Βολιβια:Καλεσμα των κινηματων για εθνικοποιηση των υδρογονανθρακων

Στην Κοτσαμπάμπα, την Πέμπτη 28 του Μάη, πραγματοποιήθηκε συναντηση των Κοινωνικων Κινηματων για να συζητηθει το θεμα του δημοψηφισματος σχετικα την εθνικοποιηση τοο φυσικου αεριου

Κοινωνικά κινήματα: Η μεγάλη πορεία προς την εθνικοποίηση των υδρογονανθράκων.

Υπάρχουν δύο αποδεκτές λογικές στην εθνική πολιτική για το θέμα των υδρογονανθράκων. Η μία είναι της κυβέρνησης, κατασκευασμένη στο ίδιο πλαίσο με αυτό του δημοψηφίσματος, των κυβερνητικών διαγγελμάτων και των μέσων μαζικής επικοινωνίας.

Η άλλη είναι των κοινωνικών κινημάτων, που εκφράζεται απ' όλες τις οργανώσεις και τις κινητοποιήσεις βάσης και επίσης από την Διακήρυξη της Συνάντησης Κοινωνικών Κινημάτων, που πραγματοποιήθηκε στην Κοτσαμπάμπα την Πέμπτη 28 του Μάη.

Επίσης υπάρχουν και περιφερειακές θέσεις όπως αυτή της Επιτροπής του Πολίτη στην Ταρίχα που υποστηρίζει το δημοψήφισμα και της Συνέλευσης Crucenidad που το απορρίπτει.

Η κυβέρνηση προσαρμόζει το δημοψήφισμα, εξασφαλίζοντας την ιδιοκτησία των πολυεθνικών, βάζοντας σε κίνδυνο ή περιπλέκοντας ακόμα περισσότερο την πιθανότητα εθνικοποίησης και μπερδεύοντας την δημοκρατία με το δημοψήφισμα-παγίδα.

Για τα κοινωνικά κινήματατο το δημοψήφισμα είναι μια κοινωνική κατάκτηση, δεν είναι δώρο, κι γι αυτό θα έπρεπε να σέβεται την επιθυμία που εκφράστηκε μαζικά τον Οκτώβρη, θα έπρεπε να εθνικοποηθούν άμεσα οι υδρογονάνθρακες, προσβάλοντας τα συμβόλαια με τις πολυεθνικές. Έχει ξεκινήσει μια μεγάλη πορεία προς την ανάκτηση των υδρογοναθράκων και οι πολιτικές συγκυρίες κλείνουν προς αυτό, και όχι προς την πλευρά του Μέσα.

I

Το βασικό όπλο της κυβέρνησης είναι η σύγχυση ώστε να κατορθώσει να προχωρήσει την διαδικασία του δημοψηφίσματος με τους όρους-παγίδες που κατασκεύασε. Προσπαθεί να ταυτίσει το δημοψήφισμα με την δημοκρατία. σε συνδυασμό με τις ερωτήσεις που η ίδια κατασκεύασε για να προστατεύσει τις πολυεθνικές. Έτσι, αυτό που προκύπτει από την διαχείρηση αυτής της πληροφορίας είναι: α) δεν γίνεται να αντισταθείς στο δημοψήφισμα γιατί αυτό θα σήμαινε άρνηση της πιθανότητας να γίνει πιο συμμετοχική η δημοκρατία, άρνηση ενός από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της δημοκρατικής Βολιβίας, β) το δημοψήφισμα θα ήταν η ικανότητα της κυβέρνησης να ακούσει τις λαικές απαιτήσεις του Οκτώβρη, μια γενναιόδωρη παραχώρηση.


Από την πλευρά τους, τα κοινωνικά κινήματα έχουν επιδείξει με καθαρότητα ότι "το δημοψήφισμα, είναι μια κοινωνική απάιτηση και Κατάκτηση, που προέκυψε από τα κοινωνικά κινήματα τον Οκτώβρη του 2003". Αυτή η διαφωνία, αντιπροτείνει ένα δημοψήφισμα σαν προιόν του αγώνα τον Οκτώβρη στο δημοψήφισμα της κυβέρνησης που θέλει να εκμεταλλευτεί την καταγωγή του από τα κινήματα. Είναι ο λαός που θυσιάστηκε, όπως έχει ειπωθεί επανειλλημένα, και που έριξε την κυβέρνηση του Σάντζες δε Λοσάδα ώστε η επόμενη κυβέρνηση να αναλάβει την ευθύνη να κάνει τα πράγματα που ο λαός απαιτεί, μόνο κάτω από αυτή την δέσμευση μπορεί κανείς να καθήσει στην προεδρική καρέκλα. Τουλάχιστον, το δημοψήφισμα είναι μία κατάκτηση του αγώνα τον Οκτώβρη σύμφωνα με τις αποφάσεις του λαού, δεν είναι παραχώρηση. Και παρ' ολα αυτά, τελειώνοντας, το δημοψήφισμα εκτός από το ανοίγει κάλπες, θα έπρεπε να εκφράζει το συναίσθημα, την ανάγκη και τις εντολές που ο λαός έδωσε τον Οκτώβρη.

ΙΙ

Το κείμενο ή οι ερωτήσεις του δημοψηφίσματος εκφράζουν το σχέδιο του Νόμου για τους Υδρογονάνθρακες που παρουσίασε ο Μέσα. Αυτό σημαίνει ότι οι ερωτήσεις για την "ανάκτηση του φυσικού αερίου" δεν λαμβάνουν υπόψην την άποψη και τις επιθυμίες της κοινωνίας των πολιτών και λιγότερο των τομέων που αγωνίστηκαν, ακριβώς για την υπεράσπιση του φυσικού αερίου.

Ακολουθεί ανάλυση για τα ερωτήματα που βάζει το δημοψήφισμα στην Βολιβία, που πολύ περισσότερο από μπερδεμένα, καθόλου ξεκάθαρα, ξετυλίγει το περιεχόμενο των συμφερόντων που θέλει ο Μέσα να προωθήσει.

  1. Η περίπτωση του Ναι. Το πρόγραμμα του Νόμου του Μέσα θα περάσει χωρίς να εγκριθεί από το συμβούλιο. Η περίπτωση του Όχι. Θα διατηρηθεί ο νόμος του Γκόνι.
  2. η "ανάκτηση" των υδρογονανθράκων προκύπτει από τα νέα αποθεμάτα και όχι από την εκμετάλλευση των πολυεθνικών. Στην περίπτωση του Ναι, οι βολιβιάνοι θα αποδεχτούμε ότι δεν θέλουμε να ανακτήσουμε άμεσα και τελείως τους υδρογονάνθρακές μας. Στην περίπτωση του Όχι, δεν θα ανακτήσουμε τίποτα.
  3. Μια Εθνική Επιχείρηση Πετρελαίου που θα συμμετέχει σε ολόκληρη την παραγωγική αλυσίδα αλλά με το πιο χαμηλό ποσοστό που υποδεικνύουν τα νέα αποθέματα για το οποίο ακόμα δεν έχουν δεσμευτεί οι πολυεθνικές. Στην περίπτωση του Ναι, η εθνική επιχείρηση πετρελαίου θα συνεχίσει να είναι μιας μηδαμινής ισχύς επιχείρηση. Στην περίπτωση του Όχι, θα είναι χειρότερα.
  4. Με την εξαγωγή του φυσικού αερίου, σαν πρώτη ύλη, πλέον δεν μιλάμε για βιομηχανοποίηση, αλλά για διαπραγμάτευση μιας εξόδου στην θάλασσα, και
  5. Η εξαγωγή του φυσικού αερίου σαν κληρονομιά των πολυεθνικών, που θα υποκινήσει την βιομηχανοποίηση του φυσικού αερίου και η διάσημη πληρωμή προνομίων και φόρων, που ποτέ δεν θα καταφέρουν να είναι το 50%.
    Είτε το δημοψήφισμα βγει Ναι είτε Όχι, οι βολιβιάνοι δεν θα μπορέσουμε να ανακτήσουμε τους υδρογονάνθρακες για πολλές γενιές, καθώς θα συνεχίσουν οι πολυεθνικές να τον εκμεταλλεύονται.

Για τα κοινωνικά κινήματα, η μορφή με την οποία φτιάχνεται το δημοψήφισμα, δεν διατηρεί το δημοκρατικό περιεχόμενο που απαίτησαν οι αγώνες του Οκτώβρη. "Να ανακτήσουμε το φυσικό αέριο για τους βολιβιάνους" ήταν αυτό που είπε ο λαός τον Οκτώβρη, και για να εκφράζει το δημοψήφισμα αυτό το περιεχόμενο, η διακήρυξη προτείνει το εξής βασικό: "Πες ναι είμαι σύμφωνος με την εθνικοποίηση των υδρογονανθράκων για την εκμετάλλευση του από το βολιβιάνικο κράτος, μέσω της ανάκλησης, επίλυσης και ανατροπής όλων των συμβολαίων που έχουν υπογραφεί με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις του τομέα. Αλλιώς ΟΧΙ"

 

ΙΙΙ

Υπάρχει ένα κοινό αίσθημα που βλέπει τον Μέσα σαν άνθρωπο ειλικρινή, έξυπνο, και (ποιός ξέρει;) αθώο. Παρ' όλα αυτά, το δημοψήφισμα που ετοιμάζει ο Μέσα είναι πιο επικίνδυνο και από τον ίδιο τον Νόμο για του Υδρογονάνθρακες του Γκονσάλο Σάντζες δε Λοσάδα... τώρα θα εξηγήσουμε γιατί.
Το δημοψήφισμα θα περάσει στην δικαιοδοσία του νόμου ένα μεγάλο μέρος της ιδιοκτησίας των υδρογονανθράκων και θα γίνει υπέρ των πολυεθνικών. Επιπλέον, το γεγονός ότι το δημοψήφισμα θα χρησιμοποιηθεί ως μηχανισμός υπέρ των κοινωνικών κινημάτων του Οκτώβρη και ότι θα διεξαχθεί υπό δημοκρατικό περιεχόμενο, θα του δώσει την κοινωνική νομιμοποίηση για την διαδικασία εκμετάλλευσης των δικών μας φυσικών πόρων προς όφελος των πολυεθνικών.
Υπό αυτή την άποψη το δημοψήφισμα όχι μόνο ξεπερνά το πρόβλημα της εθνικοποίησης, αλλά καταλήγει στην εκμετάλλευση του βολιβιάνικου λαού και στην εμβαθύνει το νεοφιλελεύθερο μοντέλο.

Τα κοινωνικά κινήματα αντιλαμβάνονται αυτό τον κίνδυνο και νιώθουν την ανάγκη αλλαγής των ερωτήσεων του δημοψηφίσματος και στην περίπτωση που η φωνή τους δεν ακουστεί, οργανώνουν την αντίσταση τους στην διεξαγωγή του δημοψηφίσματος.
Αυτή η διαδικασία ξεκίνησε με "μια ΜΑΚΡΙΑ ΠΟΡΕΙΑ προς την επανάκτηση των υδρογονανθράκων: οργανώνουμε συζητήσεις, συγκεντρώσεις, κινητοποιήσεις και όλα τα μέσα για την υπεράσπιση του" .

IV

Τέλος είναι απαραίτητο να μιλήσουμε για τις πολιτικές συνέπειες που έχουν να κάνουν με την διεξαγωγή ή όχι του δημοψηφίσματος. Για την κυβέρνηση και για όλες τις τοποθετήσεις που υπάρχουν εκεί μέσα, η εναντίωση ή η πραγματοποίηση του δημοψηφίσματος είναι ένα σημάδι ή σχεδόν μία πρόκληση για πραξικόπημα, μια ρωγμή στην δημοκρατική ζωή.
Σε αυτό συσπειρώνεται ο εκβιασμός του Κάρλος Μέσα που σχεδιάζει ότι αν το δημοψήφισμα δεν είναι θετικό για τις προθέσεις του, εκείνος θα φύγει από την κυβέρνηση. Με αυτή την πρόθεση κλείνει ο κύκλος της λογικής του, ξεκίνησε με ένα δημοψήφισμα σαν δώρο από τον πρόεδρο, συνεχίζει κάνοντας υπόκουφους ήχους σχετικά με το περιεχόμενο των ερωτήσεων, μετά πηγαίνει ακόμα παραπέρα προσπαθώντας να δει τον κίνδυνο της απόλυτης εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων μας, και τελικά, καταλήγει υπερασπιζόμενος την δημοκρατία χωρίς καν να μπορεί να σεβαστεί το μήνυμα του λαού τον Οκτώβρη.

Για τα κοινωνικά κινήματα, το πολιτικό μέλλον δεν εξαρτάται από τον πρόεδρο, εξαρτάται από τον βαθμό οργάνωσης και κινητοποίησης που μπορεί να φτάσει για να συνεχίσει ο δημοκρατικός και απελευθερωτικός αγώνας, ώστε να σεβαστούν τον οκτώβρη και το παρελθόν, να σεβαστούν το μέλλον. Όπως λένε οι κάτοικοι του Ελ Άλτο: "οι νεκροί μας δεν υπάρχουν για το τίποτα". Τον Οκτώβρη πραγματοποιήθηκε μια έκρηξη στο συναίσθημα για την ιδιοκτησία της ζωής, του μέλλοντος και των φυσικών πόρων. Ένα αίσθημα που γεννιέται και ξαναγεννιέται σε κάθε μία από τις συνελεύσεις, κάθε φορά που παιδιά, γιαγιάδες και παππούδες, κάτοικοι, εργάτες, συνδικάτα, αγρότες συζητούν τι θα γίνει με το φυσικό αέριο και με την χώρα. Είναι καθημερινές πρακτικές συζήτησης που ο κόσμος πραγματοποιεί σε τοπικό πλαίσιο και που η κυβέρνηση όχι μόνο αγνοεί, αλλά φοβάται να τις συνδέσει με το δημοψήφισμά του.

Πολύ μακρύτερα από το δημοψήφισμα και τις απάτες του Μέσα, αυτή η πορεία για την εθνικοποίηση των υδρογονανθράκων έχει ξεκινήσει...με βήμα σταθερό.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License