Μιλώντας σε άντρες για το βιασμό

Ένα κείμενο της φεμινίστριας Andrea Dworkin, πολύ καλό για αριστερούς άντρες. Ναι, το ξέρω ότι είναι λίγο μεγάλο. Γι' αυτό η σωστή λύση είναι:το εκτυπώνουμε και το διαβάζουμε στον καναπέ, υπογραμμίζοντας τα σημεία που μας έκαναν εντύπωση :-)

Μιλώντας σε άντρες για το βιασμό [ Το κείμενο αυτό είναι μια ομιλία που δόθηκε στην Περιφερειακή Διάσκεψη Μεσοδυτικών Πολιτειών της παναμερικανικής οργάνωσης Changing Men το φθινόπωρο του 1983 στο St. Paul της Minnesota. Ένας από τους διοργανωτές είχε την καλωσύνη να μου στείλει μια κασσέτα με την ομιλία μου καθώς και το απομαγνητοφωνημένο κείμενο. Το περιοδικό του αντρικού αντισεξιστικού κινήματος Μ., δημοσίευσε την ομιλία. Εκείνο τον καιρό δίδασκα στην Μιννεάπολη. Αυτό συνέβη προτού εγώ και η Catharine MacKinnon διαμορφώσουμε και προτείνουμε σαν νομοθετική στρατηγική την προσέγγιση της πορνογραφίας ως πρόβλημα πολιτικών δικαιωμάτων. Στο ακροατήριο υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που αργότερα διαδραμάτισαν ρόλους-κλειδιά στον αγώνα για το νομοσχέδιο. Δεν τους γνώριζα τότε. Επρόκειτο για ένα ακροατήριο από περίπου 500 άντρες με λίγες γυναίκες ανάμεσά τους. Μίλησα από σημειώσεις και κατ' ουσίαν βιαζόμουν να φύγω στο Idaho -ένα ταξίδι οχτώ ωρών (εξαιτίας κακών αεροπορικών συνδέσεων) για να δώσω μια ομιλία πάνωστο θέμα Τέχνη- πέτα το Σάββατο, γύρνα πίσω την Κυριακή, δε μπορείς να μιλήσεις περισσότερο από μία ώρα γιατί θα χάσεις το μοναδικό αεροπλάνο που φεύγει την ίδια μέρα, πρέπει να τρέξεις από το πόντιουμ στο αυτοκίνητο για μια διαδρομή δύο ωρών μέχρι το αεροδρόμιο. Λοιπόν γιατί μία σκληροπυρηνική φεμινίστρια υπό τέτοια πίεση θα έκανε μια στάση στο δρόμο της προς το αεροδρόμιο για να πει γειά χαρά σε 500 άντρες; Υπό μία έννοια, αυτό ήταν ένα φεμινιστικό όνειρο που γινόταν πραγματικότητα. Τί θα έλεγες σε 500 άντρες αν είχες την ευκαιρία; Τα παρακάτω είναι αυτά που είπα εγώ, πώς χρησιμοποίησα τη δική μου ευκαιρία. Οι άντρες του ακροατηρίου αντέδρασαν με αρκετή αγάπη και υποστήριξη και συνάμα με αρκετό θυμό. Και τα δύο. Βιάστηκα να βγω απ' την αίθουσα για να προλάβω το αεροπλάνο, το πρώτο εμπόδιο για να φτάσω στο Idaho. Μόνο ένας άντρας μεταξύ των 500 με απείλησε με σωματική βία. Τον σταμάτησε μια γυναίκα σωματοφύλακας (και φίλη) που με συνόδευε. ] Αναρωτήθηκα πολύ πάνω στον τρόπο που μια φεμινίστρια, σαν εμένα, μπορεί να απευθυνθεί σε ένα ακροατήριο που συνίσταται κατ' εξοχήν από πολιτικά συνειδητοποιημένους άντρες που ισχυρίζονται ότι είναι αντισεξιστές. Και σκέφτηκα πολύ κατά πόσο θα έπρεπε να υπάρχει κάποια ποιοτική διαφορά στον τρόπο που απευθύνω τό λόγο σε σας. Και τότε βρήκα την εαυτή μου ανίκανη να προσποιηθεί ότι πραγματικά πιστεύω ότι υπάρχει μια τέτοια ποιοτική διαφορά. Παρακολουθώ το αντρικό κίνημα για αρκετά χρόνια Σχετίζομαι με κάποιους από τους ανθρώπους που συμμετέχουν σ' αυτό. Δεν μπορώ να έρχομαι εδώ σαν φίλη αν και ίσως πολύ θα το ήθελα. Αυτό που πραγματικά θα ήθελα θα ήταν να κραυγάσω: και σ' αυτήν την κραυγή θα υπήρχε η κραυγή των βιασμένων γυναικών, τα αναφιλητά των κακοποιημένων γυναικών. Και ακόμα χειρότερα, μέσα σ' αυτήν την κραυγή θα υπήρχε η εκκωφαντική ηχώ της γυναικείας σιωπής, της σιωπής αυτής μέσα στην οποία γεννιώμαστε επειδή είμαστε γυναίκες και που μέσα σ' αυτήν οι περισσότερες από εμάς πεθαίνουμε. Κι αν θα υπήρχε μια ικεσία, ένα ερώτημα ή μια ανθρώπινη έκκληση μέσα σ' αυτήν την κραυγή, θα ήταν αυτή: γιατί είστε τόσο αργοί; Γιατί σας παίρνει τόσο πολύ να καταλάβετε τα απλούστερα των πραγμάτων; Όχι τα περίπλοκα ιδεολογικά ζητήματα. Αυτά τα καταλαβαίνετε. Μιλάω για τα απλά πράγματα. Για τα κλισέ. Απλά ότι οι γυναίκες είναι άνθρωποι ακριβώς στον ίδιο βαθμό και με την ίδια ποιότητα που και εσείς είστε. Και επίσης θέλω να σας πω ότι δεν έχουμε χρόνο. Εμείς οι γυναίκες. Δεν έχουμε την αιωνιότητα. Κάποιες από εμάς δεν έχουμε άλλη μια βδομάδα ή και μια μέρα για να βρείτε το χρόνο εσείς να συζητήσετε τί θα είναι αυτό που θα σας επιτρέψει να βγείτε στο δρόμο και να κάνετε κάτι. Είμαστε πολύ κοντά στο θάνατο. Όλες οι γυναίκες είμαστε. Και είμαστε πολύ κοντά στο βιασμό και είμαστε πολύ κοντά στον ξυλοδαρμό. Και ζούμε μέσα σε ένα σύστημα εξευτελισμού από το οποίο δεν υπάρχει διαφυγή για μας. Χρησιμοποιούμε τις στατιστικές όχι σε μια προσπάθεια να προσδιορίσουμε το μέγεθος της κακοποίησης, αλλά για να πείσουμε τον κόσμο τουλάχιστον ότι αυτή η κακοποίηση όντως υπάρχει. Αυτές οι στατιστικές δεν είναι αφηρημένες ιδέες. Είναι εύκολο να πεις, " Α, οι στατιστικές, ο ένας τις βγάζει έτσι, ο άλλος αλλιώς." Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά ακούω συνέχεια για τους βιασμούς, τον ένα μετά τον άλλο, μετά τον άλλο, μετά τον άλλο, κι αυτός είναι επίσης ο τρόπος που όντως συμβαίνουν. Αυτές οι στατιστικές δεν είναι αφηρημένες για μένα. Κάθε τρία λεπτά μια γυναίκα βιάζεται. Κάθε δεκαοχτώ δευτερόλεπτα μια γυναίκα ξυλοκοπείται. Δεν υπάρχει τίποτε το αφηρημένο σ' αυτό. Συμβαίνει αυτή τη στιγμή που σας μιλάω. Και συμβαίνει για έναν απλό λόγο. Δεν υπάρχει τίποτα το πολύπλοκο και δύσκολο σχετικά με το αίτιο. Οι άντρες το κάνουν εξαιτίας του τύπου της εξουσίας που οι άντρες έχουν επάνω στις γυναίκες. Αυτή η εξουσία είναι αληθινή, χειροπιαστή, εξασκείται από ένα ανθρώπινο κορμί πάνω σε ένα άλλο ανθρώπινο κορμί, εξασκείται από κάποιον που νοιώθει ότι έχει δικαίωμα να την εξασκήσει, εξασκείται δημόσια και εξασκείται ιδιωτικά. Είναι το άθροισμα και η υπόσταση της γυναικείας καταπίεσης. Δεν συμβαίνει 5000 μίλια μακρυά ή 3000 μίλια μακρυά. Συμβαίνει εδώ και συμβαίνει τώρα και συμβαίνει από τους ανθρώπους σ' αυτήν την αίθουσα καθώς και από άλλους καθημερινούς ανθρώπους: τους φίλους μας, τους γείτονές μας, ανθρώπους που γνωρίζουμε. Οι γυναίκες δεν χρειάζεται να πάμε στο σχολείο για να μάθουμε περί εξουσίας. Φτάνει μόνο να είμαστε γυναίκες, που προχωράμε στο δρόμο ή προσπαθούμε να κάνουμε τις δουλειές του σπιτιού αφού έχουμε παραδόσει το κορμί μας στο γάμο και μετά δεν έχουμε πλέον δικαιώματα πάνω σ' αυτό. Η εξουσία που ασκείται από τους άντρες στην καθημερινή ζωή είναι εξουσία θεσμοθετημένη. Προστατεύεται από το νόμο. Προστατεύεται από τη θρησκεία και από τη θρησκευτική πρακτική. Προστατεύεται από τα πανεπιστήμια που είναι φρούρια της αντρικής κυριαρχίας. Προστατεύεται από την αστυνομία. Προστατεύεται από αυτούς που ο Σέλλεϋ αποκαλούσε "οι μη αναγνωρισμένοι νομοθέτες του κόσμου": τους ποιητές, τους καλλιτέχνες. Απέναντι σ' αυτήν την εξουσία, εμείς έχουμε τη σιγή. Είναι πολυ περίεργο πράγμα το να προσπαθείς να καταλάβεις και να αντιμετωπίσεις γιατί συμβαίνει οι άντρες να πιστεύουν -και οι άντρες όντως το πιστεύουν- ότι έχουν δικαίωμα να βιάζουν. Οι άντρες δεν το πιστεύουν όταν ερωτώνται ευθέως. Όποιος πιστεύει ότι έχει δικαίωμα να βιάζει, να σηκώσει το χέρι. Δεν βλέπω και πολλά χέρια να σηκώνονται. Είναι όμως στην καθημερινή ζωή που οι άντρες πιστεύουν ότι έχουν το δικαίωμα να εξαναγκάζουν στο σεξ, κάτι που οι ίδιοι δεν αποκαλούνε βιασμό. Είναι πολύ περίεργο πράγμα να προσπαθείς να καταλάβεις γιατί οι άντρες πραγματικά πιστεύουν ότι έχουν το δικαίωμα να χτυπάνε και να πληγώνουν. Και είναι το ίδιο περίεργο να προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις ότι οι άντρες πραγματικά πιστεύουν πως έχουν το δικαίωμα να αγοράζουν το κορμί μιας γυναίκας με σκοπό το σεξ, ότι πιστεύουν πως αυτό είναι δικαίωμά τους. Και είναι πραγματικά απίστευτο το να προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις ότι οι άντρες πιστεύουν πως η βιομηχανία των εφτά δισεκατομμυρίων δολλαρίων το χρόνο που τους παρέχει μουνιά [σ.τ.μ: εννοεί την πορνογραφία] είναι κάτι στο οποίο οι άντρες έχουνε δικαίωμα. Αυτός είναι ο τρόπος που η εξουσία των αντρών εκδηλώνεται στην καθημερινή ζωή. Αυτό σημαίνει η θεωρία για την αντρική κυριαρχία. Σημαίνει ότι μπορείς να βιάσεις. Σημαίνει ότι μπορείς να δείρεις. Σημαίνει ότι μπορείς να πληγώσεις. Σημαίνει ότι μπορείς να πουλάς και να αγοράζεις γυναίκες. Σημαίνει ότι υπάρχει μια τάξη ανθρώπων για να σου παρέχει αυτά που χρειάζεσαι. Κρατιέσαι πλουσιότερος από αυτές για να είναι αναγκασμένες να σου πουλήσουν σεξ. Όχι μόνο στις γωνιές του δρόμου αλλά και στο χώρο εργασίας. Αυτό είναι άλλο ένα δικαίωμα που μπορείς να συμπεράνεις ότι έχεις: σεξουλική πρόσβαση σε κάθε γυναίκα στο περιβάλλον σου, οποτεδήποτε το θελήσεις. Τώρα, το αντρικό αντισεξιστικό κίνημα ισχυρίζεται ότι οι άντρες δεν θέλουν αυτού του είδους την εξουσία που μόλις περιέγραψα. Έχω ακούσει κοτζάμ κατηγορηματικές δηλώσεις προς αυτήν την κατεύθυνση. Και όμως, το καθετί αποβαίνει μια δικαιολογία για να μην κάνετε κάτι για να αλλάξει το γεγονός ότι όντως έχετε αυτήν την εξουσία. Όταν κρύβεστε πίσω από τις ενοχές σας, αυτό είναι το καλύτερό μου. Καλά, το λατρεύω αυτό. Ω, είναι φριχτό, ναι, και λυπάμαι τόσο πολύ. Εσείς έχετε τον καιρό να αισθάνεστε ενοχές. Εμείς όμως δεν έχουμε τον καιρό να βλέπουμε εσάς να αισθάνεστε ενοχές. Η ενοχή σας είναι ένα είδος συναίνεσης σ' αυτό που εξακολουθεί να συμβαίνει. Η ενοχή σας βοηθάει τα πράγματα να παραμείνουν όπως έχουν. Έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια πολλά σχετικά με το πόσο υποφέρουν οι άντρες από το σεξισμό. Φυσικά, έχω ακούσει πολλά για το πόσο υποφέρουν οι άντρες σε όλη μου τη ζωή. Περιττό να αναφέρω ότι έχω διαβάσει τον Άμλετ. Έχω διαβάσει το Βασιλιά Ληρ. Είμαι μορφωμένη γυναίκα. Γνωρίζω ότι οι άντρες υποφέρουν. Αυτό είναι ένας καινούριος καϋμός. Στην άποψη ότι αυτό είναι ένα καινούριο είδος πόνου, υπολανθάνει ο ισχυρισμός ότι κατ' ουσίαν υποφέρετε, νομίζω, για κάτι που γνωρίζετε ότι συμβαίνει σε κάποιαν άλλη. Αυτό πραγματικά θα ήταν κάτι καινούριο. Αλλά ως επί το πλείστον η ενοχή σας κι ο πόνος σας καταλήγει σ' ένα: "ω θεέ μου, πόσο άσχημα αισθανόμαστε." Το καθετί κάνει τους άντρες να αισθάνονται τόσο άσχημα: ό,τι κάνετε κι ό,τι δεν κάνετε, ό,τι θέλετε να κάνετε κι ό,τι δεν θέλετε να κάνετε αλλά θα το κάνετε έτσι κι αλλιώς. Νομίζω ότι η μεγάλη στεναχώρια σας είναι αυτή: θεέ μου, αισθανόμαστε τόσο άσχημα. Και λυπάμαι που αισθάνεστε τόσο άσχημα -τόσο χωρίς νόημα και βλακωδώς άσχημα- γιατί κατά κάποιο τρόπο αυτή είναι όντως η τραγωδία σας. Και δεν το λέω αυτό επειδή δεν μπορείτε να κλάψετε. Ούτε το λέω αυτό επειδή δεν υπάρχει αληθινή συναισθηματική αμοιβαιότητα στις ζωές σας. Και ούτε επειδή η πανοπλία μέσα στην οποία ζείτε σαν άντρες είναι αποβλακωτική: και δεν αμφιβάλλω ότι είναι. Αλλά δεν εννοώ τίποτε από αυτά. Εννοώ ότι υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στον τρόπο που βιάζονται οι γυναίκες, στην κοινωνικοποίησή σας που σας ωθεί στο βιασμό και στην πολεμική μηχανή που σας αλέθει μέσα της και σας ξερνάει: η πολεμική μηχανή που περνάτε από μέσα της όπως εκείνη η γυναίκα πέρασε μέσα από την κιμαδομηχανή του Λάρρυ Φλυντ σε κείνο το εξώφυλλο του Hustler [σ.τ.μ: τον Ιούνη του '78 το πορνοπεριοδικό Hustler βγήκε με εξώφυλλο που έδειχνε μια γυναίκα να βάζει το κεφάλι της σε μια κιμαδιμηχανή και από την άλλη μεριά να βγαίνουν μπιφτεκάκια]. Καλά θα κάνατε να πιστέψετε ότι είστε αναμεμιγμένοι σ' αυτήν την τραγωδία και ότι είναι και δική σας τραγωδία επίσης. Γιατί μεταλλάσεστε σε μικρά στρατιωτάκια από την μέρα που γεννιέστε και ο,τιδήποτε σας διδάσκουν για το πώς να αποφεύγετε την ανθρωπιά των γυναικών καταλήγει να είναι μέρος του μιλιταρισμού της χώρας αυτής που ζείτε και του κόσμου αυτού που ζείτε. Είναι επίσης μέρος αυτής της οικονομίας που συχνά ισχυρίζεστε ότι αντιμάχεστε. Και το όλο πρόβλημα είναι ότι νομίζετε πως αυτό συμβαίνει κάπου εκεί έξω: κι όμως δεν συμβαίνει κάπου εκεί έξω. Συμβαίνει μέσα σας. Οι νταβατζήδες κι οι πολεμοκάπηλοι μιλάνε για λογαριασμό σας. Ο βιασμός κι ο πόλεμος δεν είναι και τόσο διαφορετικά πράγματα. Κι αυτό που καταφέρνουν οι νταβατζήδες κι οι πολεμοκάπηλοι είναι να σας κάνουν να αισθάνεστε τόσο περήφανοι που είστε άντρες που τους σηκώνεται και τον δίνουν γερά. Και παίρνουν αυτήν την κοινωνικά κατασκευασμένη σεξουαλικότητα, σας ντύνουν με μικρές στολές και σας ξαποστέλνουν να σκοτώσετε και να σκοτωθείτε. Τώρα, δεν θα ήθελα να σας δόσω την εντύπωση πως πιστεύω ότι αυτό είναι πιο σημαντικό από αυτά που εσείς κάνετε στις γυναίκες, γιατί δεν το πιστεύω. Αλλά πιστεύω ότι αν θέλετε να δείτε τί σας έχει κάνει αυτό το σύστημα, τότε εκεί είναι που θα έπρεπε να κοιτάξετε: στη σεξουαλική πολιτική της επιθετικότητας, στη σεξουαλική πολιτική του μιλιταρισμού. Νομίζω ότι οι άντρες φοβούνται πολύ τους άλλους άντρες. Αυτό είναι κάτι που μερικές φορές προσπαθείτε να συζητήσετε στα γκρουπούσκουλά σας, λες και αν αλλάξετε τις συμπεριφορές μεταξύ σας, θα πάψετε να φοβόσαστε ο ένας τον άλλο. Αλλά όσο η σεξουαλικότητά σας είναι συνδεδεμένη με την επιθετικότητα κι όσο εκλαμβάνετε το δικαίωμά σας να λέγεστε άνθρωποι μόνον ως δικαίωμα να είστε ανώτεροι από άλλους ανθρώπους κι όσο υπάρχει στις συμπεριφορές σας προς τις γυναίκες και τα παιδιά τόση περιφρόνηση και εχθρότητα, πώς θα ήταν δυνατόν να μη φοβάστε ο ένας τον άλλο; Νομίζω πολύ σωστά κατανοείτε -χωρίς να είστε πρόθυμοι να το αντιμετωπίσετε σε πολιτική βάση- ότι οι άντρες είναι πολύ επικίνδυνοι: επειδή όντως είστε. Η λύση που προτείνει το αντρικό κίνημα για να κάνει τους άντρες λιγότερο επικίνδυνους τον ένα προς τον άλλο, το να προσπαθεί δηλαδή να αλλάξει τον τρόπο που αγγίζετε και αισθάνεστε ο ένας τον άλλο, δεν είναι λύση. Είναι ένα ευχάριστο ψυχαγωγικό διάλειμμα. Στις συγκεντρώσεις σας αυτές σας απασχολεί επίσης και το πρόβλημα της ομοφοβίας. Η ομοφοβία είναι πολύ σημαντική: παίζει καίριο ρόλο στον τρόπο που η αντρική κυριαρχία δρα. Κατά τη γνώμη μου η απαγόρευση της αντρικής ομοφυλοφιλίας υφίσταται με σκοπό να προστατεύσει την αντρική εξουσία: ΚΑΝΤΟ Σ' ΑΥΤΗΝ. Αυτό σημαίνει: όσο οι άντρες βιάζουν, είναι πολύ καίριο οι άντρες να κατευθύνονται στον βιασμό γυναικών. Όσο το σεξ είναι γεμάτο εχθρότητα και εκφράζει δύναμη πάνω στο άλλο άτομο και περιφρόνηση προς αυτό, είναι πολύ σημαντικό οι άντρες να μην καθαιρούνται των προνομίων τους, να μην στιγματίζονται ως θηλυκά, να μην χρησιμοποιούνται με τον ίδιο τρόπο. Η εξουσία των αντρών ως κοινωνική τάξη βασίζεται στο να μένουν οι άντρες σεξουαλικά απαραβίαστοι και στο να χρησιμοποιούνται οι γυναίκες σεξουαλικά από τους άντρες. Η ομοφοβία βοηθάει να διατηρείται αυτή η ταξική κυριαρχία: επίσης βοηθάει να διατηρείστε ως άτομα ασφαλείς ο ένας από τον άλλο, ασφαλείς από το βιασμό. Αν θέλετε να κάνετε κάτι για την ομοφοβία, θα πρέπει να κάνετε κάτι για το γεγονός ότι οι άντρες βιάζουν και ότι το καταναγκαστικό σεξ δεν είναι συμπτωματικό ή τυχαίο στην αντρική σεξουαλικότητα, αλλά κατ' ουσίαν είναι το υπόδειγμά της. Κάποιους από εσάς σας απασχολεί η άνοδος της Δεξιάς σ' αυτήν την χώρα, σαν να είναι αυτό κάτι ξεχωριστό από τα ζητήματα του φεμινισμού ή του αντισεξιστικού σας κινήματος. Είδα μια καρικατούρα που τα συνδύαζε όλα περίφημα. Ήταν μια μεγάλη εικόνα του Ρήγκαν ως καουμπόη μ' ένα μεγάλο καπέλο και πιστόλι. Έλεγε: "'Ενα πιστόλι σε κάθε θήκη, μια έγγυα γυναίκα σε κάθε σπίτι. Κάντε την Αμερική άντρα ξανά." Αυτή είναι η πολιτική της δεξιάς. Αν σας φοβίζει η άνοδος του φασισμού σ' αυτή τη χώρα -και θα είσασταν πολύ ανόητοι να μη σας φοβίζει την παρούσα στιγμή -τότε καλά θα κάνατε να καταλάβετε ότι το θεμελιώδες ζήτημα σ' αυτήν την περίπτωση έχει να κάνει με την αντρική κυριαρχία και τον έλεγχο των γυναικών. Με την σεξουαλική πρόσβαση στις γυναίκες και την αντιμετώπιση των γυναικών σαν αναπαραγωγικές σκλάβες. Και με την ιδιωτική ιδιοκτησία των γυναικών. Αυτή είναι η προγραμματική της Δεξιάς. Αυτή είναι η ηθική για την οποία μας μιλάνε. Αυτό εννοούν. Κι αυτό θέλουν. Και η μόνη εναντίωση σ' αυτούς που μπορεί να έχει σημασία είναι αυτή που αντιτίθεται στην κατοχή των γυναικών από τους άντρες. Τί μπορούμε να κάνουμε τώρα για όλα αυτά; Το αντρικό σας κίνημα φαίνεται να κολλάει σε δύο σημεία. Πρώτον, οι άντρες δεν αισθάνεστε και πολύ καλά για τον εαυτό σας. Και πώς θα μπορούσατε άλλωστε; Δεύτερον, οι άντρες έρχονται σε μένα και σε άλλες φεμινίστριες και λένε: "Αυτά που λες για τους άντρες δεν είναι αλήθεια. Δεν είναι αλήθεια για μένα. Δεν αισθάνομαι έτσι. Είμαι ενάντιος σε όλα αυτά." Και εγώ λέω: μην το λέτε σε μένα. Πείτε το στους πορνογράφους. Πείτε το στους νταβατζήδες. Πείτε το στους πολεμοκάπηλους. πείτε το στους απολογητές του βιασμού, στους υμνητές του βιασμού και στους υπέρ του βιασμού ιδεολόγους. Πείτε το στους συγγραφείς που πιστεύουν ότι ο βιασμός είναι υπέροχος. Πείτε το στον Λάρρυ Φλυντ. Πέιτε το στον Χιού Χέφνερ. Δεν έχει νόημα να το λέτε σε μένα. Δεν είμαι παρά μια γυναίκα. Δεν υπάρχει τίποτα που μπορώ να κάνω γι΄αυτό. Αυτοί οι άντρες θεωρούν ότι μιλούν για λογαριασμό σας. Βρίσκονται στη δημόσια αρένα ισχυριζόμενοι ότι σας αντιπροσωπεύουν. Αν δεν είναι αλήθεια, τότε καλά θα κάνατε να τους το πείτε. Μετά είναι και ο μισογυνισμός στην ιδιωτική σφαίρα: αυτά που ξέρετε ο ένας για τον άλλο. Αυτά που λέτε στην προσωπική σας ζωή. Η εκμετάλλευση που βλέπετε στον ιδιωτικό χώρο, οι σχέσεις που αποκαλούνται "αγάπη" και που βασίζονται στην εκμετάλλευση. Δεν αρκεί να βρίσκετε μια περαστική φεμινίστρια και να πηγαίνετε να της λέτε: "Θεέ μου, μισώ αυτήν την κατάσταση". Πείτε το στους φίλους σας που το κάνουν. Υπάρχουν άλλωστε και δρόμοι εκεί έξω όπου μπορείτε να πείτε αυτά τα πράγματα δυνατά και καθαρά, για να επηρρεάσετε τους πραγματικούς θεσμούς που συντηρουν αυτές τις αδικίες. Δεν σας αρέσει η πορνογραφία; Μακάρι να μπορούσα να πιστέψω ότι αυτό είναι αλήθεια. Θα το πιστέψω όταν σας δω στους δρόμους. Θα το πιστέψω όταν δω μια οργανωμένη πολιτική αντίδραση. Θα το πιστέψω όταν οι μαστροποί ξεμείνουν από δουλειά επειδή δεν θα υπάρχουν πια άντρες πελάτες. Θέλετε να κινητοποιήσετε τους άντρες. Δε χρειάζετε να ψάχνετε για θέματα. Τα θέματα είναι μέρος του οικοδομήματος της καθημερινής σας ζωής. Θέλω τώρα να σας μιλήσω για την ισότητα, τί είναι η ισότητα και τί σημαίνει. Δεν είναι απλώς μια ιδέα. Δεν είναι κούφια λόγια που καταλήγουν σε μια σκατούλα. Δεν έχει καμιά σχέση με όλες αυτές τις δηλώσεις του τύπου: "Ω, το ίδιο συμβαίνει και στους άντρες". Ονομάζω ένα είδος καταπίεσης και αμέσως ακούω: "Ω, το ίδιο συμβαίνει και στους άντρες". Αυτή δεν είναι η ισότητα για την οποία αγωνιζόμαστε. Θα μπορούσαμε να αλλάξουμε την στρατηγική μας και να πούμε: "Το λοιπόν γουστάρουμε ισότητα. Ε, θα χώνουμε κάτι στον κώλο κάποιου άντρα κάθε τρία λεπτά". Όμως δεν ακούσατε ποτέ κάτι τέτοιο από το φεμινιστικό κίνημα, γιατί για μας η ισότητα εμπεριέχει αληθινή ανθρώπινη αξία και σημασία -δεν είναι μια ηλίθια λέξη που μπορεί να διαστρεβλωθεί και να φαίνεται τόσο βλακώδης σαν να μην είχε κανένα αληθινό νόημα. Η οποιαδήποτε αφηρημένη ιδέα αποκήρυξης της αντρικής σας εξουσίας, σαν τρόπος πραγματοποίησης της ισότητας είναι άχρηστη. Κάποιοι άντρες έχουν αφηρημένες ιδέες σχετικά με ένα μέλλον στο οποίο οι άντρες θα παραιτηθούν από την εξουσία τους ή ένας συγκεκριμένος άντρας θα παραιτηθεί από κάποιου είδους προνόμια πουδιαθέτει. Ούτε κάτι τέτοιο όμως δεν σημαίνει η ισότητα. Η ισότητα είναι μια πρακτική. Είναι μια δράση. Είναι ένας τρόπος ζωής. Είναι μια κοινωνική πρακτική. Είναι μια οικονομική πρακτική. Είναι μια σεξουαλική πρακτική. Δεν μπορεί να υπάρξει μέσα σε κενό αέρος. Δεν μπορείς να έχεις ισότητα στο σπίτι αν, όταν οι άνθρωποι βγαίνουν απ' το σπίτι, αυτός βρίσκεται σ΄εναν κόσμο κυριαρχίας που βασίζεται στην ύπαρξη της ψωλής του και αυτή βρίσκεται σ' έναν κόσμο ταπείνωσης κι εξευτελισμού επειδή εκλαμβάνεται ως κατώτερή του κι επειδή η σεξουαλικότητά της γίνεται καταδίκη. Αυτό δεν σημαίνει ότι το να προσπαθείς να εξασκήσεις την ισότητα στο σπίτι δεν έχει σημασία. Έχει σημασία, αλλά δεν είναι αρκετό. Αν αγαπάτε την ισότητα, αν πιστεύετε σ' αυτήν, αν είναι ο τρόπος που θέλετε να ζήσετε -κι όχι μόνον άντρες και γυναίκες μαζί σ' ένα σπίτι, αλλά και άντρες με άντρες μαζί σ' ένα σπίτι και γυναίκες με γυναίκες- αν η ισότητα είναι αυτό που ποθείτε και αυτό για το οποίο νοιάζεστε, τότε θα πρέπει να παλαίψετε προς χάρην των θεσμών που θα την κάνουν κοινωνικά εφικτή. Δεν είναι απλώς ζήτημα συμπεριφοράς. Δεν μπορείτε να φανταστείτε την ισότητα και να την κάνετε να υπάρξει. Δεν μπορείτε να την προσπαθείτε κάποιες φορές, όταν είναι προς ώφελός σας, και να την παραπετάτε σε όλες τις άλλες περιστάσεις. Η ισότητα είναι μια πειθαρχία. Είναι ένας τρόπος ζωής. Είναι πολιτική αναγκαιότητα να δημιουργήσουμε ισότητα εντός των θεσμών. Και κάτι ακόμα σχετικό με την ισότητα είναι ότι δεν μπορεί να συνυπάρξει με το βιασμό. Δεν μπορεί. Και δεν μπορεί να συνυπάρξει με την πορνογραφία ή με την πορνεία ή με την οικονομική εξαθλίωση των γυναικών σε κανένα επίπεδο, με κανένα τρόπο. Και δεν μπορεί να συνυπάρξει γιατί υπονοούμενη σε όλα αυτά είναι η γυναικεία κατωτερότητα. Θέλω να δω αυτό το αντρικό κίνημα να δεσμεύεται για τον τερματισμό του βιασμού γιατί αυτή είναι η μόνη δέσμευση που έχει σημασία για την ισότητα. Είναι εκπληκτικό ότι στους φεμινιστικούς κι αντισεξιστικούς μας μικρόκοσμους ποτέ δεν συζητάμε σοβαρά για τον τερματισμό του βιασμού. Τον τερματισμό. Να τον σταματήσουμε, τέρμα. Όχι άλλο. Όχι άλλοι βιασμοί. Άραγε στο πίσω μέρος του μυαλού μας αγγιστρωνόμαστςε στο αναπόφευκτο του βιασμού σαν το τελευταίο καταφύγιο του βιολογισμού; Άραγε πιστεύουμε ότι πρόκειται να υπάρχει για πάντα, ο,τιδήποτε κι αν κάνουμε; Όλες οι πολιτικές μας δράσεις είναι ψέμματα αν δεν δεσμευτούμε να σταματήσουμε την πρακτική του βιασμού. Αυτή η δέσμευση πρέπει να είναι πολιτική. Πρέπει να είναι σοβαρή. Πρέπει να είναι συστηματική. Πρέπει να είναι δημόσια. Και δεν μπορεί να είναι αυτάρεσκη. Όσα ζητάει το αντρικό σας κίνημα είναι πράγματα που αξίζει να τα έχει κανείς. Αξίζει να έχεις αμοιβαιότητα στις προσωπικές σου σχέσεις. Αξίζει να έχεις τρυφερότητα. Συνεργασία. Μια αληθινή συναισθηματική ζωή αξίζει να την έχεις. Αλλά δεν μπορείς να την έχεις σ' έναν κόσμο όπου υπάρχει βιασμός. Το να θες να σταματήσεις την ομοφοβία είναι κάτι που αξίζει να κάνεις. Αλλά δεν μπορείς να το κάνεις σ' έναν κόσμο με βιασμό. Ο βιασμός εμποδίζει καθετί από αυτά που λέτε ότι θέλετε να έχετε. Και όταν λέω βιασμός ξέρετε τί εννοώ. Δε χρειάζεται να μπει κάνας δικαστής μέσα σ' αυτήν την αίθουσα και να πει ότι σύμφωνα με το τάδε και τάδε νομοθέτημα, ιδού τα αποδεικτικά του βιασμού στοιχεία. Μιλάμε για κάθε είδους εξαναγκαστικό σεξ, συμπεριλαμβανομένου και του σεξ στο οποίο εξαναγκάζει η φτώχεια. Δεν μορείτε να έχετε ισότητα, τρυφερότητα ή αμοιβαιότητα όσο υπάρχει βιασμός, γιατί βιασμός σημαίνει τρόμος. Σημαίνει ότι ένα κομμάτι του πληθυσμού ζει σε κατάσταση τρόμου και υποκρίνεται -για να σας ευχαριστήσει και να σας κατευνάσει- ότι δεν συμβαίνει αυτό. Επομένως δεν υπάρχει ειλικρίνεια. Και πώς θα μπορούσε να υπάρξει; Μπορείτε να φανταστείτε πώς είναι να ζεις σαν γυναίκα, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, με την απειλή του βιασμού; Ή πώς είναι να ζεις με την πραγματικότητα του βιασμού; Θέλω να σας δω να χρησιμοποιείτε αυτά τα θρυλικά κορμιά κι αυτήν την θρυλική δύναμη και το θρυλικό κουράγιο και την τρυφερότητα, που λέτε ότι έχετε, για λογαριασμό των γυναικών. Κι αυτό σημαίνει ενάντια στους βιαστές, ενάντια στους μαστροπούς κι ενάντια σοτυς πορνογράφους. Σημαίνει κάτι περισσότερο από μια προσωπική αποκήρυξη. Σημαίνει μια συστηματική, πολιτική, δραστήρια, δημόσια επίθεση. Και έχει συμβεί τόσο λίγο κάτι τέτοιο. Ήρθα εδώ σήμερα επειδή δεν πιστεύω ότι ο βιασμός είναι αναπόφευκτος ή φυσικός. Αν το πίστευα, δεν θα είχα λόγο να είμαι εδώ. Αν το πίστευα , η πολιτική μου πρακτική θα ήταν διαφορετική απ' ό,τι είναι τώρα. Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί δεν είμαστε απλά σε ένοπλη διαμάχη εναντίον σας; Σίγουρα όχι γιατί υπάρχει κάποια έλλειψη κουζινομάχαιρων σ' αυτή τη χώρα. Είναι γιατί πιστεύουμε στην ανθρωπιά σας, ενάντια σ' όλες τις ενδείξεις. Δε θέλουμε να αναλάβουμε τη δουλειά να σας βοηθήσουμε να πιστέψετε στην ανθρωπιά σας.Δε μπορούμε να το κάνουμε πια. Το προσπαθήσαμε πάντοτε. Και μας ξεπληρώθηκε με συστηματική εκμετάλλευση και συστηματική κακοποίηση. Από δω και στο εξής θα πρέπει να το κάνετε μόνοι σας και το ξέρετε. Η ντροπή των αντρών μπροστά στις γυναίκες είναι νομίζω η πρέπουσα αντίδραση απέναντι και σ' αυτά που οι άντρες κάνουν και σ' αυτά που δεν κάνουν. Νομίζω ότι θα έπρεπε όντως να ντρέπεστε. Αλλά αυτό που κάνετε εσείς μ' αυτή τη ντροπή είναι να τη χρησιμοποιείτε σαν δικαιολογία για να εξακολουθείτε να κάνετε αυτά που θέλετε και να μην κάνετε τίποτε άλλο. Και πρέπει να το σταματήσετε αυτό. Πρέπει να σταματήσετε. Η ψυχολογία σας δεν έχει σημασία. Το πόσο υποφέρετε δεν έχει περισσότερη σημασία, εντέλει, από το πόσο εμείς υποφέρουμε. Αν καθόμασταν μόνο να συζητάμε για το πόσο κακό μας κάνει ο βιασμός, πιστεύετε ότι θα είχε υπάρξει έστω και μία από τις αλλαγές που είδατε να συμβαίνουν σ' αυτή τη χώρα τα τελευταία 15 χρόνια; Δε θα είχε υπάρξει καμία. Είναι αλήθεια ότι έπρεπε να μιλήσουμε η μία στην άλλη. Πώς αλλιώς, στο κάτω κάτω, θα ανακαλύπταμε ότι η καθεμία από εμάς δεν ηταν η μοναδική γυναίκα στον κόσμο που δεν τα ήθελε βέβαια και που υπέστη βιασμό ή κακοποίηση; Δεν μπορούσαμε να τα διαβάσουμε στις εφημερίδες αυτά, όχι τότε. Δεν μπορούσαμε να βρούμε ένα βιβλίο γι' αυτά. Αλλά εσείς πλέον γνωρίζετε και το ερώτημα τώρα είναι τί σκοπεύετε να κάνετε. Η ντροπή σας λοιπόν κι η ενοχή σας είναι εντελώς εκτός θέματος. Δεν έχουν καμιά σημασία για μας, κατά κανένα τρόπο. Δεν είναι αρκετά καλές. Δεν κάνουν τίποτα. Σαν φεμινίστρια κουβαλάω μέσα μου το βιασμό όλων των γυναικών με τις οποίες μίλησα τα τελευταία δέκα χρόνια. Σαν γυναίκα κουβαλάω το δικό μου βιασμό μέσα μου. Θυμάστε εικόνες που έχετε δει των ευρωπαϊκών πόλεων από τα χρόνια της πανούκλας, όπου ο κόσμος σέρνει καροτσάκια και μαζεύει πτώματα και τα ρίχνει μέσα; Λοιπόν να με τί μοιάζει να γνωρίζεις για το βιασμό. Στοίβες και στοίβες κορμιών που έχουν ζωή κι ανθρώπινα ονόματα κι ανθρώπινα πρόσωπα. Μιλάω για πολλές φεμινίστριες κι όχι μόνο για τον εαυτό μου όταν σας λέω ότι έχω κουραστεί από αυτά που ξέρω και λυπάμαι τόσο, όσο δεν μπορεί να ειπωθεί με λόγια για ό,τι έχει ήδη συμβεί στις γυναίκες μέχρις αυτή τη στιγμή, μέχρι τις 2.24 μ.μ., σήμερα, σ' αυτό εδώ το μέρος. Και θέλω μια μέρα ανάπαυλας, μια μέρα ρεπό, μια μέρα κατά την οποία δε θα προστεθούν νέα πτώματα στο σωρό, μια μέρα που δεν θα προστεθεί καινούρια αγωνία στην παλιά και σας ζητάω να μου τη δόσετε. Και πώς θα μπορούσα να σας ζητήσω κάτι λιγότερο -είναι τόσο λίγο. Και πώς θα μπορούσατε να μου δόσετε κάτι λιγότερο -είναι τόσο λίγο. Ακόμα και στους πολέμους υπάρχουν κάποιες μέρες ανακωχής. Πηγαίντε και οργανώστε μια ανακωχή. Σταματήστε τη δική σας πλευρά για μια μέρα. Θέλω μια 24ωρη ανακωχή κατά την οποία δεν θα υπάρξει βιασμός. Σας προκαλώ να το προσπαθήσετε. Απαιτώ να το προσπαθήσετε. Δε με πειράζει να σας ικετέψω να το προσπαθήσετε. Γιατί άλλο πράγμα θα μπορούσατε να είστε εδώ; Τί άλλο θα μπορούσε ποτέ να σημαίνει αυτό το κίνημα; Τί άλλο θα μπορούσε να έχει τόση σημασία; Και εκείνη την μέρα, τη μέρα της ανακωχής, τη μέρα που ούτε μια γυναίκα δε θα βιαστεί, θα αρχίσουμε να κάνουμε αληθινή πράξη την ισότητα, γιατί δε μπορούμε να αρχίσουμε πριν από αυτήν τη μέρα. Πριν από αυτήν τη μέρα δε σημαίνει τίποτα, γιατί είναι ένα τίποτα: δεν είναι πραγματική, δεν είναι αλήθεια. Αλλά εκείνη την μέρα γίνεται πραγματικότητα. Και τότε, αντί για το βιασμό, θα αρχίσουμε για πρώτη φορά στη ζωή μας -γυναίκες και άντρες- να βιώνουμε την ελευθερία. Αν έχετε μια αντίληψη για την ελευθερία που συμπεριλαμβάνει την ύπαρξη του βιασμού, κάνετε λάθος. Δεν μπορείτε να αλλάξετε όσα λέτε ότι θέλετε να αλλάξετε. Εγώ η ίδια θα ήθελα να δοκιμάσω μια μέρα αληθινής ελευθερίας προτού πεθάνω. Σας αφήνω εδώ να το κάνετε αυτό για μένα και για τις γυναίκες που λέτε ότι αγαπάτε. [ Από το βιβλίο Letters from a war zone (1988), δημοσιευμένο με τον τίτλο: I want a twenty-four-hour truce during which there is no rape. ]

από ... 12/12/2003 11:30 πμ.


εδώ δηλαδή: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=161986, ένα ακόμα άρθρο της Ντβόρκιν.

από Πολίτης του Κόσμου 12/12/2003 10:28 μμ.


Ο βιασμός είναι έγκλημα. Η γυναίκα διαθέτει το κορμί της όπως εκείνη θέλει και αυτό είναι αυτονόητο. Από εκεί και πέρα όμως όλες οι τοποθετήσεις που μεταθέτουν το πρόβλημα των σχέσεων των δύο φύλων από την κοινωνική του βάση σε μια αντιπαράθεση ανάμεσα στους "κακούς" άντρες και τις "καλές" γυναίκες είναι επιφανειακές. Δεν με εκπλήσσει το γεγονός ότι γράφτηκε από αμερικανίδα φεμινίστρια. Το αμερικανικό φεμινιστικό κίνημα χαρακτηρίζεται γενικά από αναλυτική φτώχεια. Οι περισσότερες χαρακτηρίζονται από δύσκολα συγκαλυπτόμενα πουριτανικά σύνδρομα και συγχέουν το φλέρτ με την σεξουαλική παρενόχληση. Σπεύδουν να βρουν αιτίες ανδρικής καταπίεσης ακόμη κι εκεί που εκτίθενται και οι άντρες, όπως λόγου χάρη στην πορνογραφία (αν είμαι πρωταγωνιστής πορνοταινίας, δεν καταλαβαίνω γιατί η συμπρωταγωνίστρια μου είναι θύμα σεξουαλικής εκμετάλευσης και όχι κι εγώ). Αδυνατούν να καταλάβουν ότι ο βιασμός ή η σεξουαλική παρενόχληση δεν είναι πρόβλημα έρωτα αλλά εξουσίας και όσο κατακτούν οι γυναίκες θέσεις εξουσίας το φαινόμενο αναπαράγεται και από τα δύο φύλα. Δεν λαμβάνουν υπ' όψιν τους ότι οι βιαστές είναι παθολογικές προσωπικότητες και ότι κανένας φυσιολογικός άνδρας δεν ερεθίζεται σεξουαλικά από μια γυναίκα που αντιστέκεται, κλαίει, φοβάται, τρέμει, πονάει και εν πάσει περιπτώσει είναι σίγουρα "στεγνή" (οι κυρίες καταλαβαίνουν τι εννοώ). Υποστηρίζουν οι περισσότερες αξίες και ιδανικά συσχετισμένα με την "παραδοσιακή" οικογένεια που είναι από κοινωνική άποψη ακριβώς η βάση της φαλλοκρατίας. Η δυναμική γυναίκα που παίρνει τη ζωή της στα δικά της χέρια, απολαμβάνει τη ζωή, τον έρωτα, δίνεται στον άνδρα που εκείνη επέλεξε χωρίς κατινίστικους μικτοϋπολογισμούς και απαντάει στον επίδοξο βιαστή της με μιά καλή γροθιά, είναι έξω από τα κλισέ τέτοιων κυριών. Όμως αυτή είναι η πραγματική φεμινίστρια.

από Armada 13/12/2003 10:39 πμ.


Εάν κάποιος πει πως μόνο οι άντρες είναι υπόλογοι για ό,τι κακό συμβαίνει στον πλανήτη, από την σεξουαλική καταπίεση μέχρι τη φτώχεια και τους εξοπλισμούς, είναι το ίδιο ηλίθιος με εκείνον, ή εκείνην, που θα ισχυριστεί πως οι ΟΛΕΣ οι γυναίκες είναι τα αθώα θύματα, ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ.

από Khayman 13/12/2003 11 πμ.


Αν και στατιστικά μιλώντας παρατηρείται το ανεξήγητο φαινόμενο οι άντρες να έχουν ε, κατι τις μεγαλύτερο μερίδιο στην καταστροφή ολων όσων ειναι ανθρώπινα, και αν και η διαφορά στο μερίδιο ειναι τόσο τεράστια που θα μπορούσε να δικαιολογήσει αρκετές χοντράδες, θα συμφωνήσω, και νομίζω πως όλοι και όλες θα συμφωνήσουμε πως ο διαχωρισμός κακοί άντρες - καλές γυναίκες, δεν εξυπηρετεί στην κατανόηση και τη λύση του προβλήματος. Με αυτό που δεν θα συμφωνήσω ειναι με την εκτίμηση πως το παραπάνω κείμενο κάνει ακριβώς αυτό. Δεν θεωρώ πως οσα γράφτηκαν παραπάνω αποτυγχάνουν να βάλουν στο σωστό πλαίσιο το πρόβλημα. Κάθε άλλο. Απο ποιό κομμάτι του κειμένου εξάγεται ένα τέτοιο συμπέρασμα; Ας έχουμε υποψιν μας τη φυση του ακροατηρίου, οπως και η ίδια η ομιλήτρια μας διαβεβαιώνει οτι το κάνει. Δεν συμφωνώ επίσης πως οι αμερικανίδες φεμινίστριες έχουν κάποια ιδιαιτερότητα που τις κάνει να στερούνται αναλυτικής ικανότητας. Φαντάζομαι θα ήταν ανούσιο να αρχίζαμε τις παραθέσεις ονομάτων, ας αρκεστούμε λοιπόν να δεχτούμε πως μερικές απο τις πιο εύστοχες αναλύσεις επι του θέματος έχουν γραφτεί στην άλλη μεριά του ατλαντικού. Επίσης, οι κλασσικές ιστορίες ειναι αυτό που λέει ο όρος. Κλασσικές ιστορίες, κλισέ, και τίποτα παραπάνω, ασχέτως αν εμπεριέχουν κάποια δόση αλήθειας, ή αν μπορούμε να διδαχτούμε κάτι απο αυτές. Το να τις περιφέρεις ομως απο δω και απο κει σαν επιχείρημα, και να τις χρησιμοποιείς για να κάνεις αφαιρετικές απλουστεύσεις, δεν αφήνουν και πολλές δυνατότητες διεξαγωγής διαλόγου, ετσι δεν ειναι;

από απαντούνται με τον καλύτερο τρόπο 13/12/2003 11:19 πμ.


μέσα στο άρθρο και αν το είχατε διαβάσει πριν γράψετε θα τα είχατε δει.

από Πολίτης του Κόσμου 13/12/2003 11:44 πμ.


Δεν θα ισχυριζόμουν ποτέ ότι οι αμερικανίδες φεμινίστριες έχουν "κάποια ιδιαιτερότητα" που τις κάνει να στερούνται αναλυτικής ικανότητας. Θα ήταν ρατσιστικό άλλωστε να καταδικάσουμε ολόκληρη χώρα. Σχολιάζω ΑΥΤΟ το κείμενο που δημοσιεύτηκε παραπάνω και το συσχετίζω με άλλα που έχω διαβάσει σχετικά και τις πληροφορίες που έρχονται στα χέρια μου για το mainstream του αμερικανικού φεμινισμού. Εξαιρώ δηλαδή φωνές που έστω κι αν δεν το αξίζουν είναι περιθωριακές στην αμερική και που σίγουρα βγαίνουν από αυτό το πλαίσιο. Δεν είναι άσχετο με την ιδεολογική δικτατορία από την οποία υποφέρει η αμερική και φαίνεται και σε άλλους τομείς της πολιτικής της ζωής. ΠΡΟΦΑΝΩΣ δεν είναι "χαζοί" οι αμερικανοί ή ανίκανοι να σκεφτούν. Το "επίσημο" πολιτικοϊδεολογικό περιβάλλον σχολιάζω που προσπαθεί να κρατήσει χαμηλά τις φωνές που ίσως οδηγήσουν σε μια δομική κριτική της αμερικανικής κοινωνίας. Πάντως το παραπάνω κείμενο αναλώνεται σε μια ατέρμονα προσπάθεια να κάνει τους άντρες να καταλάβουν τα γυναικεία δίκαια. Θα μπορούσε να τιτλοφορηθεί άνετα: "επιτέλους γουρούνια ευαισθητοποιηθείτε". Δεν αμφιβάλλω πως "εμείς τα γουρούνια" συχνά αναπαράγουμε την ανδροκρατία στο σπίτι και στους χώρους εργασίας και η ομιλήτρια έχει δίκιο εδώ. Έτσι ΑΡΧΙΖΕΙ όμως η ανάλυση. Το να περιορίζεις το θέμα εκεί είναι ανυπόφορα επιφανειακό. Παράγραφοι επί παραγράφων λένε τα ίδια και τα ίδια λες και προσπαθεί να πείσει τους άντρες να μη βιάζουν τις γυναίκες ή να απαντήσει σε χαζές και εξίσου επιφανειακές "ανδρικές" τοποθετήσεις. Αν αυτό είναι το επίπεδο της ιδεολογικής αντιπαράθεσης επίτρεψε μου να σου πω ότι είναι πολύ χαμηλό. Αν το θέμα είναι η ποσοστιαία συνεισφορά του ανδρικού φύλου στα εγλήματα του πολιτισμού μας, θα συμφωνήσω ότι "εμείς τα γουρούνια" έχουμε την μερίδα του λέοντος της ευθύνης. Όμως αυτό οφείλεται στο ότι είχαμε και την εξουσία. Αυτό οδηγεί στην κορυφαία παρανόηση τα εκλήματα της εξουσίας να αποκτούν φύλο και μάλιστα αρσενικό. Ας πει η αξιότιμη αυτή κυρία ότι ο εχθρός της είναι η εξουσία και ΟΛΕΣ οι μορφές της και τότε ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ να συζητάμε. Τέλος να σου πω και κάτι άλλο. Η χειραφέτηση είναι υπόθεση των ίδιων των καταπιεσμένων. Ακόμη και η πιό βαθιά ανάλυση αποτελεί μόνο την αφετηρία της δράσης. ΔΡΑΣΗ ΤΩΡΑ είναι η απάντηση στα προβλήματα της κοινωνίας μας. Οι ακτιβιστές/τριες δείχνουν το δρόμο.

από Πολίτης του Κόσμου 13/12/2003 12:09 μμ.


...για αυτόν/την που μίλησε για "φιλολογικές ανησυχίες". Ας μου δείξει ένα σημείο που απαντιούνται. Η αποστροφή: "Δεν μπορείς να έχεις ισότητα στο σπίτι αν, όταν οι άνθρωποι βγαίνουν απ' το σπίτι, αυτός βρίσκεται σ΄εναν κόσμο κυριαρχίας που βασίζεται στην ύπαρξη της ψωλής του και αυτή βρίσκεται σ' έναν κόσμο ταπείνωσης κι εξευτελισμού επειδή εκλαμβάνεται ως κατώτερή του κι επειδή η σεξουαλικότητά της γίνεται καταδίκη" δεν είναι ανάλυση, είναι κόμπλεξ. Η ανδρική κυριαρχία δεν είναι θέμα "ψωλής" αλλά οικονομικού ρόλου. Αν κάποιοι (θα συμφωνήσω πάρα πολλοί άνδρες) το βλέπουν έτσι, είναι απλώς ηλίθιοι. Η "ψωλή" είναι ένα πολύτιμο όργανο ηδονής και ανπαραγωγής και τίποτε άλλο.

Φίλε 'πολίτη του κόσμου", έχεισ περπατήσει νύχτα κι έχεισ σκεφτεί μήπως σε βιάσουν? ποτέ φαντάζομαι..Το αφεντικό σου σε χουφτώνει? Σκέφτεσαι πως θα ντυθείς για να πας στη δουλειά για να μην "τον/τους προκαλέσεις'? Η βία είναι έμφυλη κι έχει αρσενικό πρόσημο. Το κυρίαρχο ανδρικό πρότυπο είναι αυτό του "μάτσο", αυτού που "γαμάει και δέρνει".Μπορεί να μην είναι το δικό σου και πολλών άλλων αντρών αλλά αυτό είναι το κυρίαρχο και από αυτό προέρχονται τα χιλιάδες θύματα. Ή μήπως έλειπε σε όλες αυτές τις γυναίκες "μια καλή γροθιά"? Αφελές κι απλουστευτικό το επιχείρημά σου. Εθελοτυφλείς...

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License