Οι αντικαπιταλιστικές τάσεις και ο ρεφορμισμός των Φόρουμ

Άρθρο του Σάββα Μιχαήλ, γραμματέα του ΕΕΚ, που δημοσιεύτηκε στο "ΠΡΙΝ" στις 21 Ιούλη

Tο κίνημα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και τους διεθνείς θεσμούς της, την Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου, το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα, τη NAFTA, την ΕΕ, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός κ.λπ. δεν εκφράζει απλώς τη διεθνοποίηση των αντιστάσεων στις συνέπειες των αντιφάσεων του καπιταλισμού παγκόσμια ούτε απλώς έχει αιτία την εκδήλωση αυτών των αντιφάσεων στο επίπεδο των αγορών, στη σφαίρα της κυκλοφορίας: πηγή τους έχει την παγκοσμιοποίηση των αντιφάσεων του κεφαλαίου συνολικά στη σφαίρα της παραγωγής και της αναπαραγωγής του και την έκρηξη αυτών των αντιφάσεων στα τέλη του εικοστού αιώνα. Αυτή η αντικειμενική βάση του κινήματος δεν ακυρώνεται από οποιαδήποτε υποκειμενική αδυναμία του. Είναι ιστορικό γεγονός ότι η απορύθμιση / φιλελευθεροποίηση / παγκοσμιοποίηση των χρηματιστικών αγορών στις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, παρ όλα τα γιγάντια κοινωνικά δεινά που επισώρευσε απέτυχε: αναδύθηκε μέσα από τα ερείπια του κεϊνσιανού οικοδομήματος της μεταπολεμικής καπιταλιστικής επέκτασης, ως απόπειρα διεξόδου από τη χωρίς προηγούμενο κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου, στην οποία κατέληξε αυτή η μακρόχρονη άνθηση, και ως στρατηγική αναχαίτισης του παλιρροϊκού κύματος της μαζικής ριζοσπαστικοποίησης, που ξέσπασε διεθνώς μαζί με την κρίση. Από τα μέσα της δεκαετίας του 90 η χρηματιστική παγκοσμιοποίηση δείχνει σημάδια εξάντλησης σε όλα τα επίπεδα. Η θύελλα των χρηματιστηριακών αναστατώσεων μετά το 1997 και των μαζικών αγώνων μετά το 1994-95 (εξέγερση των Ζαπατίστας, Γαλλία) κλιμακώνεται με την εισβολή στην αρένα του «λαού του Σιάτλ» το 1999 και γνωρίζει ένα ποιοτικό άλμα με την επαναστατική εξέγερση στην Αργεντινή. Η χώρα - πρότυπο του νεοφιλελευθερισμού και της χρηματιστικής παγκοσμιοποίησης ερειπώνεται αφήνοντας ως μόνη διέξοδο όχι κάποια «ρύθμιση της παγκοσμιοποίησης», κάποια μεταρρύθμιση του συστήματος, αλλά την ανατροπή του με την κοινωνική επανάσταση. Η σπείρα του κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης ξετυλίχτηκε σε πλανητική κλίμακα. Από κάθε άποψη, η Γένοβα, τον Ιούλιο του 2001, με προανάκρουσμα, λίγο πριν, την κινητοποίηση στο Γκέτεμποργκ, σηματοδοτεί μια τομή. Οι άρχουσες τάξεις της Β. Αμερικής και της Ευρώπης με τη θλιβερή συμπαράταξη του Πούτιν, του «8ου» ακόλουθου του G7 αναγνωρίζουν τη μείζονα απειλή που αντιπροσωπεύει για τα καπιταλιστικά συμφέροντα το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου και αναπτύσσουν συντονισμένα μια διπλή στρατηγική ανάσχεσης: από τη μία, οι κατασταλτικοί κρατικοί μηχανισμοί συντονίζουν επιχειρήσεις ενός γενικευμένου οιονεί «εμφυλίου πολέμου», που αρχίζει να συσσωρεύει τους πρώτους νεκρούς μαζί με πάμπολλους τραυματίες, με συλλήψεις, φυλακίσεις, ηλεκτρονικά φακελώματα, βασανισμούς, απελάσεις κ.λπ. και, από την άλλη, προωθείται η θεσμική ενσωμάτωση των «υπεύθυνων» συνομιλητών και «εξανθρωπιστών» της παγκοσμιοποίησης σε αντιπαράθεση με τους «φανατικούς» επαναστάτες, τους ατίθασους, ανυπάκουους και βίαιους που συλλήβδην δαιμονοποιούνται στο φάσμα του λεγόμενου Μπλακ Μπλοκ και ταυτίζονται με «τρομοκράτες». Ο μετά την 11 Σεπτεμβρίου διεθνής ιμπεριαλιστικός «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», που κήρυξε ο Μπους ο Μικρός, φτάνει στο αποκορύφωμά τους αυτές τις τάσεις. Την ίδια στιγμή που το Αφγανιστάν ισοπεδώνεται και ο παλαιστινιακός λαός στην ηρωική Τζενίν θάβεται στα ερείπια, το κίνημα κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης μαζί με όλα τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων στην Αμερική και την Ευρώπη μπαίνουν στο στόχαστρο. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στο εξωτερικό εσωτερικεύεται σε προετοιμασίες εμφυλίου πολέμου στο εσωτερικό των μητροπόλεων. Η Γένοβα ήταν η πρώτη εμφάνιση της Πόλης - Φυλακής σε κατάσταση πολιορκίας μέσα σε μια Ευρώπη - Φρούριο στον κόσμο της όψιμης παγκοσμιοποίησης του παρακμασμένου καπιταλισμού. Μαζί με το ρόπαλο έρχεται και το καρότο: η ρεφορμιστική ATTAC της Μοντ Ντιπλοματίκ και της γαλλικής σοσιαλδημοκρατίας και προπαντός το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε, που σχηματίστηκε με πρωτοβουλία της ΑΤΤΑC και των ρεφορμιστών του ΡΤ της Βραζιλίας, από τη μια αναγνωρίζονται ως «υπεύθυνοι συνομιλητές» του μεγαλοχρηματιστή Σόρος, του πρώην αντιπροέδρου της Παγκόσμιας Τράπεζας Στίγκλιτς και όλης της «πεφωτισμένης» κεφαλαιοκρατίας μέσα και έξω από τους διεθνείς θεσμούς της και από την άλλη αυτο-ανακηρύσσονται σε «αποκλειστικό»(;) «γνήσιο»(!;) «εκπρόσωπο»(!!;;) όλου του διεθνούς κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης (που την ονομάζουν μόνο «νεο-φιλελεύθερη» για να χωρούν στη συμμαχία και οι πεφωτισμένοι αστοί με τα κεντροαριστερά τους σχήματα). Όρος ένταξης στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ και το υπό κατασκευή Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ είναι η αποδοχή της ρεφορμιστικής πλατφόρμας που υπεγράφη από μια σειρά κοινωνικά κινήματα και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις στο Πόρτο Αλέγκρε το Φεβρουάριο του 2002 και όπου ρητά αποκηρύσσεται μετά βδελυγμίας «κάθε χρήση βίας για πολιτικούς σκοπούς» και δηλώνεται η πλήρης στήριξη και νομιμοφροσύνη απέναντι στο αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα. Αξίζει να ξαναθυμίσουμε ότι πριν καν υπογραφεί αυτή η Χάρτα - «σούπα» εφαρμόστηκε στην πράξη από τους διοργανωτές του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, που έδιωξαν κακήν κακώς από το Πόρτο Αλέγκρε τους εκπρόσωπους των κολομβιανών ανταρτών του FARC και των βάσκων αυτονομιστών, ενώ άνοιξαν φιλόξενη αγκαλιά στους υπουργούς της γαλλικής ιμπεριαλιστικής κυβέρνησης, στον εκπρόσωπο του δεξιού Σιράκ, στον εθνικιστή εχθρό των μεταναστών Σεβενμάν, στους βουλευτές που ψήφισαν τη συμμετοχή στον πόλεμο κατά του Αφγανιστάν κ.ά. Αλληλένδετο με τη φιλοϊμπεριαλιστική αυτή πολιτική είναι και το απαράδεκτο φιρμάνι που έβγαλε το Φόρουμ, ότι «πολιτικά κόμματα δεν συμμετέχουν στη διαδικασία του Πόρτο Αλέγκρε» με εξαίρεση ...το Φόρουμ της Τοπικής Αυτοδιοίκησης υπό την αιγίδα του τοπικού δημάρχου και το «Κοινοβουλευτικό Φόρουμ»! Στην Ευρώπη το υπό κατασκευή «Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ» έβαλε εξαρχής τους ίδιους απαράδεκτους όρους. Στα βήματά του, στην Ελλάδα, το υπό κατασκευή «Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ», τοις κείνων ρήμασι πειθόμενον, έβαλε και αυτό τον όρο της δήλωσης νομιμοφροσύνης στη Χάρτα του Πόρτο Αλέγκρε. Το ΕΕΚ θεωρεί εντελώς απαράδεκτη οποιαδήποτε παρόμοια δήλωση υποταγής στο αστικό κράτος και καλεί όλους τους πρωτοπόρους αγωνιστές να οργανωθούν και να παλέψουν από κοινού, με ορόσημο την Θεσσαλονίκη 2003, έξω και ενάντια στο αστικορεφορμιστικό πλαίσιο των νομιμοφρόνων του Κοινωνικού Φόρουμ, που χωρούν τους Πολυζωγόπουλους και τους αρχιτέκτονες του αντι-ασφαλιστικού, μαζί και το ίδιο το κυβερνητικό «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ, αλλά όχι τους ανυπότακτους αρνητές του καπιταλισμού.

από Pipineli 24/07/2002 7:55 μμ.


mas exete g... me ta sedonia. edo ine post re den ine katixitiko gia prosilitismo na vgite re sto dromo na vrite kosmo kofte to epiteloys

από Μ. 24/07/2002 9:33 μμ.


Τα "σεντόνια" (ολοκληρωμένες απόψεις) είναι πολύ καλύτερα από ποστινγκς της μιας γραμμής. Αν θέλουμε να αποκτήσει το ιντυμιντια σοβαρό ρόλο και να προσφέρει και κάτι, να μην είναι απλά μια ιστοσελίδα για να περνάς την ώρα σου και να λες και καμια μαλακία πρέπει να ακούγονται γνώμες από όλες τις πλευρές, τεκμηριωμένες, ολοκληρωμένες ώστε και ο αντίλογος να πατάει σε όλη την άποψη του γράφοντα και να μην αφηνει περιθώρια για παρεξηγήσεις. Αν μη τι άλλο χρειάζονται και οι τοποθετήσεις χώρων, ρευμάτων, κομμάτων, κλπ. ώστε να μπορεί να γίνετε διάλογος, να διαμορφώνονται απόψεις και στην τελική να ξεμπροστιάζετε όποιος δεν έχει να πει τίποτα.

από Νίκος Νικήσιανης 24/07/2002 10:36 μμ.


Στο άρθρο του συντρόφου Ελαφρού για τα μαθήματα της Γένοβας, έχω προσθέσει μια απάντηση που ται ριάζει νομίζω γενικά και σε αυτό το άρθρο. Παραπέμπω εκεί για να μην φορτώνω το Ίντυ. Αρκούμε να επισημάνω ότι πάλι έχουμε μια "συνοπτική" και μερική παρουσίαση της πραγματικότητας. Π.χ. ο συγγραφέας δείχνει ότι αγνοεί ότι η προϋπόθεση της αποδοχής της πλατφόρμας είτε του Πόρτο Αλλέγκρε είτε της διακύρηξης των κινημάτων από την συνάντηση στο Πόρτο Αλλέγκρε αποτελεί ένα τελευταίο όριο ενάντια στην ενσωμάτωση στο Φόρουμ των πιο δεξιών οργανώσεων, και ότι φυσικά δεν εμποδίζει την περαιτέρω ριζοσπαστικοποιήση, ότι με αυτή την βάση την έχουν αποδεκτεί όλες οι αριστερές ριζοσπαστικές δυνάμεις που συμμετέχουν στην διαδικασία συγκρότησης του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, ότι φυσικά δεν περιέχει κανένα όρκο πίστης στον κοινοβουλευτισμό κοκ. Πάνω από όλα όμως γίνεται φανερό ότι για να κατανοήσεις ένα κίνημα σε όλες του τις εκφράσεις, χρειάζεται να συμμετέχεις ενεργά σε αυτό, να νιώθεις την αγωνία του να αυτοργανωθεί έξω από τα πλαίσιο που του ορίζουν τα όποια κομματικά επιτελεία, είτε αυτά είναι της Γαλλικής σοσιαλδημοκρατίας, είτε του ελληνικού αναρχισμού η αριστερισμού.

από γκρ... 24/07/2002 11:44 μμ.


Σταματήστε ρε αχαρακτήριστοι(πιπινέλη και no name,imoen etc) τις βλακώδεις δηθεν κριτικές όποτε εμφανιζεται κάτι καλό στο ιντυ. Γίνεστε γελοιοι με τα χωρις επιχειρήματα ηλίθια σχόλια που θυμίζουν αφελείς ή πράκτορες. Kαλύτερα σεντόνια με απόψεις παρά σχολιάκια χαζοχαρούμενων(?). Αλήθεια είναι γνωστή η τακτική των ασφαλιτών να λοιδωρούν προσπαθώντας να γελοιοποιήσουν κάθε τι αληθινό γιατί η αλήθεια είναι επαναστατική.

από αναδημοσίευση χωρίς την άδεια του ΕΕΚ 25/07/2002 12:27 πμ.


Η Παγκοσμιοποίηση, η Ρωσία και η ελίτ του Κοινωνικού Φόρουμ του Σάββα Μιχαήλ Κάθε ταξίδι στη Ρωσία, στο σταυρικό αυτό σημείο των αντιφάσεων της εποχής μας, αποτελεί πάντα μια μοναδική εμπειρία. Αυτή τη φορά, η επίσκεψή μας στη Μόσχα με την ευκαιρία ενός Διεθνούς Συνεδρίου για την Παγκοσμιοποίηση και τη Ρωσία δεν προσκόμισε μόνο γνώση για τα τεκταινόμενα υπό το καθεστώς Πούτιν, την επαύριο της επίσκεψης του Μπους, αλλά έρριξε και πρόσθετο φως για τον διεθνή, ευρωπαϊκό και όχι μόνο τοπικό ρόλο που παίζουν οι δυνάμεις της ATTAC και του υπό κατασκευήν «Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ». Ας παρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στις 21 και 22 Ιουνίου έγινε στο κέντρο της Μόσχας, στη περίφημη Βιβλιοθήκη Λένιν, δίπλα από τη Κόκκινη Πλατεία και σε γειτονικά κτίρια, Διεθνές Συνέδριο με θέμα την Παγκοσμιοποίηση και την Ρωσία. Οργανώθηκε από το πολιτικό κίνημα και αριστερό περιοδικό Αλτερνατίβι (Εναλλακτικές Λύσεις), υπό την αιγίδα της Επιτροπής Επιστήμης και Εκπαίδευσης της Κρατικής Δούμας. Το θέμα αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα καθώς η χώρα-καρδιά της πρώην Σοβιετικής Ένωσης ετοιμάζεται κι αυτή, μετά τη Κίνα, να μπει στη Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου (ΠΟΕ/WTO). Την επαύριο του Συνεδρίου αυτού, στις 23 Ιουνίου, έγινε στο Μουσείο Μαγιακόφσκυ, στη Λιουμπιάνκα στη Μόσχα και το ετήσιο Συνέδριο του πολιτικού κινήματος Αλτερνατίβι. Το ΕΕΚ αντιπροσωπεύτηκε και στα δύο Συνέδρια από τον Γενικό Γραμματέα του Σάββα Μιχαήλ. Στο Διεθνές Συνέδριο πήραν μέρος 400 περίπου αντιπρόσωποι από 60 περιοχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας, από όλες σχεδόν τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες (Ουκρανία, Λευκορωσία, Καζαχστάν, Αζερμπαϊτζάν, Αρμενία κλπ.), από την Ελλάδα, την Κύπρο, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, την Ινδία, την Βραζιλία, την Βρετανία, την Γαλλία, την Αυστρία. Ο εκπρόσωπος του ΕΕΚ ήταν εισηγητής στην εναρκτήρια ολομέλεια στη Βιβλιοθήκη Λένιν στις 21 Ιουνίου, παρουσιάζοντας το κείμενο του ΕΕΚ Η Παγκοσμιοποίηση και η Ρωσία σήμερα καθώς και την επόμενη μέρα στο πάνελ με θέμα Αντι-παγκοσμιοποίηση: θεωρία και πράξη. Τις ίδιες μέρες γίνονταν στη Δούμα η δεύτερη και αποφασιστική ακρόαση του νέου Νόμου για τη Γη, που για πρώτη φορά προωθεί την ιδιωτικοποίησή της. Το νομοσχέδιο πέρασε χωρίς ουσιαστική αντίσταση. Ο Πούτιν αφού αρχικά χρησιμοποίησε και ξεζούμισε το μεγαλύτερο Κόμμα της Δούμας, το σταλινικό-εθνικιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας του Ζιουγκάνωφ, το εκδίωξε πρόσφατα από όλα τα βασικά πόστα στη Δούμα και τις κρατικές δομές, βυθίζοντάς το ταυτόχρονα σε κρίση. Μια σειρά ηγετικών στελεχών του αρνήθηκαν να εφαρμόσουν την κομματική γραμμή και να παραιτηθούν από τις υπόλοιπες κρατικές θέσεις που απόμειναν στο ΚΚΡΟ, γεγονός που επέσυρε την απειλή της διαγραφής τους... Η λεγόμενη «σταθεροποίηση» που επήλθε επί Πούτιν είναι εντελώς επισφαλής και ήδη κλονίζεται (Η εισήγηση μας αναλύει εκτενώς το ζήτημα). Στηρίχτηκε κατά κύριο λόγο στην άνοδο της τιμής του πετρελαίου διεθνώς, που το 1999 με απόφαση του ΟΠΕΚ έφτασε τα 35 δολάρια το βαρέλι. Η αύξηση όμως είχε να κάνει με την προσπάθεια των πετρελαιοπαραγωγών χωρών να αναπληρώσουν τις ζημιές από το ασιατικό κράχ του 1997 κι όχι με κάποια ανύπαρκτη αναθέρμανση της παγκόσμιας οικονομίας που θα επέφερε αύξηση της ζήτησης. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που συνεχίζεται αμείωτη-παρά τις προφητείες εκείνων των απολογητών που βλέπανε αναθέρμανση με κέντρο τις ΗΠΑ- όπως το δείχνει περίτρανα και η μετά την Ενρον νέα κρίση στην αμερικάνικη Μητρόπολη, λόγω της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους των εταιρειών, που απεγνωσμένα επιχειρούν να την καλύψουν με πλαστογραφίες των λογιστικών τους βιβλίων. Οι τρείς βασικοί νομοθετικοί άξονες προώθησης της καπιταλιστικής παλινόρθωσης σήμερα- ο νέος Εργασιακός Κώδικας για την δημιουργία ουσιαστικά αγοράς εργασίας, η ιδιωτικοποίηση της γης, η «μεταρρύθμιση» του συστήματος κοινωνικών υπηρεσιών για την περικοπή των κρατικών επιδοτήσεων χάρη στις οποίες επιβιώνει ο ρωσικός λαός σε συνθήκες εξαθλίωσης- έχουν κατ’ αρχήν ψηφιστεί αλλά δεν έχουν εφαρμοστεί. Εάν λ.χ. εφαρμοστεί η ‘Μεταρρυθμιση για τις Κοινωνικές Υπηρεσίες’, αυτό θα σήμαινε ότι θα δημιουργηθούν αμέσως 50 εκατομμύρια άστεγοι, καθώς θα αδυνατούν να πληρώσουν νοίκι!.. Στο Βαρόνιεζ, που προσπάθησαν να περικόψουν αμέσως τις επιδοτήσεις, υπήρξε λαϊκή εξέγερση. Γι’ αυτό και η ελίτ που κυβερνάει- το σύμπλεγμα κρατικής γραφειοκρατίας, Μαφίας και Ολιγαρχών, με όχι σαφή διαχωριστικά όρια ανάμεσα στις συνιστώσες τις εξουσίας- προσπαθεί να προωθήσει τα μέτρα με βήμα σημειωτόν. Όπως σωστά παρατήρησε ένας αμερικάνος αναλυτής εάν τη περίοδο 1991-98 υπήρχε οικονομικό χάος στη μετασοβιετική Ρωσία τη τριετία 1999-2002 δεν υπάρχει σταθερότητα αλλά «σταθεροποιημένο χάος». Καμμιά ανανέωση της γιγάντιας βιομηχανίας δεν έγινε και μια είσοδος στην ΠΟΕ θα σήμαινε τον αφανισμό των απηραχαιωμένων βιομηχανικών μεγαθηρίων της, σε μεγαλύτερη κλίμακα κι από αυτή που συντελείται στη Κίνα. Μια βιομηχανική υπερδύναμη υποβιβάζεται σε μια χώρα εξαγωγής πρώτων υλών νεο-αποικιακού τύπου. Ο υπερτροφικός γραφειοκρατικός κρατισμός του Βοναπάρτη Πούτιν δεν αποσκοπεί όπως ο «πατροπαράδοτος» ρωσικός κρατισμός στην συγκεντροποίηση του κοινωνικού πλεονάσματος για να αντισταθεί η χώρα σε μια πιο ανεπτυγμένη Δύση αλλά για την ενσωμάτωση σ’ αυτήν σαν πελατειακό Κράτος με ψευτοαυτοκρατορική χλαμύδα. Ο ιμπεριαλιστικός «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» αποτέλεσε την κρίσιμη καμπή για να ξεσκεπαστεί ο κομπραδορισμός που καλύπτονταν πίσω από τις εθνικιστικές ιαχές του πρώην μπάτσου της Κα Γκε Μπε και νυν Προέδρου. Υπάρχει η απαρχή κοινωνικής αναταραχής στη χώρα, ιδιαίτερα στα εργοστάσια και στις εξαθλιωνόμενες περιοχές εκτός Μόσχας. Από την Τούλα και το Λένινγκραντ έως το Βλαδιβοστόκ υπάρχει μια αυξανόμενη δραστηριοποίηση των εργατών, που συχνά παίρνει την μορφή της πάλης για εργατικό έλεγχο ενάντια στην κλοπή της εργοστασιακής περιουσίας από την διοίκηση των μάνατζερς. Το πιο σημαντικό, αν και οχι εντελώς εμφανές ακόμα στοιχείο, είναι η ανάδυση μιας νέας γενιάς μαχητών. Για πρώτη φορά είδαμε να έρχονται στα Συνέδρια της Μόσχας πολλοί νέοι και νέες από τα ενδότερα της Ρωσίας, από το Μπαρναούλ, το Βαρόνιεζ, τη Σιβηρία, που δεν κυριαρχούνται από νοσταλγία όπως οι γεροντώτεροι αλλά από την αναζήτηση νέων δρόμων και τρόπων πάλης, ευαίσθητοι στις επαναστατικές ιδέες και τους διεθνείς ορίζοντες. Όπως είναι αναμενόμενο αυτοί οι νέοι νοιώθουν να έλκονται από το νέο διεθνές κίνημα κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Και εδώ είναι που αρχίζουν τα προβλήματα – χάρη στους αυτόκλητους «σωτήρες» που ενσκήπτουν από την Δύση μιλώντας στο όνομα και σε βάρος αυτού του κινήματος ... Στα χρόνια της κατάρρευσης, πριν μια δεκαετία περίπου, έρχονταν και παρέρχονταν διάφοροι απόστολοι της σοσιαλδημοκρατίας αλλά και της λεγόμενης «ριζοσπαστικής Αριστεράς» από την Δ. Ευρώπη και τις ΕΠΑ για να μεταφέρουν αφ’ υψηλού τα φώτα τους στη Ρωσία. Στη συνέχεια, οι περισσότεροι δεν ξαναπάτησαν, αφήνοντας στη θέση τους το τεράστιο δίκτυο των Ινστιτούτων του Τζωρτζ Σόρος και μιας πανσπερμίας δυτικών «Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων», συχνά επανδρωμένων από (πρώην) αριστερούς, που παίζουν τώρα το ρόλο του προσκόπου του ιμπεριαλισμού, όπως οι ιεραπόστολοι την εποχή της αποικιοκρατίας... Τώρα προέκυψε το νέο φρούτο: οι ιεραπόστολοι της ATTAC και των Κοινωνικών Φόρουμ στο πνεύμα του Πόρτο Αλέγκρε. Κάνανε την εμφάνισή τους και στα πρόσφατα Συνέδρια του Ιουνίου 2002, ενόψει και του υπό κατασκευήν «Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ», που θά έχει την ιδρυτική Συνδιάσκεψή του στη Φλωρεντία της Ιταλίας στις 7-10 Νομεβρίου. * * * * * * * * * * Σε άλλη ευκαιρία, είχαμε μιλήσει για την εκστρατεία της ATTAC στη Ρωσία και το πολιτικό της παιχνίδι εκεί. Τα συνοψίζουμε πάλι (μια κι ο «Ριζοσπάστης» είχε φροντίσει στο πρόσφατο παρελθόν να μπλέξει αλήθειες με ψέματα και να χρεώσει στον ...τροτσκισμό τα αίσχη της ATTAC, των αντιτροτσκιστών και των σοσιαλδημοκρατών). Aπό την άνοιξη του 2001 η ATTAC-Γαλλίας, έστειλε εκπρόσωπό της στη Ρωσία, την Καρίν Κλεμάν για να στήσει το εκεί τμήμα της και να ετοιμάσει κατ’ αρχήν μια αντιπροσωπεία από την πρώην ΕΣΣΔ για να πάρει μέρος στη διεθνή κινητοποίηση στη Γένοβα, τον Ιούλιο 2001. Η εκπρόσωπος της ΑΤΤAC προσπάθησε (και προσπαθεί) να χειραγωγήσει τις δυνάμεις της μη σταλινικής και της αντι-σταλινικής Αριστεράς στη Ρωσία (Αλτερνατίβι, ΡΠΚ, την ομάδα υποστηρικτών της CWI [ αντίστοιχη της ομάδας «Ξεκίνημα» στην Ελλάδα], το ανεξάρτητο συνδικάτο «Ζασίτα» κ.ά) με πολιτικό άξονα τον ανεξάρτητο βουλευτή Ολέγκ Σέϊν και το Κόμμα που αυτός μόλις ίδρυσε, το ΡΠΤ (Ρωσικό Κόμμα Εργασίας). Το εν λόγω «Κόμμα» φτιάχτηκε ουσιαστικά «από τα πάνω», με κύριες συνιστώσες τη βάση στήριξης του Σέϊν στο αριστερό ανεξάρτητο συνδικάτο Ζασίτα και τα δεξιά συνδικάτα ΣοτςΠροφ του Χράμωφ. Στο κρίσιμο διάστημα πριν την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, τα ΣοτσΠροφ χρηματοδοτήθηκαν απο την αμερικάνικη Συνομοσπονδία AFL-CIO, ενώ αργότερα ο Χράμωφ κατηγορήθηκε ότι παρέδωσε το ταμείο του συνδικάτου του στη προεκλογική καμπάνια του Γιέλτσιν το 1996! Τώρα ο αξιότιμος κ. Χράμωφ είναι πολύ κοντά στο καθεστώς Πούτιν, το οποίο και συμβουλεύει για το νέο Εργασιακό Κώδικα, ένα Νόμο-κλειδί, όπως είπαμε, για την καπιταλιστική παλινόρθωση... Στην αντιπροσωπεία από την Ρωσία και την Ουκρανία που πήγε με λεωφορείο στη Γένοβα πέρσι ξέσπασε σκάνδαλο όταν έγινε φανερό ότι η ATTAC ετοίμαζε σαν ομιλητή στο Κοινωνικό Φόρουμ της Γένοβας πάνω στο θέμα του Εργασιακού Κώδικα τον ...Χράμωφ. Έγινε ψηφοφορία μέσα στο λεωφορείο και η συντριπτική πλειψηφία καταψήφισε τον Χράμωφ και υπερψήφισε σαν ομιλητή τον σ. Ε.Κοζλώφ από το ΡΠΚ του Λένινγκραντ. Ποιός, όμως, τελικά μίλησε στη Γένοβα; Μα, φυσικά, ο ...Χράμωφ, ο οποίος και δεν παρέλειψε την επαύριο της δολοφονίας του Κάρλο Τζουλιάνι να δώσει συνέντευξη στα ιταλικά ΜΜΕ καταγγέλοντας το ...Μπλάκ Μπλοκ για την βία των καραμπινιέρων του Μπερλουσκόνι και των G8!! Αυτός ο γιελτσινικός εκπρόσωπος της νομενκλατούρας, ο σύμβουλος του Πούτιν και υποστηρικτής της καπιταλιστικοποίησης της Ρωσίας είναι ο σύμμαχος της ATTAC κι ο κύριος και ηγεμονικός συνεταίρος του στυλοβάτη της, του «αριστερού» Σέϊν στο ΡΠΤ (όπου, δυστυχώς, μπήκαν με τη συμφωνία και της αγγλικής καθοδήγησής τους και οι νεαροί σύντροφοι της ρωσικής ομάδας του CWI, στο όνομα του «εισοδισμού» σε ένα «εργατικό Κόμμα των συνδικάτων»...) Στο εγχείρημα της ATTAC, πάνω από ένα χρόνο τώρα έδωσε πλήρη πολιτική και υλική στήριξη η «Ενιαία Γραμματεία» και ειδικά το γαλλικό της τμήμα, η LCR, στέλνοντας κατά καιρούς στη Μόσχα γνωστά στελέχη της όπως είναι ο Κριβίν και ο Αγκυιττόν. Οι χοντροκομμένες κινήσεις που γίνανε, η απόπειρα, ιδιαίτερα, ποδηγέτησης όλων γύρω από τον Σέϊν κι η αλαζονική συμπεριφορά της εκπροσώπου της ATTAC, έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, ιδιαίτερα από τους πιο πρωτοπόρους κομμουνιστές και τα μαχητικά στοιχεία σην αντισταλινική Αριστερά. Κανένας, όμως δεν μπορεί να υποτιμήσει τις υλικές δυνάμεις και τους πόρους που κινητοποιούνται και που για τα ρωσικά δεδομένα είναι κολοσσιαίας κλίμακας. Όταν κάποιος δυσκολεύεται να βρει τα μέσα να έρθει από την μακρυνή ρωσική επαρχία του στη μοσχοβίτικη πρωτεύουσα, είναι φυσικό να του φαίνεται σα μάννα εξ ουρανού να του εξασφαλίζουν ταξίδι και διαμονή στην απόμακρη Ιταλία, στη πανέμορφη αναγεννησιακή Φλωρεντία ή και στο ακόμα πιο εξωτικό Πόρτο Αλέγκρε! * * * * * * * * * Ενόψει, τώρα, της Συνδιάσκεψης του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ τον επόμενο Νοέμβριο – για την οποία κόσμος πάει κι έρχεται μεταξύ Παρισίων, Βιέννης, Ρώμης, ακόμα και Κωνσταντινούπολης και γίνεται και Προπαρασκευαστική Συνάντηση στη Θεσσσαλονίκη στα μέσα Ιουλίου- στη Μόσχα στάλθηκε ένας από τους επικεφαλής αυτής της «αντι-παγκοσμιοποιητικής» ελίτ, ο Αυστριακός Λέον Γκάμπριελ (που οι πολιτικοί φίλοι του στην ελληνική ΟΚΔΕ/Σπάρτακος πιθανόν να τον ξέρουν κι από τις Ευρωπορείες). Ο Γκάμπριελ έκανε μια δημαγωγική εμφάνιση στο Διεθνές Συνέδριο παρουσιαζόμενος σαν (αυτο-εκλεγμένος) πανευρωπαϊκός και οικουμενικός ηγέτης του «αντιπαγκοσμιοποιητικού» κινήματος, πολιτικός Πατριάρχης με δικαιοδοσίες από Τσιάπας και Πόρτο Αλέγκρε έως Βιέννης και Φλωρεντίας. Αφού δοξολόγησε το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε και το υπό κατασκευήν Ευρωπαϊκό κλώνο του, στο όνομα της «ενότητας μέσα στη διαφορετικότητα», τα αντιπαράθεσε στην επάρατη «παράδοση ττης 1ης,2ης,3ης και 4ης Διεθνούς», στο Λένιν και το Λενινισμό, ακόμα και στη ξεπερασμένη, κατά τη γνώμη του, «ταξική ανάλυση του κλασσικού Μαρξισμού». Κι όλα αυτά τα τάχα ρηξικέλευθα στη βάση μιας πολύ κακοχωνεμένης ανάγνωσης και εκχυδαϊσμένης εκδοχής του διάσημου πια βιβλίου του Νέγκρι και του Χάρτ Empire-Αυτοκρατορία. Στη «ξεπερασμένη» διαίρεση της κοινωνίας σε τάξεις αντιπαράθεσε μια περίεργη διαίρεση, που θα έκανε τα κοκκαλα του Γκράμσι να τρίζουν, ανάμεσα σε μια «κοινωνία των πολιτών» που την αποτελούν τα κοινωνικά κινήματα, οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις κ.ά και μια «πολιτική κοινωνία» όπου συγκαταλέγονται τα πολιτικά Κόμματα κι οι πολιτικές οργανώσεις, μαζί και οι κυβερνήσεις αλλά, ακόμα και τα ... συνδικάτα . Τα άσφαιρα πυρά του στράφηκαν με ιδιαίτερη επιμονή σε κάθε προσπάθεια οικοδόμησης εργατικού επαναστατικού Κόμματος και Διεθνούς, αντιπαραθέτοντας σ’ αυτά τα «παλαιολιθικά», κατά τη γνώμη του, «ιεραρχικά» μορφώματα την ανάπτυξη «ευέλικτων οριζόντιων δικτύων» και- τί άλλο;- «Κοινωνικών Φόρουμ». Κι ακόμα, στη βάση όλων των παραπάνω, προέτρεψε τους πάντες να μην προετοιμάζονται για επαναστάσεις κι άλλα τέτοια παρωχημένα και «καταστροφικά όπως έδειξε και η Ρωσική εμπειρία»( κατά τα λεγόμενα του Γκάμπριελ) αλλά για « αντι-νεοφιλελεύθερες αλλαγές εδώ και τώρα, μια και ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός»... Τα πράγματα, όμως δεν εξελίχθηκαν και τόσο εύκολα για τον εκπρόσωπο του Ευρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ και την φίλη του, την τοπική εκπρόσωπο της ATTAC. Στο Διεθνές Συνέδριο, στο πάνελ για την «Αντιπαγκοσμιοποίηση: θεωρία και Πράξη», υπήρξαν τρεις εισηγητές, ο Λέον Γκάμπριελ, η Καρίν Κλεμάν και ο Σάββας Μιχαήλ, με τον τελευταίο να παρουσιάζει την ριζικά αντίθετη άποψη της αριστερής πτέρυγας του κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Η συζήτηση εξελίχθηκε σε οξύτατη αντιπαράθεση, στην οποία παρενέβησαν και 35 ομιλητές από την Ρωσία. Το ζήτημα δεν ήταν απλώς οι γνωστές δεξιές απόψεις των εκπροσώπων του Φόρουμ . Το ρωσικό κοινό αγνοούσε βασικά στοιχεία,που τους παρουσίασε για πρώτη φορά ο τροτσκιστής ομιλητής, όπως λ.χ. το γεγονός ότι οι κομμουνιστές αντάρτες των FARC της Κολομβίας και οι Βάσκοι της Χέρρι Μπατασούνα εκδιώχθηκαν κακήν κακώς από το Πόρτο Αλλέγκρε ενώ οι υπουργοί της ιμπεριαλιστικής Γαλλίας, ο εκπρόσωπος του δεξιού Σιράκ και της Παγκόσμιας Τράπεζας γίνανε ασμένως δεκτοί από τους οργανωτές. Αγνοούσαν τους γραφειοκρατικούς τελεσιγραφικούς όρους που έβαλε το υπο σχηματισμό Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ: μέλη του δεν μπορούν να γίνουν πολιτικά Κόμματα της Αριστεράς ή εκείνοι που δεν δέχονται την «Χάρτα των Κοινωνικών Κινημάτων» (και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων) που υπεγράφη στο Πόρτο Αλέγκρε τον περασμένο Φεβρουάριο κι όπου ρητά απορρίπτεται κάθε μορφή «βίας ως πολιτικού μέσου», ακόμα κι αν αυτή ασκείται από τις εξεγερμένες μάζες κι ολόκληρους λαούς, και δηλώνεται η νομιμοφροσύνη απέναντι στο αστικό « δημοκρατικό κοινοβουλευτικό σύστημα». Τέτοιο τελεσιγραφικοί γραφειοκρατικοί όροι και δηλώσεις νομιμοφροσύνης στη Χάρτα του Πόρτο Αλλέγκρε μπήκαν και στην Ελλάδα από το διαπλασσόμενο υπό την σκέπη του Συνασπισμού και της πασοκικής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, ενόψει και της Θεσσαλονίκης 2003. Φυσικά απορρίφτηκαν σαν απαράδεκτοι κι από το ΕΕΚ κι από τη ΔΡΑΣΕ αλλά ακόμα κι από το ΚΚΕ. Στη πολιτική σύγκρουση στη Μόσχα, τονίστηκε από την μεριά μας το επαναστατικό δυναμικό και η προοπτική ενός κινήματος που γεννιέται όντως από την έκρηξη των αντιφάσεων της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και που δεν μπορεί να αποδεχτεί να μπει στη καμιζόλα που του ετοιμάζουν οι «εχέφρονες», ιδιαίτερα μετά το Γκέτεμποργκ και την Γένοβα και να υποβαθμιστεί σε ένα νεφέλωμα Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων «εξανθρωπισμού» του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και «εκδημοκρατισμού» της δικτατορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου και των διεθνών θεσμών του. Το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, για να χρησιμοποιήσουμε μια γνωστή φράση της αυτονομίας, επιχειρεί να επιβάλλει μια δεξιά πολιτική εκπροσώπηση σε ένα κοινωνικό κίνημα στο όνομα της εκδίωξης των πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων, της αποπομπής των πολιτικών προγραμμάτων, της ίδιας της πολιτικής εν τέλει. Οταν θέσαμε καθαρά το ζήτημα της ανάγκης κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, απαλλοτρίωσης των απαλλοτριωτών και εξουσίας των ταξικών οργάνων των καταπιεσμένων τύπου Σοβιέτ του 1917 οι Ρώσοι στο ακροατήριο, ιδιαίτερα η νεολαία, ξεσπάσανε σε θυελλώδη χειροκροτήματα. Ο εκπρόσωπος του Φόρουμ θορυβημένος ζήτησε από τον Πρόεδρο να διακόψει τον τροτσκιστή ομιλητή «να λέει ψέματα» αλλά η επίδειξη αυτή της «αντι-ιεραρχικής δημοκρατικότητας» δεν πέρασε. Αντίθετα έγινε ακόμα σαφέστερο στους παρόντες ότι πίσω από την αφηρημένη «δημοκρατία» του κινηματισμού του συγκεκριμένου Φόρουμ κρύβεται ο δεσποτισμός μιας κατεστημένης «αριστερής» ελίτ, συνδεμένης με τους κύκλους της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, που τρέμει και φοβάται τις ανεξέλεγκτες τάσεις μέσα στον «λαό του Σηάτλ και της Γένοβας». Μ’ όλη την αναπόφευκτη σύγχυση, η συντριπτική πλειοψηφία των ρώσων, ουκρανών κι άλλων πρώην σοβιετικών (το ίδιο κι ο εκπρόσωπος του βραζιλιάνικου PSTU) που παρενέβησαν στη συζήτηση συμπαρατάχθηκε με την δική μας άποψη κι οι εκπρόσωποι της ATTAC και του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ πέρασαν μάλλον δύσκολες και καθόλου ευχάριστες στιγμές. Αλλά δεν υπάρχουν περιθώρια καμμιάς επανάπαυσης. Καθώς η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση συγκλονίζει και την Ευρώπη και κινητοποιεί εκατομμύρια εργατών στις Γενικές Απεργίες της Ιταλίας και της Ισπανίας, καθώς η ίδια η μετασοβιετική Ρωσία μπαίνει κι αυτή στο μάτι του κυκλώνα, τα ιστορικά διακυβευόμενα είναι τεράστια και γιγάντιες αντίθετες δυνάμεις και μηχανισμοί μπαίνουν σε δράση. Απαιτείται η πιο δυναμική, συνειδητή, ασυμβίβαστη και θεωρητικά-πολιτικά εξοπλισμένη παρέμβαση των επαναστατών κια η διεθνής συσπείρωσή τους για να νικηθούν όχι μόνον οι «αντι-νεοφιλελεύθεροι» ρεφορμιστές σωματοφύλακες του καπιταλισμού αλλά το ίδιο το παρηκμασμένο και βάρβαρο σύστημα του κεφαλαίου σε Ανατολή και Δύση.

από ΔΗ,ΗΤΡΗΣ 25/07/2002 1:25 πμ.


Χωρίς να έχω καμιά απολύτως διάθεση να υποστηρίξω ή πολύ περισσότερο να ταυτιστώ με τις απόψεις του ΕΕΚ (η αλήθεια είναι ότι δεν βρήκα το κουράγιο να διαβάσω ολόκληρη την ανακοίνωση), διαπιστώνω με έκπληξη ότι οι ανώνυμοι οπαδοί του Φόρουμ καραδοκούν 24 ώρες το 24ωρο μήπως και βγει κανείς άλλος και εκφράσει διαφορετική άποψη για το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Το λυντσάρισμα που ακολουθεί τις πιο ευάλωτες ή και γραφικές εκδοχές τέτοιων κριτικών (τέτοιες υπάρχουν αρκετές και στο Φόρουμ αλλά εκεί δεν ενοχλούν κανένα) είναι τουλάχιστον εμετικό και ενδεικτικό της πολιτικής κουλτούρας που υπάρχει και σε αυτούς τους χώρους. Σας αρέσει δεν σας αρέσει πάντως το κίνημα δεν είναι ιδιοκτησία κανενός μας και πολύ περισσότερο δική σας. Λίγο πολύ μερικοί από το Φόρουμ συμπεριφέρεστε σαν να έχετε κατοχυρώσει εδώ και καιρό τα "πνευματικά δικαιώματα" της Θεσσαλονίκης 2003. Όσο για παρατηρήσεις του τύπου "το ΕΕΚ μια ζωή τρεις τέσσερις ήσασταν - όλο διασπάσεις κλπ." καλύτερα να τις αποφεύγουμε και να κοιτάμε τα χάλια μας γιατί από όσο γνωρίζω τουλάχιστον, για την Παλαιστίνη π.χ. και όλες μαζί οι γκρούπες όταν μαζεύτηκαν μικρές και μεγάλες (συμπεριλαμβανομένου και του ΣΥΝ) και πάλι δεν γέμιζαν ταξί. Συμπέρασμα : καλό είναι να μην ξεχνάμε τα κυβικά μας και να έχουμε συναίσθηση της πραγματικότητας. Όποιος έχει κάτι επί της ουσίας να πει, ας το πει.

από ένας από ΔΔ 25/07/2002 9:46 πμ.


Ο Δημήτρης λέει ότι "διαπιστώνει με έκπληξη" ότι "οι ανώνυμοι οπαδοί του Φόρουμ καραδοκούν 24 ώρες το 24ωρο μήπως και βγει κανείς άλλος και εκφράσει διαφορετική άποψη για το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση" και μετά τον "λυντσάρουν" κατά "εμετικό τρόπο". Από πού το διαπιστώνεις αυτό φίλε; Για παράδειγμα, εδώ αυτοί που σχολιάζουν με τον τρόπο που λες δεν προκύπτει από πουθενά ότι είναι οπαδοί του Φόρουμ. Ο μόνος που μιλάει επώνυμα εξ ονόματος της πρωτοβουλίας για το Φόρουμ, ο Νικήσιανης, πιστεύω να συμφωνείς ότι κάνει μία απολύτως κόσμια και πολιτική κριτική και όχι "λυντσάρισμα".

από ΜρΧ 25/07/2002 10:32 πμ.


Μεγαλες και καλες αναλυσεις, πολλα και ωραια πλανα, πολλες και ριζοσπαστικες οργανωσεις ... κατα καιρους και κατα περιστασεις μεγαλες και δυναμικες συγκεντρωσεις.. αρα τι μας λειπει... - ενιαιος λογος σε βαση ελαχιστων αποδεχτων θεσεων - ενιαια δραση σε βαση ελαχιστων αποδεχτων θεσεων - ενιαιο κεντρο (συντονισμου & αποφασεων)σε βαση ελαχιστων αποδεχτων θεσεων - συγκεκριμενο σχεδιο και πλανο - βραχυπροθεσμα - μεσοπροθεσμα - μακροπροθεσμα (αυτο που λενε roadmap) δυστυχως η φυση του "κινηματος" εμπεριεχει το σπερμα της αναποτελεσματικοτητας και της αδυναμιας ως τους παραπανω τομεις. Δυστυχως οι εξουσιαστικες δομες μεχρι σημερα ειναι οι μονες αποτελεσματικες. πανω απο τρεις και ομαδα , πανω απο 10 και οργανωση, πανω απο 50 και κομμα. Εχουμε γεμισει επιδοξους ομαδαρχες, κοματαρχες .. --αρχες γενικως , ολοι διεκδικουν την μεριδουλα στην διεκδικηση του ορθου λογου , της γνησιας επαναστατικοτητας, της καλυτερης θεωριας. (την κουδουνα στο λαιμο της γατας ποιος θα τη δεσει ??) Αυτο λυστε και ολα τα αλλα ειναι ευκολα

από Ανώνυμος οπαδός του Φόρουμ 25/07/2002 2:22 μμ.


Μόνο μία βρήκα: Πρωτογονισμός

από ΔΗΜΗΤΡΗΣ 25/07/2002 4:37 μμ.


Ο καθένας καλώς ή κακώς κατεβάζει και δημοσιεύει στο φιλόξενο indy τα κείμενα της οργάνωσής του ή και ολόκληρη την εφημερίδα του (ποιός έχει το κουράγιο να τα διαβάσει αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα). Ορισμένοι γίνονται στόχος καζούρας (όλως τυχαίως δεν συμμετέχουν στο Φόρουμ) ενώ ορισμένοι άλλοι ... (βλ. http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=21613) περνούν απαρατήρητοι (όλως τυχαίως συμμετέχουν στο Φόρουμ) Παρά τη γραφικότητα των μεν ή των δε (ή ίσως και των δυο) ο τρόπος που λοιδωρούνται αποκλειστικά και μόνο οι πρώτοι καταντάει μονότονος και φαιδρός και υπαινίσεται ότι ούτε λίγο ούτε πολύ "δικαίωμα στη μαλακία έχουν μόνο όσοι συμμετέχουν στο Φόρουμ γι' αυτό και απολαμβάνουν την ανοχή μας, οι υπόλοιποι δεν έχουν δικαίωμα να ομιλούν" Οι παρατηρήσεις του Νίκου Νικήσιανη έχουν πραγματικά ενδιαφέρον, αν και διαφωνώ με πολλές από αυτές. Είναι φανερό ωστόσο ότι δεν αναφέρθηκα σε πολιτικές κριτικές

από ένας από ΔΔ 25/07/2002 5:25 μμ.


Τι έγινε λέει; "Λοιδορούνται μόνο οι πρώτοι"; Δες, τελείως πρόχειρα, μόνο από τις σημερινές δημοσιεύσεις: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=21823 http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=21556 Επιμένω ότι είναι τελείως άδικος και αστήρικτος ο ισχυρισμός σου ότι "οι οπαδοί του Φόρουμ καραδοκούν για να λυντσάρουν όποιον εκφράζει διαφορετική άποψη". Οι ειρωνείες κατά των μελών και των φίλων του ΔΡΑΣΕ ούτε οι μόνες είναι, ούτε υπάρχει κανένα στοιχείο που να μας λέει ότι προέρχονται από "οπαδούς" του Φόρουμ και όχι από προβοκάτορες ή απλώς χαβαλέδες.

από Νίκος Νικήσιανης 25/07/2002 6:02 μμ.


Δεν επιθυμώ, ούτε έχω και την ευκαιρία να απαντήσω ολοκληρωμένα, για αυτό θα μου επιτρέψεται να συνεχίζω να παραπέμπω στο σχόλιο στο παρακάτω άρθρο του ελαφρού (Μαθήματα από την Γένοβα). Όμως δεν μπορώ παρά να μπώ στον πειρασμό για λίγες πρόχειρες παρατηρήσεις: - Δυστυχώς είμαι υποχρεωμένος να συμφωνήσω ότι πολλές φορές το επίπεδο της πολιτικής(;) κριτικής δεν αντιστοιχεί σε συντρόφους και συντρόφισσες με δεδομένη προσφορά. Ακόμα χειρότερα, περιορίζεται να αναπαράγει μια μικροαστικής εμπνεύσεως και κτητικής αντίληψης μιζέρια, του επιπέδου "τώρα θυμηθήκατε την Γένοβα". Όταν κάποιος αντιλαμβάνεσαι ότι πλησιάζει περισσότερο την άποψη σου, και από την αρχική απόρριψη ή μηδενιστική κριτική του κινήματος αρχίζει να διερευνά τους όρους συμμετοχής του, θα έπρεπε λογικά απλώς να χαίρεσαι. - Είναι μάλλον προσβλητικό για τους ρώσσους συντρόφους που αποφάσισαν μια πιο ενεργή συμμετοχή στο κίνημα και σε όλες του τις διαδικασίες, να θεωρεί ο συγγραφέας ότι αυτό έγινε επειδή τους δελέασαν οι εξωτικοί προορισμοί που υποσχόταν οι κύριοι της ΑΤΤΑC, επειδή ξεγελάστηκαν, δεν ήξεραν και, το κυριότερο, δεν ρώτησαν πιο νωρίς τους "έλληνες τροτσκιστές" που όμως βρέθηκαν εκεί έστω και αργά για να τους διαφωτίσουν. Φαίνεται όμως ότι παρόλη την αποκαλυπτική τους δράσης, το ρωσσικό κίνυημα συνεχίζει συνειδητά να επενδύει πολλά στην υπόθεση της συγκρότησης του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, όπως δείχνει η ενεργή συμμετοχή ρώσσων αντιπροσώπων από πολλές τάσεις στην προπαρασκευαστική συνάντηση της Θεσσαλονίκης ( από CWI μέχρι συνδικαλιστές ή αναρχοοικολόγους). Εκτός αν θεωρούμε το "χειροκρότημα" σε μια ομιλία πιο απτή και ουσιαστική πολιτική παρέμβαση από την συμμετοχή σε μια ανοιχτή κινηματική διαδικασία διαλόγου και συνδιαμόρφωσης. - Είναι εξαιρετικά αναντίστοιχο του επιπέδου του συγγραφέα να βασίζει την κριτική του για την πρακτική του υπό διαμόρφωση Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ από την υποκειμένικη αντίληψη του για τις απόψεις και την συμπεριφορά ενός Αυστριακού που φυσικά δεν εκπροσωπούσαν τίποτα. Την στιγμή μάλιστα που αν ενδιαφερόταν να σχηματίσει μια καλή εικόνα, έστω και για να βελτιώσει το επίπεδο της κριτικής του, δεν είχε παρά να παρακολουθήσει μια οποιαδήποτε από τις ανοιχτές διαδικασίες του Φόρουμ, και φυσικά αν επιθυμεί να μας τα πεί και ένα χεράκι. Και αν δεν μπορούσε να καλύψει τα έξοδα μιας μετακίνησης σε κάποιους από τους "εξωτικούς" προορισμούς και δεν τον επιχορηγεί ούτε το Ίδρυμα Φορντ, ούτε η ΑΤΤΑC μπορούσε να έρθει τον Ιούλη ως την Θεσσαλονίκη. - Είναι έπίσης παράξενο να περιμένει ο συγγραφέας τα χειροκροτήματα του αδαούς προφανώς ρωσσικού κοινού και να μην μπορεί να βρει σε ολόκληρο το ευρωπαϊκό κίνημμα ούτε μια ριζοσπαστική τάση εκτός της διαδικασίας του Φόρουμ, από τα Cobas ως την LCR, από την ισπανική "καμπάνια ενάντια στην Ε.Ε. κτλ" εώς τους Ya Basta. Εκτός πια και αν αρχίσουμενα μιλάμε ξανά για τους κουτόφραγκους που ξεγελάστηκαν σαν αμερικανάκια. - Από το όλο το πνεύμα φαίνεται η υποτίμηση κάθε έκφρασης της κοινωνικής αριστεράς και ακόμα περισσότερο κάθε κινηματικής διαδικασίας που, όποιος είναι σε όποιο κίνημα το ξέρει καλά, ποτέ δεν διακρίνεται για την καθαρότητα, την συνέπεια, την ίδεολογική συνοχή και άλλες επαναστατικές αρετές. Αλλά όσο και να μην μας αρέσει εμάς τους κομμουνιστές έτσι συγροτούνται και δρούν τα κινήματα, έτσι γράφεται η ιστορία, με αντιθέσεις, αντιφάσεις, ασυνέχειες ( όχι την γνωστή, γενικά μιλάω). 'Αλλωστε η ιστορική κατάληξη των πολιτικών οργανώσεων των πιο διαφορετικών τάσεων δεν μας πείθει ότι είναι υποχρεωτικά συνεπέστερη η στάση τους από το κίνημα. Και αυτό δυστυχώς ισχύει για πολλούς εξ ημών. - Ο συγγραφέας ελαφρά λαθροχειρεί στην παρουσίαση του Φόρουμ. Δεν λέω ότι λέει και ψέμματα, αλλά δεν λέει και την αλήθεια, ή έστω όλη την αλήθεια. Γιάτο όσο "αλήθεια" ηπύρξε το Φόρουμ των κοινοβουλευτικών στο Πόρτο Αλλέγκρε, άλλο τόσο αλήθεια υπήρξε η δυναμική αντίδραση εναντίον του από άλλες δυνάμεις που κατέληξαν να εισβάλλουν σε αυτό με δυναμική πορεία. Όσο αλήθεια υπήρξε η συμμετοχή κυβερνητικών, άλλο τόσο η συντονισμένη δράση πολλών συνιστωσών ενάντια σε αυτή. Όσο αληθινή ήταν η στήριξη της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, άλλο τόσο ξεκάθαρη ήταν η καταδίκη, η αντιπολεμική δράση, η έμπρακτη αλληλεγγύη, του Φόρουμ. Ο κατάλογος θα μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ,αλλά δεν θα είχε νόημα. Η ουσία είναι να καταλάβει κανείς ότι οι δυσκολίες και τα εμπόδια, οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις των Κοινωνικών Φόρουμ, δεν είναι τίποτα άλλο από αντανάκλαση των πραγματικών δυσκολιών και αντιθέσεων του κινήματος, που όπως ειπαμε σαν κίνημα δεν μπορούσε παρά να έχει. - Μια και ο συγγραφέας αναφέρει τον Γκράμσι, θα μου επιτρέψει να του θυμίσω την έννοια της ηγεμονίας. Την ηγεμονία λοιπόν στο κίνημα την παλεύεις μόνο μέσα από αυτό. Και το κίνημα δεν είναι μόνο στα μυαλά μας και στους δρόμους. Ζητά να οργανωθεί, να πάρει υλικές μορφές. Και η μέχρι τώρα εμπειρία αποδεικνύει ότι αυτή είναι η μορφη του Κοινωνικού Φόρουμ, με καθολική αποδοχή με μικρές, αλλά σίγουρα στενάχωρες, εξαιρέσεις. Ας μας επιτρέψει λοιπόν ο σύντροφος Μιχαήλ, σαν ελληνικά κομμάτια του κινήματος, πολιτικά και κοινωνικά, να δώσουμε την μάχη για τους συσχετισμούς μέσα στο κίνημα. Και ας είναι σίγουρος ότι η δική του κριτική, έστω και από έξω ουσιαστικά και εξήγησα γιατί, θα μας είναι πολύτιμη, αρκεί να πατά σε ολόκληρη την αλήθεια. Η οποία, ως γνωστό παραμένει πάντα επαναστατική.

από ΔΗΜΗΤΡΗΣ 25/07/2002 6:14 μμ.


ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ ΣΕ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ : ΤΟ ΥΦΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗΣ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΥΤΟ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΥΓΟΥΝ ΣΕ ΜΠΙΝΕΛΙΚΙΑ, ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΕ ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟΥΣ ΧΟΡΟΥΣ ΚΛΠ ΚΛΠ. ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΧΑΒΑΛΕΔΕΣ Ή ΑΣΦΑΛΙΤΕΣ ΔΕ ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΕΙΑΣ ΚΑΛΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΚΑΖΟΥΡΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΛΛΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥΣ

από ρεφορμιστής 26/07/2002 2:25 μμ.


Ο Σάββας Μιχαήλ, και όσοι επικρίνουν στο ίδιο περίπου πνεύμα το ΠΚΦ, επανέρχονται συνεχώς στο γεγονός ότι δεν έγινε δεκτή η συμμετοχή των FARC σε αυτό. Η επίκριση βέβαια είναι σωστή, και μέχρι τώρα πολλές δυνάμεις (μεταξύ αυτών και το Δίκτυο στην Ελλάδα) την είχαν διατυπώσει. Το ερώτημα όμως είναι, τι νόημα έχει να κάνει αυτή την επίκριση κάποιος που θεωρεί συνολικά το Φόρουμ ως ρεφορμιστικό και μακρύ χέρι της σοσιαλδημοκρατίας; Εάν είναι έτσι, τότε θα έπρεπε να χαίρεται που στο πουλημένο αυτό Φόρουμ δεν υπήρξε συμμετοχή των Κολομβιανών επαναστατών. Ή μάλλον, πριν καν πάμε εκεί, θα έπρεπε ο ίδιος να μας εξηγήσει κάτι άλλο: ΓΙΑΤΙ ΟΙ FARC ΕΠΙΔΙΩΞΑΝ ΝΑ ΠΑΝΕ σε αυτό το Φόρουμ, αφού ήταν πουλημένο και γραφειοκρατικό; Φαίνεται λοιπόν ότι ακόμα και οι FARC είναι λιγότερο επαναστάτες από τον σ. Μιχαήλ, ο οποίος καταγγέλλει συλλήβδην το Φόρουμ και το θεωρεί ταξικό εχθρό. Όταν όμως θεωρείς κάποιον ταξικό εχθρό, αυτόματα χάνεις το δικαίωμα να του κάνεις κριτική για τις επιλογές του. Το μόνο που σου μένει είναι να τον πολεμήσεις.

από Διεθ-Δρα..ένας 26/07/2002 3:07 μμ.


Πέρα από την συζήτηση περί του πόσο ρεφορμιστικό είναι το ΠKΦ υπάρχει και κάτι άλλο. Όσοι από εμάς επιλέγουμε να χρησιμοποιήσουμε τα φόρουμ ως παιδία δράσης δεν το κάνουμε σαν θέμα αρχής. Mε βάση τον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων με το αντίπαλο στρατόπεδο αλλά και εσωτερικά στο κίνημα κρίνουμε ότι τα φόρουμ έχουν κάτι να προσφέρουν. Όσοι αντιτίθενται σε αυτά δεν πρόκειται ποτέ να μας κερδίσουν στην πλευρά τους –αν το επιδιώκουν- αν δεν μας προσφέρουν μια αξιόπιστη εναλλακτική ριζοσπαστική πρόταση με υπαρκτή υλική δύναμη, έστω και μικρότερη από του ΠKΦ. Δεν είμαστε αυτοί που έτσι κι αλλιώς θα συμμετείχαμε στο Φόρουμ αν υπήρχε μια σχηματισμένη αριστερή εναλλακτική πρόταση. Σίγουρα πρέπει να εργαστούμε για αυτή αλλά αυτό δεν είναι αναγκαστικά αντίθετο με τη συμμετοχή στο ΠKΦ στις τωρινές συνθήκες. Δυστυχώς οι δυνάμεις στην Eλλάδα που κριτικάρουν το ΠKΦ ως ρεφορμιστικό δεν είναι ούτε αρκετές ούτε και αξιόπιστες περισσότερο από τις δυνάμεις που συμμετέχουν. Για παράδειγμα το NAP ξέρετε πολύ καλά ότι είχε -και σε ένα βαθμό ακόμα έχει- μια πολύ αμφιλεγόμενη άποψη για το διεθνές κίνημα. (με μισή καρδία έστειλε κάποια παιδιά στη Γένοβα, ενώ νωρίτερα αυτά που έλεγαν οι NAPιτες στις σχολές…άστα). Όσο και αν ακούγεται πιο επαναστατικό από άλλες δυνάμεις έχει χάσει την αξιοπιστία του και και έχει πια αυτοαπομονωθεί πολύ. Tι να κάνει κάνεις μαζί του. Άστο καλύτερα. Πάντως συμμετοχή δεν σημαίνει ταύτιση και γι αυτό ελάτε όλοι στην Φλωρεντία το Nοέμβρη.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License