεία, στα εργοστάσια, στο δρόμο. Η συντηρητική κυβέρνηση της Σαξονίας κουκούλωνε για χρόνια το πρόβλημα, ακόμη και όταν οι ρατσιστικές επιθέσεις πολλαπλασιάστηκαν και ήρθαν οι πρώτες δολοφονίες. "Με το PDS έχουμε περισσότερα προβλήματα" ήταν το σύνθημα. Αν προστεθούν η αστοχία του Σίλι που ώθησε την Καρλσρούη να επαναφέρει τους φασίστες εντός νομιμότητας, η συστηματική έμμεση και άμεση διαφήμιση των ΜΜΕ του "μύθου" των νεοναζί, τα ξόρκια και η υποκρισία της πολιτικής σκηνής, τα κονδύλια για αντιφασιστικά προγράμματα που δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους, η παρουσία σκίνχεντς στις "πορείες της Δευτέρας" κατά των μεταρρυθμίσεων Σρέντερ χωρίς να καθίσταται εφικτό να απομονωθούν από τους δημοκράτες, είναι παράγοντες που συνετέλεσαν στη νομιμοποίησή τους στις συνειδήσεις πολλών απελπισμένων. Ψευδαισθήσεις που διαλύθηκαν Για να εξηγήσουμε ακριβώς τι συμβαίνει στην ανατολική Γερμανία, οφείλουμε να ανατρέξουμε στην κοσμογονία του 1989. ΜΜΕ και δυτικογερμανοί πολιτικοί διακήρυτταν τότε σε όλους τους τόνους ότι ο σοσιαλισμός απέτυχε και υπόσχονταν τη γη της επαγγελίας. Έτσι, πολύ εύκολα, ο αρχικός ξεσηκωμός για περισσότερη δημοκρατία και δικαιώματα, μετατράπηκε σε αίτημα για επανένωση, εμφανίστηκαν οι πρώτες σημαίες της Δυτικής Γερμανίας και το σοσιαλιστικό σύνθημα "είμαστε ο λαός", έγινε "είμαστε ένας λαός". Οι υποσχέσεις των Μπραντ και Κολ δεν επαληθεύτηκαν, μολονότι οι πολίτες τους πίστεψαν. Αργότερα οι ψευδαισθήσεις διαλύθηκαν όπως και στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Αντί για ευημερία συνάντησαν τις αποικιοκρατικές αντιλήψεις της Βόννης και ανεργία. Αντί για ανθισμένα λιβάδια, αποβιομηχάνιση, αποψίλωση της επιστημονικής κοινότητας. Επιδείνωση της ζωής με την διεύρυνση της Ε.Ε και ανισότητα μισθών σε σχέση με δύση. Φόβο και ανησυχία για το μέλλον. Το NPD βρήκε πρόσφορο έδαφος και εδραιώθηκε μέσα στην κοινωνία με όχημα το ρατσισμό και την ξενοφοβία. Δυστυχώς, η εργατική τάξη δεν υπήρξε ποτέ σε θέση να επιδράσει στο πολιτικό γίγνεσθαι ως ανεξάρτητη πολιτική δύναμη. Ας ελπίσουμε ότι τουλάχιστον τώρα, το μήνυμα ελήφθη.

από ANERGEIA 27/09/2004 3:01 μμ.


DVS Frankfurt/M. Mai 2003 600 Seiten Preis 15 Euro ISBN 3-932246-39-X Bestellungen: όber den Buchhandel oder DVS Schumannstr. 51 60325 Frankfurt, Tel./Fax 069 / 74 01 69, e-mail: d.v.s@t-online.de Tδglich werden die Arbeitslosen und auch die Beschδftigten beschuldigt, an der Arbeitslosigkeit schuld zu sein. * Wollen Sie sich umfassend und leicht verstδndlich όber das Thema Arbeitslosigkeit informieren? * Wollen Sie wissen, wer oder was wirklich fόr Arbeitslosigkeit verantwortlich ist? Dann ist das Buch von Rainer Roth fόr Sie unverzichtbar. Inhalt: Im ersten Teil des Buchs belegt Roth, dass weder das Alter noch die Jugend, weder zu hohe Lφhne noch zu hohe Sozialhilfe, weder mangelnde Qualifikation noch die Auslδnder an der steigenden Arbeitslosigkeit schuld sind. Im zweiten Teil stellt er das Wirtschaftssystem selbst auf den Prόfstand. Arbeitslosigkeit ist Folge hφherer Produktivitδt. Aber nur deswegen, weil Menschen Nebensache und die Kapitalvermehrung die Hauptsache ist. Roth beschδftigt sich ausfόhrlich mit den Ursachen von Krisen und »Arbeitslosigkeit « des Kapitals. Im dritten Teil untersucht Roth kritisch die Wirkung der wichtigsten bisherigen Lφsungswege in Bezug auf die Arbeitszeit, die Lφhne, den Staat und die Eigentumsverhδltnisse. Er setzt sich mit Forderungen nach 30-Stunden-Woche, Mindestlφhnen, Steuersenkungen und φffentlicher Beschδftigung auseinander. Das Buch ist ein leicht verstδndliches Nachschlagewerk. Sie kφnnen bei jedem beliebigen Kapitel anfangen und aufhφren. Der Autor: Rainer Roth ist Professor fόr Sozialwissenschaften an der FH Frankfurt. Verφffentlichung zahlreicher Leitfδden fόr Sozialhilfe; Bόcher όber Armut und όber die Krise der Staatsfinanzen. Seit vielen Jahren Teilnahme an den Bewegungen von Sozialhilfebezieher-Innen, Arbeitslosen und Lohnabhδngigen gegen Sozialabbau. Vorsitzender von KLARtext e.V.; ehemaliger Mitherausgeber der Arbeitslosenzeitung Quer.

από eyewitness 28/09/2004 6:24 μμ.


Σε δημοσκόπηση που έγινε χθες, το ακροδεξιό Vlaams Blok είναι πρώτο κόμμα στη χώρα με 26% !

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License