<<Το νέο "αντίπαλο δέος" είναι τόσο παλιό όσο και η αποικιοκρατία>>

Είναι ίσως σύμπτωση ότι ο τσετσένος Σαμίλ Μπασάγεφ που ανέλαβε πρόσφατα την ευθύνη για την κατάληψη του σχολείου στο Μπεσλάν με την τραγική κατάληξη, φέρει το όνομα ενός πολέμαρχου που αντιστάθηκε στην ρωσική κατάκτηση του Καυκάσου πριν ενάμιση αιώνα! Είναι σίγουρο πάντως ότι στην Tσετσενία, το Αφγανιστάν, το Ατσέχ, το Μιντανάο και αλλού οι σημερινές συγκρούσεις έχουν μια ιστορία που φθάνει πολύ παλιά... Ένα σχετικό άρθρο στη σελίδα του Αναρχικού Δελτίου http://www.geocities.com/a_deltio/gr/d12_manx.htm

Είναι ίσως σύμπτωση ότι ο τσετσένος Σαμίλ Μπασάγεφ που ανέλαβε πρόσφατα την ευθύνη για την κατάληψη του σχολείου στο Μπεσλάν με την τραγική κατάληξη, φέρει το όνομα ενός πολέμαρχου που αντιστάθηκε στην ρωσική κατάκτηση του Καυκάσου πριν ενάμιση αιώνα! Είναι σίγουρο πάντως ότι στην Tσετσενία, το Αφγανιστάν, το Ατσέχ, το Μιντανάο και αλλού οι σημερινές συγκρούσεις έχουν μια ιστορία που φθάνει πολύ παλιά... Ένα σχετικό άρθρο στη σελίδα του Αναρχικού Δελτίου http://www.geocities.com/a_deltio/gr/d12_manx.htm Το νέο "αντίπαλο δέος" είναι τόσο παλιό όσο και η αποικιοκρατία Κάνοντας μια ιστορική αναφορά θα πρέπει να πούμε ότι η παρούσα δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται η Δύση με όρους “σταυροφορίας” στον αραβομουσουλμανικό χώρο, προκαλώντας την εμφάνιση του Τζιχάντ. Και δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε γι’ αυτό στις σταυροφορίες του Μεσαίωνα ή την Καθολική “ρενκονκίστα” της Ιβηρικής που ολοκληρώθηκε το 1492 αφανίζοντας τους μουσουλμάνους μέχρις ενός. Μια σύντομη αναδρομή στην περίοδο από τις αρχές του 19ου αιώνα έως τις αρχές του 20ού είναι αποκαλυπτική. Πρόκειται για την περίοδο όπου εκδηλώθηκε μια πρωτοφανής ιμπεριαλιστική επέλαση των ευρωπαϊκών κρατών στην Αφρική και την Ασία, για την κατάκτηση νέων αποικιακών εδαφών, την απόκτηση πρώτων υλών για την εκβιομηχάνιση της Ευρώπης καθώς και τη δημιουργία νέων αγορών για τα προϊόντα της. Ο ενδοευρωπαϊκός ανταγωνισμός εκτονωνόταν με την εξαγωγή του στις άλλες ηπείρους και την κατάκτησή τους “για τον εκχριστιανισμό, τον εκπολιτισμό και το εμπόριο”, αποκτώντας τέτοια ένταση που οδήγησε τελικά στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο και τη σφαγή εκατομμυρίων προλετάριων. Στο μεταξύ όμως, σε ολόκληρη αυτή την περίοδο, ο ισλαμισμός αποτέλεσε το κεντρικό σημείο αναφοράς της αντιαποικιακής αντίστασης και το σημαντικότερο ανασχετικό παράγοντα στην ευρωπαϊκή προέλαση, σε μια έκταση που ξεκινά από τη δυτ. Αφρική και φθάνει μέχρι τα μεγάλα νησιά της νοτιοανατολικής Ασίας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν ο πόλεμος του Αμπντ Αλ Καντίρ ενάντια στην κατάκτηση της Βορ. Αφρικής, η οποία ξεκίνησε από τους Γάλλους στην Αλγερία το 1830, καθώς και οι “ιεροί πόλεμοι” του Αχμάντου Σέφου και του Σαμόρι ενάντια στην προέλαση των Γάλλων στη Δυτ. Αφρική, η οποία άρχισε από το 1870 και ολοκληρώθηκε το 1905. Ακόμα πιο χαρακτηριστική είναι η αντιαποικιακή εξέγερση του ισλαμιστή Μαχντί στην ανατολική Αφρική, τη δεκαετία του 1880, που διέλυσε τον αγγλοαιγυπτιακό στρατό του στρατηγού Γκόρντον και κατέλαβε το Χαρτούμ. Με επικεφαλής τον Χαλίφα, οι μαχντιστές συνέχισαν την αντίσταση μέχρι το 1898 οπότε και σφαγιάστηκαν από τους Βρετανούς, αριθμώντας 120.000 νεκρούς. Νοτιότερα, η αντίσταση στην προέλαση Βρετανών και Ιταλών στη Σομαλία κράτησε υπό του Σαγιέντ Μωχάμεντ, του “τρελού μουλά”, από το 1891 έως το 1920, ενώ στη Λιβύη η αντίσταση της ισλαμικής αδελφότητας Σενούσι στην ιταλική κατάκτηση κράτησε από το 1911 έως το 1931. Στο Μαρόκο, ο Αμπντ ελ Κριμ εξεγείρεται με τους Βέρβερους και πολεμά στο Ριφ εναντίον Γάλλων και Ισπανών (1921-1926). Προελαύνοντας στην Υπερκαυκασία οι Ρώσοι, μεταξύ άλλων αντιμετώπισαν τη απελπισμένη αντίσταση του Σαμίλ, του λεγόμενου “αργηγού των δίκαιων και καταστροφέα των απίστων” (1834 έως 1859), ενώ σθεναρή αντίσταση συνάντησαν και στην κατάκτηση της Κεντρικής Ασίας όπου το 1916 ξέσπασε μεγάλη εξέγερση των μουσουλμανικών λαών. Στη νήσο Σουμάτρα της Ινδονησίας, οι Ολλανδοί αποικιοκράτες αντιμετώπισαν το Τζιχάντ των μουσουλμάνων του Ατσέχ (1881-1908), ενώ οι Βορειοαμερικάνοι που κατέλαβαν τις Φιλιππίνες το 1898 αντιμετώπισαν την αντίσταση των μουσουλμάνων Μόρος στο νησί Μιντανάο, η οποία κράτησε μέχρι το 1913. Μια περίπτωση επιτυχούς αντίστασης ήταν αυτή που προέβαλαν οι μουσουλμανικές φυλές στο Αφγανιστάν, οι οποίες, αφού νίκησαν στα δυσπρόσιτα βουνά τους τρείς φορές τα αγγλικά στρατεύματα (1838-42, 1878-80 και 1919), κράτησαν τελικά την ανεξαρτησία τους από τη Βρετανική αυτοκρατορία. Αλλά και στις υπόλοιπες περιπτώσεις, όπου η υπεροπλία των δυτικών αποικιοκρατών καθόρισε το τελικό αποτέλεσμα της αναμέτρησης, η κατάκτηση που ακολούθησε ποτέ δεν έγινε ανεκτή.

από λεφτ 20/09/2004 8:51 μμ.


Εντάξει,δεν είπαμε να μιλούν μόνο οι ειδικοί αλλά τουλάχιστον όταν αντιγράφουμε από κάπου καλόν είναι να μη «τσιτατολογούμε» προσδίδοντας νοήματα διαφορετικά από εκείνα που ο συγγραφέας επιδιώκει.. Στην αμέσως επόμενη σειρά του κειμένου στο οποίο παραπέμπεις γράφει: «Κάνοντας μια γενικότερη πολιτική αναφορά θα πρέπει να τονίσουμε ότι μεταπολεμικά, την εποχή του νεοαποικισμού, ο παναραβικός εθνικισμός δεν είχε θρησκευτικό περιεχόμενο. Ο ισλαμισμός είχε περιορισμένη πολιτική επιρροή και, στις διάφορες εκδοχές του στον αραβομουσουλμανικό κόσμο, δεν αντιπροσώπευε παρά την καχυποψία ή την εχθρότητα σε οτιδήποτε απειλούσε τις δομές και τους θεσμούς της παραδοσιακής κοινωνίας.» Αλλά ακόμα και το κομμάτι που παραθέτεις ΔΕΝ στέκει ιστορικά αφού αγνοεί (;) ότι τις μεγαλύτερες ήττες του ο αποικισμός τις γνώρισε από εθνικιστές που κάθε άλλο παρά μουσουλμάνοι ήταν.Γκάντι-Ινδία,Νάσερ-Αίγυπτος ,νεομαρξιστικά καθεστώτα στην Δυτική Αφρική κ.λ.π. Δλδ όχι μόνο την εποχή του νεοαποικισμού αλλά και κυρίως τη εποχή του αποικισμού ο εθνικισμός (και όχι μόνο ο αραβικός) δεν είχε θρησκευτικό περιεχόμενο. Γενικά το τέλος της αποικιοκρατίας ήρθε με την άνοδο των εθνικιστικών κινημάτων τα οποία ακόμα και όταν χρησιμοποιούσαν το θρησκευτικό συναίσθημα δεν βασίζοταν σ’αυτό,δεν υπήρχε ταύτιση εθνικισμού και θρησκείας. Κάποιοι παρασυρμένοι από το δικαιολογημένο αντιαμερικανικό τους μένος,βλέπουν ευνοϊκά την ανάπτυξη των σκοταδιστικών ισλαμικών-ισλαμιστικών κινημάτων παραβλέποντας και τα εγκλήματα τους και τον αναχρονιστικό-θεοκρατικό σκοταδισμό που οι ισλ. Φονταμελιστές εκπροσωπούν… Μια έστω πρόχειρη ματιά στις περιοχές που επικρατούν αρκεί για να καταλάβουμε την βαρβαρότητα που ονειρεύονται να εγκαθιδρύσουν όπου κυριαρχήσουν.. Οι αντιαποικιοκράτες για να τύχουν της συμπαράστασής μας θα πρέπει να είναι κοινωνικοί αγωνιστές ,να μάχονται δλδ για την κοινωνική απελευθέρωση,αλλοιώς να πάνε να «τιμηθούν» Τι κι’αν έριξε τον Σάχη ο Χομεινί,θα τον υποστηρίξω ;Δεν σας πιάνει θλίψη βλέποντας το σημερινό θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης,δεν λυπάστε τις γυναίκες που τις υποχρέωσαν να φοράνε το φερετζέ; Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου,εκτός κι’αν είναι χειρότερος από τον εχθρό μου..

από ασφαλίτης 21/09/2004 11:44 πμ.


Αν σε ρώταγαν «Υποστηρίζεις το παλαιστινιακό κίνημα;», τι θα έλεγες; Ναι, κατά το 1/3; Αν σε ρώταγαν «Υποστηρίζεις την αντίσταση στο Ιράκ;», τι θα έλεγες; Ναι, κατά το 1/5; Αν σε ρώταγαν (πριν πέσει ο σάχης) «Υποστηρίζεις το κίνημα ενάντια στο σάχη;», τι θα έλεγες; Όχι; Είναι άλλο να υποστηρίζεις τα προοδευτικά χαρακτηριστικά ενός κινήματος, (αρκεί αυτό να έχει τέτοια και να είναι κίνημα) κι άλλο να το κατατεμαχίζεις κατά πως σου γουστάρει μόνο και μόνο για να ικανοποιήσεις το σχήμα που έχεις στο μυαλό σου. Η πραγματικότητα δεν είναι σίγουρα όπως θα θέλαμε, δεν μπορούμε να την αγνοούμε όμως. Κατά την άποψή μου οι αντιθέσεις που κινούν τον κόσμο δεν είναι θρησκευτικές και όποτε αυτές εμφανίζονται ως τέτοιες, αποτελούν στρέβλωση (τυχαία ή ηθελημένη) των πραγματικών κοινωνικών, οικονομικών κλπ. αντιθέσεων. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τις «παρακάμπτουμε», ούτε φυσικά ότι γινόμαστε «θρησκευόμενοι». Άλλο ερώτημα: Υπάρχουν για σένα βασικές και δευτερεύουσες αντιθέσεις ή όλα είναι «ίσωμα»; Αν τώρα οι παραπάνω σκέψεις κατατάσσουν κάποιο στον «ισλαμικό φονταμενταλισμό», τότε ok είμαι τρελαμένος μουσουλμάνος που θέλει να κόψει λαρύγγια... Υπογράφω δε με αυτό το ψευδώνυμο (παρόλο που μ' ανατριχιάζει), για να μην αναρωτιέσαι πάλι «που είναι ο ασφαλίτης, που είναι....» Υγ: Η απάντησή μου είναι άσχετη με το πρώτο κείμενο, με το ύφος του οποίου διαφωνώ.

από λεφτ 21/09/2004 12:36 μμ.


Φυσικά και υπάρχουν θρησκευτικές αντιθέσεις που προκαλούν πολέμους (γενοκτονία στο Σουδάν σήμερα,πόλεμος Ινδίας Πακιστάν Μπαγκλαντές κ.λ.π.) Τις περισσότερες φορές οι θρησκευτικοί πόλεμοι υποκινούνται από τοπικές ελίτ που εκμεταλλεύονται φυλετικές διαφορές για να επιβάλουν «εθνοκαθάρσεις» και μέσω αυτών την κυριαρχία τους στο χώρο (έδαφος). Φυσικά και είμαι αντίθετος σε κάθε είδους θρησκευτικό πόλεμο Φυσικά και είμαι υπέρ οποιουδήποτε κινήματος αυτοδιάθεσης «ανεξαρτησίας». Φυσικά και είμαι αντίθετος με κάθε θεοκρατικό καθεστώς η κίνημα. Εκόντες άκοντες όμως είμαστε συνέχεια ενός κινήματος που ξεκίνησε με τον διαφωτισμό και την Γαλλική επανάσταση,τις βασικές αρχές των οποίων δεν μπορούμε να αγνοήσουμε υπό το βάρος των αντιαμερικανικών συναισθημάτων μας.. Αν λοιπόν ένα κίνημα είναι αντιαποικιακό και ταυτόχρονα βάρβαρα θεοκρατικό τότε θα υποστηρίξω μεν το δικαίωμα του έθνους σε αυτοδιάθεση θα κατακρίνω όμως τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Όλα τα παραπάνω παίρνοντας υπ’όψη ότι παγκόσμια υπάρχουν πολλές χιλιάδες διαφορετικά έθνη τα οποία είναι αδύνατον να αποκτήσουν ανεξάρτητα κράτη το καθένα για τον εαυτό του,και ότι τα έθνη –οι φυλές δεν χωρίζονται από φυσικά σύνορα αφού αλληλεπικαλύπτονται χωρικά και επομένως ο στόχος ένα έθνος ένα κράτος είναι αδύνατον να εφαρμοστεί δίχως εθνοκαθάρσεις και μαζικές εκτοπίσεις. Η ανεκτική πολυφυλετική-πολυπολιτισμική-πολυεθνική κοινωνία θάπρεπε νάναι το μοντέλο προς το οποίο οδηγούμαστε,όμως τα τραύματα του παρελθόντος και οι επεκτατικές κυριαρχικές ορέξεις-ανάγκες κάποιων ελίτ μας προσγειώνουν στην πραγματικότητα. Η οποία πραγματικότητα δεν είναι μονολιθική ,αλλά τόσο περιπεπλεγμένη ώστε να καταντάει ίσως ανοησία η όποια προσπάθεια γενίκευσης. (Υ.Γ.Δεν νομίζω ότι το σχόλιο μου φανέρωνε τάσεις μανίας καταδίωξης οπότε δεν κατάλαβα γιατί ακριβώς επέλεξες το «ασφαλίτης».)

από Ντουντάγιεφ 21/09/2004 10:02 μμ.


To κομμάτι που κοπιάρισα αναφέρεται καταφανέστατα στην περίοδο επέλασης και εξάπλωσης της αποικιοκρατίας στην αραβομουσουλμανική Αφρική & Ασία (από αρχές 19ου-μέχρι τον α παγκόσμιο) και δεν αφορά καθόλου τις δεκαετίες του 1940, 1950 και 1960 που αναφέρεσαι εσύ. Το κομμάτι λοιπόν που παραθέτω είναι ακριβές γιατί σε αυτήν περίοδο η αντίσταση στην αποικιοκρατία στις αραβομουσουλμανικές περιοχές δεν έχει εθνικιστικό χαρακτήρα (η εμφάνισή του δυτικόφερτου εθνικισμού στον αραβομουσουλμανικό χώρο είναι προιόν του μοντερνισμού που εμφανίζεται με την επικράτηση της αποικιοκρατίας και την αναδυση νέων κοινωνικών στρωμμάτων συνδεδεμένων με τη Δύση) και ιδεολογικά αναφέρεται στο παραδοσιακό ισλάμ. Οι εθνικιστές που αναφέρεις γενικά (Γκάντι-Ινδία , Νάσερ-Αίγυπτος ,νεομαρξιστικά καθεστώτα στην Δυτική Αφρική κ.λ.π.)έπονται, δεν έχουν καμιά σχέση με την εποχή μέχρι τον α παγκόσμιο όπου η αντίσταση έχει παραδοσιακό ισλαμικό χαρακτήρα, κι αφορούν την λεγόμενη εποχή του νεοαποικισμού, της μεταπολεμικής περιόδου, με την ανάδυση του δυτικόφερτου έθνους-κράτους στις πρώην αποικίες που παρέμειναν σε πολύ μεγάλο βαθμό δέσμιες και εξαρτημένες από τις δυτικές μητροπόλεις. Σε αυτήν την εποχή, του νεοαποικισμού και του μοντερνισμού στον αραβομουσουλμανικό κόσμο -και όχι βέβαια στην προηγούμενη όπως λανθασμένα γράφεις- , κυριαρχεί ο εθνικισμός (με κρατικοσοσιαλιστικό προσανατολισμό- Νάσερ, Μπαάθ κλπ) τα αδιέξοδα του οποίου άφησαν τον δρόμο ανοιχτό στην σταδιακή ανάδυση του λεγόμενου ριζοσπαστικού ισλάμ στις μέρες μας. Τελειώνοντας, εγώ κοπιάρισα αυτό το μικρό αρθρο γιατί όπως λέει κι ο τίτλος του δείχνει μια αποκαλυπτική αναλογία ανάμεσα στην σημερινή επέλαση της "πολιτισμένης" Δύσης στην "βάρβαρη" Ανατολή με εκείνη την επέλαση που προηγήθηκε ένα ή δύο αιώνες πριν στις ίδιες ακριβώς περιοχές. Η αποικιοκρατική κατάκτηση του αραβομουσουλμανικού κόσμου από τη Δύση βιώθηκε τελικά σαν τέτοια (σαν κατάκτηση) και όχι σαν "εκπολιτισμός" και ενσωμάτωση στον πολιτισμένο κόσμο και μετά την έκπτωση του "προοδευτικού" εθνικισμού και του "κρατικού σοσιαλισμού", η αντίσταση στην κατάκτηση επενενδύεται με έναν τρόπο παράδοξο ίσως αλλά όχι ανεξήγητο το ισλάμ.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License